Digitale en analoge spam

Wie iemand ongevraagd per email een reclamebericht stuurt, hangt, als het aan de Nederlandse wetgever ligt. Vanaf 1 oktober geldt de nieuwe Telecommunicatiewet, die dit soort mails – zeg maar gewoon spam – verbiedt.

Je hoeft geen deskundige te zijn, om te snappen dat het effect van deze wetsbepaling nagenoeg nihil is. Veruit de meeste spam wordt immers vanuit de VS en Verwegistan verzonden. Persoonlijk zit ik als verzender van berichten tamelijk veilig in die zin dat ik een maillist heb van Bestenaren of in Best geïnteresseerden, die ooit te kennen hebben gegeven, aankondigingen van de website hhBest.nl op prijs te stellen. Elke mail van die strekking bevat aanwijzingen voor het geval men daar van af wil. Een afmelding komt gemiddeld een keer per jaar voor, meldt schrijver dezes met gepaste trots. Internationale spammers bieden ook de mogelijkheid tot ‘uitschrijven’, maar die is vals, want het is alleen maar een methode om vast te stellen dat het adres van de ontvanger klopt. Je komt er, zeg maar ongewild,  mee op die vermaledijde site.

Sinds ‘n paar maanden, bevatten de mails aan mijn geachte  cliëntèle de volgende toevoeging.  ‘Vraag me niet hoe, maar het kan: dat men je emailadres misbruikt als vervoermiddel voor spam. Ik ben daar met (mailadres) slachtoffer van. Inclusief Viagra. Er is volgens mijn hostpprovider niets aan te doen. Ik hoop dat u een goede spamfilter heeft als http://www.firetrust.com/download/mailwasher-pro dan kunt u op spam controleren voor de mail te downloaden. Maar zet mij aub niet op de zwarte lijst.’ (Voor alle duidelijkheid, ik fungeer hier niet als reclamemaker voor dat spamfilter, maar als belangeloze  tipgever.)

Naast digitale spam, heb je ook een analoge versie. Als ik tenminste het verstoppen van je brievenbus met reclamefolders zo mag betitelen. Daar is een redelijk effectief middel tegen: de ‘nee-nee-’of de ‘ja-nee-sticker’. Het ‘ja’ geldt dan de gratis huis-aan-huis-bladen. Bij mij is het dus ja-nee, want ik zou op plaatselijk krantengebied toch niet graag iets missen. Maar laat nu juist een uitgever van gratis weekbladen, de Kempenpers, er iets op hebben gevonden om je toch te bestoken met doodgewone reclamefolders. Gewoon in die krantjes vouwen. Als bijlage, zal men ter verdediging aanvoeren. Niet netjes.

Orgasme

De de Volkskrant plaatst heden een foto van Marcel van den Bergh, voorstellende bestuursvoorzitter Dorine Burmanje van het Kadaster, oog en oog met een vrouw (in brons) die zo te zien een orgasme heeft. Het bijbehorende artikel gaat over het zogenaamde glazen plafond; het verband ontgaat me eerlijk gezegd. Maar misschien is de ‘perceptie van mijn perverse geest’ in het geding.

Weer die privacy

Privacy is 'n goed ding, daar zal je mij verder niet over horen. Maar ik vind wel dat de eis tot privacy soms wat overdreven kan zijn. Je mag niet eens een foto met een auto erop publiceren, als het kenteken niet onleesbaar is gemaakt. Zulke dingen.

Andersom kan ook. Het kan je gebeuren, dat een redelijke wens tot bescherming van je privacy door een journalist, gesteund door zijn vakbond, wordt afgewezen op grond van nagestreefde 'betrouwbaarheid van informatie, die herleidbaar moet zijn naar de bron'. De betrokken journalist, Hans Matheeuwsen, die een boek schreef over de Herculesramp op vliegbasis Eindhoven in 1996, meent dat 'namen van brandweermensen, politie en hulpverleners het boek transparanter en persoonlijker maken'.

