Telefoneren met een kraslot

In Nederland daalt het gebruik van de vaste telefoon, min of meer ten faveure van het mobieltje. De telefooncellen verdwijnen na een eeuw uit het straatbeeld. Op de Franse camping hebben ze nog wel een kaarttelefoon, maar voor de bijbehorende kaarten verwijzen ze naar de 'bar-tabac'.

Levensmaatje koopt nog elke reis een telefoonkaart, want even met de kinderen kletsen is daarmee stukken goedkoper dan mobiel. Waarom dief zijn van je eigen portemonnee? Naar de 'bar-tabac' dus. Eenmaal in de telefooncel stelt L. vast dat ze voor 15 euro een kartonnetje heeft gekregen in plaats van een geplastificeerde kaart met chip. Als ze de kaart in de daarvoor bestemde sleuf steekt, gebeurt er niks. Maar eens even lezen wat er op die kaart staat. Een toegangsnummer van vier cijfers. Het levert een telefoniste (niewaar, een spreekmachine) op, die achtereenvolgens in het Frans en in het Engels een verhaaltje afdraait. Ze bekijkt de kaart nog eens en ziet 'n soort krasstrook. Het gaat moeilijk met de nagel, maar er verschijnt waarachtig een nummer van twaalf (!) cijfers. Ingetoetst. Weer een sprekende machine, die L. maar niet laat uitpraten. Ze tikt opnieuw het viercijferige toegangsnummer in, vervolgens het krasnummer en daarna het gewenste nummer in Nederland, voorafgegaan door 31. Bingo, na 10 minuten experimenteren.

Lang leve de vooruitgang van de techniek.

(Terug)naar hhBest.nl

Internet op de Franse camping

Jaarlijks controleer ik de status van virtueel Frankrijk, zijn mate van vordering op het gebied van breedband en wifi internet. Die is. zoals trouwens recent officieel onderzoek heeft uitgewezen, 'n eind achterop bij die van ons. Merkwaardig eigenlijk want ooit liep Frankrijk voorop met een soort intranet. De betrekkelijke achterlijkheid zou wel eens te maken kunnen hebben met de engelstaligheid van het wereldwijde web. Daar kunnen de Fransen slecht mee uit de voeten.

Op de camping waar wij nu staan, de municipal 'Les Prés Hauts' (de Hoge Weiden) van Sisteron, is recentelijk voorzien van een draadloos netwerk, waarop je als gast vooralsnog gratis kunt inloggen. Van de campingvrouw - die je trouwens aangaande de techniek niet teveel vragen moet stellen - kreeg ik een viertal coupons met telkens weer andere gebruikersnaam en passeerwoord, die elk recht geeft op twee uren online zijn. Dat lijkt veel, maar eer je je laptop op de situatie hebt ingesteld, verloopt er wel 'n hortje. Als je verbinding hebt met het access point van het camping bureel, wacht nog de eigenlijke inlogsessie van de provider, een zekere SpotCoffee, die natuurlijk het digibetisme van 'client campingbaas', respectievelijk de verantwoordelijke ambtenaar op het hôtel de ville, met verve heeft uitgebuit: 'Wij zullen dat wel es eventjes perfect voor jullie regelen.'

De signaalsterkte vanaf de 100 meter verderop gelegen receptie is laag, maar, wat belangrijker is, de verbinding is stabiel. Ik heb in Langres vorig jaar ook wel eens gratis internet gehad, zat daar veel dichter bij de router, maar raakte regelmatig ongewild offline.

Hier in Sisteron, Haut Provence (uitzicht op de besneeuwde Alpen) heeft het even geduurd, voordat ik me realiseerde dat je de interface van de provider moet gebruiken om uit te loggen. Doe je dat door de laptop uit te zetten, dan raak je je 'tegoed' van de desbetreffende coupon kwijt. Deze informatie heb ik in m'n beste schoolfrans voor de campingvrouw op papier gezet (met een versie in het Nederlands). Ze bedankte me beleefd, maar of het haar echt interesseerde? Wacht maar eens tot de animo toeneemt. Dan gaan ze voor elk couponnetje misschien wel 5 euro vragen.

(Terug)naar hhBest.nl

Geen financieel opportunisme

Wat stond er ook weer op die bezuinigingspagina van de provincie Noord-Brabant?

Bezuiniging Jeugd, Cultuur en Samenleving
Ombuiging € 25.748.000,-

Stoppen met integratiebeleid (Kleurrijk Brabant) en uitvoerende taken WMO. Terugtrekken subsidies bij Palet, Sensoor Cubiss en Cossen. Verminderen subsidie bij Zet, Zorgbelang, PRVMZ, PON, K2, Vrijetijdshuis en Omroep Brabant. Stoppen met een subsidieregelingen: sociale doeleinden, kleinschalige woonzorginitiatieven, informele zorg, palliatieve zorg, internationalisering zorg, dementie-ondersteuning en de leerstoel ouderenbeleid.

Gooi het maar in m’n pet weet-je-wel?

En dan lees ik, uitgerekend vandaag, in dagblad Trouw ‘Provincies willen niet dat jeugdzorg zaak van gemeenten wordt’.

Provincies? Daarmee wordt een koepel bedoeld, het Interprovinciaal Overleg, afgekort IPO, waar Brabant natuurlijk onder valt. Blijkt dat dat IPO het niet verstandig vindt om de verantwoordelijkheid voor de jeugdzorg naar de gemeenten te verplaatsen, zoals onder anderen demissionair minister Rouvoet (Jeugd en Gezin)  wil. Daarmee zou heel wat expertise overboord worden gegooid.

Je kunt van het IPO zeggen wat je wil, maar niet dat ze wordt geleid door financieel opportunisme.

Zie ook: Bezuinigingsplan provincie Brabant niet te volgen

Coulissen

In een overigens lezenswaardig stuk, heeft Volkskrantcolumnist Ronald Giphart het alsmaar over 'de coulisse'. Waarom vind ik dat gek? De ogenschijnlijk beste verklaring voor het woord geeft Wikipedia: 'Een "coulisse" is een onderdeel van een toneeldecor aan de zijkant van het toneel. Het is het onderdeel waar de spelers achter vandaan komen (opkomen).

Bosdecor van een poppentheater, met 2x2 zijcoulissen.

Nogmaals, waarom doet het gebruik van het enkelvoud door Giphart me pijn aan de ogen? Simpel: omdat een coulisse op het toneel, mits nog toegepast want het is eigenlijk een zeer ouderwets element, zelden alleen is. Laat ik het anders zeggen. Giphart schrijft: 'Campert stond helemaal niet in de coulisse.' Dat kan dus niet. Hij kan achter een coulisse staan, maar niet erin. Daarvoor zijn meer dan één coulisse nodig. Coulissen, daar kan je achter en tussen staan, of desmoods erin.

Vuil spel

Politiek is smerig. Dat uitgerekend een maand voor de verkiezingen publiekelijk wordt dat Jack JSF met zijn secretaresse van bil is gegaan, respectievelijk gaat, kan natuurlijk geen toeval zijn.

Echt mededogen zag ik bij de VVD-er Teeven, die voor de camera zei: ‘Dat had mij ook kunnen gebeuren.’

‘Pardon?’ reageerde de camera gretig. ‘Nou ja, iedereen,’  lachte Teeven. Einde gesprek.

Heel wat anders dan het ongemakkelijke gedraai van Jacks partijgenoot Maxime Verhagen rond ‘de problemen in de privésfeer van De Vries’ bij Pauw en Witteman. Daar werden wel vragen gesteld over het waarom van het niet aftreden van Balkenende’s vriend als (demissionair) staatssecretaris van defensie, maar ik miste toch des Pudels Kern, namelijk het feit dat Jack het deed met een ondergeschikte (die inmiddels, mede door bemoeienis van de vriend voornoemd, aan zijn gezag is onttrokken).

Vreemdgaan mag dan in de ogen van de gemiddelde christen, tot verdriet van onder anderen de paus, niet meer tot de naar het hellevuur leidende doodzonden worden gerekend, volgens de normen en waarden van Balkenende c.s. kan dokter en patiënt, baas en personeelslid, kapitein en soldaat, onderminister en adjudant absoluut niet.

Hier is dus, terecht of niet, de mantel der liefde uit de kast gehaald.

In mijn herinnering is de enige en laatste sexueel getinte affaire die tot het aftreden van een minister heeft geleid, die van de
VVD-er Sydney James  van den Bergh, die  in 1959, koud minister van defensie zijnde, een bontmantel schonk aan een op scheiden staande vrouw.

Op de website Alles Op Een Rij, waar sinds Sydney nog 12 gevallen (tot en met Ayaan Hirsi Ali in 2006) worden gemeld van tot aftreden gedwongen bewindslieden en kamerleden, komt toch een iets spannender verloop tot uiting. Daar wordt namelijk wijlen het VVD-kamerlid Theo Joekes geciteerd die de ware reden zei te weten. 

De vrouw in kwestie zou een Amerikaanse zijn geweest en Van den Bergh zou haar kind hebben meegenomen naar Nederland, wat volgens Amerika werd beschouwd als kidnapping. De moeder was immers nog niet gescheiden. Van den Bergh zou dus volgens Joekes, minister van Defensie of niet, bij het betreden van Amerikaanse bodem terstond zijn gearresteerd.

Hier met die centen

Meest kenmerkend voor deze tijd is misschien wel dat alles in geld wordt vertaald. Vandaar ook die letselschade-advocaten, die het bij voorbeeld verschrikkelijk druk hebben met de akkercrash van Turkish Airlines – volgens Pieter van Vollenhoven gevolg van ‘een ongelukkige samenloop van omstandigheden’ (alsof dat niet voor elk ongeval geldt, merkt Jos Kessels snedig op).

Een uit de Mesdagkliniek ontsnapte tbs-er schakelt vanuit Turkije een advocaat in, om niet alleen zijn paspoort, maar ook een kleine 3000 euro aan spaargeld terug te eisen. ‘Om een nieuw leven te beginnen’. De advocaat heeft al gezegd: ‘Ontsnappen is niet strafbaar.’ Vasthouden van dat spaargeld wel? Zou best nog eens kunnen.

Es kijken, zit er voor mij ook wat in? Zou het ‘n haalbare kaart zijn, bij de provincie Noord-Brabant ‘n flinke portie terug te eisen van de in de loop der jaren door ons – laat ik het niet tot mezelf beperken – betaalde opcenten motorrijtuigenbelasting?  Motief: mismanagement en financieel wanbeleid. Klein Griekenland. Van onze centen dus.

In naam wordt er bij die provincie al jaren gesnoeid in het ambtenarenapparaat. Maar in werkelijkheid is eerder sprake van het tegendeel, lees ik in de Brabantse kranten. Daar staat: ‘Brabant heeft de afgelopen jaren ongecontroleerd en op grote schaal extra personeel ingehuurd. Dat kostte in 2009 meer dan 23 miljoen euro, bijna een kwart van de 105 miljoen die de provincie aan haar vaste ambtenarenapparaat uitgaf.’ En: ‘Verschillende hoge ambtenaren die de provincie hebben verlaten worden worden opnieuw ingehuurd voor specifieke klussen.’ 

Het is overduidelijk, dat hier iets gruwelijk uit de hand is gelopen. En dan is de provincie nog niet eens toegekomen aan de noodzakelijke 75 miljoen euro aan bezuinigingen. Geef de geleerden eens ongelijk die roepen: afschaffen die handel.

Vrije dag

Dat gezeur over die vrije dag ter gelegenheid van de vrijheid is weer van voren af aan begonnen. Door toedoen van Job Cohen, die hiermee voor hij als landelijk politicus ook maar een stap heeft gezet, al een kamermeerderheid achter zich heeft. Over populisme gesproken.

Van voren af aan, want hoe vaak is er al niet over de 5e mei als Nationale Feestdag (ooit zeiden we: Rijkszondag) gesproken? En over het inleveren van een andere vrije dag, ter compensatie van de economie?

Alsof de economie er zich ook maar iets van aan trekt. De vraag of het zonnetje al dan niet schijnt en of het meivogeltje een ei dan wel een sneeuwbal legt, schijnt belangrijker voor de economie te zijn (het tonnen omzet op de terrassen schelen) dan het ‘vrij zijn’.

