Met het dorpse van Best is niks mis

Zijn de gemeenteraadsverkiezingen overal door de landelijke politiek bepaald? Natuurlijk niet. Dat zie je aan de groei van de plaatselijke partijen. Dat zie je ook aan de uitslag in Maastricht, waar PvdA en SP duidelijk zijn gestraft voor het wegsturen van burgemeester Leers. Het CDA is - in weerwil van de landelijke trend - daar weer de grootste partij.

Van mijn woonplaats Best meen ik ook de politieke achtergronden te kennen. Vandaag zijn daar de onderhandelingen begonnen over de coalitievorming, waarbij het initiatief - in weerwil van de landelijke trend - helemaal bij het CDA ligt. Zweite im Bunde is D66, dat door voormalige coalitiepartners als BestOpen en VVD, met scheve ogen wordt bekeken vanwege haar felle oppositie in afgelopen raadsperiode.

Ik dank je de koekoek. De kiezer (En wie is die kiezer? De helft van het aantal kiesgerechtigden, de crême de la crême van plaatselijk politiek bewust Best!) heeft het allemaal prima doorzien. Hij/zij heeft in discussies en ingezonden stukken in het plaatselijk weekblad meermalen te kennen geven, dat men baalde van die oude coalitie, die overigens - de eerlijkheid gebied dat te zeggen - veel tegenwind heeft ondervonden, niet in het minst van de economische crisis.

Kernvraagstuk in Best vormden de mislukkingen rond het ontwikkelen van een nieuw dorpshart. Met name D66 heeft daarin van begin af aan een glasheldere kritische, oppositionele, tegenstemmende positie ingenomen.

Het nu aftredende college van B en W was een weinig coherente club, wat tot uiting kwam in rare voorvallen als het plaatsen van een gedenkplaat na reconstructie van de Nieuwstraat door een wethouder die daar nauwelijks iets mee te maken had, terwijl de andere wethouders om onduidelijke redenen schitterden door afwezigheid.  Intussen had er ook nog een burgemeesterswisseling plaats in,  laat ik zeggen, een wat bedompte atmosfeer met verziekte verhoudingen binnen het ambtelijk apparaat.

Er wordt vaak gezegd: Best is een dorp en moet een dorp blijven. Nou, met het dorpsche van Best is niks mis.

Eenrichtingsverkeer als panacee

Het doorgaand verkeer  is een van de meest krikkele zaken die de opwaardering van het centrum van Best in de weg staat.

Nu Best Architecten  (Harold van de Ven en Hans van Houtum) een stem in het kapittel lijken te krijgen bij het ontwikkelen van ‘realistischer’ plannen voor dat centrum, verschijnt eenrichtingsverkeer opeens als de panacee (= een mythisch geneesmiddel) voor het weren van dat doorgaand verkeer.

Gelukkig wil men met eenrichtingsverkeer eerst  uitgebreid proeven  nemen, want ik denk dat het zonder meer niet de oplossing zal bieden die men voor ogen heeft.

Ik heb in de krant zitten turen naar de richtingpijltjes die op schetsen zijn aangebracht in de Hoofdstraat en de Nazarethstraat, maar ben daar niet echt wijzer van geworden.

In de visie van Best Architecten, die werken in opdracht van de door de gemeente inmiddels omarmde Stichting Ons Centrum, zijn immers ook de Nieuwstraat en d’Ekker als onderdeel van het verkeerscirculatieplan genoemd. Ik mag er toch wel van uit gaan dat dáár de richting zodanig wordt bepaald, dat het ‘t verkeer onmogelijk wordt gemaakt recht-toe-recht-aan door Hoofdstraat én Nieuwstraat te rijden? Welke kant je ook op moet, de kruising met de Oranjestraat en de Raadhuisstraat moet als middelpunt van een 8-structuur ‘struikelblok’ zijn. Zoiets.

Maar afgezien daarvan, blijft het voor mij een open vraag, of je met eenrichtingsverkeer in het centrum ‘de’ oplossing voor het doorgaand verkeer hebt gevonden. In ander verband heb ik al eens betoogd dat Best op den duur niet ontkomt aan een behoorlijke afronding van zijn ringweg aan de Sons-Rooise kant.

Wilders weet al hoe overwinning ruikt

M.Breedveld twittert, dat Geert Wilders zou hebben gezegd: 'Er hangt de geur van overwinning in Almere.'

DE geur van overwinning, niet EEN (onbestemde) geur.

Wilders zou dus zeker weten, hoe overwinning ruikt.

Naar bier, zoals op die amateurkiek van de eerste overwinning van D66 in 1967? Naar zweet? Nee dat zweemt naar angst en verlies. Rozen? Te veel PvdA. Zoet? Nee dat ook niet, is eerder een smaak.

Ik kom er niet uit. Alleen Wilders weet hoe overwinning ruikt. Hij heeft er kennelijk een neus voor.

Als het maar niet de geur van verrotting is. Verrotting van de democratie.


(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Gelukkig hoeft Jan B. geen kind te krijgen

Zou Jan Blokker,82 en een halve mensenleeftijd eerste columnist van de Volkskrant, zich veroordeeld voelen, nu hij nog 'slechts' nrc.next tot podium heeft?

Die vraag kan hij alleen zelf beantwoorden. Maar ik ben er wel nieuwsgierig naar, nu columniste Aaf Brandt Corstius, voornamelijk geafficheerd als 'de dochter van', haar ruil van nrc.next tegen de Volkskrant op de showpagina van dat blad als volgt motiveert: ‘Ik vind het heel leuk om voor nrc.next te schrijven, maar ik kreeg het gevoel dat ik ouder werd dan de doelgroep; dat dit eindig was. Toen ik begon was ik 30, nu ben ik bijna 35, ben ik moeder geworden en heb ik een huis gekocht. Dat past misschien allemaal niet zo goed bij next.’

Gelukkig hoeft Jan Blokker zijn comptabiliteit met nrc.next niet te bewijzen door een verjongingskuur laat staan door een kind te krijgen.

(Terug)naar hhBest.nl

Niks gatenkaas

Het Eindhovens Dagblad hoeft een publicatie over het gedwongen ontslag van een werkneemster van de Technische Universiteit Eindhoven (TU/e) niet uit zijn digitale archief te verwijderen.

Dat heeft de voorzieningenrechter in Amsterdam in kort geding bepaald. Het ED had er volgens het door de vrouw gestelde verzoek ook voor moeten zorgen dat Google dat bericht niet meer zou kunnen vinden. Ze vreesde de nadelen bij sollicitaties.

De hoofdredactie van het ED natuurlijk blij: 'Als de eis was toegewe­zen, was het hek van de dam ge­weest. Dan zouden digitale archie­ven verworden tot gatenkaasarchie­ven.'

Het is goed dat deze gerechtelijke procedure er was, want het gaat natuurlijk om het principe. Maar heeft de uitspraak van de rechter ook praktische waarde? Ik denk het niet. De ex-werkneemster had haar eis net zo goed achterwege kunnen laten. Wat eenmaal op het internet staat, op welke plaats dan ook, is daarvan niet meer te verwijderen en zal altijd weer, waar dan ook, door Google (trouwens niet de enige zoekmachine) worden gevonden.

Trouwens, ook de papieren krant is 'eeuwig' in die zin dat ze ter raadpleging door het nageslacht in de Koninklijke Bibliotheek wordt opgeslagen en is het niet daar dan wel elders (in regionale archieven) op microfiche gezet en/of gedigitaliseerd.

Niks gatenkaas maar een kort geding voor de vaak.

(Terug)naar hhBest.nl

Complete afgang Publieke Omroep

Toen ik vanmorgen de radio aanzette hoorde ik 'Lekker Weg' en tegelijkertijd las ik op het internet de volgende Tweets:

Andries Knevel (EO): 'O wat baal ik.'

Maurice de Hond: 'Jij denkt dat je baalt. Wat denk je dan van Pauw & Witteman?'

Dit slaat natuurlijk op het 'nog net missen' van het, om het maar eens grondwettelijk te zeggen, moment suprême ofwel het finest hour van Balkenende.

Maar was de Publieke Omroep gisteravond wel alert geweest?
Nee. De winnaars waren Twitter, in samenwerking met Frits Wester en zijn RTL4 en in een bepaald stadium BNR. Wester beloofde op een gegeven moment: 'Als ik iets weet, krijgen jullie het als eerste'.

Golven van kritiek kreeg de P.O. op Twitter over zich heen. Op (alweer) de hegemonie van de sport op Radio 1, op de saai pratende hoofden van NOVA over de dreiging, zonder dat ook maar één keer (zegt men, want ik was in het buitenland aangewezen op zogenaamde streaming media) de camera te richten op de plek waar het zich afspeelde en waar de parlementaire journalisten stonden te kleumen, het Binnenhof. Van 'Het Oog' moesten we het ook niet hebben, laat staan van de NCRV na middernacht, waar iemand zijn hobby Casa Luna ging uitoefenen.

De woede op Twitter, waar heel wat mensen samen komen die er toe doen (dat heb je bij de inrichting van je account zelf in de hand), was algemeen. Uiteindelijk voldeed RTL4 aan het verzoek, de berichtgeving van Wester te gaan streamen. Helaas kon mijn bandbreedte dat niet aan, maar chapeau!

Het functioneren van de Publieke Omroep kan het eerste belangrijke item zijn van de nieuwe Minister van Cultuur.



(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Ulicoten

Brabants Dagblad (website) heden:
De nationale recherche heeft drie mannen (33, 43 en 59) uit Tilburg gearresteerd toen ze een drugslaboratorium ontdekte in Ulicoten vlak bij de grens met België.
Ulicoten. Het laatste dorpje in Nederland dat zijn onschuld heeft verloren.
Kent u Ulicoten? Hoogst twijfelachtig, ik bedoel dat u het kent. Het is een zogenaamd kerkdorp van Baarle-Nassau en ligt vlak bij waar de rijksgrens 'n soort teen vormt in België. Een teen die wijst richting Meerle, tegenwoordig gemeente Hoogstraten. Als je het grensweggetje vanuit Ulicoten berijdt, kom je langs het Merkske, zijriviertje van de Mark als ik het goed heb, en de kern van een liefelijk grensoverschrijdend Brabants landschap. Eigenlijk moet ik hier niet over schrijven, want dat zou volkaantrekkend kunnen werken en dat is niet goed voor de rust in dat gebiedje, buiten de grensbewoners hoogstens bekend bij een enkele hengelaar.
Maar Ulicoten. Niet moeilijk om die naam zogenaamd komisch te verbasteren, dus dat laat ik aan de fantasie van de lezer over.
In mijn adolescentietijd was ik, afkomstig uit de contreien van Breda, één keer in Ulicoten. Op een doordeweekse winterdag ging ik met vrienden het café tegenover de kerk binnen. M'n kop eraf als dat geen Kerkzicht heette. In dat café was de kachel niet aan. Het binnenvallende noorderlicht maakte het daar nóg killer. Tegen de tapkast (zo werd de bar toen nog genoemd) stond een fiets.
We gingen zitten. De deur naar de huiskamer van de uitbater ging open. De kasteleinse. Ze ging achter de tapkast staan, wreef zich de armen en merkte volledigheidshalve op: 't Is zo maar kouw-ee?
Dit is dus mijn herinnering aan Ulicoten, toen het nog 'n onschuldig dorp was.
Update, 25.10.11
’Inbraak in horecagelegenheid’

Camieleke probeert zich op de rails te houden

Weer fraai staaltje van onnieuws in de Volkskrant: 'Met een verleidingsoffensief wil verkeersminister Camiel Eurlings 15 duizend senioren op de rails krijgen. "Krasse knarren zijn te onbekend met de trein", zei hij.'