Matheeuwsen en zijn uitgever vinden twee hulpverleners, die bij de ramp in actie waren, tegenover zich. Zij hebben een kort geding tegen hem aangespannen, waarin zij eisen dat hun namen uit het boek worden verwijderd.

Ik vind de argumenten, op grond waarvan Hans Matheeuwsen het verzoek van de hand wijst niet echt sterk. Als journalist kan hij immers garant staan voor de betrouwbaarheid van zijn bronnen, zonder die met naam en toenaam weer te geven. Dat heeft met 'transparantie' geen donder te maken. En het verlangen, het boek daardoor 'persoonlijker' te maken is gewoon een kwestie van journalistieke stijlvoorkeur. Natuurlijk 'versterkt' zoiets het verhaal.

Ik zou niet graag 'n eurodubbeltje neertellen voor iedere door welk medium dan ook geïnterviewde persoon, wiens identiteit 'om privacyredenen' is verdoezeld. En het verschil met de 'Herculeskwestie' zie ik niet.

Zie ook: ED.nl

Een Bredase lummel

Een of andere Bredase lummel, heeft het gepresteerd ‘n straatnamenboekje te schrijven, waarin hij zich laatdunkend heeft uitgelaten over mijn vader, Henri t’Sas (Breda, 1877-1966). Ik kwam dat toevallig aan de weet – ik lees noch koop straatnamenboekjes – doordat de website Ginneken-Dorp.nl (de plaats waar Henri driekwart van zijn leven heeft gewoond) er aandacht aan besteedde.

In ‘t Ginneken, al 67 jaar onderdeel van Breda,  is in de jaren zeventig van de vorige eeuw een pleintje naar Henri genoemd, dus kon de lummel er niet omheen. Hij vond het echter belangrijk te vermelden, dat ‘het werk van Henri t’Sas  geen enkele literaire waarde heeft’. Aangezien deze t’Sas gedurende pakweg zestig jaar een oeuvre heeft opgebouwd van (vooral) toneelstukken, romans en meer dan duizend verhalen, lijkt mij dat ‘n enigszins boude bewering.

Alle gekheid op een stokje, mijn vader (op de foto van Leo Legrand is hij ongeveer 30 jaar) was natuurlijk een broodschrijver, over wie Anton van Duinkerken, denk ik terecht,  opmerkte, dat hij met  die veelschrijverij ‘zijn talent  verknoeide’. Maar dat neemt niet weg dat hij ook dingen heeft gemaakt, die boven de middelmaat uitsteken. Los daarvan, ook al is het waar wat lummel – ach laat ik man en paard noemen, Gerard Otten - denkt, dan nóg schrijf je zoiets hatelijks niet in een boekje over ‘Bredase’ straatnamen. Het voegt immers niets toe aan het gegeven dat Henri t’Sas gedurende meer dan een halve eeuw op laat ik zeggen ‘uiterst verdienstelijke wijze’ als kroniekschrijver van Breda is opgetreden.

Voornamelijk om af te reageren, heb ik lummel maar eens een mail gestuurd, met de vraag waarop hij zijn oordeel over de schrijverskwaliteiten van Henri t'Sas baseert. ‘Literatuurstudie? Bestudering van het werk van t'Sas? Bij voorbeeld zijn toneelstukken? Van horen zeggen misschien?’

Lummel laat automatisch weten, dat hij tot 5 oktober met vakantie is. Pas daarna kan hij verder werken aan zijn carrière bij de gemeente Breda, die hem wellicht ook een straatnaam zal opleveren (Geen plein!).