Leve de vrijheid: Tot nu toe is die ‘verplichte feestdag’ zuinigjes beperkt tot om de vijf jaar. Deze keer heb ik er weinig van gemerkt. Hier en daar ‘n vlaggetje. Hier en daar een winkel dicht. En bij mij aan de overkant is een man in een regenpak met capuchon en een hogedrukspuit gewoon doorgegaan met het weer spic en span maken van bakstenen gevels. Dat gaf ‘n hoop lawaai, kan ik verzekeren.

Praktisering van de vrijheid.

Ongeschikt

Heb van foebal nooit wat begrepen en nog minder van de zielen die voetbal minnen, Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt. Ja mensen, dat is van Goethe, uit zijn toneelstuk Egmont maar dat kunnen jullie niet weten want, behalve Engels, wordt er in Nederland nauwelijks meer les gegeven in buitenlandse talen. J.L. Heldring (>90) schreef daarover in de NRC van gisteren een  fraai en informatief stuk, dat ik voor herlezing heb opgeslagen.

Maar laat ik me bij het onderwerp houden. Toen ik in 1953 leerling journalist werd bij het toenmalige Dagblad De Stem in Breda, was het bezoeken van NAC tegen weet-ik-veel, De Kanaries geloof ik, op zondagmiddag een van mijn eerste opdrachten. Het enige wat ik me er van herinner, was een ijverig heen en weer dravende Kiske Rijvers. Ik kon er gewoon m’n hersens niet bij houden – die zaten meer bij de meid op wie ik verliefd was, denk ik. Verder dan het maken van de standenlijstjes in opdracht van de sportredacteur, heb ik het dan ook niet gebracht. En bij De Stem heb ik het ook maar ‘n jaar uitgehouden. Volgens de hoofdredacteur was ik daar ‘te goed’ voor. Maar zijn pogingen mij bij de Katholieke Illustratie onder te brengen zijn toen niet gelukt.

De laatste tijd volg ik het foebele toch weer enigszins, maar voornamelijk om laat ik zeggen psycho-sociale redenen. Dat zo’n leger fans van FC Twente het klaarspeelt, urenlang de A1 te blokkeren en de kampioenen zonder door een viaduct te zijn onthoofd in een cabriobus thuis zijn gekomen, fascineert me in hoge mate. Om nog maar te zwijgen van Balkenende, die met de majesteit, mitsgaders de Prins van Oranje, praat over een mogelijke WK in Nederland en België, maar daar ‘verder geen mededelingen’ over wenst te doen. Daarbij trekt zijn Belgische equivalent, die met koning Albert sprak, natuurlijk minstens één wenkbrauw op. Ach, als het daarbij blijft… de Belgen gunnen Nederland huisvesting van de finale en dat is niet misselijk.

Snap je dan intussen wat meer van voetbal? Nou nee. Vanmorgen lees ik in het ED, hoe FC Eindhovenspeler Rochdi Achenteh in de zeventigste minuut tegen Willem II ‘gruwelijk in de fout’ ging. Tot zover kon ik het nog volgen. Maar toen ter toelichting werd meegedeeld, dat ‘zijn breedtepass belandde in de voeten van Stef Nijland’, was ik volledig van het padje. Op de voet (eentje), onder de voet, achter de voet(en), vooruit, ok,  maar in de voeten? Er ontbreekt iets aan mijn opleiding, dus mijn inzicht. Ik ben, kortom, ongeschikt.

Onze 4e mei 1945

Ik schrijf onze, want mijn moeder en ik waren op dezelfde dag jarig. De vierde mei dus. Toen ik kind was, was dat niet leuk. Kwam er een tante op bezoek, die je natuurlijk naar de handen keek, maar die pas na ‘n half uurtje of zo zei: ‘O ja, jij bent óók jarig, gefeliciteerd hoor.’

Maar ik wil het nu even hebben over de 4e mei 1945. Onze 4e mei. Ik verbleef in Cottingham, Yorkshire, in een barakkenkamp. Deel uitmakend van de kinderuitzending, vanuit het ‘n half jaar eerder bevrijde zuiden van Nederland.

Aan verjaardagen werd in dat kamp terdege aandacht besteed. Dat bereikte z’n hoogtepunt ‘s avonds in de kamer van de groepsleiding, als er een grote cremetaart (cake met boter) op tafel kwam. Destijds vonden we dat geweldig, maar later ben ik dat soort mierzoete vette taarten enorm vies gaan vinden.

<- Scoutingkamp Bedford aan de Ouse, juni 1945

Terwijl we die taart op die 4e mei aan het oppeuzelen waren, stormde er van de overkant een leider binnen: ‘De oorlog is afgelopen! Het is zojuist over de Nederlandse radio omgeroepen.’

Nou ja, alles stond vanaf dat moment in het teken van de langverbeide vrede.

Na terugkomst in Nederland, in augustus, men bereidde zich daar voor op de eerste verjaardag van koningin Wilhelmina na de bevrijding - ‘wat zie je er goed uit, wat ben je bruin’- vertelde men mij natuurlijk, hoe die 4e mei daar was verlopen. Nou, mijn moeder had taartjes en een kamer vol visite. Hoe ze in die nog steeds schaarse tijd aan die taartjes kwam, daar kunnen we ons enigszins een voorstelling van maken, als we haar dagboeknotities van een jaar eerder lezen. Maar met die moeizaam verworven gebakjes is ze blijven zitten. Toen het bericht kwam, hetzelfde dat ons in Engeland per speciale koerier werd overgebracht, liep iedereen naar buiten.

In die huiskamer moet het vanaf 8 uur even stil zijn geweest als in de daarop volgende 65 jaren op de 4e mei van 20:00 tot 20:02 uur.

Gelabelde schoolkinderen

Waren wij als schoolkinderen gelabeld?
Bèèè je gek, wie had er in pakweg 1941 van ADHD gehoord, of van zoiets als autisme? Ja, Hitler had het allebei, maar dat was doodgewone gekte, hysterie en grootheidswaanzin. Klassieke woede, zoals verbeeld in de film Der Untergang. Buitengewoon geschikt om die woedescenes op YouTube toe te passen op, zeg maar te labelen als hedendaagse vormen van kwaadheid. Totdat de filmregisseur het mooi geweest vindt.

Maar het gaat over gelabelde kinderen. Bij ons in het dorp, waar de slager trouwens niet J. van de Ven heette maar Adank ('Wie waren de eerste mensen?' - 'Adank en Eva') had je boerenkinderen en burgerkinderen. Het kon gebeuren dat zo'n boerenkind in de klas een scheet liet, waarna het uiteraard door de soeur op de onwelgevoeglijkheid daarvan werd gewezen. Was zo'n kind daarover verbaasd ('Dat doen ze bij ons altijd als ze boerenkool gegeten hebben') dan was het meteen gelabeld.

Kwam een burgerkind met wat meer progressieve ouders in de klas in een bloesje met korte mouwtjes, dan kon het gebeuren dat soeur een closetrol pakte en de armpjes vanwege de vereiste zedigheid met papier begon te omwikkelen. Dát noem ik nog eens labelen.

En dan nog het labelen van de stoutheid en de braafheid. Op het schoolbord was een doornen kroon getekend, zo'n marteltuig dat Jezus op had bij zijn kruisiging. Als je stout was, moest je er een doorntje bij tekenen, was je lief geweest dan mocht je er een roosje op zetten.

Labelen is van alle tijden.

Kippen, gloeilampen en honden

Wat hebben kippen met gloeilampen te maken? Het zou kunnen, dat de kuikens daarmee zijn uitgebroed. Maar verder is het een kwestie van appels en peren vergelijken.

Toch maakt Ruud van Heugten, de Brabantse CDA-gedeputeerde Ruimtelijke Ordening, die vergelijking als hem door het Eindhovens Dagblad wordt gevraagd of Brabant wel 5,4 miljoen varkens en bijna 26 miljoen kippen nodig heeft. Stekelig – aldus het ED – antwoordt Van Heugten: ‘We hebben ons toch ook nooit afgevraagd of we miljoenen Philips-gloeilampen nodig hebben, net zo min als het Westland zich afvraagt of er zoveel bloembollen nodig zijn.’

Afgezien van het feit, dat we voor bloembollen niet in het Westland moeten zijn, tekent de gesignaleerde stekeligheid de plaats die gedeputeerde Van Heugten inneemt in het debat over intensieve veehouderij en megastallen in zijn provincie. Als gecaramboleerd tussen de boeren (ZLTO) aan de ene kant en de politiek (door maatschappelijke onrust opgejaagde Provinciale Staten) aan de andere kant. En dat in verkiezingstijd, waarin die boeren dreigen zich van het CDA af te wenden.

Zie, hoe hij nu olie op de golven probeert te gooien als het gaat over de vrees voor het overslaan van dierziekten op mensen: ‘Een op de drie gezinnen heeft een hond als huisdier. Wat gaat daar niet een dreiging van uit? Volgens mij moet de discussie over de megastallen los staan van de dierziekten.’

Is de gemiddelde hond in Brabant soms een grommende, ongemuilkorfde pitbull of zo? En is de discussie over de megastallen niet juist aangewakkerd door de bedreiging van de gezondheid van mens en dier? Ruud van Heugten gelooft zichzelf niet.

Chaotische tolerantie

In berichten van het Eindhovens Dagblad over probleemjongeren in het stadsdeel Woensel is de laatste tijd voortdurend sprake van (half)criminelen. Wat zijn dat? Jongeren die zich schuldig maken aan zogenaamde kleine criminaliteit, jarenlang een begrip voor…ja voor wat eigenlijk? Iets is crimineel, of zeg toch maar gewoon misdadig, of niet.

In het gepraat en geschrijf over jonge etterbakken die het openbare leven met hun asogedrag in de meest uiteenlopende vormen verzieken, klinkt voortdurend de machteloosheid door -- winkeliers die het ‘kots- en kotsbeu’ zijn – een radeloosheid die door de oppositie in de plaatselijke besturen wordt aangegrepen om het ‘falend beleid’ eens lekker aan de kaak te stellen. Niet dat die oppositie dan wèl de oplossing aandraagt, want neem nou de CDA-fractie in de Eindhovense gemeenteraad: burgemeester Van Gijzel zou zich ‘sterk moeten maken’ voor een heropvoedingsinternaat met verplichte 24 uurs-opvang, meldt het ED.

Je sterk maken, hoe doe je dat als burgemeester in dit geval? Dit is trouwens een, al was het alleen maar om financiële redenen, onhaalbaar plan. En opvoeden, is dat niet  in de eerste plaats een taak van de ouders binnen het gezin, volgens datzelfde CDA de hoeksteen van de samenleving?

Opiniemaker Wim de Bie stelde onlangs vast, dat 1,3 miljoen Nederlanders niet eens in staat zijn tot begrijpend lezen en voor hun informatievoorziening zo ongeveer blijven hangen bij de infotainment van SBS6.  Kan je nagaan, wat er gebeurt als die Nederlanders zich gaan vermenigvuldigen en voor een opvoedingstaak komen te staan, als ze die al niet hebben.

Een staking van de schoonmakers leidt op Koninginnedag in Den Haag tot een onoverzienbare berg rotzooi. In Eindhoven is een draaiboek gemaakt, dat bij stipte uitvoering er toe moet leiden dat de stad zaterdagmorgen om 10 uur weer spic en span is. Beginnen we weer van voren af aan.

Niemand die het heeft over de oorzaak van de rotzooi: de acceptatie van het ongelimiteerd op straat gooien van de resten van het snelle consumentisme – zoals ook al dagelijks gebeurt op de  snoeproute tussen het winkelcentrum Eckart en de Onderwijsboulevard aan de Sterrenlaan in Eindhoven. Merkwaardig: daar wordt nu wel stevig ingegrepen, zo meldt de Woenselse correspondent van het ED: wie er wordt betrapt kan binnenkort een boete van 90 euro tegemoet zien. Benieuwd, of het lukt met die handhaving.

Maar op Koninginnedag zijn we in elk geval tolerant. Dan genieten we van onze oranje gekleurde vrijheid.

Probeer maar eens orde te scheppen in deze beleidschaos, zonder zo maar wat te roepen in de richting van de burgemeester.

Een vrije reiziger

Tachtig is-ie, op z’n minst. Dat kon je zien toen-ie, gebogen, als krom gewerkt, het station verliet. In de trein, meende ik eerst, als in een flits Wim de Bie te zien, maar bij nadere beschouwing was het dus een oude man met een schrandere blik. Een vrije reiziger.