Camieleke toch. Staat hij zelf wel goed op de rails en zo ja verdient het geen aanbeveling, dat zo te houden, zeker nu het Eindhovens Dagblad vanmorgen kopt: 'Val kabinet dreigt'. Voor C. is dat zeker een dreiging, hoewel in Valkenburg zal-ie tzt wel weer 'n heleboel voorkeurstemmen krijgen.

Voorop gesteld: Ik behoor tot Camielekes zogenaamde doelgroep, maar wens niet door hem tot krasse knar te worden verheven, laat staan met allerlei lokkertjes op de rails te worden gezet. Dat gaat allemaal ten koste van de opbrengst van de kilometerheffing, wat betekent dat C. bezig is het paard achter zijn karretje te spannen. Bovendien zijn C's plannen een kwestie van 'geldopmakerij' en dat kan hij maar beter in bijna demissionaire positie achterwege laten.

Hoezo? 'Twee jaar terug reserveerde de minister 200 miljoen euro om autominnend Nederland in de trein krijgen. Er zijn sindsdien meer treinen gaan rijden, maar er is ook geïnvesteerd in parkeerplaatsen voor de auto en fiets bij het station, warmtezuilen op het perron en informatievoorzieningen. Hoewel al zijn plannen zijn gerealiseerd, houdt Eurlings 62,6 miljoen euro over.' Daarmee wil-ie dus de krasse knarren mee de trein in gaan lokken.

Hoe staat het eigenlijk met de modernisering van de seinen en de wissels, die werkend Nederland in staat moet stellen, ook bij winterweer ongestoord te reizen? Laat Camieleke nog maar eens goed naar z'n prioriteiten kijken en anders de ministerraad bij diens onvermijdelijke heroverweging van de uitgaven. Mits dat kabinet er nog de tijd voor krijgt natuurlijk.

(Terug)naar hhBest.nl

Intercitystop regionaal belang

Het Eindhovens Dagblad bevat vandaag gelukkig ook nog wat anders dan de stuiptrekkingen van carnaval. Zoals het bericht dat de gemeente Best alle registers open trekt om te bereiken dat de intercity's naar en van de randstad daar twee keer per uur blijven stoppen. Tijdens de ombouw van het wegenvierkant rond Eindhoven was hiervoor een tijdelijke regeling getroffen, waarbij de gemeente voor 'n paar honderd extra parkeerplaatsen rond het station had gezorgd. Het middenperron van het Bestse station werd ervoor verlengd. Het heeft allemaal prima gewerkt. Dat was alleen al aan de aantallen geparkeerde auto's te zien.

Volgens de krant voert niet alleen het dagelijks bestuur van de gemeente Best (B en W) actie, om de intercitystops te behouden. Politieke partijen met landelijke bindingen roeren zich en proberen hun 'Haagse vrienden' voor het geval te interesseren. Ook op provinciaal niveau zijn de Bestse belangen aangekaart.

Bestse belangen? Ik denk dat hier sprake is van een letterlijk verstrekkend regionaal belang. Te denken valt immers aan treinreizigers uit onder meer Son en Breugel (9 km), Oirschot (4 km) en Eindhoven-Noord (7 km), die uit onder meer logistieke overwegingen de voorkeur zullen geven aan in- en uitstappen in Best boven het voor hen veel moeilijker bereikbare Eindhoven Centraal met z'n betaald parkeren. Niks P+R daar. Dus is de intercitystop in Best een fraaie testcase voor intergemeentelijke samenwerking via de SRE én op bilateraal niveau. Een onderwerp dat gezien de ambities van Eindhovens burgemeester Rob van Gijzel - die door wijlen de Bestse wethouder Ad van Geffen onomwonden annexionist zou zijn genoemd - hoogst actueel is.

Wat men bij de argumentatie aan het adres van de NS, ProRail en minister Eurlings ook zou kunnen gebruiken, is de ambivalente manier waarmee de spoorweginstanties landelijk omspringen met het verschijnsel intercitystop. Zijn er, met name in de Randstad, niet tal van 'voorsteden' aan te wijzen, waar het stoppen van de trein de gewoonste zaak van de wereld is? Best is ook zo'n voorstad en wil dat vooral blijven, in volle zelfstandigheid.



(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Homo? Geen hostie!

De pastoor van Reusel, heeft de carnavalsprins ter plaatse tijdens de carnavalsmis de hostie (volgens het roomse geloof 'het lichaam van Christus in de gedaante van brood') geweigerd.

De jonge, uit België afkomstige pastoor wordt in het Brabantse grensdorp beschreven als 'joviaal maar uiterst conservatief'. De prins is katholiek gedoopt, heeft zijn eerste communie gedaan en heeft het sacrament van het vormsel ontvangen. Maar hij is ook homosexueel. En dat is volgens de pastoor de reden dat hij niet op de hostie hoefde te rekenen.

Nadat het homo zijn van de prins in geuren en (rose) kleuren in de krant was geëtaleerd, heeft de pastoor de prins opgebeld om hem dit mee te delen. Volgde een gesprek van een half uur, waarin de prins kon praten als pater Brugman en daarbij vermelden dat we niet meer in de veertiende eeuw leven, maar waarin de pastoor niet thuis bleef geven. Niet thuis was-ie ook achteraf trouwens, toen de krant de zeer eerwaarde probeerde te interpelleren.

Niet alleen in de veertiende, maar zelfs tot diep in de twintigste eeuw heeft de rooms-katholieke Kerk de sacramenten geweigerd aan notoire verstokte zondaars. Tijdens Wereldoorlog 2 is zelfs officieel bekend gemaakt dat NSB-ers daaronder vielen. Vandaar dat hun groet Houzee kameraad, soms achter de hand werd begroet met Hou Pasen, kameraad. (Pasen houden was het destijds voor r.-k. verplichte jaarlijkse biechten en ter communie gaan.)

Tegenwoordig valt eigenlijk niets meer te bedenken, op grond waarvan iemand een zondaar kan worden genoemd, behalve volgens met name paus Benedictus, praktiserende homosexuelen. Behoorden bij voorbeeld ongehuwd samenwonenden ('hokkende personen') tot die categorie, dan konden de nonnekes in Sint-Michielsgestel hun hostiebakkerij wel sluiten, als ze dat nog niet mochten hebben gedaan.

Nou ja, die Reuselse pastoor snapt er helemaal niks van. Als-ie consequent zou zijn, zou hij nooit een speciale mis organiseren voor die zuipende (onmatigheid is een zonde!) en overspelige carnavallers, laat staan dat-ie z'n preek zou hebben laten voorlezen - wat is gebeurd - door hun hoofdman.

De geaardheid van de Reuselse prins is door de dorpsgemeenschap volledig geaccepteerd. Wat jammer dat ze die pastoor met z'n carnavalsmis niet massaal in z'n vet (reuzel!) hebben laten gaar smoren.


(Terug)naar hhBest.nl

EHBS 2

Nog twee weken en we gaan weer stemmen voor de gemeenteraad. Dezer dagen kreeg ik op hhBest een reactie van een redelijk prominente Bestenaar, die mij meedeelde dat-ie het niet wist. De plaatselijke politiek had er volgens hem in de afgelopen vier jaar een potje van gemaakt. Hij had geen idee, op wie hij nu weer zou moeten stemmen. Wat koop je bij voorbeeld voor een partij, die als deel van de coalitie verantwoordelijk is voor de krakkemikkige ombouw van de Hoofdstraat en zich nu op de borst slaat dat daar vervolgens door haar toedoen de voetgangersoversteekplaatsen weer zijn teruggelegd?

Ik denk dat de onzekerheid in meer gemeenten speelt: Op 11 februari lanceerde het Eindhovens Dagblad op internet een variant op de Stemwijzer, Eerste Hulp Bij Stemmen, kortweg EHBS geheten. Scheelt maar een letter met EHBO. Daar kun je dan je mening over een tiental hete hangijzers die in jouw gemeente aan de orde zijn toetsen aan die van de lijsttrekkers van de - in Best zijn er dat acht - groeperingen. Als het goed is, rolt er aan het eind een staafdiagram uit, waarvan de langste balk de partij aangeeft die het dichtst bij jouw opvattingen over het gewenste gemeentebeleid staat.

Ik was er als de kippen bij om dit verkiezingsspelletje te spelen. Al gauw bleek dat ik in het gezelschap was van 35.000 anderen in Zuid-Oost Brabant, zodat de speciaal hiervoor gemaakte website vastliep. 'n Paar uur later lukte het wel.

Er waren dus tien vragen of stellingen, waarop iedere lijsttrekker zijn reactie had gegeven. Je kon zodoende telkens een of meer antwoorden uit acht reacties kiezen. Na lang aarzelen, besloot ik, uit elk antwoord er één te kiezen dat mij het meest aansprak. Je kunt ook zeggen het minst tegenstond. Waarom die beperkte keuze? Omdat er tussen de antwoorden slechts nuanceverschillen waren. Er waren er ook teveel die een slag om de arm hielden - vis noch vlees. De beruchte wolligheid.

Niet dat dat per se hoeft, maar slechts met één reactie kon je een partij identificeren. Ik denk dat het programma niet op die zuinige keuze van mij had gerekend, want toen ik de uitslag kreeg voorgeschoteld, ontbraken er drie partijen, waaronder D66. Ik kreeg ook als winnaar een groepering, waarop ik zeker niet zal stemmen. Nadat ik een en ander op mijn website had gemeld, kreeg ik per omgaand een reactie van een Bestenaar, die wel een compleet overzicht als resultaat had gekregen. Vervolgens ging mijn levensmaatje aan de slag. Nou, dat heb ik geweten. Ze struikelde al direct over de eerste vraag: Moet de gemeente Best rond de herontwikkeling van recreatiegebied De Vleut een leidende rol vervullen, of die overlaten aan marktpartijen en waarom?

Hiermee dringt zich de belangrijkste vraag op: Moet je als kiezer slimmer zijn dan de gemiddelde politicus? Ik wens u bij het stemmen veel tegenwoordigheid van geest.

Gesproken column Omroep Best, 17.02.2010, 18:10 uur

EHBS 1

(Terug)naar hhBest.nl

Karikatuur

Volgens de ex-minister van Buitenlandse Zaken en oud-Secretaris-Generaal van de NAVO Jaap de Hoop Scheffer, schetst de commissie Davids 'een karikatuur van de werkelijkheid', waar die beweert dat hij 'in het kielzog van zijn ambtenaren, op een achternamiddag in 2002 besloot de VS hoe dan ook te volgen, om vervolgens niet meer af te wijken van die lijn totdat de oorlog in 2003 uitbrak'. Dit staat vandaag op pagina 1 van de Volkskrant.
In kringen van de Leidse Universiteit, waar De Hoop momenteel een leerstoel mag bezetten, is hem dezer dagen enig gebrek aan wetenschappelijkheid verweten, reden waarom hij daar zou moeten opkrassen. Dat zijn dingen die buiten mijn competentie vallen. Wel heb ik even gekeken naar de etymologische betekenis van het woord karikatuur. Nu eens niet bij Van Dale (die ik trouwens momenteel niet bij de hand heb), maar op Wikipedia. Ik citeer maar even: Een karikatuur (...) is een humoristische illustratie, waarbij de meest kenmerkende trekken van een persoon of zaak sterk overdreven worden. Ze kunnen ter amusement of ter belediging getekend worden.
Daar kan ik vanuit eigen hersenpan aan toevoegen, dat je het woord karikatuur natuurlijk ook in overdrachtelijke zin kunt gebruiken, zodat een tekst karikaturaal kan zijn. Essentieel is dat de werkelijkheid wordt overdreven. De Hoop Scheffer komt dus in zijn verdediging (om niet te zeggen: aanklacht) niet verder dan het verwijt dat de commissie Davids overdrijft. Tamelijk zwak. De Wanhoop Keffer snapt z'n eigen karikatuur niet.