Meer over Henri t’Sas

Kranten laten keihard nieuws gewoon liggen

Over de onmisbaarheid van de krant gesproken, ik heb ze, eufemistisch gezegd, vanmorgen niet allemaal  kunnen inzien en bij de meeste was ik aangewezen op de websites, maar op grond van de inhoud van met name de papieren nrc.next en Eindhovens Dagblad kan ik stellen dat kranten  keihard nieuws gewoon laten liggen liggen.  (Ik betrap mezelf op trendy taalgebruik, want ‘gewoon’ moet natuurlijk weg.)

Dat die dagbladen, bij wèl alert reageren,  achter het internet aanhobbelen is tot daaraan toe, maar het nieuws dat op dat web door redelijk betrouwbare voorlichtingsinstanties wordt aangeboden, ontsnapt blijkbaar aan de aandacht van de gemiddelde nieuwsdienst.

Zondagmiddag om 17:05 uur plaatsten Theo Copper en André van den Hul van Politie Midden- en West-Brabant het volgende  ‘persbericht’ op de daarvoor bestemde website:

‘Opsporingsdiensten van Nederland, België en Luxemburg hebben donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag gezamenlijk een internationale actie gehouden tegen drugshandel en drugstoerisme. Tijdens de zogeheten Etoile-actie zijn onder andere in Nederland in totaal 80 personen aangehouden en is circa 22 gram hashish, 277 gram hennep, 5 gram heroïne, 10 kilo cocaïne, een busje traangas, een busje pepperspray en een stroomstootwapen in beslag genomen. Mede dankzij het Benelux-verdrag over politiesamenwerking is de actie goed verlopen. Door dit verdrag kunnen politieagenten uit de Benelux sinds januari 2005 in de drie landen verdachten achtervolgen en controleren. De actie startte donderdagmiddag om 14.00 uur en duurde in Nederland tot zondagmorgen 03.00 uur. ‘

‘De controles concentreerden zich in de deelnemende landen op de vervoersassen Rotterdam-Roosendaal-Antwerpen-Parijs en Maastricht-Luik-Luxemburg-Metz. De controles werden uitgevoerd op snelwegen en provinciale wegen, maar ook in de treinen op de internationale treinverbindingen en in bij de politie bekende drugspanden. In totaal werden in de drie landen honderden voertuigen gecontroleerd op de aanwezigheid van verdovende middelen.’

Volgen nog flink wat details.

Als ik eindredacteur van een dagblad was, zou ik hier de krant mee openen. Met de flauwekul, die vandaag wèl in de door mij nageplozen kranten staat, zal ik lezer dezes maar niet vermoeien. Er zijn trouwens meer ‘traditionele’ media, zoals het NOS Journaal, die gisteren hebben zitten slapen.

Ooit maakte de Nederlandse Dagblad Pers (NDP) reclame met de volgende slogan: ‘De krant kun je niet missen, geen dag’. Nu wel, zou ik willen zeggen, als kiespijn. En vergeet die internetheffing, wil je?

Brunnenkresserahmsenfsamtsüppchen

We kregen het opeens in 't hoofd, voor één overnachting naar Monschau te gaan. Dat liefelijke, middeleeuwse stadje met z'n vakwerkhuizen en z'n grootse barokke handels- en weet ik wat nog voor meer panden, gelegen in een door de Rur diep uitgesneden dal van de noordelijke Eifel, 7 kilometer van het Belgische, maar Duitssprekende Eupen en van De Hoge Venen.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw was Monschau al doelwit van schoolreisjes: gegil in de bus als die de helling afdaalde naar het parkeerterrein. Een bergstadje en toch zo dichtbij. En altijd Kerst; er is zelfs een duidelijk als zodanig herkenbaar Weinachtshaus. Hotels, restaurants, terrassen, souvenirwinkels, kledingzaken rijgen er zich aaneen. Het kan nu wel crisis zijn, maar in de voorbije welvaartsjaren is alles piekfijn gerestaureerd, vernieuwd en opgepoetst. Ik zag een sportwinkel, waar men de schoonheid had ingezien van de bergwand, waar het huis tegenaan was gebouwd, maar die eeuwenlang achter een binnenmuur verborgen was geweest (foto).