Tuk op ‘n praatje. Nou…’n praatje. Zeg maar gerust dat-ie niet was te stuiten. ‘Ik heb es, met m’n vrij-reizen-kaart, héél Nederland in een dag gedaan,’ deelde hij mee. ‘s Morgens vroeg met een taxi naar Maastricht en vervolgens dus met de trein naar Den Bosch, Middelburg, Den Haag, Haarlem, Lelystad, Leeuwarden…’ Zeventien uur had-ie er over gedaan. Poehpoeh.

‘n Ondernemend menneke dus. ‘n Menneke uit Rooi, wat de regionale aanduiding is voor Sint-Oedenrode. De ondernemingszin had er al vroeg in gezeten. ‘In mijn tijd,’ zei hij, ‘moesten we op zondag twee keer naar de kerk. ‘s Morgens naar de mis en ‘s middags naar ‘t lof.’ Voor de kleinkinderen van ‘t menneke, als ze bestaan, want hij lijkt eerder de eeuwige vrijgezel: het lof was een gebeds- en zangdienst, waarin tevens, aan de hand van het kralensnoer de rozenkrans,  het rozenhoedje werd gebeden, vijf maal het Onze Vader en vijf maal tien ‘weesgegroetjes’ ter ere van de maagd Maria.  Mits, vlot gebeden, deed men dat in tien minuten.  Het lof was goed voor ‘n half uur, dus dat viel wel mee (De zondagsmis duurde ‘n uur, inclusief preek.)

Op ‘n zondagmiddag, vertelde de  man, hadden hij en z’n maat toch de voorkeur gegeven aan ‘n  voetbalwedstrijd. ‘Daarvoor moest ik wel eerder de deur uit. Dus vroeg m’n moeder: Wa gade vruug? Waarop ik maar zoiets mompelde dat ik met m’n maat had afgesproken. Maar de wedstrijd duurde natuurlijk ook veel langer dan het lof, dus toen ik thuis kwam, wilde moeder weten waarom ik zo laat was. Nog even wat gebuurt, zei ik. Vroeg ons moeder: En wie was de scheidsrechter?’

Dieventaal

Het is begrijpelijk dat ik op mijn leeftijd niet alles meer snap. Wil je op de hoogte blijven dan moet je aan het arbeidsproces deelnemen, anders verandert alles buiten je om. En dat gaat sneller dan het licht. Je kunt natuurlijk de personeelsadvertenties uitpluizen, maar ik heb eigenlijk wel wat gezelligers te doen.  Zo ben ik ook opgehouden, te vragen wat mijn kinderen in hun beroepsleven allemaal uitspoken. Het zijn functies met vage, engelstalige namen of aanduidingen, waarmee je als het moet alle kanten uit kunt.  Desnoods letterlijk naar China. Accountmanager? Het zal wel. Je moet toch wat, als je bedrijfskunde hebt gestudeerd?

Mijn wantrouwen tegenover het creëren van ‘nieuwe’ begrippen en functies is niet van vandaag of gisteren. Dertig jaar geleden al poogde ik mij als journalist te verzetten tegen de invoering (door ambtenaren) van de benaming van logistiek centrum voor iets wat natuurlijk gewoon een grootschalig expeditiecentrum was. Ik vertaalde dat dus voor de krantenlezer. Vond het allemaal gewichtigdoenerij,  een methode om mensen ‘in te pakken’. Immers, wie wil de schijn op zich laden, dat-ie iets niet snapt? Ik geloof dat het de Brabantse socioloog Paul Kuypers was,  die hiervoor het woord dieventaal uitvond. (Zó nutteloos was de sociologie nou ook weer niet.)

Demissionair premier Jan Peter Balkenende, tevens lijsttrekker van het CDA,  bracht gisteren een werkbezoek aan Brabant Stad.  ‘n soort samenwerkingsplatform van de Brabantse stedenrij en de provincie. Een strategisch moment, dat werkbezoek, althans voor Balkenende, die volgens het Eindhovens Dagblad meende , op een verzoek uit het Brabantse te moeten reageren met: ‘De nieuwe regering zal dit nader bestuderen.’  Daar heb ik nou oprecht bewondering voor: zoveel zelfverzekerdheid, vermengd met doodddoenerij. Erger is natuurlijk, dat de Commissaris der Koningin en de burgemeesters van de grootste Brabantse steden, zich voor dit onderdeel van Balkenende’s campagne leenden. Gelukkig is het allemaal heel doorzichtig. De kiezer wordt doorgaans dommer gedacht dan-ie is.

Overigens werd de lezer/kiezer door het bericht in het ED over dit gekeuvel het bos in gestuurd door het gegoochel met het begrip High Tech Automative. Een hoogst ernstige zaak, neem dat van mij aan, want er staat: ‘Fontys Hogescholen heeft het kabinet een bijdrage gevraagd van dertien miljoen euro voor de Automotive Campus in Helmond. Fontys draagt zelf 23 miljoen bij.’

Het blijkt om een opleiding te gaan, waarvan de inhoud, ook niet via de website htacampus.nl voor een gewone man als ik onmogelijk valt te achterhalen, en niet alleen omdat men meent op die site alras over te moeten schakelen op het Engels. Wat een wonder dat een demissionaire minister-president niet verder komt dan de belofte tot ‘nadere studie’  Hij snapt het kennelijk al evenmin, zelfs al opent de webpagina met de wereldschokkende mededeling: ‘Helmond groeit uit tot de auto-hoofdstad van West-Europa’

We zullen zien.

Pauselijke censuur

In een boekje over het jaar 1934 dat mij eens cadeau is gedaan (ik ben van dat bouwjaar, evenals trouwens Sophia Loren en Brigitte Bardot) las ik het volgende:

‘De autowereld wordt in 1934 ook in opschudding gebracht. Het machtige Vaticaan vindt het namelijk nodig, een advertentie te verbieden. De toorn treft een advertentie van Fiat voor het Ballila-model. Daarin is een jongedame te zien, gekleed in een rok die naar de mening van de paus te veel been laat zien. Ik heb hevig gegoogeld naar de prent die de toenmalige paus zo opwond, maar kwam niet verder dan het uiterst verantwoorde, zelfs chique plaatje dat ik hiernaast heb gezet. Het staat zo ongeveer duizendvoudig op het web.

‘Het machtige Vaticaan.’ Reikte die arm toen nog zo ver in de Italiaanse wereld? Nog eens wat anders dan die van een emeritus pastoor in Oss, die anno 2010 de liedjes van een ex-priester uit de misboekjes schrapt omdat die man ‘een ketter’ is, althans zijn eigen godsdienst maakt.  (Een kwalificatie die de bisschop in Den Bosch trouwens voor rekening van de pastoor laat, zonder zich er echt van de distanciëren – dat dan weer niet.)

De paus en Fiat. Niet voor het eerst dat die twee bij elkaar worden gebracht. Ik herinner mij een mopje uit mijn jeugd, waarin Henry Ford in Rome op audiëntie ging, teneinde de Heilige Vader te bewegen, ook zijn naam in het Pater Noster (= Onze Vader) op te nemen: Daarin staat immer de zinsnede ‘Fiat voluntas Tua’ (Uw wil geschiede).

‘t Is er niet van gekomen, zo zal men begrijpen. Maar wat mij meer dwars zit is dat onvindbare, gelaakte blote vrouwenbeen.

‘t Is er uit voor je het weet

Een Britse burgemeester heeft publiekelijk haar excuses aangeboden, nadat ze bij wijze van grap illegale immigranten met sperma had vergeleken. De burgemeester had het mopje op haar Facebookpagina op het internet gezet: ‘Illegale immigranten zijn zoals sperma: miljoenen van hen komen binnen, maar slechts één werkt.’

Tja. ‘t Is er uit voor je het weet. En daarmee bedoel ik niet het sperma, maar een ‘losse’ opmerking op het internet. Of het nu via Facebook, Twitter of een ander sociaal netwerk is. Ik denk niet in de eerste plaats aan een weblog, want daarbij wordt doorgaans toch water beter nagedacht, alvorens op de publiceerknop te drukken.

Vorige week viel ik (ander voorbeeld) over een tweet (=twitterbericht) van de Volkskrantcolumniste Sylvia Witteman. Ze had naar mijn idee op Twitter ‘inhumaan’ gereageerd op de vrijspraak van Lucia de Berk. Boos hierover zijnde, maakte ik laatdunkende opmerkingen over Witteman als stukjesschrijfster en haar medium (‘magazientje’), waarop zij weer reageerde als door een wesp gestoken. Zo van ‘Ik schrijf al 20 jaar’. Ergens terecht natuurlijk, alleen, vinden we niet dat in een column – en daarin had ik mijn kritiek vervat – weer wat meer mag dan plompverloren in een zinnetje van ternauwenood 140 tekens op Twitter? Met het risico, ook op deze plaats zo nu en dan een uitglijder te maken. Is mij echt ook wel overkomen. Maar wie z’n nek niet durft uit te steken, maakt niks klaar.

Laten we het er op houden dat we al doende blijven leren. Dat geldt voor die Britse burgemeester, voor Witteman en voor mij.

Eh…ik vindt die Britse vergelijking,  reëel of niet,  eigenlijk wel geestig. Hopenlijk, neemt men het mij niet kwalijk dat ik dit hier opschrijf.

Astoerisme

Astoerisme, wat is dat? Dat zijn mensen, die op de website van Eindhoven Airport zagen dat vluchten van en naar Antalya zaterdagmorgen vertraagd waren en die voor alle zekerheid maar gepakt en gezakt van huis vertrokken. Op de foto rechtsboven zie je zo’n groepje, dat op vervoer terug naar huis wacht.

Astoerisme, dat kunnen ook mensen zijn, die uit nieuwsgierigheid bij voorbeeld de bus pakken om te zien hoe het er op de luchthaven uit ziet als er geen vuiltje aan de lucht is (foto linksboven). En bij wijze van recreatie een cappucino pakken voor op het lege, maar zonnige terras dat uitzicht biedt op het platform met vier onbeweeglijke vliegtuigen.

Heeft dat restaurant nog wàt te doen. Dat kunnen de taxichauffeurs niet zeggen. Wel weer die van de Hermesbussen, die trouw hun rondjes rijden.

Eindhoven Airport heeft een heus OV-station, dus is het erg raar, dat bus 145, komend van station NS Best, richting Eindhoven daar niet stopt, maar honderd meter verderop aan de Luchthavenweg. Zonder routing en voorzieningen (zoals oversteekplaatsen) voor voetgangers. In omgekeerde richting doet de 145 het OV-station wèl aan.

Doe d’r wat aan.

Onherstelbaar beschadigd

Er zullen weinig mensen zijn, die zullen ontkennen dat Lucia de Berk door gerechtelijke dwaling onherstelbaar is beschadigd. Ondanks excuses, ondanks te verwachten schadevergoeding, ondanks een aardig en openhartig gesprek op de avond van de vrijlating bij Pauw & Witteman. (Voor het eerst miste ik trouwens de laatste, hoewel ik vond dat Jeroen Pauw de zaak op een integere manier aanpakte.)

Even dacht ik, straks zegt Femke Halsema, die Lucia lief zat aan te kijken: ‘Kom bij mij werken als mijn secretaresse.’  Want ja, begin na zo’n kwellende, zesjarige reeks ervaringen maar eens opnieuw.

Maar intussen zijn er nog altijd betweters, die over zoiets onvoorstelbaar rare opmerkingen weten te maken, vooral op dat vermaledijde internet, waar reageren is verworden tot reaguren en waar men meent, zich ongestraft van alles te kunnen permitteren.

Zij was niet de enige, want op de radio waren vergelijkbare uitlatingen te horen, maar de via Volkskrantmagazientje omhoog gevallen stukjesschrijfster Sylvia Witteman meende toch nog de volgende tweet (=twitterbericht) de wereld in te moeten sturen:

‘Tóch zou ik Lucia de B. niet op mijn kinderen laten passen. Nou, op de jongste misschien nog wél.’

Vijftien mensen vonden dit kennelijk onvoorwaardelijk leuk en herplaatsten in de volgende achttien uren deze tweet.

Ik niet. Ik reageerde op Twitter met:

Ik vind dit een even onbenullige als kwalijke opmerking.