Bijgaand: karikatuur van een 'onsterfelijk beroemde' Nederlander, de zeeheld Michiel Adriaansz. de Ruyter. Gevonden op www.historischcafe.nl


(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

EHBS 1

EHBS staat voor Eerste Hulp Bij Stemmen - een variant van het Kieskompas en de Stemwijzer, ontwikkeld voor de Wegener dagbladen, waaronder het Eindhovens Dagblad (ED).

Prima initiatief in deze tijd voor een regionale krant, die natuurlijk over de nodige specialiteiten en faciliteiten beschikt om zo'n kieswijzer per gemeente in te richten.

Zoiets slaat aan, dat bleek al direct op donderdagmorgen 11 februari, toen de EHBS online stond. De website was overbelast door, zoals de krant later meldde, 35.000 pogingen.

Ik was onder die 35.000 en ben 's middags aan het vraag- en antwoordspel over het reilen en zeilen van de gemeente Best begonnen. In een later stadium zal ik daar uitvoerig verslag van doen. Voor op het moment wil ik volstaan met 'de uitslag', die van mij een VVD-er maakt. Daar bestaat een mooie Franse uitdrukking voor: Bien étonné de se trouver ensemble, wat betekent: Rare combinatie VVD en Guido.

Maar nog meer verbaast mij, dat in die grafisch weergegeven 'uitslag' drie van de acht Bestse politieke groeperingen, waaronder D66, totaal 'afwezig' zijn.

Hier klopt iets niet.

Tot ziens over de EHBS van het ED. Misschien neem ik nog es 'n proefje, maar beloven doe ik dat niet want je bent er toch wel even mee bezig.

EHBS 2

Grote broek

De Brabantse CDA-gedeputeerde Ruud van Heugten heeft wel een heel grote broek aangetrokken, toen hij ontsnapte aan een bevel (motie) van Provinciale Staten, om een met 74 euro netto per maand betaalde nevenfunctie als lid van de Raad van Toezicht van het Helmondse Elcerliecziekenhuis neer te leggen. 'Alleen als het niet betaalt mag een bijbaan wel. Maar ik doe in mijn vrije tijd wat ik wil,' schamperde hij volgens de Wegener kranten.

Het gaat natuurlijk om het principe. Bij het aantreden van de nieuwe Commissaris der Koningin hebben de Staten namelijk afgesproken dat betaalde nevenfuncties niet mogen. De nieuw benoemde ambtsdrager legde toen zijn bestuurslidmaatschap van een Tilburgs ziekenhuis neer.

De Staten hadden de opmerking achteraf van Van Heugten eigenlijk op z'n minst moeten corrigeren in de zin van 'Hoho, zo zijn we niet getrouwd'.




(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Ver(r)assing

Jos Kessels doet in zijn ED-column vandaag enkele suggesties voor begrafenismuziek: 'De ouverture van Lohengrin van Wagner dat als geen ander het leven symboliseert en iel begint, dan aanzwelt naar het hoogtepunt halverwege, en dan langzaam wegsterft, tot het stille begin, dat dan einde is. En het hartstochtelijke en dramati­sche Intermezzo uit Cavalleria Rusticana van Mascagni.' Ook wel geschikt lijkt hem ‘He Stopped loving her to­day’ van George Jones de juiste lijkkleur, of ‘ I’ll never get out of this world alive’ van Ol’ Hank.

Wie denkt daar nooit eens aan, aan wat er bij z'n eigen uitvaart gespeeld moet worden; alles behalve die eeuwige (inderdaad onsterfelijke) air van Bach. Moet er trouwens wel een lijkkleur aan zitten - somberheid als het somberste zwart dat, op dat bij de begrafenissen van de maffia na, is afgeschaft? Koningin Wilhelmina (+1962) koos al voor wit.

Persoonlijk ben ik ook meer voor de Lachende Kerk. Als het droevig zou moeten klinken, dan zou mijn voorkeur uitgaan naar het langzame deel uit het klarinetconcert van Mozart, een van zijn laatste instrumentale werken. Bij een wat feestelijker karakter past diens menuet uit de Jupiter-symfonie. Klinkt als een belofte.

Moeten we het nog over de as hebben? Daar hebben wij een bijzondere bestemming voor, maar die verraad ik niet. Houd van verrassingen met twee r's.


(Terug)naar hhBest.nl

Dunglish en Hollançais

Dit stukje gaat 'n beetje op gratis reclame voor een garage annex een automerk lijken, maar dat is het niet. Zal gauw genoeg blijken. Het gaat trouwens niet over Saab of Spyker (spreek uit Spijker), want daar is al genoeg over geleuterd.

Mijn vijfde auto (na twee Simca's 1000 en twee dito 1100) was een Citroën GS, zeg maar de DS voor de gewone man. Ik woonde toen in Waalre 'dus' kocht ik die kar, die net als de Snoek 'n beetje omhoog kwam als je 'm startte, bij Dereumaux, Citroënagent sinds 1925 of daaromtrent. Zag je in die tijd (jaren zeventig) 'n eend of 'n Diane in de regio Eindhoven, dan kwam-ie in acht van de tien gevallen van Dereumaux. Stond wat chiquer dan Janus van der Meulen. Mijn hoofdredacteur reed een DS van Janus; had met zijn positie in de stad Eindhoven te maken, vertrouwde hij mij eens toe.

Vanzelfsprekend deed Dereumaux niet mee aan die ordinaire stickers als 'Alweer een auto van...' waarmee VW goede sier dacht te maken. Wel hadden ze een radioreclame, waarin de telefoniste van Citroën in Parijs 'monsieur Dereumaux' begroette als een hoog gewaardeerde oude bekende. Dat klonk bijzonder goed.

Ik moest aan deze radiospot terugdenken, toen ik op Radio 1 in de STER-reclame een soortgelijke truc hoorde toepassen, wederom namens Citroën. Dat spotje eindigt steevast met een onverstaanbare slogan, in een zelfs voor mij als enigszins in de taal onderlegde persoon, volstrekt onverstaanbaar Frans. Een miezerig vrouwenstemmetje dat iets lispelt van 'technologie'.

Om dit stukje te kunnen schrijven, mailde ik mijn broer, die zeer goed is in Frans en wiens vriendin zelfs docente in die taal is geweest. Zij luisterde nog eens goed en ving op: 'Citroën champion de la technologie'

Wat wilde ik nu eigenlijk zeggen? Als je vindt dat je in Nederland reclame moet maken in een vreemde taal, doe het dan goed. Dit geldt trouwens even goed voor al die teksten in Dunglish, waar BNR mee strooit.

Aanvulling 02.02.10: Mijn bronnen melden mij hedenmorgen enigszins ontsteld, dat de slagzin bij nader horen luidt: Citroën creatif en technique. Kan je nagaan, hoe slecht verstaanbaar.



(Terug)naar hhBest.nl

Zakenmensen

Lunchtijd in Cartagena. Ononderbroken zon. Terras vol. Veel senioren, maar ook jongeren. Blokfluiter laat zich door cd-speler begeleiden in een walsje van Strauss, waardoorheen hij af en toe een eigen noot vlecht.

Gesprek in het Nederlands naast ons is van a tot z te volgen, dus dit is gedwongen afgeluisterd:

'Geef mij maar een camping. Zit je in een appartement dan heb je helemaal geen aanspraak'

(Wij wisselen een blik van verstandhouding: blij dat we niet op een camping zitten en vooral niet op die camping.)

Fluitist heeft plaats gemaakt voor accordeonist, wiens instrument helemaal niet klinkt als een accordeon. Playbackt-ie stiekum? Hij 'speelt' de eerste twintig maten van de veertigste symfonie van Mozart. Toemaar!

Het gesprek bij de buren gaat verder: 'Als-ie maar niet denkt dat we iets geven. We hebben die ander al gegeven en zijn tenslotte zakenmensen.'

(Op de foto staat niet het afgeluisterde gezelschap.)

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Den Bosch veiliger

Bericht in de Wegener dagbladen: 'De Bossche kermis moet het dit jaar doen zonder bots­auto’s. De gemeente wil de attrac­tie niet op de kermis omdat dat be­ter zou zijn voor de veiligheid. (...) De afgelopen jaren waren de boks­bal en kop van jut al van de kermis verbannen.'

Den Bosch blijft vanaf nu het hele jaar door Den Bosch, ook wel 's-Hertogenbosch genoemd. Hoezo? Er komt geen periode meer dat er sprake is van Oeteldonk. Het carnaval wordt er afgeschaft. Beter voor de veiligheid.

Ook voetbal, zowel op het niveau van de eredivisie, de eerste divisie als bij de amateurs is op het grondgebied van Den Bosch voortaan verboden. Beter voor de veiligheid. Hockey, tennis en korfbal staan op de nominatie. Kwestie van veiligheid.

Voor het voortbestaan van het tiendaagse theaterevenement De Boulevard in Den Bosch wordt gevreesd. Ook dat gaat de boksbal de kop van jut en de botsautootjes op de kermis achterna. Beter voor de veiligheid.

Het is van nu af aan hoogst ongewenst dat u in de buurt van Den Bosch komt. De inwoners aldaar willen in alle rust, zonder enig gevoel van onveiligheid, een kaarsje kunnen opsteken bij hun Zoete Lieve Gerritje. Voor zo lang als dat tenminste nog is toegestaan, in verband met de veiligheid.

Ik ga een boksbal kopen om af te reageren.


(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Bladvulling

Zijn we nou wat wijzer geworden van dat onderzoek door de Belgische politocoloog Herman Matthijs naar de kosten van de Europese monarchieën? Niet echt, geeft hij zelf toe met de mededeling dat-ie appels met peren heeft vergeleken.

Het is rond de koningshuizen eerder een wedstrijd in het ondoorzichtig houden van de paleizen met matglazen ramen, als variant van regerende leugens. Dan krijg je van die huishoudelijke benaderingen als 'Koningin goedkoper geworden' (de Volkskrant) en pogingen van politici om de aandacht te krijgen van, respechtievelijk te wedijveren met gerenommeerd geachte cabaretiers: Femke Halsema al twitterende naar Dolf Jansen: 'Waarom kunnen wij nou nooit eens ergens eerste in worden?'

Na Blauwe Maandag de onnozelste bladvulling van de eerste maand van het jaar.

Leve de Republiek!


(Terug)naar hhBest.nl

Een hoofdredacteur

Door een overlijdensbericht over de zoon, die ik nauwelijks heb gekend, kwam ik in de grijze cellen weer de vader tegen: J.J.H.A. Bruna. Jan mocht je natuurlijk niet zeggen, want hij was na de oorlog zoals toen gebruikelijk, bij afwezigheid van een redactiestatuut of iets dergelijks, gedropped als hoofdredacteur van De Stem, gedrukt op de persen van het foute Dagblad van Noord-Brabant in Breda.

Bruna senior was, wat ze toen in Brabant 'een bekeerling' noemden, anders had hij ook geen hoofdredacteur van de onder een bisschoppelijke censor opererende regionale krant kunnen worden. Voordien was hij verbonden geweest aan het in Helmond uitgegeven r.-k. weekblad De Nieuwe Eeuw.

Ik heb een jaar als leerling-journalist onder zijn bewind gewerkt, in het sombere redactielokaal, ergens achterin boven van het gebouw Reigerstraat 16. Het behang dreigde er bij vellen van de muren te vallen, totdat de hoofdaandeelhoudsters van de N.V. Uitgeversmij Neerlandia te Utrecht, twee gierige kwezels met haarknoeten, bij hun jaarlijkse visitatie vaststelden dat 'er onderhand wel wat nieuws op geplakt mocht worden'. Bruna had er zowaar een eigen kamer, door een matglazen deur gescheiden van dat lokaal. Elke morgen, stipt om 9 uur zag je, als je ochtenddienst had, door die deur zijn silhouet met hoed voor zijn bureau. Dan nam-ie de krant door en in acht van de tien gevallen, kwam-ie met het wijd open gevouwen exemplaar het lokaal binnengelopen omdat-ie weer een of andere ongerechtigheid had ontdekt. Dat kon ook een advertentie van scheermesjes zijn, waarin door een streek van de machinezetter sprake was van gebruikte meisjes, die in een gratis bijgeleverde cassette konden worden opgeborgen. De rooms geworden, puriteinse calvinist Bruna kon daar de grap niet van inzien.