In M. is het in vakantietijd en weekends altijd druk. Is het niet van Nederlandse en Belgische dagjesmensen, dan wel van de Akenaren, die er hun Ausflug van maken. Dus ook deze zonnige septembervrijdag, die je doet twijfelen aan het kwalijke van de klimaatsverandering.

In Duitsland kun je tegenwoordig beter eten dan ooit. Natuurlijk gelden nog wel de maatstaven van de gutbürgerliche Küche die zich vooral concentreren op schnitzelvarianten, maar ik heb er 'n stuk varkenslende nach Monschauer art gegeten, in een saus met een licht mosterdaroma. Prima. Men doet het voorkomen, of mosterd een exclusief product van Monschau is, maar een Duitser, met wie ik 's avonds in een Gasthof een langdurig want amusant gesprek had, haalde zijn schouders op en zei dat Nordrhein Westfalen vergeven was van de mosterd. En dat in Europees verband die van Dijon de beste is en blijft.

Het was een min of meer artistiek aangelegde man, van 'n jaar of zestig die z'n baard soms 'n paar dagen laat staan, een taalfreak, die een dagboek bijhoudt en in een amateurtoneelclub Schiller speelt. Hij wilde kennelijk niet al teveel over zichzelf kwijt, want beperkte zich tot: 'ingenieur uit een dorpje, 80 km ten oosten van Frankfurt'. Hij had zich toen al cynisch uitgelaten over de verkiezingen van heden: 'Geen van de partijen wil inzien, dat de grenzen van de economische groei zijn bereikt', oreerde hij. 'Ik vind dat, al ben ik ingenieur.'

Ook de Groenen niet?

'Ook de Groenen niet.'

Daarbij bleef het, wat de politiek betreft, want ik zei al, het was een amusant gesprek.

Zo verhaalde hij van een onmoeting hier in Monschau, met een bejaarde Zwitser, die met openbaar vervoer en te voet onderweg was van Noorwegen naar huis. 'Die man zei tegen mij: Schrijf in je dagboek, “Ik heb een zeevarende Zwitserse bergbeklimmer ontmoet”.'

Even later zal die zeevarende Schweiszerischer Bergsteiger de Gasthof betreden en een stuk appeltaart tot de laatste molecuul van zijn bord schrapen, om vervolgens boven dat bord in een diepe slaap te vallen. Diep, want zelfs een groep luidruchtige Nederlanders, die ook nog eens 'n drumstel bij zich hadden, konden hem er niet uit halen. (Ze waren zich trouwens niet van zijn aanwezigheid bewust.)

Onze taalfreak inmiddels, wees mij op de volgens hem onhebbelijke gewoonte van de Duitsers, woorden eindeloos aan elkaar te koppelen. Hij had een treffend voorbeeld op de menukaart van de Gasthof gevonden: Brunnenkresserahmsenfsamtsüppchen. Gelukkig stond de vertaling in het Nederlands erbij: Soepje van tuinkers, gearomatiseerd met mosterd en room. Toch ook weer die mosterd.

Drie Hoefijzers

Het verdwijnen van Oranjeboom Bier in getapte vorm (trouwens niet meer dan een merk, gebrouwen bij Jupiler en in de Dommelsche Brouwerij) is voor BN/De Stem aanleiding tot het op haar website ventileren van wat Bredase brouwershistorie.

Veel mensen schijnen te denken dat Oranjeboom (je hebt daar ook een Oranjeboomstraat en het is vanouds een Oranjestad) een bij uitstek Breda's biertje is. Valt wel mee. De (bier)bron bevond zich namelijk in Rotterdam.