Denk maar niet dat S. Witteman met een verweer kwam, een excuus, of iets wat daar op leek.  Bèèè je gek, ‘ik ben schrijfster en columniste en vertegenwoordig het gesundes Folksempfinden’ .

Verkeersellende in de bebouwde kom

Op de fiets vanuit een 30 km-zone een ontsluitingsweg (50 km) naderende, werd ik eventjes gesneden door een met een noodgang van rechts komende auto, bestuurd door een vrouw. Die nam de linkerbocht zal ik maar zeggen. Van schrik stak ik mijn hand op. De vrouw reed achter mij een inrit in en toeterde mij nog even na. Zo van, barst jij maar.

Veilig-verkeersactie van schoolkinderen in Best.

Volgens een belegen flauwiteit kunnen vrouwen niet rijden. Ik heb  nooit  meegedaan aan dat soort borrelpraat. Maar het valt  wel op, dat het vaak vrouwen zijn die, de blik op oneindig, als rouwdouwers tekeer gaan in de bebouwde kom. Ik klets niet uit m’n nek. Ik constateer dit na veelvuldig lopen en fietsen door woonwijken in Best. Het mens dat mij schoffeerde woont kennelijk ook nog eens in zo’n 30 km-zone. Theorietje: veel vrouwen gebruiken de (tweede) auto voor boodschappen en het naar school brengen van de kinderen. Rijden dus relatief vaker door de bebouwde kom dan (werkende) mannen.

De voorzitter van de wijkraad van het Bredase stadsdeel (voormalig dorp) Ginneken weet op basis van een onderzoek dat de oorzaak van de verkeersdrukte vooral in de eigen wijk ligt, zo lees ik op de website Breda Vandaag. ‘Wij vermoedden het al jaren dat negentig procent van het verkeer, bestemmingsverkeer is. Nu is dat bevestigd,’ zegt hij.

Veel bewoners  hebben volgens die voorzitter meer dan twee auto’s. ‘Ze gaan er de kinderen mee ophalen en ze gaan boodschappen doen. We willen de mensen aansporen om te toch meer de fiets te pakken. Dat zou al veel schelen.’

Hoort u ‘t eens van ‘n ander.

Camiel Eurlings, als demissionair minister van verkeer actiever dan ooit, wil op de valreep nog ten strijde trekken tegen te hard rijden in woonwijken, zo lees ik vandaag in de Volkskrant. Er komt een televisiecampagne.

Volgens de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid (SWOV) vallen op 50 km-wegen jaarlijks 201 doden en belanden 3975 mensen in het ziekenhuis. Door te hard rijden van automobilisten (15 km boven de toegestane limiet)  zouden 10 mensen het loodje leggen en 200 voetgangers en fietsers in het ziekenhuis belanden. Dat wordt eufemistisch omschreven als ‘even niet op de snelheid letten’. Ik ben eerder geneigd te denken aan structureel wangedrag. Waarom is ‘sportief rijden’ altijd te hard rijden en is het nooit een kunst, je hersens te laten werken en jezelf beheerst verkeersgedrag eigen te maken?

Een botsing met 50 km per uur staat gelijk aan de val van een derde verdieping. Goed om te weten.

Hoe anders?

Verkiezingsslogans blijven slogans. In Best hanteerden zowel CDA als D66 het begrip Anders. En ze wonnen. De vraag is, of ze niet gewonnen zouden hebben, als ze het anders hadden gedaan, als je begrijpt wat ik bedoel.

Winnen met Anders is vrágen om moeilijkheden. Maar heel even was Leo Bisschops maandagavond in de gemeenteraad  ‘de gesjeesde wethouder’ van de vorige coalitie. Al gauw ontpopte hij zich als de man met natuurlijk een enorm pakket dossierkennis. Genoeg althans om in staat te zijn, de vloer aan te vegen met het coalitieprogramma van CDA, D66 en de vanwege de betrouwbare rechtsigheid binnengelaten Dritte im Bunde, de VVD. Alwéér de VVD, kun je in Best zeggen. Staat altijd klaar. Is in elke coalitie in te passen.

Vuile politiek? ‘n Beetje wel. De andere partijen verweten met name het CDA, dat het een afspraak tot openbare behandeling van een startnotitie na de verkiezingen had geschonden. Ja of nee? Geef dat nou es toe, zei Bisschops. Nou, zei nieuwbakken CDA-fractievoorzitter Gaston Slagers, dat was gewoon een kwestie van interpretatie onzerzijds.

De waarheid alstublieft! Nou, die is heel eenvoudig: De partij van Bisschops, Best Open, en de PvdA kregen een koekje van eigen deeg. Want vier jaar geleden werd het CDA voor het eerst in de plaatselijke geschiedenis, met het grootste gemak, buiten de onderhandelingsdeur gezet. Zijn ervaren wethouder Gondrie kon op wachtgeld. Dat is vragen om wraak, of niet? Maar zeg dat dan gewoon.

Blijft nog steeds de vraag: Hoe anders gaat Best geregeerd worden? Die werd natuurlijk door Bisschops in een lang betoog terecht gesteld, want de nieuwe coalitie volgt behoedzaam de piketpaaltjes, die door haar voorganger zijn geslagen,  nog even niet gehinderd door concrete duiding van onvermijdelijke bezuinigingsmaatregelen. Het ging er hard genoeg tegenaan, om de zelfs als raadslid debuterende Gaston Slagers naar eigen gevoel te dwingen, een schorsing van de vergadering aan te vragen. Het gesouffleer van de naast hem zittende kandidaat-wethouder Gondrie begon wat teveel op te vallen.

Daarna kwam het hoge woord er uit: Dit programma is slechts richting gevend. Wij streven naar een sluitende begroting voor 2011.

Best Open stemde tegen de voorgedragen wethouders en onthoudt dus haar steun aan het nieuwe college. Het oude vuur bij de ook bij haar oprichting ‘anders’ willende partij is weer helemaal terug.

(Gesproken column, Omroep Best, 14.04.10, 18:10 uur.)

Overstap?

Nogal opmerkelijk, die overstap van Greenpeace-directeur Liesbeth van Tongeren naar de (concept-)kandidatenlijst
van GroenLinks voor de Tweede Kamer. Nog opmerkelijker zelfs, dan die andere GL-kandidatuur van een manager van de Bank Van Lanschot. Of is het bij Van Tongeren geen overstap?

Wat Greenpeace typeert is immers de, vaak originele, buitenparlementaire actie. Niks parlement, macht corrumpeert weet je wel? 

Terecht stelde de Volkskrant Van Tongeren de vraag, of het arsenaal van een milieuactivist niet heel wat breder is dan van een kamerlid en of ze dat niet zou missen. Komt ze met een verhaal dat ze in Australië heeft gewoond, directeur van een sociale dienst is geweest.... enfin, 'je moet telkens bedenken wat je rol is'. Inderdaad je bedenkt toch wat.

Een ding is zeker, het gezinsleven maakt het haar niet langer moeilijk. Toen ze twee jaar geleden al eens werd gepolst voor het kamerlidmaatschap, zei ze nee omdat haar zoon nog twaalf was. Die is intussen kennelijk beter in staat,  zich zonder mama te redden.

Debureaucratisering

Moet nog uitzoeken, welke politieke partijen iets willen doen tegen de bureaucratie die ons kwelt. Zal mede bepalend zijn voor mijn keuze straks.

Intussen: goed dat er de regionale krant is, die, dicht op de mensen, de sterkste staaltjes van bureaucratie boven water haalt en weet te bereiken dat de overheid(sinstantie) die het aangaat door de knieën gaat, al zal ze het zeker niet zo beschreven willen hebben. Want prestige dat is me ook wat in dit land. 

Krachtig voorbeeld: de verkeerschaos rond de nieuwe Randweg van Eindhoven, als gevolg van een tekort schietende bewegwijzering.

Tussen afslag Valkenswaard en knooppunt Leenderheide ontbreekt een bord, dat het verkeer duidelijk moet maken, welke rijstrook het moet nemen om van de A2 op de N2 (de plaatselijke weg richting stad) te komen. Er staat in de berm een bord EINDHOVEN en daarmee basta – zoek het zelf maar uit.

Rijkswaterstaat was, tot ergernis van o.a. brievenschrijvers in het Eindhovens Dagblad niet van plan nog een vinger naar die bewegwijzering uit te steken. Maar het ED liet het er gelukkig niet bij zitten en nam dezer dagen alles nog eens goed in ogenschouw, wat een openingsverhaal opleverde: Randweg is voor velen een puzzel.

Hoogtepunt van dat verhaal is een beschrijving van de onnoemelijke chaos, die ontstond op een viaduct over de A67 bij Eersel, door (buitenlandse) vrachtauto’s die daar probeerden te keren. Wat is namelijk het gevolg van de door de dames en heren wegbeheerders uitgezette route-aanduidingen? Dat men min of meer gedwongen is, vanaf knooppunt De Hogt  die A67 richting Antwerpen te nemen en 18 kilometer om te rijden, teneinde weer op het goede spoor te komen.

Rijkswaterstaat is dus eindelijk overtuigd van de wantoestand, als ik het ED goed begrepen hebt. Ze gaat binnenkort in overleg met de landelijke coördinator van verkeer en waterstaat en scheepvaart, die de spelregels voor bewegwijzering heeft opgesteld. We moeten dit voorlopig opvatten als: er gebeurt tenminste iets, want de afloop is nog allerminst zeker:  ‘De richtlijnen zijn heel streng en er zijn heel zwaarwegende argumenten nodig om ervan af te wijken.’

De stompzinnigheid van alles vind ik eigenlijk, dat je – op Europees niveau, dat ook nog - richtlijnen opstelt voor situaties die stuk voor stuk uniek zijn.  Althans niet de mogelijkheid open houdt, soepel en zonder bureaucratische rompslomp met die richtlijnen om te springen.

O ja, ze noemen het nog spelregels ook. Hoe dan ook, doe d’r wat aan.

Niet in het openbaar zoenen ajb

Lieve kinderen en kleinkinderen,

Bedankt voor jullie gezellige mail. Fijn dat het jullie zo goed bevalt in Doebai, met zon, zand en zee en dat alles zo prima verzorgd is. Wel even  anders dan een (nog) winters aandoend Kazachstan.

Even ‘n vraagje: Hebben jullie het trouwboekje wel bij je? En kunnen ze dat daar lezen en begrijpen? Want sex buiten het huwelijk is daar ten strengste verboden. De oliesheiks in dat landje kunnen dan wel van de royaal aanwezige escorts gebruik maken, maar ze hebben gespecialiseerde politie, die er in de eerste plaats op let, dat er niet in het openbaar gezoend wordt. En als die niet in de buurt is, dan kan er best een (jaloerse?) vrouw zijn die je in zo’n geval aangeeft, omdat je haar kinderen op verkeerde gedachten brengt.

Nog niks van gemerkt? Kijk dan af en toe op het internet naar onze krantensites; dan vind je vast wel het bericht over die twee Britten, die zondag in hoger beroep tot een maand cel zijn veroordeeld, wegens een kuise kus op de wang in een restaurant. Na afloop zullen ze het land uit worden gezet, wat ze vast wel heel erg zullen vinden vanwege…zon zand en zee.

O ja, dit is nog niet alles: vorige maand werd een Indiaas stel veroordeeld tot drie maanden gevangenis omdat ze ‘hitsige’ sms-jes hadden uitgewisseld.

En die sheiks? Die gaan vrijuit, net als bij ons de stoute paters en pastoors.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Maar laat je hierdoor de pret niet bederven – alleen, kijk ‘n beetje uit.

Liefs,

Opa.

PS
ik stuur jullie zelfs de link naar deze brief maar niet op. Je leest dit nog wel eens, als je eenmaal veilig weer thuis bent.

Politieke pornohype

Het rumoer rond het pornogebruik van de tot levenslang veroordeelde seriemoordenaar H. in de zwaar bewaakte inrichting in Vught heeft weer alles van een politieke hype. PvdA en VVD roepen Hirsch Ballin ter verantwoording, want 'dit kan toch niet, zeker geen kinderporno'. Peter R. de Vries kan zich weer in de handen wrijven. Hij kwam zondagavond met 'onthullingen' op SBS6, aan de hand van een door hem geëntameerde correspondentie tussen H. en diens letterlijk ouwe gabber, een fraudeur, die in Thailand op z'n twijfelachtige lauweren rust.