Een uiterst plichtsgetrouwe man, die zich ook onvoorwaardelijk onderwierp aan het geestelijk en wereldlijk gezag. Zijn nauwelijks gelezen hoofdredactionele commentaren waren daarvan de volmaakte afspiegeling: visch noch vleesch.

Bruna verzuimde niet, in zijn lispelende timbre van het mesjes-meisjes-schandaal te gewagen tijdens de redactievergadering, die één keer per jaar in het aanpalende etablissement De Graanbeurs werd gehouden en steevast werd besloten met een aangeklede Wiener Schnitzel.

Dit was J.J.H.A. Bruna. Meer weet ik niet van hem, helaas.

De zoon Maarten (64) was een op z'n zachtst gezegd wat onvoordelige afspiegeling van de vader. Niet moeders mooiste, merkt Robert Eksteen op in een In Memoriam op de website De Dwarse Man. Maar wel een heel lieve collega.


(Terug)naar hhBest.nl

Zo pas je niet op de kleintjes

Er is een hoop gedonder over het door minister Koenders verdubbelen van giften op 555 (voor Haïti). Gaat het om partikuliere giften, dan is het tot daar aan toe dat er nog 'wat' belastinggeld tegenaan wordt gegooid. Maar de pijn zit 'm vooral in het feit dat openbare lichamen als provincies en gemeenten menen ook hun steentje te moeten bijdragen. Gangmaker is de gemeente Best die met 30.000 euro over de brug kwam, relatief veel, als je in aanmerking neemt dat Breda 85.000 overweegt. Best riep andere gemeenten op ook zoiets te doen, waardoor 16,5 miljoen euro voor Haïti zou worden ingezameld, inclusief de verdubeling door Koenders 33 miljoen.
Het klinkt allemaal heel mooi, maar ik hoop toch dat de gemeente Best hier niet willens en wetens aan het stunten is, teneinde zich nu eens goed op de kaart te zetten. Want als puntje bij paaltje komt, vind ik dat het geen taak is van een overheidsorgaan, uit de gemeenschappelijke middelen, giften te doen aan welk goed doel dan ook. Het werkt nog averechts ook, want de inwoners zullen denken: ik heb al gegeven, via de gemeente. Een gemeente die trouwens in het geval Best heel goed op de kleintjes dient te passen.


(Terug)naar hhBest.nl

Bij Mutsaers botst alles met de conventies

Koetsier Herfst hilarisch boek

Min of meer tegen beter weten in denk je dat de olifant met de lange snuit al is langs gekomen, maar dan lees je nog dit:

'In C&A bots ik bijna op tegen een vrouw die een donkerblauwe handschoen van de vloer raapt. Ze inspecteert hem en legt hem dan in een bak met sokken. Niet verstandig. Zo gaat hij teloor tussen de andere kleuren en zal de onfortuinlijke verliezer hem nooit meer terugvinden. Ik pak de handschoen op en gooi hem weer op de grond.
Er komt een andere eerlijke vindster langs. Ook zij raapt de handschoen van de vloer en legt hem tussen de sokken. Weer pak ik hem eruit en weer werp ik hem terug op de plaats waar hij oorspronkelijk lag.
Deze vrouw heeft me echter in de gaten en zegt ontsteld: "Wat doet u nou!"
(...)
Een volgende vrouw bukt zich al voorover.
Ik ben haar voor en zeg nu ook maar eens: "Wat doet u nou!"
En zo gaat dit door. Er is geen houden meer aan.
(...)
Maar dan komt er ineens zo'n man van de Security (...) Of we zo vriendelijk willen zijn om te verdwijnen. De vloer van C&A is geen zitplaats.
Terwijl hij het zegt, bukt hij zich, pakt de handsschoen op, voelt of er iets in zit en (...).'

Waarom dit uitgebreide geciteer?
Omdat de scène zo typerend is voor de roman Koetsier Herfst van Charlotte Mutsaers. Op 14 december 2009 schreef ik op deze plaats, naar aanleiding van de toekenning van de PC-Hooftprijs aan Mutsaers, voornemens te zijn zo gauw mogelijk iets van haar te lezen. Aangespoord door de originaliteit van haar geest, zoals ik die had geproefd uit gesprekken met haar en artikelen over haar werk.

Koetsier Herfst dus. De titel is ontleend aan een gedicht uit de gedachtenwereld van Do, alias Adolphe Klein, alias Dora Dhont. Dat is de tegenspeler van de ik-figuur (inderdaad, het boek is uitgesproken filmisch), de schrijver Maurice Maillot.
De originaliteit van Mutsaers concentreert zich rond elk denkbare vorm van nonconformisme. Oftewel: alles is bij haar net even anders, botst met de conventies, kritiseert, ironiseert. Niet hard of genadeloos, eerder grinnikend, met een virtuoos taalgebruik als voertuig - koets, zou ik bijna schrijven.

De ruimschoots aanwezige erotiek is van hetzelfde laken, de fantasie van de auteur is dermate onbegrensd dat ook hier de valkuil van versleten metaforen niet eens in de buurt komt.

De vereenzaamde en daardoor als schrijver geblokkeerde Maurice Maillot komt, dankzij een in het Vondelpark gevonden mobieltje (met zebrahoesje) in contact met een dierenactiviste, gespecialseerd in het in internationaal verband bevrijden van kreeften. Het duo kiest uitgerekend in de vreetmaand december domicilie in een sleets hotel in Oostende en daar ontwikkelt zich een partnerschap van aantrekken en afstoten in een wereld van ongebreideld consumentisme, met als enig alternatief de veganistische hap van de McDonalds.

Het is een van begin tot eind hilarisch boek, geplaatst in het door scherpe observaties gevormde decor van de Belgische badplaats (trouwens een van de woonplaatsen van Mutsaers). Schitterend geportretteerd en als wezenlijk ervaren door Maillot: 'Zo heerlijk als Oostende zich bij aankomst opendeed, zo treurig gaat het bij mijn afscheid dicht. Mijn geluk heeft nog geen twee maanden geduurd.'


(Terug)naar hhBest.nl

Carnavalspolitie

Controleurs van de Voedsel- en Warenautoriteit gaan zich tijdens carnaval weer verkleed onder de feestvierders begeven, om scherp te controleren op drinkende jongeren onder de zestien en ondertussen ook op de naleving van het rookverbod in de grote en kleine cafe's.

Carnavalspolitie. Wie wil nu zulk werk doen? Je moet ervoor van boven de rivieren komen, denk ik, althans van elk benul verstoken zijn, aangaande het wezen van carnaval. Verraders! Dit is trouwens vrágen om moeilijkheden. En nu niet zeggen dat ik hier bedreigende taal uitsla, maar erkennen dat je gewoon vals spel speelt.

Als het om de bescherming van onze kinderen tegen alcoholisme en hersenaantasting gaat, sta ik achter elk initiatief van de actie Vroeg op Stap tot De Tent in Best, waar jongeren met een toegangspas vier dagen veilig kunnen carnavallen. Maar niet dit soort undercovergedoe.

Trouwens, als het over roken gaat, zijn we in dit land en sinds 1 januari ook in België compleet doorgeslagen. Ik las hierover een prachtig stukje op het door mij gefrequenteerde Brusselse stadsblog:

'Stel u voor dat ik het gezelschap zou weigeren van zware drinkers, automobilisten, cannabisgebruikers, liefhebbers van rock-concerten, vleeseters en junkfooders, slagroom- en chocoladeliefhebbers, pijnstillersgebruikers en obesitaslijders.
Allemaal risicopatiënten die de Volksgezondheid in het gedrang brengen. Mijn vriendenkring zou fors inkrimpen. Ik weet wel, rokers besmetten ook andere mensen (zoals óók automobilisten).' En - het begint op diefstal van content te lijken, maar het is te mooi en te duidelijk om ook dit niet te citeren: 'Op café zitten met koffie, citroenjenever of een geueze gaat bij mij onvermijdelijk gepaard met het genoegen van een fijne cigarillo. Ik lees en schrijf graag, gezeten aan een klein tafeltje, terwijl het buiten regent in langgerekte strepen – zonder wat beschaafde rook gaat veel concentratie en inspiratie verloren, een deel van mijzelf wordt afgesneden.'

Ik kan er alleen maar uit concluderen: rokers hebben ook recht op leven.


(Terug)naar hhBest.nl

Houdoe Toon

Een goede collega is er niet meer. Toon Kloet, een werkzaam leven redacteur van het dagblad De Stem (tegenwoordig BN-De Stem) in Breda, is op 9 januari overleden. Hij werd toch nog 81 jaar, hoewel hij al meer dan twintig jaar te kampen had met een longaandoening.

Bij Toon, die ik sinds 1953 kende, zal ik blijven denken aan eigenschappen als groot verstand, sociaal gevoel, humor, bescheidenheid en een geweldig relativeringsvermogen.

Hij was een man van de regionale journalistiek, wat onder meer inhield dat hij heel dicht bij zijn streekgenoten stond. In de jaren zeventig van de vorige eeuw interviewde hij enkele tientallen oudere West-Brabanders, wat uitmondde in boeiende verhalen die vervolgens zijn gebundeld onder de titel 'Het Brabant van toen'. (Bij Brabants Dagblad deed Jo Wouters dat onder dezelfde titel maar dan in oostelijk Brabant.)

Toon Kloet was ook een aantal jaren verslaggever bij Provinciale Staten, waardoor ik veel met hem te maken kreeg. Ik herinner me nog een telefoongesprek met hem over een of andere kwestie, dat hij meende te moeten besluiten met: 'Zeg Guido, 't is morgen wel carnaval hé?'

Zijn laatste jaren bij De Stem verzorgde hij een columnrubriek genaamd Ondertoon. Vorig jaar moest Toon met zijn Gonnie vanuit hun gezellige bungalow met fraaie patiotuin in de Haagse Beemden verhuizen naar een verzorgingsflat. Ik heb hem toen nog een brief geschreven, waarop - niks voor Toon - geen antwoord kwam. Nu begrijp ik dat beter.

Toon was een gelovig mens, hij deed vrijwilligerswerk in zijn parochie en had een levensstijl, waarin hij geneigd was zichzelf weg te cijferen. Een buitengewoon goede mens, die mij altijd bij zal blijven. Schrijnend dat hij op de website van BN-De Stem onvindbaar is.

Hem kennende, zal hij dit misschien allemaal wat overdreven vinden. Het zij zo. Houdoe Toon.

(Terug)naar hhBest.nl

Geruisloze auto's

In een rubriek van NRC-Handelsblad, die Expertdiscussie heet (alles bij de NRC klinkt altijd zo pretentieus) schrijft Joost Smiers - dat is iemand die verbonden is aan de Hoge School voor de Kunsten in Utrecht - over 'het fijne van elektrische auto's'. En dat is, dat ze geen lawaai maken. Zulks naar aanleiding van het voornemen van Europa, aan die geruisloosheid, terwille van de verkeersveiligheid, een einde te maken.

Smiers verwoordt wat bijna iedereen denkt: potverdikke, doe dat nou niet. Kijk nou eerst eens naar de mensen, die allergisch zijn voor allerlei vormen van zwerflawaai. En ontwerp een plan om weggebruikers te trainen in het rekening houden met het gevaar van geruisloos verkeer.

Tja, hoe houden we Europa tegen?