BN/De Stem over de Bredase brouwerijgeschiedenis: 'Vanaf 1538 zit in de Boschstraat brouwerijtje Den Boom, negentig jaar later omgedoopt in De Drij Hoefijssers. In de 19e eeuw wordt ook dit, onder de familie Smits van Waesberghe, een grote biermaker, vooral na de bouw van de nieuwe pilsbrouwerij aan de Ceresstraat in 1887.'

Ik kan er nog aan toevoegen: Kort na de eeuwwisseling liet de Smits aan het zuidelijk deel van de de Baronielaan (toen nog Boulevard genoemd) een grote villa bouwen, genaamd Trianon, een verwijzing naar het speelpaleisje van Marie Antoinette in het park van Versailles. Het illustreert welvaart en het aanzien die de Bredase brouwer had verworven. Tot in de jaren zestig van de vorige eeuw was Drie Hoefijzers het hoofdmerk. In 1968 werd de brouwerij aan de spoorlijn overgenomen door het Britse Allied Breweries en dat kan cultuurhistorisch én commercieel als het begin van het einde worden beschouwd.

Vanaf 1973 moet men in Breda Skol gaan brouwen, maar dat merk slaat absoluut niet aan. In 1980 keert, weet BN/De Stem, het merk Oranjeboom terug. Vijf jaar geleden was het afgelopen met het bierbrouwen in Breda. InBev, inmiddels eigenaar, concentreerde de fabricage in Valkenswaard (Dommelsche Brouwerij - trouwens groot geworden met het brouwen van het huismerk van de inmiddels ook al verdwenen grootgrutter De Gruyter) en in België.

Waarom schrijf ik hierover? Omdat ik als geboren Ginnekenaar, later Bredanaar, iets heb met De Drie Hoefijzers (een roemruchte zeventiende-eeuwse merknaam, die het volgens mijn beperkt marketiersinzicht vandaag de dag minstens zo goed zou doen als bij voorbeeld  Hertog Jan). Ik heb de door Zeeuwse knollen getrokken sleperskarren nog gekend, waarmee de fusten gerstennat en de staven ijs voor de koeling naar de café's werden vervoerd. Ook heb ik eens met succes deelgenomen aan een slagzinwedstrijd van de brouwerij. Het was in de tijd van de 'paardenmoppen'. Een paard zat op het telkens in de kranten terugkerende tekeningetje zodanig op een barkruk, dat je drie van zijn vier hoefijzers kon zien en zei dan zogenaamd iets grappigs. In mijn versie was dat: 'Beter dan vier is drie met bier.' Ik geloof dat ik er een bierglas voor kreeg. Ruimschoots beloond.

Kwalijke suggestie

Jos Kessels maakt zich in zijn dagelijkse ED-column terecht Kesselsiaans boos over de vetbetaalde debielen (van het Arnhemse Gerechtshof), die de gevaarlijke vrouwenhandelaar de kans hebben gegeven, zich aan zijn gevangenschap te onttrekken.

Maar Kessels maakt een uitglijder, als hij schrijft: ‘Als de kranten en de tv er meteen opgedoken waren, was de rechtbank onder publieke druk beslist tot een ander oordeel gekomen.’

Waar wij in dit land echt beducht voor moeten zijn, is voor rechters die onder druk van de publieke opinie tot hun uitspraken komen. Helaas ligt dat gevaar de laatste jaren door de intensieve en veelzijdige media-aandacht voor het doen en laten van de gelukkig onafhankelijke rechterlijke macht voortdurend op de loer. In dat licht bezien is de suggestie van Kessels niet te pruimen.

Vet

Niet alleen de burgemeester zat vorige maand met vakantie in Frankrijk. Ik ook! Gelijkberechtiging moet er wezen. Er was in zoverre nog meer overeenkomst tussen de burgervader en mij, dat wij daar allebei columns zaten te schrijven; hij voor Best Informatief, ik voor mijn website.