Allemaal onzin? Volgens de advocaar van H. grotendeels wel. Hij zegt dat porno kijken in de inrichtingen 'normaal' is maar ontkent de aanwezigheid van kinderporno in de cel van H. En inderdaad uit bovengenoemde correspondentie blijkt allerminst dat H. over kinderporno beschikt. Dat zou hij wel willen, blijkt uit een van zijn op een typemachine vervaardigde brieven, waarin hij zijn armzalige sexleven van tegenwoordig omschrijft met 'handwerk' en zijn maat vraagt om filmpjes, liefst van tienermeiden.

Teruggebracht tot de ware proporties, gaat het dus om de vraag of gedetineerden pornobeelden mogen bekijken. Met andere woorden, behoort sex in de gevangenis tot de basisbehoeften? Zo ja, mag een crimineel, zelfs een zware jongen als H., die behoeften niet hebben en moet hij los van zijn detentie bekeken, extra worden gestraft door hem de 'stimulerende middelen' te onthouden?

Hier zonder meer ja op zeggen, is al te simplistisch.



(Terug)naar hhBest.nl

Verboden uitgaven

‘n Soort semi-opening van NRC Handelsblad (anders kan ik het niet uitdrukken) zaterdag:

Schoolbesturen in het basisonderwijs hebben in 2006 en 2007 respectievelijk 28 miljoen euro en 32,2 miljoen euro besteed aan huisvesting. Van dit bedrag was zestig procent afkomstig uit de rijksbijdrage. Dat is sinds 1 augustus 2006 verboden. De rijksbijdrage is bedoeld voor docenten en lesmateriaal. De helft van het geld ging op aan behuizing van de besturen, een kwart aan nieuwe schoolgebouwen en een kwart aan onderhoud. Minister Rouvoet (Onderwijs, CU) gaat „per geval bekijken waar sprake is van onrechtmatig uitgegeven rijksbekostiging”.

Misschien kan Rouvoet de hem resterende  tijd van demissionaire bewindsman beter gebruiken en de aanpak van deze vermeende misstand overlaten aan D66, dat immers in zijn verkiezingsprogramma enige spectaculaire douceurtjes voor het onderwijs heeft opgenomen. Hoe efficiënter hoe beter.

Waar moeten we trouwens aan denken bij ‘behuizing van de besturen van basisonderwijs’? Dure gebouwen, volgestouwd met design als vrucht van schaalvergroting en concentraties?

Uitschrijven

Er zijn mensen, die een email naar het bisdom sturen en dan denken dat ze ervan af zijn. Makkelijk toch, die email?

Of ze vragen hoe dat het moet, dat uitschrijven als ‘lid’ (in protestantse kring spreekt men van lidmaat) van de rooms-katholieke kerk.

Je moet bij de parochie zijn, zo vernemen ze van bisdommelijke zijde. ‘Ontdopen’ kan niet, je blijft er daardoor toch altijd ‘n beetje bij horen.’    Waardoor? Door het gedoopt zijn, natuurlijk. Eens gedoopt, altijd gedoopt. Er is geen sacrament van het Ontdoopsel of zoiets. Of je nou nog voor de kerk getrouwd bent en of je nog wel eens in de kerk komt, doet er niet toe.

Wil je er af dan zetten ze in dat parochieel doopregister een kruisje achter je naam. Alsof je dood bent. Waarschijnlijk zien ze het zo nog ook. Bij de 550e uitgeschrevene zijn ze (wie? waar?)  maar gestopt met tellen, het was toch niet meer bij te benen.

Ik geef eerlijk gezegd geen cent om de kerkelijke statistieken die hier uit voortvloeien. Een kruisje achter je naam, ja daag. Wil je echt niet meer meegeteld worden, dan zul je naar het gemeentehuis moeten. Daar kun je achter het lemma godsdienst ‘r.-k.’  laten vervangen door wat je wilt, zeg maar in principe door ‘geen’.

Het is met dat uitschrijven, net als bij het boven water komen van die sexuele misdrijven,  een kwestie van ‘eindelijk de waarheid’. Immers, het praktiserend katholicisme is in pakweg 50-jaar versmolten tot een gelegenheidsgodsdienst, goed voor de sfeer met Kerst zonder mis of hooguit die nachtmis en bij een bruiloft. R.-k. kerken worden soms zelfs gebruikt voor een door vrienden en familie zelf  in elkaar geflanste begrafenisdienst.  Een dienst zonder geloof.

En jij, t’Sas, hoe zit dat met jou?

Ik heb me meer dan 30 jaar geleden al laten uitschrijven, op het gemeentehuis. In die tijd keken de ambtenaren daarbij nog kwaad.

Sigaret gedoofd

Eindelijk gaat de NOS, met een pseudo 1 april grap, door de knieën: de in- en uitsmijter van het radioprogramma  Met het Oog op Morgen (dagelijks 23-00 uur) verdwijnt. Het liedje Gute Nacht, Freunde is meer dan 35 jaar oud en wordt gezongen door Reinhard Mey (door de NOS consequent May genoemd – zeker Karl in het hoofd), ondanks de ernaast  gereproduceerde platenhoes waar de naam natuurlijk wel goed op staat.

Gute Nacht, Freunde

Es ist Zeit für mich zu geh’n

Wass ich noch zu sagen hätte,

dauert eine Zigarette

und ein letztes Glas im steh’n.

Vooral die sigaret is natuurlijk helemaal jaren zeventig en trouwens, is die man met de auto?

De herkenningsmelodie kent evenveel voor- als tegenstanders. Ik behoor van meet af aan tot de laatsten, al was het alleen maar vanwege het Duits. Is dit nou een Nederlands programma op de Nederlandse radio of niet? Potverdomme.

Op de website van het Oog hebben inmiddels al een kleine 300 luisteraars gereageerd op de vraag: wat nu? Zelf denkt de redactie natuurlijk (natuurlijk?) aan enkele Engelstalige alternatieven – de reflectanten wisselen elkaar af met ‘1 april’ en de mededeling dat de nieuwe tune moet zijn… Gute Nacht, Freunde.   

Sante Brun chatte mij vanmorgen: ‘Dat nummer moeten ze blijven draaien, natuurlijk, tot niemand meer Duits verstaat.’ En dan maar beweren dat-ie nog geen onderwerp heeft voor z’n dagelijkse stukkie ;-)

Hoewel het wel erg Amsterdams en Randstedelijk is, strijk ik over m’n hart en opteer voor: ‘Het is stil in Amsterdam’ van Ramses Shaffy. Hoewel (2) als intro toch misschien minder geschikt, want eerder bestemd voor het inslapen.

Ontploffingsgevaar

Wat is dat nou weer voor onuitstaanbare arrogantie, die het metaalbewerkingsbedrijf met de eenvoudige mens haast onuitspreekbare naam Heat & Surface Treatment, gemakshalve afgekort tot H&ST ten toon spreidt?

Het management van de voormalige Philips Harderij  op het industrieterrein Acht (Eindhoven) wilde maandag niet reageren op vragenvan de krant over de (gevolgen van) de tamelijk mysterieuze brand die daar zaterdag woedde. Merkwaardig ook, omdat moedermaatschappij Aalberts Industries N.V. wel bereid was over de brand en z’n gevolgen te praten.

Wat valt er te verbergen, meer dan bij voorbeeld informatie over het feit dat zich in het bedrijf tanks met gevaarlijke stoffen bevinden, die ‘door de brandweer ternauwernood voor ontploffing konden worden behoed’? Zo ga je dan denken.

Laat ik het anders zeggen: wie in omstandigheden als deze categorisch weigert opening van zaken te geven, laadt de verdenking op zich dat er met de veiligheid in zijn bedrijf iets niet in de haak is.

De waarde van een handtekening

‘Lijsttrekker Jan Peter Balkenende moet schriftelijk verklaren dat hij bereid is na de verkiezingen voor de gehele vier jaar plaats te nemen in de Tweede Kamer.’

Dat heeft NRC Handelsblad uitgevist. De krant citeert  een woordvoerder van het CDA-partijbestuur: ‘Die eis geldt ook voor de demissionaire premier. Dat moeten alle kandidaten, dus ook de lijsttrekker.’

Er is een uitzondering:’Tenzij het partijbestuur ontheffing verleent.’

Zou dat nog een addertje onder het gras kunnen zijn? Zou me niet verbazen. Immers, aanvankelijk zei Balkie dat-ie ‘alleen voor goud’ (door iedereen opgevat als het premierschap) zou gaan. Later zwakte hij dat af met ‘Mijn opmerking moet staan voor de ambitie dat het CDA een goed resultaat boekt.’ Maar hij zei er volgens NRC niet bij dat hij daadwerkelijk in de Kamer zou plaats vinden.

Die ontheffingsmogelijkheid zit me niet lekker. In het midden gelaten of het belangrijk is dat Balkenende in de toekomst nog een belangrijke rol in de politiek speelt, het maakt elke handtekening minder waard.

Doe da es effe nie

Hoogst serieus, dus ‘zeker geen 1 aprilgrap’, zo omschrijft Adriaan Geuze, stedenbouwkundig supervisor van het industrieel-cultureel project Strijp S zijn idee op het befaamde Klokgebouw, ooit icoon van de firma Philips, ‘n kleurtje te geven.

Om een indruk te krijgen van de mogelijkheden, heeft de goede Adriaan ff wat zitten photoshoppen: toverstaf, klik, selecteer het oorspronkelijke wit, kies nieuwe achtergrondkleur, verwijder de oude et voilà.

Gevaarlijk gereedschap, die pc, dat vinden reguliere artsen ook, vooral als het over internet gaat; te makkelijk, zelfs voor de eerste de beste leek. Het resultaat van Adriaans huisvlijt is vandaag te zien in het ED. Op de voorpagina nog wel.

Onze supervisor vindt dat, nu het Klokgebouw een andere bestemming heeft – er zitten architecten, niet nader omschreven starters, muziekstudio’s en congresruimten in – je dat aan de buitenkant moet kunnen waarnemen. ‘Je moet kunnen zien of voelen wat er binnen gebeurt.’

De eigenaar van het gebouw heeft inmiddels een vergunning aangevraagd om het grijs te laten schilderen, maar zegt ‘geprikkeld’ te zijn door het idee van Geuze.

Geprikkeld, dat ben ik ook, maar dan in die zin dat ik zeg: Doe da es effe nie. Ik weet niet of dat Klokgebouw officieel de monumentale status heeft, maar het staat buiten kijf dat het een ‘monument van bedrijf en techniek’ is, zoals de Van Nellefabriek in Rotterdam en Bata in Best. Het doet denken aan de Bauhaus-architectuur, aan De Stijl en Rietveld – stromingen en genres uit de eerste helft van de vorige eeuw – de tijd waarin Philips in Eindhoven op verbluffende manier expandeerde.

Dus niks kekke kleurtjes. Niet meedoen met de gekte, waarvan we ook een ‘sterke’ uiting zien in Zaandam, waar een  felblauw geschilderd hotel is verrezen, bestaande uit een opeenstapeling van klassieke Zaanse geveltjes. Daarvan is terecht gezegd dat het in een pretpark thuishoort en niet aan de Zaan.

(Niet alleen) wielrenners opgelet! Dank U

Karin Spaink, een weblogger van het eerste uur – wie kent haar niet – legde dezer dagen een liefdesverklaring af tegenover haar Canta.

De Canta, dat is zo’n door een Nederlands bedrijf ontwikkeld 45 km-autootje, waarmee je zonder rijbewijs bijna alles mag, tot op de stoep parkeren toe.

Spaink is gehandicapt, dus ik kan me haar liefde levendig voorstellen. Ik citeer maar ‘n stukje: ‘Mijn actieradius wordt er enorm door vergroot. Geen gehannes meer met dure taxi’s, niet doodmoe worden van het wachten op bus of tram en daarna alsnog honderden meters moeten lopen met inmiddels onwillige benen of knikkende knieën. Ook heb ik door dat autootje aanzienlijk minder last van de kou, die anders tot urenlang verstijfde en tegenstribbelende ledematen had geleid.’

Jaren geleden vernam ik van een wat oudere vrouw, die ook zo’n ding had – of een bekende variant, de brommobiel – dat ze daar heerlijk vanuit Best, over 80 km-wegen en fietspaden mee naar Tiel reed. Sindsdien waarschuwen wij elkaar: ’Kijk uit, daar is er weer een op weg naar Tiel.’