Toch mis ik nog één aspect, namelijk dat verkeerslawaai niet in de laatste plaats wordt veroorzaakt door het rollen van autobanden, in samenhang met de structuur van het wegdek. Ik ben geen liefhebber van asfalt en gehecht aan de in Nederland veel toegepaste klinkerbestrating. Daarmee oogsten we inderdaad de bewondering van buitenlanders. Maar die stenen en kinderkopjes zijn natuurlijk archaïsch materiaal, dat in de eerste plaats tegemoet komt aan onze gevoelens voor esthetiek en nostalgie. Een 'verkeersstraat' geplaveid met klinkers, veroorzaakt aanzienlijk meer lawaai dan asfalt.

Moet ik dit eigenlijk wel opschrijven? Straks gaat Europa asfalt ook nog verplicht stellen.

(Terug)naar hhBest.nl

Niet aannemelijk

De Nationale Ombudsman, Alex Brenninkmeijer, meent te hebben vastgesteld dat door het Kabinet der Koningin navraag is gedaan naar de werkzaamheden van Edwin de Roy van Zuydewyn, ex van prinses Margarita, naar diens werkzaamheden bij projectontwikkelaar Bouwfonds. Maar Brenninkmeijer vindt het volgens NRC 'niet aannemelijk' dat het Bouwfonds zich onder druk voelde staan om de relatie met De Roy te verbreken'.

Het ontslag bij het Bouwfonds was mede aanleiding voor De Roy, om zich bij de ombudsman te beklagen over 'overheidsinmenging in zijn privéleven', waardoor hij financieel zou zijn geschaad.

Blijft nog één vraag open: Heeft de ombudsman ook aan Bouwfonds gevraagd, of zij zich al dan niet onder druk gezet voelde? Het antwoord op die vraag had een stelliger verklaring dan 'niet aannemelijk' kunnen opleveren.




(Terug)naar hhBest.nl

Sneeuwwinter

Dit is dus een sneeuwwinter. In pakweg 'n halve eeuw niet meegemaakt. Je hebt sneeuwwinters, ijzelwinters en geen winters. Het eerste decennium waren het voornamelijk geen winters en af en toe een ijzelwinter.

Met ijzel gaat het nog wel.Ze kondigt meestal dikke dooi aan. Maar sneeuw kan de voortzetting betekenen van een fikse winter. Met dagenlang zware sneeuwval weten we ons in dit land geen raad. We hebben er niet voor geleerd. Winterbanden uitverkocht. Zout op.

In NRC las ik over een vrouw, die nog geen drie minuten buiten stond en al haar pols had gebroken. Dat is nog niks. 'n Vitale vriend van mij, die er moeite mee heeft te erkennen dat-ie inmiddels 76 is, heeft na 'n valpartij elf hechtingen in z'n hoofd. Die zit nu letterlijk achter de geraniums. Het PvdA-kamerlid meilivos meldde zondag op Twitter:
blauw oog. niet door vriend maar fietsglijpartij. Wat me het meest boeit is de mogelijkheid dat Vos wŠl eens een blauw oog is geslagen door haar vriend. Terecht reageerde een andere Twitteraar met: een vriend die je een blauw oog slaat is geen vriend.
Zelf wankelde ik daags voor Kerstmis voor een winkel in de Hoofdstraat, waar de vastgekoekte sneeuw had plaats gemaakt voor bevroren water. 'n Laagje glazuur, zogezegd. Toen ik daarvan in de winkel iets durfde te zeggen, kreeg ik 'n grote bek van de meid achter de kassa.

De man van de wormen en paarden, Balkenende riep vorige week het Nederlandse volk op, z'n stoepje schoon te vegen. Is-ie zelf zeer bedreven in, in het schoonvegen van z'n stoepje. Op Twitter, alweer ik kom daar dagelijks ondanks Beatrix, vroeg een Omroep Brabant-man zich af, of de gemeentelijke verplichting nog ergens bestond om dat stoepvegen voor je eigen huis te doen. Ik twitterde terug dat dat een mooi onderwerp was voor de Omroep om uit te zoeken.

Mijn woorden waren nog niet koud, of het ANP meldde: Tot enkele jaren geleden was het sneeuwvrij houden van de eigen stoep verplicht: het stond in de model-APV (Algemene Plaatselijke Verordening) van de Vereniging Nederlandse Gemeenten,die door vrijwel alle gemeenten wordt overgenomen. Inmiddels is deze bepaling eruit gehaald. Omdat-ie niet te handhaven is. Stel dat iemand niet thuis is, of slecht ter been. Die kun je een ongeveegde stoep niet aanrekenen. Mag ik dit K.U.T.-smoesjes noemen?

De gemeente Breda heeft intussen lering getrokken uit deze sneeuwwinter en voert de verplichting weer in. Ze zullen daar gedacht hebben, als de politie de tijd heeft, kinderen te bekeuren wegens het afbreken van een sneeuwpop dan kunnen ze deze handhaving ook wel aan.

(Dit is een gesproken column voor Omroep Best, 13 januari 2010, 18:10 uur)

Zie ook: Balkenende houdt zelf z'n stoep niet sneeuwvrij.

(Terug)naar hhBest.nl

Zwavel en pek

'Waarschijnlijk is het geweld rond de jaarwisseling wel toegenomen, maar ook vroeger was het vaak onrustig. De sacrale en sociale werelden boden echter een kader, waarin burgers geloofden het individu te kunnen begrenzen en de wereld te verbeteren, waardoor zij met een zeker optimisme naar de toekomst keken.' Schrijft Peter Giesen vandaag in de Volkskrant. Lijkt me een goeie redenering, evenals de toevoeging dat de moderne burger een hekel heeft aan grenzen. Met sacrale werelden bedoelt hij kortweg gezegd de dominee en de pastoor, respectievelijk de missiepredikers die vanaf het daarvoor bestemde gestoelte andere koek aankondigden dan dat ordinaire vuurwerk: hel en verdoemenis, zwavel en pek. Nog één aspect lijkt me relevant, namelijk de (al dan niet relatieve) welvaart, die van ons verwende kinderen heeft gemaakt. De armoe waarmee wij uit de oorlog kwamen, stond ons in de nieuwjaarsnacht niet meer toe dan een 'sterretje' en 'n enkel rotje plus hooguit nog een gillende keukenmeid.


(Terug)naar hhBest.nl

Drie Sinten in Spanje

Sint Nicolaas kan dan wel bisschop van Myra in Turkije zijn geweest, dat men hem sinds het eind van de negentiende eeuw uit Spanje laat komen, hoeft wat mij betreft niet langer verbazing te wekken. Hier vieren ze namelijk Driekoningen met precies de toeters en bellen als bij ons dat Sinterklaasfeest.

Jezus 'vertoonde' zich volgens de bijbel na zijn geboorte eerst aan een stel arme herders en vervolgens aan de drie wijzen, die uit het oosten kwamen, 'Want wij zijn de ster van de nieuwe koning gevolgd en willen hem aanbidden', zeiden ze tegen jodenkoning Herodes, die, de concurrentie vrezend, zijn soldaten naar Betlehem stuurde om daar alle baby's te vermoorden.(Jozef, Maria en het kind konden op het nippertje via de Gazastrook de wijk nemen naar Egypte.)

Het feest van de drie koningen, die naar de legende wil, Caspar, Balthazar en Melchior heetten en van wie er één zwart was, staat in de roomse kerkelijke kalender op 6 januari, maar in Spanje wordt het de avond tevoren gevierd. In veel plaatsen, zoals in Puerto de Mazarrón (foto) gaat dat gepaard met een optocht. De kinderen schrijven de koningen (alledrie of een van hun voorkeur) een briefje, waarin ze hun wensen kenbaar maken en zetten hun schoen, met snoepjes voor de hoge bezoekers en voer voor de kameel, het paard en de olifant. Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is steenkolen, een strafmaatregel die trouwens net zo weinig meer wordt toegepast als bij ons de roe.

En dan is er nog, de bij ons ook bekende Driekoningenkoek (Roscon de Rey), waarin een boon èn 'n cadeautje zijn verborgen. Wie de boon treft, mag met een kartonnen kroon op z'n koppie de hele dag koning zijn.


(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Meedoen in digitale wereld geen garantie voor voortbestaan papieren krant

Je zult als krant 'maar' 250 jaar bestaan en mee moeten in het digitale tijdperk. Toch is juist het aanpassingsvermogen dat de Leeuwarder Courant erin deed slagen die 2,5 eeuw te overbruggen. De LC bleef evenwel bij dat aanpassen toch steeds aan de voorzichtige kant. Zo behield zij, als ik het goed heb, tot op heden het klassieke formaat en staat het ´hoofdartikel´ nog steeds, gemerkt met slechts één initiaal van de hoofdredactie, dagelijks in gestrekte kolom op de voorpagina.

Onlangs opende de directie van de LC, in verband met winterse bezorgproblemen de mogelijkheid voor abonnees en niet-abonnees (ter kennismaking!) de mogelijkheid, de krant enkele dagen online te lezen. Zodoende kwam ik aan de weet, dat er nog minstens twee rubrieken zijn, die al meer dan vijftig jaar bestaan. Een halve eeuw geleden al, nam de LC een vooraanstaande plaats in, in de rijen van regionale kranten in den lande, een indrukwekkende inventiviteit aan de dag leggend waar het ging om vernieuwende journalistiek dicht bij huis en uitblinkend (toen al) in een superieure fotojournalistiek.

De onlinekranten gaven me de indruk, dat de Ljouwerter niet is bezweken voor de verleiding tot populariseren, althans vast is blijven houden aan een aantal stringente principes, waarop sinds jaar en dag haar betrouwbaarheid en haar gezag zijn gebaseerd. En dit terwijl ze toch in 2007 een - al is het dan maar 'n klein - stukje van haar onafhankelijkheid heeft moeten prijsgeven door 'samenvoeging' met het 'aartsvijandige' Nieuwsblad van het Noorden in Groningen ('Grins')tot de Noordelijke Dagblad Combinatie. De vergelijking met de Zeeuwse tegenhanger, de Provinciale Zeeuwse Courant, dringt zich op: die is volledig opgenomen in de eenheidsworst van de door een Britse investeerder uitgemolken Wegener tabloids.

Nu is er dan de 'nieuwjaarsbrief' van de nieuwe LC-hoofdredacteur Hans Snijders. Hij schrijft onder meer:
'LC is bezig met het ontwikkelen van een nieuwe website en werkt aan nieuwe toepassingen voor mobiele telefoons, e-readers en andere beeldschermen.'

En: 'De Leeuwarder Courant is echter meer dan alleen een doorgeefluik van informatie. De LC biedt analyse en is bereid discussie los te maken door in haar columns, hoofdredactionele commentaren en in haar keuzes stelling te nemen. Ze zet zaken op de agenda. De krant wil nadrukkelijker het maatschappelijke debat in Friesland inhoud geven. Dat omvat een breed scala aan onderwerpen: van onderwijs tot leefbaarheid en van werkgelegenheid tot cultuuraanbod. Dáár laat zich de toegevoegde waarde van de redactie zien, dáár verschillen we van alle nieuwssites en dáár zit de legitimiteit dat we niet gratis zijn.'

Met andere woorden (zo concludeer ik), er is niet echt nieuws onder de zon: de LC blijft wat ze altijd geweest is. Een goeie krant, waarvoor betaald wordt. De toekomst zal leren hoelang dat nog zal kunnen. Dat de bereidheid tot het lezen van dagbladen ook in Friesland onder druk staat, is een reëel gegeven waaraan de hoofdredactie in haar boodschap voorbij gaat. Werken 'aan nieuwe toepassingen voor mobiele telefoons, e-readers en andere beeldschermen' biedt nog geen garantie voor het voortbestaan van de papieren krant. Zomin als die krant in haar oervorm nog langer het enige middel is om 'inhoud te geven aan het maatschappelijk debat'. Meedoen door de LC aan 'de nieuwe ontwikkelingen' ontneemt (gelukkig) anderen niet de kans, van dezelfde technieken gebruik te maken en daar op wat voor manier dan ook, inkomsten uit te genereren. De door Snijders geuite bewering over het verschil van zijn krant met 'alle nieuwssites' is op z'n zachtst gezegd aan de boude kant.