Vakantie is voor mij betrekkelijk als het over de schrijverij gaat. Ik lees daar in Frankrijk ook kranten en gedraag me met mijn laptop en een incidentele internetverbinding, soms tot ergernis van mijn wederhelft, even bemoeizuchtig als hier. Niet dat die Fransen zich daar iets van aan trekken natuurlijk, die kunnen dat trouwens toch niet lezen... Hoewel, twee jaar geleden, kreeg ik opeens een verzoekje uit de Provence, of ze mijn foto van een of andere abdij mochten gebruiken. Zeker gevonden met Google. Er zijn geen grenzen meer. En als ze er nog zijn, dan overschrijd ik ze.

Het nadeel van vakantie is, dat je wel eens wat mist. Maar gelukkig lag er na thuiskomst nog dat speciale krantje van Beerens, Slager en Traiteur over de opening van de vernieuwde zaak aan de Hoofdstraat. Knap werk hoor, die renovatie en dat nieuwe concept voor een smulbedrijf anno 2009. Ik telde op een groepsfoto meer dan twintig medewerkers – je moet maar durven, midden in crisistijd. Hoe zeg je dat tegenwoordig? Echt vet!

Maar het meest werd ik geboeid door die twee pagina's geschiedens van wat je gerust een slagersdynastie mag noemen, in elk geval zit nu met Twan Beerens de vierde generatie op de troon. Mooie historische foto's en dan die advertenties in de trant van: 'Bekendmaking. Heffing op gesmolten Vet is weer verhoogd.' Niettemin: 'Vet Gerookt Spek vanaf 35 cent', meldt Piet Beerens (telefoonnummer 21), beleefd aanbevelend, in 1936 in het toenmalige plaatselijke krantje. 'Beleefd aanbevelend' ja, zo ging dat in een tijd, waarin rekeningen werden gestuurd: 'Voor u-edele geleverd, één varkenskop.'

Alle gekheid op 'n stokje: Neem er nota van, dat vet vleesch nog tot na de oorlog een aanbeveling op zich was. Was het toen dan niet ongezond? Het heeft alles te maken, met de mate van verbranding. Het werk was zwaarder, werd veel in de buitenlucht verricht, je zat niet voortdurend met je luie reet in de auto en we hadden nog niet van die door-en-door verwarmde huizen.

Wat ik trouwens ook mooi vind van Twan Beerens is, dat hij in zijn krantje een monument opricht voor zijn moeder Nelleke, die trots poseert met drie kleinkinderen. Volgens mij klopt wat er in dat stukje staat. Nelleke is een kordate vrouw, die in 1973, 21 jaar zijnde, met haar man Ton de slagerij op poten zette. Ze belde mij eens op, omdat een stukje op mijn website haar niet zinde en ze liet zich niet met een kluitje in het riet sturen.

(Gesproken column Omroep Best, 16 september 2009, 18:10 uur)

nrc.next omarmt het Engels definitief

Het is zover, nrc.next, de populaire ochtendeditie van NRC Handelsblad, heeft het Engels als voertaal definitief omarmd. Vanmorgen afficheert ze haar benadering van Prinsjesdag met de kop Being Wouter Bos.

Hoeveel abonnees zullen dit blijven slikken? Ik ken mensen die inderdaad uit principiële overwegingen aangaande de taal, een abonnement op die krant weigeren.

nrc.next heeft een nogal voor de hand liggend rubriekje met de naam next question. Onlangs stelde iemand  de retorische vraag: Waarom heet deze rubriek niet gewoon ‘volgende vraag’?

Het antwoord, beginnend met ‘Dat is simpel’ van mede-oprichter Gijsbert van Es hoef ik hier niet weer te geven. Interessanter is dat op de vraag waarom de krant nrc.next heet.  Dat antwoord eindigt met de klapper: ‘Natuurlijk, een mooi Hollands (sic!) woord, daar hebben we als eerste naar gekeken, want daar genieten we zelf ook het meest van.’ (Wat ‘n huichelarij, tSs.)  ‘Probleem is dat ze al gauw een spruitjesgevoel opwekken.’