Een ouwewijven-imago, zoals indertijd het DAFje, nadat een van de eerste exemplaren cadeau was gedaan aan de eerste vrouwelijke burgemeester van Nederland? Nou, dat moet je niet direct zeggen. Deze week zag ik nog een  meid met haar bromfietsrijbewijs tuffen in zo’n brommobiel. Het voertuigje geniet behoorlijk wat populariteit onder jongeren.

Maar helaas voor Karin en die van hun comfort genietende jongeren, ik beschouw de verkeersreglementaire souplesse, waarmee de Canta en aanverwanten tegemoet worden getreden te vergaand en voor zowel de inzittenden als andere weggebruikers levensgevaarlijk. Dat gevaar zit hem vooral in het snelheidsverschil. En op fietspaden is 45 km weer te hard.

Een bezitter van zo’n karretje heeft dat begrepen dan wel ervaren, gezien de tekst die hij/zij op de achterkant heeft gezet: ‘Wielrenners, opgelet! Dank u.’  Is dat nou een waarschuwing of een terechtwijzing achteraf?

De schuld van...

Een oude stelling van mij is dat een journalist op z'n minst 'n beetje gek moet zijn. Een 'normaal' mens heeft te weinig oog voor het afwijkende. En alleen het afwijkende (Man bijt hond) is nieuws. Zo simpel is dat.

Hans van Mierlo (altijd journalist en opiniemaker gebleven) was er zo een. Van hem is dezer dagen in De Rode Hoed 'met bulderend gelach' afscheid genomen. Vanwege de anecdotes over iemand die het zich kon permitteren, 'n beetje gek te doen en toch - om met Jos Kessels te spreken - zijn stijl te bewaren. Hij kon dus rustig zijn overhemd uittrekken terwijl hij op het terras van Huis ter Duin met Els Borst asperges zat te eten.

Bij deze verklaar ik mijzelf ook 'n beetje gek. Al was het alleen maar, omdat ik bij voorbeeld vandaag de neiging heb, iedereen van alles de schuld te geven. Zo is het de schuld van de bieb, dat ik vanmorgen op het terras van 't Blauw Boerke een sigaartje opstak en zo gek was 1,70 euro neer te tellen voor een simpele kop koffie (In Isla Plana, Zuid-Spanje, betaalde ik nog geen maand geleden bij minstens zo sterke lentezon voor het zelfde één euro.) Ergens had ik vernomen dat de bieb, waar ik tot verbazing van sommigen dagelijks heen loop om Trouw te lezen, op donderdag gesloten zou zijn vanwege het jaarlijjkse personeelsuitje. Alleen...ik had een andere datum in het hoofd. Zo kwam het dat ik met (druppelsgewijs) tientallen anderen een papiertje op de gesloten deur stond te lezen, dat informatie verschafte over de openingstijden rond Pasen, maar niet over de actuele situatie. En,aangezien 5 kilometer lopen zonder rustpauze op mijn leeftijd ietsje teveel is, betrad ik dus 't Blauw Boerke (dat overigens zijn naam ontleent aan een roodharige eerste eigenaar).

Aan mijn linkerhand stond een truck met enorme oplegger van DHLte lossen, die een complete weghelft van de met boombakken versmalde Hoofdstraat in beslag nam. 'Op welke uren is dit toegestaan,' vroeg ik de kastelein die mij m'n koffie bracht. 'De hele dag!' Dus gaf ik de gemeente Best de schuld van deze blokkade. Op mijn tafeltje lag De Telegraaf, die weer geen grotere kopletter had kunnen vinden om te melden dat het wel 2011 wordt voordat de laatste Nederlandse soldaat uit Uruzgan is vertrokken en dat de kosten van die repatriëring, begroot op 115 miljoen euro, inmiddels is opgelopen tot het dubbele: 229 miljoen. Wie kan ik daar anders de schuld van geven dan het demissionaire kabinet?

Op de terugweg naar huis, weerstond ik de verleiding een ijsje te kopen bij Roma, omdat ik zo gauw niet kon bedenken, wie ik dáár de schuld van zou kunnen geven. Of toch...vijf jongeren kwamen mij al fietsende op het trottoir tegemoet, terwijl ik allerminst zin had om uit te wijken.

Omdat de lentedag in volle glorie voortduurde, besloot ik dit stukje te gaan tikken op een notebook op het balkon, ook al omdat ik zin had in nog een, zelfs grotere sigaar. Maar notebookschermpjes kunnen qua helderheid niet tegen lentelijk daglicht op, zodat ik mij gedwongen voel daar weer iets of iemand de schuld van te geven, namelijk de computerfabrikant.

En nu moet ik opschieten, wil ik mijn belofte waarmaken, het huis voor thuiskomst van Levensmaatje, te stofzuigen. Want bij falen op dat punt ontkom ik er niet aan daarvan de schuld te geven aan m'n eigen gekte.



(Terug)naar hhBest.nl

Verkiezingsstank

‘Meer lucht voor varkenshouders’, kopt het Eindhovens Dagblad vandaag. Verkiezingsstank zul je bedoelen.

Koud hebben Provinciale Staten van Noord-Brabant besloten, de bouw van megastallen drastisch te beperken, of daar haalt de demissionaire Minister van Landbouw (controversioneel of niet) een streep door een aantal strenge regels waaraan de varkenshouderij met ingang van 2013 (!) zou moeten voldoen.

Onze Gerda zal dit varkentje wel eens even wassen, nu haar CDA in het zuiden een flink deel van zijn traditionele agrarische aanhang dreigt te verliezen.

Of het zal helpen, staat trouwens nog te bezien. De Brabantse boer weet onderhand door de ontelbare al dan niet doorgehaalde regels niet meer waar hij aan toe is.  Daar zijn duizenden pagina’s mee te vullen, zij het dat het geen stuff is voor een glossy met Gerda in een kek rokje op de cover.

Een beladen term

Adrianus kardinaal Simonis is 78 jaar, dus hij hád het moeten weten. De uitdrukking Wir haben es nich gewusst is niet in de eerste plaats een  beladen term omdat ze verband houdt met de jodenvervolging, maar vooral omdat ze symbolisch is voor het ‘de andere kant op kijken’ door de Duitse burger tussen 1933 en 1945.

Dit is zo goed als het eerste verhaal dat wij, door de Duitse bezetting en de daarmee gepaard gaande excessen mede-slachtoffers van het nazidom, hoorden toen uiteindelijk in Berlijn de geallieerde valbijl z’n werk deed.

Simonis wekt dus, door deze uitdrukking te gebruiken de indruk dat het Nederlandse episcopaat bij het massale sexuele misbruik in kloosters, internaten en andere verbanden de andere kant uit keek, oftewel ‘het niet heeft willen weten’ .

Daarmee bevindt de kardinaal zich in het gezelschap van de opperbisschop in Rome, die volgens The New York Times destijds als kardinaal Ratzinger zijn collega’s in de VS volledig in de steek liet, toen zij hem wanhopig vroegen, wat te doen met misbruikgevallen in hun diocesen.

Dit bevestigt het gevoel dat Ratzinger voornoemd, met dat slappe briefje van hem aan de Ierse katholieken niet wegkomt. Hem dient op z’n minst de titel Zijne Heiligheid te worden ontnomen. Over de pauselijke onfeilbaarheid zullen we het verder maar niet hebben.

Zie ook SanteLOGie

Flexibel naar de armoe

‘n Week of wat geleden,nodigde FemkeHalsema enkele mannelijke volgers op Twitter uit, ajb op de unfollowknop te klikken, omdat ze haar te kennen hadden gegeven, maar beter op vrijdagmiddag naar huis te gaan om haar tweeling op te vangen. Met andere woorden: wegwezen. Femke hoeft natuurlijk niet op een volgertje te kijken. Je kunt zo’n reactie als die van haar als een symptoom van arrogantie van de macht beschouwen.

Ik heb die vermaledijde tweets niet bij de hand, maar ik ga ervan uit dat hier een staaltje ironie is weggegeven, dat door FH niet als zodanig is onderkend. Tja, moet je maar niet Femke Halsema heten, steeds mooier worden (volgens Hanneke Groenteman, die daar onmiddellijk op liet volgen dat het er niks toe deed, ‘maar toch’) en hard werkende politica zijn.

GroenLinks behoorde tot vandaag tot de Tien Kleine Negertjes, waarmee ik bedoel dat de partij voor mij persoonlijk wel eens in aanmerking zou kunnen komen om op te stemmen. Er zijn geloof ik op 9 juni, als ik de tel niet kwijt ben, 163 partijen en partijtjes, waaruit een keuze kan worden gemaakt. Kwestie van wegstrepen dus. Het zal duidelijk zijn dat dit de tactiek is van een zwevende kiezer en ik ben er zo eentje. Maar het zijn er minder dan tien, die het in mijn ogen enigszin verdienen, serieus te worden genomen.

De PVV niet dus. De PvdA van Cohen? Mwah… De boel bij mekaar kunnen houden is nog niet het vermogen, de boel vooruit te helpen. D66? Mag nog even op het lijstje blijven staan. VVD ook. SP? Roemer zal haar in de peilingen flink moeten optrekken, wil een stem op die partij geen verloren stem worden.  GroenLinks sta ik op het punt, weg te strepen, al was het alleen maar om de kop op haar website over het verkiezingsprogramma: ‘GL maakt AOW sociaal en flexibel’. Flexibel naar de armoe zeker. De AOW hoeft niet sociaal gemaakt te worden; die is sinds Drees en Suurhoff sociaal en voor iedereen.

Toen ik vanmorgen het Eindhovens Dagblad,  open sloeg, kon ik m’n ogen niet geloven: ‘GroenLinks: Geen AOW voor huisvrouw’. Uit het bericht bleek dat dit het gevolg is van het plan van GL, de oudedagsvoorziening expliciet te koppelen aan een arbeidsverleden. En een ‘niet werkende huisvrouw’ creëert geen arbeidsverleden. Aangezien andere kranten deze nuance kennelijk niet zagen, voor alle zekerheid toch maar even naar de tekst van het GL-verkiezingsprogramma op de website gekeken. Daar staat onder meer:

Aan de interpretatie van de Wegener kranten (waartoe het ED behoort) valt duidelijk niet te twijfelen.

Flexibel naar de armoe. Wat een elitair grachtengordeliaans uitgangspunt. Nog wel bedacht door een partij, waarin vrouwen (Halsema, Buitenweg) het voor het zeggen hebben.

Dit is een regelrechte diskwalificatie van ‘de huisvrouw’ en haar maatschappelijke betekenis. Want daar gaat het natuurlijk om. Als krakkemikkig figurerende huisman kan ik verklaren dat ‘huisvrouw’ een vak is, en nog eens ‘n moeilijk vak ook. Bij een adequate uitoefening van dat vak, wordt de partner in staat gesteld, zijn wel door GL erkende werk naar behoren te doen, worden kinderen deugdelijk voorbereid op volwassenheid en op een volwaardige plaats in de maatschappij, al dan niet werkend voor de kost, al dan niet werkend als huisvrouw en/of ouder.

GroenLinks, ik streep je af.

En toen waren er nog negen, of zoiets.

Bureaucratisch geleuter rond dorpsmonument

Zelden viel er zoveel bureaucratisch geleuter te beluisteren als rond de restauratie of niet-restauratie van een dorpsmonument in Sint-Oedenrode.

De Gouden Leeuw in september 2007.

Het gaat om het voormalige Huis ter Plaatse De Gouden Leeuw aan de Markt. Ooit middelpunt van sociaal-culturele activiteiten, maar al jaren geleden door de laatste exploitanten verlaten en sindsdien in steeds sterkere mate in verkommerende staat. Inmiddels is een begin gemaakt met, laat ik het conserverende maatregelen noemen. Dat wil zeggen er is het een en ander afgebroken, met de bedoeling het weer op te bouwen. Maar intussen is er enorm politiek gekrakeel ontstaan over de vraag, hoe ver je met slopen mag gaan, wil je, zelfs na wederopbouw met dezelfde stenen,  nog van restauratie èn van een monument kunnen spreken. Intussen ligt natuurlijk alles stil, al máánden alweer.

Ik vind dit een volslagen non-discussie. Immers het zal iedereen – nou ja iedereen, ‘n enkele zeurpiet uitgezonderd – worst wezen, hoe ‘oorspronkelijk’ de vernieuwbouw is, als het monumentale aanzien van zo’n pand maar intact blijft.