(Terug)naar hhBest.nl

Topdag

Dit was dan die topdag voor de middenstand, waarvan het Journaal plichtsgetrouw verslag deed. Om de drukte voor te zijn, parkeerde ik al om vijf over negen in het centrum teneinde mij te voorzien van een fikse hoeveelheid feestsigaren, vijf al weken te voren bestelde dozen after dinners.

Nee dit wordt geen verhandeling over exorbitant rookgenot, gerelateerd aan een x aantal dagen levensverkorting. Aan dat soort flauwekul doe ik niet mee. Ik rook (soms). Basta.

Voor de deur van de sigarenwinkel was de sneeuw geruimd, in tegenstelling tot de stoepen van aangrenzende panden. Dat was nu juist het verraderlijke: op de nauwelijks opvallende laag glazuur kon ik me ternauwernood overeind houden. Neem het me dus niet kwalijk dat ik daar tegen de jonge vrouw achter de toonbank iets over zei: 'Heb je niet wat zout in huis, levensgevaarlijk'.

Krijg ik me daar 'n smoel terug, zo van: Nee, dat kan niet, ik kan de winkel niet in de steek laten, enzovoorts.

Al zet je er maar even een stoel neer, zodat de mensen er omheen lopen. Nee, want ze was zelf ook net buiten geweest en het was overal hetzelfde. Dat was het dus juist niet, betoogde ik en vroeg om m'n rookwaar.

Krijgt die muts, getuige een als bij toverslag veranderende houding, in de gaten, dat ze niet te doen heeft met een klant voor 'n pakkie shag of zo. 'Ik moet echt wachten, tot er meer personeel is', probeerde ze nog.

Krijg ik er nog lucifers bij, en zo, vroeg ik. En zo? reageerde ze, weer uit haar serviele rol gevallen. Ja, zei ik, die aardige baas van jou (bijna de reden dat ik dáár m'n sigaren kocht, maar dat liet ik er buiten), die gaf mij er onlangs lucifers en van die strookjes rozenhout bij. Ik ben hier niet bij de supermarkt, maar in een sigarenspeciaalzaak.

Dat laatste moest ze toch wel beamen. Prettige feestdagen, zei ze, want dat zeggen alle kassameiden op deze topdag.

Laura

Laura Dekker, het 14-jarige zeilmeisje zoals ze steevast door de media wordt genoemd, is 'gewoon' weggelopen.

Dat valt althans af te leiden uit een artikel van de grootouders, Dick en Riet Dekker, vandaag op de Forumpagina van de Volkskrant.

Vreemde manier van journalistieke afwerking trouwens, in aanmerking genomen dat de plotselinge reis van Laura naar Sint-Maarten, hangende het onderzoek van de politie, nog met mysteries is omgeven. Hoe kon ze bij die 3500 euro? Is ze door iemand geholpen? Is er wellicht sprake van een misdrijf. Vreemd, omdat je een verklaring van de grootouders, die belastend is voor Bureau Jeugdzorg, niet zonder wederhoor behoort op te nemen.

De beweringen van opa en oma Dekker komen erop neer, dat Bureau Jeugdzorg het geval op een slordige, onverschillige manier zou hebben aangepakt, waardoor het meisje alle vertrouwen in de volwassenen zou hebben verloren.`

Het artikel van de grootouders staat ook online

Reacties op hhBest

Ontvrienden

Woord van het jaar. Ik dacht dat het twitteren was. Maar nee, het is ontvrienden. Het hangt er maar van af, wie dat bepaalt. In dit geval organiseerden uitgeverij Van Dale Lexicografie (O jee, dan heb ik al aarzelingen, want volgens mij is dat een geldmachine die draait op 'n soort gezag dat eigenlijk geen gezag is) en dagblad De Pers, een gratis krant die volgens velen allang verdwenen had moeten zijn en volgens vele anderen binnenkort zal verdwijnen, hoewel Wegener Nieuwsdruk Brabant in Best zojuist een vette order van die krant in de wacht heeft gesleept.

Ontvrienden. Het klinkt onvriendelijk en dat past wel bij het jaar 2009, vind ik, maar toch: verklaar u nader. Het heeft, zo delen de initiatiefnemers mee, te maken met het schrappen van vrienden uit lijstjes op vriendensites als Facebook en Hyves. Dus eigenlijk met vrienden die eigenlijk geen vrienden zijn, maar je door softwaregiganten als Microsoft als zodanig worden opgedrongen, als je min of meer toevallig 'lid' bent geworden van zo'n internetclub. Het heet niet voor niks Hyves. Ik heb me eens laten uitleggen dat dit woord zoiets betekent als bijenkorf. Heb je daar een vriend (het kan ook een vriendin zijn) dan word je tegen wil en dank geconfronteerd met de vrienden van die vriend. Ga je daar op in, dan ben je binnen de kortste keer op weg met het aanhalen van vriendschapsbanden tot in de honderd-en-zestigste macht.

Zo kan ik me voorstellen, dat als je aan 6500 vrienden een lijstje voorlegt met onder meer Mexicaanse griep (trouwens  een begrip en geen woord, meneer of mevrouw Van Dale) hypotheekleed en ontvrienden, dat dan veruit de meerderheid kiest voor het grootste leed dat hem is aangedaan, namelijk het ongevraagd presenteren van virtuele vrienden.

Hoe oninteressant eigenlijk. Maar dat zijn de verkiezingen van al die huppelepups van het jaar.

De mondige burger, boer en buitenman

De burger is mondig geworden en pepert dat politici en bestuurders ook nog eens stevig in.

Deze week zat ik in een streekschouwburgje in Eersel, waar politiekers van provinciale en gemeentelijke huize in Vak L (van Luisteren) waren gezet. Geweldig. Het ging uit van het Burgerinitiatief 'Megastallen Nee!'

In 1961, toen journalisten nog nederige verslaggevers waren, hoorde ik de toenmalige burgemeester van Eersel, Jan Stevens, als in wanhoop roepen: 'Zijn er dan nog geleerdere mensen in de Kempen dan de burgemeesters?' Het was in de tijd van Waar de ster bleef stille staan, toen de klompen nog aan de deur werden gezet en de directeur van de Provinciale Planologische Dienst in het achterzaaltje van café De Acht Zaligheden waarschuwde: 'Niet teveel bungalows in de bossen bouwen'. (Ik had een collega, die toen keurig op trouwen stond en zo'n huisje aan het optrekken was. En die vond dat niet leuk.) Een gedeputeerde van de provincie kon het zich permitteren, de vertegenwoordiger van twaalf boeren, die bezwaren hadden tegen een hoogspanningslijn van de PNEM, toe te voegen: 'O, gij zijt een van de twaalf apostelen?' Schijndemocratie versierd met klassieke Brabantse gemoedelijkheid.

Men begrijpt dat dit nog slechts een inleiding is. De recente bijeenkomst in Eersel gold letterlijk burgers, boeren en buitenlui die ofwel niets moeten hebben van megastallen ofwel van mening zijn, dat er niet aan valt te ontkomen, wil je als boer het hoofd boven water kunnen houden. Iedereen was er. Het ging dan ook om een zogenaamd burgerinitiatief tot het bewegen van de politiek, die 'heilloze megastallen' uit Brabant te weren. Bijna 34.000 Brabanders hebben onder dat manifest hun handtekening gezet. Iedereen: ZLTO, milieufederatie, GGD, huis- en dierenartsen, Q-koortsigen en gezonden, landelijke radio en tv (die hypes zochten en er een kregen, namelijk misnoegen over een door het duo Hoog en Droog gezongen liedje – maar toen was ik al weg). En Pieter Winsemius, de oud-milieuminister, tevens verbaal kanon, die zich deze keer, althans tot mijn vertrek, nauwelijks opgemerkt achterin de zaal beperkte tot, af en toe de ogen sluitend, luisteren en zwijgen. De huidige minister was verhinderd. Kopenhagen, waar het over de mondiale broei gaat. O nee, sorry, Pauw en Witteman, maar daar broeide het ook, zag ik later, onder de badmuts van advocaat Enait.

Om nog één keer op dat verleden terug te komen: zo'n bijeenkomst zou toen zijn ontaard in een Poolse landdag, waaruit nauwelijks conclusies vielen te trekken. Zo niet hier. Want we hebben, als burgers geleerd. We zijn beter opgeleid, vertrouwd met strak geleide discussies op tv en wie met een kwestie als deze begaan is en actief, hoeft op het gebied van normen en waarden niets meer op te steken.

Viel er iets in de zak te steken door de provinciale politiek, wier timiditeit ik, ook achterin zittend niet goed heb kunnen controleren? Ik denk het wel. Ga met die reconstructie van het platteland – dynamiek contra verpaupering – die volgens een optimistische provinciale ambtenaar in 2017 klaar moet zijn, maar eens mooi terug naar af. Breng eindelijk eerst eens een behoorlijke communicatie tussen partijen tot stand en bedenk: Nederland is gewoon te klein voor die reusachtige bedrijven zonder woonhuis, waar een keer per dag iemand met een mercedes stopt om de boel te controleren. Brabant is daar te klein voor, de Noordoostpolder ook, als men dat eventueel als alternatief zou willen bedenken. En met anderhalve hectare kun je ook nog heel aardig 'ontwikkelen'.

Kop in ‘t zand

Het Gezamenlijk Overleg Erkende Bewonersgroepen (GOEB) in Best heeft in een rapport over verkeersperikelen richting het gemeentebestuur de suggestie gedaan, van het gedeelte Sonseweg vanaf de afslag naar het afvalverwerkingsbedrijf Rendac een gemeenteweg met eventueel een maximum snelheid van 30 km per uur te maken, of dat weggedeelte tot aan de bebouwde kom geheel af te sluiten.
Wie mij hier 'n beetje volgt, kan zich voorstellen dat ik dit zeer slechte ideëen vindt. Het is namelijk een miskenning van een belangrijke verbindingsweg tussen twee dorpen en van de kortste verbinding tussen de A50 vanuit de richting Nijmegen (7 km) met Best.
Onvoldoende infrastructuur opheffen of degraderen, in plaats van haar te verbeteren en - in dit geval een behoorljke aansluiting te geven op de Ringweg aan de westkant van Best - daarmee weer andere wegen (die langs Rendac en verder) belastend, is de kop in ‘t zand steken.

Zie ook Best Oost

'Ik ga nu eerst mascara opdoen voor de fotograaf. En mijn man is naar buiten, op zoek naar champagne.'
Charlotte Mutsaers ten voeten uit, zoals ze met nrc praat na het bekend worden van haar onderscheiding met de hoogste literatuurprijs, de PC Hooft.

Mutsaers' werk is volgens de jury een pleidooi voor de verwondering, de betovering, de bevangenheid, het enthousiasme. Zij is, vooral in het verleden, ook schilderend 'onmiskenbaar een dubbeltalent', zo luidt het verdere commentaar.

Ik heb helaas nauwelijks - kan me althans niets herinnneren - van Charlotte Mutsaers gelezen, maar ik ken weinig kunstenaars die mij zo sympathiek zijn. Hoezo? Ik las en hoorde menig interview met haar en, ja, die originaliteit, dat speelse en verrassende in haar manier van praten.

Als klein meisje speelde Charlotte (1942) niet met een pop. Ze vroeg eens in een groentenwinkel aan haar vader om een bijzonder gevormde komkommer. Daar kerfde hij ogen neus en een mondje in. Zij koesterde dat kindje tot het stierf en kreeg dan weer een nieuw. Dit is een levensdetail dat mij boeit omdat ook dát haar tekent.

Ik neem mij nu voor, wat van haar te gaan lezen. Misschien word ik verslaafd, je weet maar nooit.

De foto heb ik gepikt van de website van de Partij voor de Dieren.

Ooit ben ik er aan begonnen een lijst te maken van alle samenstellingen met het woord Kerst. Van kerstavond (dat wil zeggen de avond vóór Kerstmis, in r.-k. kringen ook wel het vigilie genoemd) tot kerstzooi. Op een gegeven moment ben ik daar weer mee opgehouden, omdat ik het gevoel had dat anderen dat al eens hadden gedaan en dat het misschien ook wel een beetje flauw is.

Het plan kwam min of meer voort uit de idee, dat er met Kerst wel wat mis is. Dat Kerst een afkorting is, die veel weg heeft van een eufemisme. Het gaat immers om Kerstmis, het feest van Christus' geboorte. Ik kan gerust zeggen dat ik hiermee een misverstand uit de weg ruim. Immers door dat onbegrip kon een of ander schoolbestuur ook bedenken dat de kerstboom een christelijk symbool is, en daarom, om sommige Nieuwe Nederlanders niet te kwetsen, niet mocht worden opgezet. In het christelijke dagblad Trouw merkte iemand op, dat de kerstboom net zo christelijk is als de paashaas. 
Bespeur ik steeds meer onbehagen jegens het kerstfeest zoals het er nu uit ziet, zelfs bij notoire atheïsten? Zou het er mee te maken kunnen hebben, dat het Kerst mankeert aan inhoud, dat het een hol vat is, met een bontversierde buitenkant? Dat het heidense feest van de

Maxim Biemans: Aanbidding van het kerstmaal
zonnewende destijds eigenlijk meer betekenis had dan wat er nu van de christelijke kerst is overgebleven. De gedachte aan een vredesboodschap is archaïsch geworden en je vindt er alleen nog sporen van in de toespraak van de koningin. Volkskrantcolumniste Sylvia Witteman, die onlangs haar stukjes bundelde onder de titel ‘Ik verzin niks’ leverde zaterdag een ongehoord cynische beschrijving van  kerstvoorbereidingen in een gezin. Of er niet aan viel te ontkomen. Ik moet trouwens bekennen dat we, nu we op 28 december voor ‘n tijdje weggaan, alle uiterlijk vertoon aangaande de feestdagen in ons huis achterwege laten. Voor alle zekerheid: dat huis wordt tijdens onze afwezigheid goed bewaakt.

Bij de uitingen van onvrede trof ik onder meer een bezinningsactie in Vlaanderen aan: de verspreiding van 15.000 gratis affiches, waarop een schilderij van de Zwitserse kunstenares Bradi Barth, voorstellende de geboorte van Christus.

An Antonis, een voormalige kleuterleidster in Best, maakt tegen de klippen op, elk jaar nog een kerstgedicht, dat mij in z'n eenvoud altijd weer ontroert en dat ik dan ook graag op de website hhBest publiceer. Toevallig kreeg ik dit jaar ook een gedicht in Kempisch dialect onder ogen van Johan Biemans uit Bergeijk. Het heet 'Opa's Kèrstmus' en is een regelrecht protest tegen ‘kitsch en poppenkast’ en een verdediging van het kribke. Ook dat gedicht mag ik op mijn weblog  plaatsen. Het versje van An Antonis zal ik tot slot voorlezen.  Het heet

Maria die wààr ûtgeteld

Sint Jozef,die zéé

We moete ons in laote schrève

Maria godde mee

We kunne wel ergus blève

Zo gezééd zo gedaon

Mi un ezelke ès vervoer

Ze moesse wel wèèd gaon

Dè wààr unne hille toer

Maria,die wààr ûtgeteld

Logies in unne stal

Zo ergus midde in ut veld

Ut gebeurde allemal

Maonlicht bove de wei

Herderkes bè elkaor

En de mensen ôk zo blèj

Geluk vur hil het jaor.

(Column voor Omroep Best, 16.12.09, 18:10 uur.)

Johan Biemans schreef:

Opa’s Kèrsmus

De Kèrsmus van m’ne kijndertééd

is lééveslang mi me meegegroeid.

De jaore diej zèn verstreke,

diej hebben dä nôit ùitgeroeid.

’t Zit erregend tusse m’n ôre,

en veilig gebörge, diejp in m’n hart.

Mär de ‘kèrsmus’ van tegeworrig

is krèk e weze zonder kop, zonder start.

Al lijkt ons geloaf wel versleten

en loapen de kerken ommel leeg.

Blèf mee ‘w poate wel van m’n kribke!

Dä sti ummers niemes nie in de weeg.

Al dä gekift en gekibbel

van wa ommel nie mag en wél moet,

da duu aon de vrede op aarde,

äs ‘t ‘r op aonkömt, hillemaol gin goewd.

Wa of wie moete nog geleùve…

Diej kerk, die van alle kante kraokt.

Ze hebbe… hoew moet ik ’t zegge…

‘r mär e rommeltje van gemaokt.

Al dieje kermis toch mee Kèrsmus,

’t maokt m’ne kop hallef zot.

Pas op… mee ‘w fikken van m’n kribke!

Maokt dä pedomme nie kepot!

’t Zal ménnen tééd wel vôrt dure.

Proficiat paus, mee ‘w poppekaast.

Ik heb wel genôg aon mén kribke,

want dä is nog m’n innigst hoùwvaast.

Alweer geschokt

Jeminee, Here, Here, hear hear, het kabinet is weer eens geschokt, ditmaal door een kritische noot van de Nationale Ombudsman. Ik ben van mening dat deze uitdrukking ‘geschokt zijn’ dus, onderhevig is aan de ergste vorm van inflatie die maar denkbaar is.

Maar dit eigenlijk allemaal vooropgesteld en terzijde. Wat voor uitdrukking je er ook aan geeft, een Nationale Ombudsman die welke instantie dan ook bekritiseert en dan niet zorgt voor een schokeffect (aardig voorlopig alternatief) zou niet deugen voor z’n vak.

Letter met gaatjes

In de VPRO GIDS, die ik een zeer goed weekblad vind, las ik onder het kopje ecofont de volgende mededeling: 'De artikelen op pagina 14 t/m 19 zijn gezet uit het 'Ecofont' Spranq Eco Sans, een letter met uitsparingen, waardoor tot 20% minder inkt gebruikt wordt.'

Het eerste wat bij me opkwam was de vraag: als dit zo'n groen lettertype is, waarom dan alleen die zes pagina's? Ja, bedoelde pagina's zijn geheel gewijd aan 'groen produceren' en aan ecoproducten. Maar toch.

Maar oogt het 'n beetje? De broodletter (10 pts, denk ik) redelijk. Bij de koppen en kopjes ga je ze zien, de gaatjes. Ik heb dat lettertype Spranq Eco intussen op mijn computer geïnstalleerd en zit nu deze tekst in OpenOffice (de groene variant van Word zal ik maar zeggen :-) te tikken. Helaas, het ziet er niet uit... Nogal grijzig. Als ik het ooit in brieven zou gebruiken, dan moet ik er wel 'n verklaring bij zetten, anders denkt de ontvanger dat ik aan verkeerde zuinigheid lijd. Voor alle duidelijkheid. De regels die je nu leest zijn gewoon in Times New Roman.

Goed dat er een link onder het VPRO-verhaal stond, anders zou ik aan een in de verkeerde maand geplaatste aprilgrap hebben gedacht. Www.spranq.nl brengt je bij een collectief van webdesigners en grafische (!) ontwerpers. En zij leiden je naar 'Ecofont, het groene lettertype met gaatjes'. De daarop gegeven toelichting wil ik mijn lezers niet onthouden:

'Voor de prints die je dagelijks maakt gebruik je niet alleen papier, maar ook inkt. En volgens ons raakt je inktcartridge (of je inkttoner) onnodig snel leeg. We hebben daarom een lettertype ontwikkeld: het Ecofont. Na de gatenkaas is er nu ook een Nederlands lettertype met gaten.

Een goed idee is altijd simpel: kijk hoeveel je van een letter kunt weglaten met behoud van de leesbaarheid. Na een testfase met allerlei vormen is de keuze gevallen op het uitsparen van kleine rondjes. Het resultaat is het Ecofont dat tot zo'n 20% minder inkt gebruikt. Het Ecofont is gratis te downloaden en te gebruiken. Er is ook een professionele oplossing voor de kantooromgeving: Ecofont professional.'

Toch mooi van Spranq en van de VPRO natuurlijk.

Dagbladjournalist vlucht in romantiek

Op internet en in de krant (dagblad Trouw) discussiëren ervaren journalisten over de toekomst van het papieren dagblad in relatie tot de nieuwe media. Ze komen er vooralsnog samen niet uit. Voor de redacteur van de papieren krant is het verdwijnen van dat medium ondenkbaar. 'Desnoods moet Trouw maar weer ondergronds gaan', net als in de oorlog. In zijn vrees voor de toekomst van zijn papieren krant, vlucht de journalist in romantiek

'Op internet is het een chaos van rijp en groen, een stortvloed van informatie die in geen enkele context staat en waarvan de lezer maar moet raden wat de relevantie ervan is. En wat er nog aan structureels doorsijpelt is vaak een afgeleide van de krant.'

Dit is in een notendop de opvatting van een gerenommeerde dagbladjournalist, namelijk Willem Breedveld, van een al even gerenommeerde krant, namelijk Trouw.

Breedveld reageert in een column op een artikel dat zijn collega Bart Brouwers, hoofdredacteur van het gratis dagblad Sp!ts en eigenaar van het weblog Dode Bomen ('Media tussen toen en straks') eerder in datzelfde Trouw schreef.

Het begint er al mee, dat ik van Brouwers' verhaal kennis neem via dat weblog en van Breedvelds reactie vanuit Trouw. Brouwers schreef wel in die krant, maar Breedveld niet op internet (ook niet, voor zover ik kon nagaan op de website van Trouw). Gevraagd of die - prachtig geschreven - column ook op Dode Bomen zou verschijnen, verwees Bart Brouwers naar een stoere verklaring van Trouw op het web over auteursrecht. Als er ergens chaos heerst, dan toch niet alléén op het internet.

'Het is,' betoogde Brouwers, 'dat de krant, zeker voor een oudere generatie, zo diep in het leefpatroon zit ingebakken, want anders was het al lang voorbij geweest. Noch voor het laatste nieuws, noch voor de duiding ervan, noch voor de bredere geestelijke verrijking, noch voor de sociale binding is een dure krant nog echt nodig.'

Na de Vogelwaarwijken de Plasterkjournalisten. Die 60 banen zouden dus volgens Brouwers 'niet naar printmedia moeten gaan maar vooral naar kansrijke nieuwe online initiatieven. Juist dáár is immers nog een wereld te winnen op journalistiek terrein – en juist daar moeten we het in de toekomst van hebben.'

Klaar en duidelijk. Bart, papieren journalist van-huis-uit, (zoon van wijlen mr ED, Ton Brouwers - ‘Hij moest eens weten’) bevestigt bij voorbaat: 'Ja, het zal een chaos zijn, zeker voor de generatie die gewend was aan de orde van haar vertrouwde dagblad. Maar we gaan er onze weg weer in vinden. Dankzij Google-achtige applicaties en dankzij sterke journalistieke ankers, de professionals die erin slagen uit hun journalistieke ivoren toren te stappen en samen met de “amateurs” aan de slag te gaan in het gedemocratiseerde speelveld. Kortom: 'De krant als dagelijks eindproduct heeft zijn langste tijd gehad; de conversatie – waarbij de journalist een slimme positie tussen ontelbare zenders en ontvangers heeft ingenomen – is de kern van het nieuwe businessmodel.'