Neem nou de herbouw-initiatieven, die na de verwoestingen in de oorlog zijn genomen. Zoals die tot het laten herrijzen van het Middelburgse Stadhuis, toevalllig van dezelfde architectenhand als Kerk en stadhuis in het Belgisch-Kempische Hoogstraten, Rombout Keldermans (ca. 1500). En dat zijn nog grootse monumenten, die volledig konden worden herbouwd omdat de bouwtekeningen nog voorhanden waren.

Hou es gauw op met die poppenkast rond een dorpshotelleke.

Internet jaagt traditionele media op

Een voorbeeld van hoe het internet de traditionele media opjaagt. Het meest belachelijke verhaal van de afgelopen week is ongetwijfeld dat over de 61-jarige James Sikes die met zijn Toyota Prius over de snelweg bij San Diego reed, toen de auto zonder dat hij daar iets aan kon doen, opeens harder ging rijden, tot meer dan 150 km per uur. Bijna iedereen heeft op de tv kunnen zien, hoe die Prius tot stilstand werd gebracht tegen de bumper van een politieauto. Het zoveelste incident met een Toyota.

De media, opgejaagd door weblogs, krijgen er maar geen genoeg van. Zo ontleent de Volkskrant aan internet, dat Sikes z'n verhaal wel eens kon hebben verzonnen, om een claim in te kunnen dienen. Bewezen is dat echter allerminst en de politieman die Sikes heeft geholpen gelooft er ook niks van. Waarom schrijft de krant zoiets over vraag je je dan af, anders dan wegens hijgerige hyperigheid.

Het lachwekkende van deze affaire krijgt nog wat extra nadruk, als je uit hetzelfde verhaaltje verneemt dat de politie de onfortuinlijke Priusrijder onderweg zou hebben getipt, de motor af te zetten en de handrem aan te trekken. Heeft die Sikes soms geen rijbewijs en bij het lessen daarvoor niet geleerd dat dat in noodgevallen altijd de oplossing is? Behalve als je met een auto bergafwaarts gaat, natuurlijk.

Coalitievorming in Best

Omdat ik toe was aan het maandelijkse verhaaltje voor Radio Best, overzag ik virtueel de gemeente. Wat is er actueel? Waar zullen we het nu eens over hebben? De verkiezingsuitslag? De collegevorming? Merkwaardig, over de ontwikkelingen in buurgemeenten komt het nieuws van alle kanten, zoals ze op Radio 1 zeggen, maar tot dinsdagmorgen doodse stilte over Best.

Gisteren stond er dus in het Eindhovens Dagblad eindelijk een stukje, waaruit bleek dat er alweer sprake is van enig geharrewar. De twee grootste partijen, het CDA en D66, hadden een praatstuk (nog geen programma) opgesteld en willen daarover onder mekaar met mogelijke kleinere coalitiepartners als BestOpen en de eeuwig jong blijvende JO babbelen. Dat was volgens de Jongerenpartij tegen een eerder gemaakte afspraak. Die luidde dat een en ander in het openbaar zou gebeuren.

Dit schiet dus niet echt op. Van het praatstuk, voor zover door de krant weergegeven, was ik niet zo onder de indruk. Er werden nogal wat open deuren ingetrapt, zoals het 'als de wiedeweerga' afwerken en uitvoeren van bestemmingsplannen en de wens naar toenemende participatie van de burgers. Waar heb ik dat laatste vaker gehoord? Laat ik het zó zeggen: ik zal al heel blij zijn als er in Best beter naar de inwoners wordt geluisterd. Een zin als 'bebouwing van Aarle komt pas als laatste optie in beeld' stelt niet echt gerust, immers de bewoners van Aarle hebben een en andermaal sterk beargumenteerd aangegeven dat ze die bebouwing helemaal niet willen, in elk geval aan zeer sterke grenzen gebonden willen zien. Duidelijkheid graag!

Ik mag  als burger hopen op een luisterend oor, als ik nog even iets zeg over de centrumontwikkeling:

Het doorgaand verkeer is een van de meest krikkele zaken die de opwaardering van het centrum van Best in de weg staat.

Nu Best Architecten een stem in het kapittel lijkt te krijgen bij het ontwikkelen van ‘realistischer’ plannen voor dat centrum, verschijnt eenrichtingsverkeer opeens als dé oplossing voor het weren van dat doorgaand verkeer.

Gelukkig wil men met eenrichtingsverkeer eerst uitgebreid proeven nemen, want ik denk dat het zonder meer niet de oplossing zal bieden die men voor ogen heeft.

Ik heb in de krant zitten turen naar de richtingpijltjes die op schetsen zijn aangebracht in de Hoofdstraat en de Nazarethstraat, maar ben daar niet echt wijzer van geworden.

In de visie van Best Architecten, die werken in opdracht van de door de gemeente inmiddels omarmde Stichting Ons Centrum, zijn immers ook de Nieuwstraat en d’Ekker als onderdeel van het verkeerscirculatieplan genoemd. Ik mag er toch wel van uit gaan dat dáár de richting zodanig wordt bepaald, dat het ‘t autoverkeer onmogelijk wordt gemaakt recht-toe-recht-aan door Hoofdstraat én Nieuwstraat te rijden? Welke kant je ook op moet, de kruising met de Oranjestraat en de Raadhuisstraat moet als middelpunt van een 8-structuur ‘struikelblok’ zijn. Zoiets.

Maar afgezien daarvan, blijft het voor mij een open vraag, of je met eenrichtingsverkeer in het centrum ‘de’ oplossing voor het doorgaand verkeer hebt gevonden. In ander verband heb ik al eens betoogd dat Best op den duur niet ontkomt aan een behoorlijke afronding van zijn ringweg aan de Sons-Rooise kant.

Deze column voor Omroep Best (17.03.10, 18:10 uur) is gedeeltelijk een bewerking van een op 3 maart op Manieren geplaatst stuk.

Te wapen tegen de proletisering!

Ooit was De Kroon in Breda een grand hotel, hét huis ter plaatse, gevestigd aan de Boschstraat. Eerder heette het La Couronne. Staat dat niet meer met de kroon-zelve in tekst bovenaan de imposante gevel? Een chique hotel, dat vanzelfsprekend zijn gasten per rijtuig van het station liet halen. Sint Nicolaas placht er zijn paard te stallen en in de duurste suite zijn intrek te nemen. De Kroon vertegenwoordigde een stuk Bredase historie.

Is niet meer, althans heet partycentrum.

Nu bericht BN/DeStem op haar website:
‘Partycentrum De Kroon gaat vandaag open onder de naam Zenza. Het horecacomplex is de afgelopen drie jaar ingrijpend verbouwd. In de zaal aan de straatkant en op de eerste verdieping is een mediterraans restaurant gevestigd. De zaal aan de achterkant is beschikbaar voor feesten en andere bijeenkomsten. Elaoussine Diba is een van de drie nieuwe eigenaren. Zenza moet de allure krijgen die De Kroon vijftien jaar geleden had, legt hij uit.  De ondernemers wilden de zaak aanvankelijk eerder heropenen, maar de bouwkundige staat van het pand was veel slechter dan gedacht.’

’n Wat rammelend bericht, dat vragen oproept. Voor het antwoord erop moet je zeker de papieren krant kopen. Echt niet.

Maar vooral die nieuwe naam: Partycentrum Zenza. Hoe komen ze erbij. Vinden ze dat zenzationeel of zo, die horecaffers? Zenza, voor al uw feesten en partijen.  Hoe zal dit nog allure kunnen krijgen? En hoe kwalificeer je zoiets? Proletisering? Geschiedkundige kring d’Oranjeboom, te wapen!

Verkiezingsstunt Camieleke

Na de verkiezingsstunts ten koste van de belastingbetaler  van Gerda Verburg (glossy) en Eimert van Middelkoop (reis in demissionaire status naar Afghanistan voor propagandistische toespraak), hebben we nu Camieleke, die kennelijk niet genoeg heeft aan een ‘verleidingsoffensief om 15.000 krasse knarren in de trein te krijgen’.

Het is voor het CDA ronduit verontrustend, hoe aftaaiende bewindslieden er in slagen, zich van hun achterban -  met name die in het zuiden – te vervreemden.

Nu is het dus Camiel Eurlings, die tot verbazing van de burgemeester  opeens laat weten dat die intercitystops in Best vanaf april echt van de baan zijn. Geen geld. De verbazing des burgemeesters valt te verklaren uit een recente belofte van een hoge ambtenaar van Eurlings’ ministerie dat er aan de regionale wens tot behoud van die intercitystops gewerkt gaat worden. Maar Camieleke, op de schopstoel en het idee kroonprins te zijn, ver van zich afwerpend (pas op, in de politiek moet je alles altijd omdraaien)  weet het dus beter.

Temidden van de geuren en kleuren vanmorgen  in het Eindhovens Dagblad tref ik trouwens weer iets aan dat mij de wenkbrauwen doet fronsen: Er komt ‘n groot station in of nabij het Eindhovense voorstadje Acht, dat mede zou gaan fungeren voor de opvang van reizigers naar en van Eindhoven Airport. Dáár zou ik nou echt wel es wat meer over willen weten, in relatie tot de rol die overblijft voor het, inclusief parkeren, uitstekend geaccommodeerde station in Best. Maar dan wel uit betrouwbare bron graag. Dus niet uit de mond van Camieleke.

Vergeet de jeugdbeweging niet

Van Deetman en consorten, die het sexueel misbruik binnen de
r.-k. kerk in Nederland gaan onderzoeken is gezegd: ‘ga d’r maar aan staan’.

Ik kan dit niet genoeg onderstrepen. Want – m’n kop eraf als zich niet het zijpad naar de protestantse catechesatie aandient – en vergeet vooral ook de jeugdbeweging niet.

Daarbij denk ik niet eens in de eerste plaats aan de geestelijkheid, aan de brave kapelaan die het jongensjeugdwerk onder z’n hoede had en wiens grootste ‘zonde’ volgens mij bestond uit een donderpreek voor de verkenners, die eindigde met de woorden: ‘Gullie zijt…gullie zijt lullen!’ (Wat hebben we gegniffeld.)

En ook niet aan de broodmagere weleerwaarde heer, die het meisjesjeugdwerk als geestelijk adviseur in wezen bestierde en van wie later, in zijn pastoorstijd werd gezegd dat-ie ‘erger was dan bisschop Gijsen’ (in conservatisme, wel te verstaan). Diens grootste zonde moet hebben bestaan uit het zich voor de pastoorsmeiden in de keuken opvouwen tot een pakketje. (Hij was niet voor niks g.a. van de meisjesgymnastiekvereniging Sint Lidwina.)  Nochtans werd er schaand van gesproken.

Maar laten we het eens over de leken-leiders hebben. De vaandrigs, de akela’s. Eén hunner, een onmetelijk populaire hopman, die in gesprekken met ouders altijd  Absoluut als stopwoord gebruikte en nog op middelbare leeftijd bij moeder thuis woonde,  is op een gegeven moment ‘geruisloos’ verdwenen. Naar verluidt wegens geknoei met jongens. De brave kapelaan heeft er zeker van geweten. Maar zo ging dat.

Ik heb al heel vroeg geweten, wat het woord taboe betekent: verboden! Het was namelijk de benaming voor de leiderskamer, waar je dus als welp of verkenner niet zomaar naar binnen mocht. Jaaaaa, er waren bevoorrechten, zoals mijn twee jaar jonger broertje dat bij de akela, een notarisdochter, in de taboe op schoot mocht zitten, om door haar te worden geknuffeld, waarbij ze zeker rode konen kreeg en waarschijnlijk een natte broek.

Ach, heel veel was er tamelijk onschuldig. Hoewel…tegenwoordig wordt er weer anders tegenaan gekeken. Je kind een oorvijg geven is immers een vorm van mishandeling.

Uithuilen met Eimert

Kan Uruzgan nog even controversieel verklaard worden. Is dat al gebeurd? Heb ik niks gezegd. Maar ik ga uit van niet – en dan zijn er minder belangrijke dingen om in de  Haagse ijskast te zetten.

Eimert van Middelkoop is namelijk vergeten dat-ie als minister van defensie  demissionair  is. Hij is bij de soldaten in Afghanistan gaan uithuilen over de val van het kabinet en het definitieve besluit de boel daar te ontruimen.