Het complete artikel staat hier: 'Conversatie als Basis van Nieuwe Journalistiek'.

Prachtig geschreven, zo kwalificeerde ik het weerwoord van Willem Breedveld in Trouw. Maar helaas, toch 'n beetje tegen beter weten in. Immers, het begint zo: 'Soms sta ik voor groepjes studenten, aanstormende managers of topjuristen met de mond vol tanden. Deze hoger opgeleiden tot pakweg veertig jaar vertellen me doodleuk dat ze veelal geen abonnee zijn van een krant. Te duur, te saai en ook niet nodig.' En, let op: 'Desondanks blijken ze vaak een verrassende kijk op van alles en nog wat te hebben en lijken ze ook redelijk goed op de hoogte van wat er in de wereld te koop is.'

Wat kun je hier anders op zeggen dan: 'Nou dan?' Halen die jonge intellectuelen (laat ik ze toch maar zo noemen) die wijsheid uit 'blogs, websites etc. die meestal de prakjes opwarmen van de maaltijd die eerder vorstelijk was opgediend door de kranten', zoals Breedveld het formuleert?

Dit wordt allemaal wel erg romantisch en snijdt niet echt hout. Want natuurlijk mankeert er van alles aan de nieuwe media, maar met het vorstelijk opdissen van nieuws en achtergronden door de kranten is ook wel eens wat mis. Het navrante is dat geëmancipeerde, onafhankelijke webloggers (dat wil zeggen niet de doorsnee lezer van Tante Bet) nu beschikken over goedkope faciliteiten om daar de vinger op te leggen zonder gehinderd te worden door monopolistische drempels van de gedrukte pers.

Wat ik in het weerwoord van Breedveld mis, is de erkenning dat het 'concept krant' zoals hij het noemt helaas aangewezen is op de rotatiepers en de vrachtauto's, die het product daarvan door het land rijden. Romantisch. Breedveld kon wat dat laatste betreft niet sprekender zijn dan met zijn verwijzing naar het ontstaan van het gestencilde verzetsblad Trouw.  ‘Als de visie van eigenaar Van Thillo van de Persgroep (Terug naar de krant als krant) in de praktijk niet zou werken, dan gaat Trouw gewoon weer ondergronds.'

Misschien kunt u het artikel van Willem Breedveld via de website van Trouw nog bestellen. En anders maar telefonisch of per email. Of, nog later, bij de Koninklijke Bibliotheek.

Nachtmerries van die verdomde privatisering

Het loopt steeds verder uit de hand met die verdomde privatisering. De de Volkskrant meldt vandaag dat ene Barry Rosenstein van 'n hedgefonds in de VS uit de kast is gekomen en waarschijnlijk het postbedrijf  TNT, waarvan hij samen met Canadezen 5% in handen heeft, onder druk gaat zetten om de postafdeling en die van de paketten te splitsen.

De krant noemt Rosenstein 'geen lieve jongen' en een 'met scherpe ellebogen', die bedrijven waarin hij belegt onder grote druk zet om ze te laten doen wat hij wil.

Jaja, we blijven als voormalige klanten-eigenaren van de PTT de vruchten plukken van het ooit door Margareth Thatcher aangezwengelde en gretig door het ondemocratische Europa overgenomen superkapitalisme. Dat TNT geen monopolie heeft, zoals destijds de PTT, speelt overigens geen doorslaggevende rol meer, nu we met de snellere en goedkopere communicatiemiddelen van het internet minder afhankelijk zijn geworden van dit soort bedrijven. Zelfs het opheffen van de postkantoren drukt daardoor - afgezien van nostalgische sentimenten - minder zwaar. Het ergste vind ik nog de degradatie van de kwaliteit van de postzegels tot die van 'n soort kassazegels van de supermarkt. Van brieven, beplakt met kinderzegels 2009, kun je niet eens meer zien dat ze uit Nederland komen.

Laat ze elkaar maar op die vrije markt de kraam uitvechten. En dat TNT-bestuursvoorzitter Peter Bakker nachtmerries krijgt van zijn dwarsliggende postbodes mitsgaders geldwolf Rosenstein, zoals de de Volkskrant veronderstelt, doet gelukkig geen seconde af van mijn nachtrust. Als-ie maar niet van bonussen droomt.

Snel rijk worden en wegduiken als het misgaat

Dirk Scheringa heeft zich aangemeld bij de Speakers Academy, wat betekent dat hij beschikbaar is voor lezingen in de trant van 'Hoe word je snel rijk en kun je er even snel tussenuit knijpen als het misgaat'. Wel voor zo'n spreekbeurt 7500 euro achter de hand houden, want Dirk wil proberen zijn huzarenstuk te herhalen, uiteraard liefst met weglating van een volgend deficit.

Scheringa is in spannende afwachting van de medewerking van Speakers Academy, die het mogelijk maakt, direct na Nieuwjaar van start te gaan. Intussen laat hij zijn memoires door juristen uitvlooien, alvorens ze naar hij hoopt risicoloos aan de openbaarheid prijs te geven. Allemaal in het kader van het moreel en financieel eerherstel.

Netwerkende ondernemers in Eindhoven, aangesloten bij de SuitClub krijgen volgens een bericht in het ED de primeur van Dirks spreekbeurt in het Arthotel aldaar, op woensdag 16 december. Organisator van dit evenement is de directeur van deze club, Bert Gelderblom, die zich ervoor op de borst slaat dat hij indertijd ook Bill Clinton voor een exclusief onderonsje ‘ naar Den Haag haalde’.

Hoewel er wel enig verschil is in het niveau van Clinton en dat van onze gesjeesde bankmagnaat, verklaarde Gelderblom tegenover de krant 'best trots' te zijn op de vangst van de 'man van het jaar', al drukte hij zich uiteraard in wat meer bedekte termen uit.

Wie geen lid is van de SuitClub mag ook bij de masterclass van Scheringa zijn, maar dient daarvoor wel 75 euro exclusief btw neer te tellen. Zo komt S. met een beetje goeie wil wel aan zijn eerste 7,5 mille. Interessant voor z'n schuldeisers misschien.

Krom

Wil je een oplopende discussie, dan moet je over voetbal beginnen, of over taal. Nog erger: dialect. 'n Tijdje geleden interviewde ik de Bergeijkse zanger, voordrachtkunstenaar en heemkundige Johan Biemans en die zei niet alleen, maar toonde ook aan: 'De taal verschilt per straat'. Kun je je het welles-nietes voorstellen.

Ik waag het er toch maar op, ofschoon ik het over Oost-Brabantse verschijnselen wil hebben, terwijl ik zelf uit West-Brabant kom. Daar eddet al.

In Museum De Vier Quartieren (houd de verklaring van deze naam even van me te goed – ik meen dat het om vier landstreken gaat, gelegen in de Meierij van 's-Hertogenbosch). Maar in dat streekmuseum dus, daar loopt tot en met 15 mei 2010 een tentoonstelling over gebruiken rond de geboorte. De titel van deze expositie, die het museum je van affiches toeroept, luidt: Met d'n kromme erm. Waar slaat dat op? Op de houding van een vrouw die met een mand vol lekkers aan haar arm op kraamvisite gaat. Het was eertijds een uitdrukking in het Brabantse: 'Ze gaat mee de krommen errem'. Ik meen dat Hilvarenbeek er het eerst bij was met een bronzen beeldje van dat tafereel.

Wat had u gezegd willen hebben? Dat die titel op dat Oirschotse affiche me pijn aan de ogen en oren doet. Volgens mij is het namelijk – voor zover dat mogelijk is – potjesbrabants en moet dat opschrift, de lezer kán het gezien het bovenstaande al weten, luiden: Mee de krommen errem.

Mijn vader schreef meer dan een halve eeuw geleden eens 'n stukje, een column avant la lettre, getiteld: 'Brabants dialect, dialect der luiheid' Flauwekul, want in bijna alle dialecten is men geneigd, zaken in te slikken, wat je als een vorm van luiheid zou kunnen bestempelen. Ik heb een Leeuwarder eens in zijn stadsfries horen zeggen: 'Moe'k nie hè', waar bij bedoelde: 'Moet ik niet hebben.' Nou vraag ik je.

Toch ging mijn vader voor alle zekerheid nog even naar de bakker om aan diens vrouw achter de toonbank te vragen: 'Wa plakte gij op 'nne brief?' Die vrouw keek 'm verbaasd aan en antwoordde: ' 'n possegel natuurlijk.' In het dialectisch spraakgebruik laat men alles weg, wat remmend zou kunnen werken op de woordenstroom, als ik het zo mag uitdrukken.

En van 'Met d'n krommen errem', raakt mijn tong dus in de knoop en krijg ik bovendien kromme tenen.

Stel ik thans de mogelijkheid open, recht te praten wat krom is.

Jongeren in crisistijd

Mogen wij de jongeren wat tegemoet komen in deze moeilijke crisistijd? Zo motiveert een Sonse horecaffer zijn dumpprijzen bij de jaarwisseling. Nee, de moeders van de aktiegroep Vroeg Op Stap, die ijveren voor een gematigder manier van uitgaan door jongeren, kunnen dan wel een Europese prijs hebben gewonnen, hier in Brabant lijken zij geen voet aan de grond te krijgen. Hun initiatief zal als 'te Fries' worden beschouwd. Te recht-toe, recht-aan. Bovendien hebben die moeders indertijd wegens drukke bezigheden een bezoek aan Pauw en Witteman beleefd afgewezen en dat is natuurlijk eerder integer dan zakelijk verstandig.

Jongeren vormen een sociale tijdbom, meldt het onderzoeksbureau Motivaction, op basis van wat zij noemt een narcistische levenshouding van de jeugd, waarbij alles draait om het uiterlijk en genieten. Natuurlijk zijn er al mensen opgestaan die dit allemaal wat overdreven vinden, maar ik vind toch dat er terecht naar de ouders wordt gewezen. Ik zie dan ook een relatie tussen de softe benadering van 'het kind van tegenwoordig' en de flauwekul rond die inentingsprikjes van de laatste dagen. De vader, die vrij neemt omdat er twéé kinderen moeten worden getroost en zo.

Maar we hadden het eigenlijk over de hohoreca, die uitmunt in huichelachtigheid als het gaat over de vraag hoe het drankprobleem van de jeugd tegemoet te treden. Over Valkenswaard, al decennia een toplocatie op het gebied van uitgaan, circuleerde onlangs het bericht dat de café-uitbaters bereid waren stewards in te zetten om in de weekends de rotzooi wat in te dammen. Stewards. Waarom moet ik dan aan hooligans en vergelijkbaar tuig denken? Trouwens, is het geen eufemisme voor de huis-, tuin- en keukenuitsmijter? Maar het mooiste komt nog. De hohoreca wil een tegenprestatie! Uuh? Ja, 'n paar uurtjes langer open blijven in het weekeinde.

Een tegenprestatie veronderstelt een persoon of instantie, die baat heeft bij – in dit geval – de prestatie van de hohoreca. Kort en goed, de plaatselijke overheid, die de verantwoordelijk is voor orde en rust in de samenleving, moet iets terug doen voor de opgepoetste uitsmijterspraktijken van de kasteleins.

De wereld op z'n kop, of niet? Laat ik het verder uitleggen: de Valkenswaarde hohoreca kwam wederom in het nieuws toen de krant wist te melden dat zij bij de exploitatie van het uitgaansleven de van overheidswege gestelde regels aan haar laars lapt. Er moet daar dus eens flink orde op zaken worden gesteld voordat er orde op zaken kan worden gesteld, laat staan dat ze in Valkenswaard al toe zijn aan het oplossen van het drankprobleem van de jeugd. Het allervervelendste is, dat ouders, hier als eerst verantwoordelijke aangewezen, weinig uitrichten als de overheid de zaken niet in de hand heeft.