Dagblad Trouw deed er verslag van en noteerde dat Van Middelkoop het ginds had over ‘een frustrerende boodschap’. Volgde het overbekende geouwehoer over de aldaar door Onze Jongens  geleverde prestaties: ‘Jullie hebben keihard gewerkt. Ver van huis en haard, in opdracht van de Nederlandse politiek. En dan valt het kabinet over gedoe op het Binnenkof.’ enz. enz.

Koren op de molen natuurlijk van figuren als generaal b.d. Dick Berlijn en van generaal-in-volle-dienst Van der Meer, vertegenwoordiger van de huidige commandant der strijdkrachten, die volgens de krant ‘zijn ergernis over de Haagse politieke besluitvorming niet onder stoelen of banken’ stak. Ook al ‘n vent die buiten de familiekring gewoon z’n mond moet houden. Over embedded journalistiek gesproken, trouwens.

Mag ik hier vaststellen, dat de politicus Van Middelkoop (Christen Unie) op rijkskosten naar Afganistan is gereisd om zijn voormalige ondergeschikten daar een politieke boodschap te brengen,  die wellicht van invloed zal zijn op hun stemgedrag d.d. 9 juni 2010?

En mag ik tevens vaststellen, dat dit minstens zo kwalijk, zo niet kwalijker is, dan een verheerlijkende glossy op rijkskosten ter eer en glorie van de eveneens demissionaire Gerda Verburg?

Goed kunnende tellen

Gevraagd, te Helmond, Maastricht, Cappelle aan den IJssel, Geldrop-Mierlo, Neder-Betuwe, Druten, Lelystad en Lopik voor woensdag 9 juni 2010: Leden van het Stembureau. Goed kunnende tellen. Hoge score Citotoets strekt tot aanbeveling, evenals aantoonbare stressbestendigheid.

In geval van kleurenblindheid gelieve men niet te solliciteren. Voor nadere informatie onder meer over rode potloden en het vasthouden daarvan wende men zich tot het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Dat kan ook per computer via de website http://www.minbzk.nl/ - http niet vergeten svp.

Bij computerproblemen kan men gratis een beroep doen op Fons Jacobs, burgemeester van Helmond, http://www.helmond.nl/ Die heeft namelijk meer verstand van computers dan van potloden.

Nieuwe Nederlanders (NN) krijgen voorrang. Liever geen BN-ers, omdat die meestal niet tot tien kunnen tellen.

Sollicitaties, geschreven met blauw potlood op wit papier en voorzien van een geldige pasfoto, vóór 1 mei 2010 te richten aan Ministerie van BZK t.a.v. Centraal Informatiepunt Burgercontacten Postbus 20011, 2500 EA Den Haag.

‘De Troon’ tamelijk vervelend

In mijn omgeving vindt men dat ik voor mijn oordeel het tweede deel nog even moet afwachten, maar waarom? Ik vond het eerste deel van het zogeheten kostuumdrama De Troon tamelijk vervelend en wel hierom...

Eerst even een apocrief verhaal (voordat men mij erop wijst dat ik de leugen weer eens laat regeren) over de prinsessen Beatrix en Irene, rond 1960 afgeluisterd bij het winkelen in Amsterdam: 'Godverdomme, koop je dat?'
Is dit beschuldigend of zo? Welnee, het verhaal, waar of niet, wil alleen maar illustreren dat het gewone mensen zijn zoals jij en ik.

Anna Paulovna (gespeeld door Catherine ten Bruggencate vanaf 45 jaar) en Koning Willem II (gespeeld door Jeroen Willems vanaf 45 jaar).  Foto AVRO/Marton Vizkety

Die gewoonheid heeft Ger Beukenkamp kennelijk tot uitdrukking willen brengen in het scenario voor De Troon, gebaseerd op de documentaire over de drie negentiende-eeuwse Oranjevorsten Willem I, II en III van Dorine Hermans en Daniela Hooghiemstra: Voor de troon wordt men niet ongestraft geboren.

In het persbericht van de AVRO (zich afficherende als 'dé omroep van kunst en cultuur en dus ook van dramaseries') wordt terloops melding gemaakt van 'huiselijk gekneuter'. Ach natuurlijk, zo moeten we het zien, maar ik denk toch dat de familiale omgangsvormen in de negentiende eeuw 'n tikkeltje anders waren en dat de wrijvingen tussen bij voorbeeld de eerste koning Willem Frederik en de voortdurend Guillaume genoemde kroonprins (de latere Willem II) volgens een ander, veel subtieler patroon verliepen. Lees de brieven maar, voor zover geciteerd in het boek van Hermans-Hooghiemstra. Waarom kon ik me anders niet onttrekken aan de gedachte aan dialoogvormen à la Goede Tijden Slechte Tijden? Enfin, zoiets is dodelijk voor de genietbaarheid. En je maakt me niet wijs dat een wat verfijndere, minder anachronistisch aandoende aanpak bij de dialoogvorming tot saaiheid of zoiets zou hebben geleid. Integendeel.

Zodoende heb ik de neiging, de spelkwaliteiten maar in het midden te laten. Laat ik het zo zeggen: de tekst geeft hun de kans niet. Treurig maar waar.

De casting op zich bevalt me helemaal niet. Als het over de mannen gaat: dit zijn geen Oranjes, zelfs niet als je ze vergelijkt met de koningen zoals die - ongetwijfeld geflatteerd - in hun tijd zijn geschilderd. Over de haarkleur wil ik het niet eens hebben - die was bij hen zeker niet donkerblond - maar er is geen enkele moeite gedaan, de destijds geldende coiffures toe te passen. Hier is een knieval gedaan voor de glamour en de glans, met hetzelfde gemak waarmee men verderop (zo heb ik gelezen) de historische werkelijkheid naar z'n hand zal zetten.

Ik beloof er op terug te komen, als ik van gedachten verander.

De broer van Jan: Proost!

Volgens Kirsten Verdel,  een jonge vrouw die sinds ze deel heeft uit gemaakt van het campagneteam van Obama en daarover een boekje heeft geschreven, door Nederlandse media als een politieke goeroe wordt geraadpleegd, moet het CDA zich onverwijld van Balkenende als lijsttrekker ontdoen, wil die club er op 9 juni nog iets van bakken.

De ontwikkelingen volgen elkaar zoals men weet de laatste dagen weer snel op. Agnes Kant weg. Er is het een en ander gezegd over de treurigheid en de totale verslagenheid die de foto van de persconfererende Agnes uitstraalde. Eerlijk gezegd was ik meer getroffen door de foto die na afloop van haar werd gemaakt, toen ze naar buiten kwam in die pjeedepoelachtige jas, met zwarte sjaal nonchalant omgeslagen, die grijze broek en dito laarsjes. Een meisje als Kirsten Verdel, zal ik maar zeggen, zij het iets kwetsbaarder.

Het gaat nu ook in de Nederlandse politiek helemaal niet meer om de partijen, maar om de poppetjes. Vandaar ook de aandrang van onderop bij het CDA, eerst maar eens even die Balk uit eigen oog te verwijderen. Verdel zei: Drie van de vier keer met je kabinet mislukken kan echt niet. Dat moeten ze toch inzien.

En toen was daar vrijdagavond opeens Emile Roemer als gedoodverfde lijsttrekker van de SP. Als de broer van Jan Marijnissen (die na de tranen over Agnes nu duidelijk zijn geluk  niet op kon).

Nu ik, toch met namen aan het spelen ben: Emile Roemer. Hiermee is de Bourgondiër getekend. Zelf dikten hij en zijn Boxmeerse aanhang dat imago in Netwerk en bij P&W nog wat aan. Vandaar dat een Hollander opmerkte dat hij misschien te weinig charisma heeft. 

Nou, samenhang met een al dan niet te verwijderen Balk of niet, ik voorzie een massale Brabantse stem op deze prins, zelfs al zou hem om wat voor reden dan ook de hostie worden geweigerd. Er begint langzamerhand weer een stemming te ontstaan als in de PvdA onder Den Uyl: de SP teruggedrongen in de marge? Dat zal niet gebeuren!

Voor alle duidelijkheid: Wat ik op 9 juni doe? Ik weet het nog niet. Daarvoor volgen de ontwikkelingen zich te snel op en we hebben nog 100 dagen te gaan.

Met het dorpse van Best is niks mis

Zijn de gemeenteraadsverkiezingen overal door de landelijke politiek bepaald? Natuurlijk niet. Dat zie je aan de groei van de plaatselijke partijen. Dat zie je ook aan de uitslag in Maastricht, waar PvdA en SP duidelijk zijn gestraft voor het wegsturen van burgemeester Leers. Het CDA is - in weerwil van de landelijke trend - daar weer de grootste partij.

Van mijn woonplaats Best meen ik ook de politieke achtergronden te kennen. Vandaag zijn daar de onderhandelingen begonnen over de coalitievorming, waarbij het initiatief - in weerwil van de landelijke trend - helemaal bij het CDA ligt. Zweite im Bunde is D66, dat door voormalige coalitiepartners als BestOpen en VVD, met scheve ogen wordt bekeken vanwege haar felle oppositie in afgelopen raadsperiode.

Ik dank je de koekoek. De kiezer (En wie is die kiezer? De helft van het aantal kiesgerechtigden, de crême de la crême van plaatselijk politiek bewust Best!) heeft het allemaal prima doorzien. Hij/zij heeft in discussies en ingezonden stukken in het plaatselijk weekblad meermalen te kennen geven, dat men baalde van die oude coalitie, die overigens - de eerlijkheid gebied dat te zeggen - veel tegenwind heeft ondervonden, niet in het minst van de economische crisis.

Kernvraagstuk in Best vormden de mislukkingen rond het ontwikkelen van een nieuw dorpshart. Met name D66 heeft daarin van begin af aan een glasheldere kritische, oppositionele, tegenstemmende positie ingenomen.

Het nu aftredende college van B en W was een weinig coherente club, wat tot uiting kwam in rare voorvallen als het plaatsen van een gedenkplaat na reconstructie van de Nieuwstraat door een wethouder die daar nauwelijks iets mee te maken had, terwijl de andere wethouders om onduidelijke redenen schitterden door afwezigheid.  Intussen had er ook nog een burgemeesterswisseling plaats in,  laat ik zeggen, een wat bedompte atmosfeer met verziekte verhoudingen binnen het ambtelijk apparaat.

Er wordt vaak gezegd: Best is een dorp en moet een dorp blijven. Nou, met het dorpsche van Best is niks mis.

Eenrichtingsverkeer als panacee

Het doorgaand verkeer  is een van de meest krikkele zaken die de opwaardering van het centrum van Best in de weg staat.

Nu Best Architecten  (Harold van de Ven en Hans van Houtum) een stem in het kapittel lijken te krijgen bij het ontwikkelen van ‘realistischer’ plannen voor dat centrum, verschijnt eenrichtingsverkeer opeens als de panacee (= een mythisch geneesmiddel) voor het weren van dat doorgaand verkeer.

Gelukkig wil men met eenrichtingsverkeer eerst  uitgebreid proeven  nemen, want ik denk dat het zonder meer niet de oplossing zal bieden die men voor ogen heeft.

Ik heb in de krant zitten turen naar de richtingpijltjes die op schetsen zijn aangebracht in de Hoofdstraat en de Nazarethstraat, maar ben daar niet echt wijzer van geworden.

In de visie van Best Architecten, die werken in opdracht van de door de gemeente inmiddels omarmde Stichting Ons Centrum, zijn immers ook de Nieuwstraat en d’Ekker als onderdeel van het verkeerscirculatieplan genoemd. Ik mag er toch wel van uit gaan dat dáár de richting zodanig wordt bepaald, dat het ‘t verkeer onmogelijk wordt gemaakt recht-toe-recht-aan door Hoofdstraat én Nieuwstraat te rijden? Welke kant je ook op moet, de kruising met de Oranjestraat en de Raadhuisstraat moet als middelpunt van een 8-structuur ‘struikelblok’ zijn. Zoiets.

Maar afgezien daarvan, blijft het voor mij een open vraag, of je met eenrichtingsverkeer in het centrum ‘de’ oplossing voor het doorgaand verkeer hebt gevonden. In ander verband heb ik al eens betoogd dat Best op den duur niet ontkomt aan een behoorlijke afronding van zijn ringweg aan de Sons-Rooise kant.