Dat weten we nu dus. Wie in Nederland Nederlands spreekt, wekt volgens nrc.next een spruitjesgevoel op. Regelrecht verraad van de moedertaal.

Er is maar één oplossing: een gedwongen integratiecursus en anders oprotten.

Houten Harry

Gek dat je het soms aan iemands gezicht kan zien, dat-ie het zal verliezen. Zo'n geval is Harry Borghouts, tot 1 december Commissaris der Koningin in de provincie Noord-Holland. Houten Harry? O nee, da's de baas van inspector Frost - merkwaardige gelijkenis trouwens.

Wat zeg je, als je het verliest?  'Ik heb er geen plezier meer in.' Precies, het is als bij het bordspelletje Mens erger je niet, dan veeg je de pionnen van tafel en neem je de kuierlatten.

Borghouts maakte carrière als een komeet, begrijp ik uit een verhaal in de Volkskrant van zaterdag: marine-officier (het lijkt premier Pietje de Jong wel, stond ook op de brug), secretaris-generaal op het Ministerie van Justitie en - sinds 2002 - dus commissaris, ondanks zijn lidmaatschap van GroenLinks nog wel. Nimmer zo'n arrogante en autoritaire GroenLinkser gezien.

En nu lijdt die carrière dan een schipbreuk à la  Titanic (ijsberg). Was het nog maar gebleven bij die in IJsland verdwenen miljoenen van de provincie, waarvoor iedereen al was het maar schijnverantwoordelijkheid wilde nemen, behalve Harry. Nee, er moest eerst nog zo iets miezerigs aan te pas komen als een goedkeurende handtekening onder niet door bonnetjes gedekte declaraties van een gedeputeerde. Drieduizend gulden aan taxikosten in Hongkong (wat moest die gedeputeerde trouwens in Hongkong?) hadden ze er maar gauw eventjes van gemaakt.

Ach ja, zo blijk je dan een geboren loser te zijn.

Mozarts einde dat niet zijn slot was

Een theorie die wel een paar decennia meegaat, zei oogarts Richard Zegers tegen de krant, over zijn conclusie dat Mozart stierf aan een streptokokkeninfectie.

Ik weet niet, of ik nu verontrust of gerustgesteld ben. Maar altijd valt er rond de berichtgeving over dit soort zaken wel wat te grinniken.

Neem Nou het Radio 1 Journaal, dat tijdens het gesprek met Zegers vanmorgen de laatste maten (dona ei requiem aeternam - geef hem de eeuwige rust) van Mozarts dodenmis op de achtergrond draaide. Dat slot is namelijk niet door Mozart-zelf gecomponeerd. Hij werkte op zijn sterfbed nog aan het Requiem, maar kreeg het niet meer af. Het stuk is door zijn leerling Süssmayer voltooid.

Dit is geen theorie, maar een feit. Geeft niks hoor. Het klonk heel mooi, vooral dat langgerekte Aaaaaa-men.

Vlaamse en mosselse twisten

Als variant op de Hoekse en Kabeljouwse Twisten (wel zowat 500 jaar geleden hoor) zou je de ruzie tussen Nederland en België, pardon Vlaanderen over de gemankeerde uitdieping van de Westerschelde (zie in dit verband ook zeker de politieke prent van Marijn, zoals die vandaag in onder meer het Eindhovens Dagblad staat),Vlaamse en Mosselse Twisten kunnen noemen.
Het Vlaamse parlementslid Annick de Ridder heeft immers de wens uitgesproken, dat de Antwerpse restaurants de Zeeuwse mosselen ‘n tijdje gaan boycotten. De Ridder is des duivels, zoals blijkt uit een opiniestuk (*.pdf) dat ze samen met federale volksvertegenwoordiger en partijgenoot Ludo van Campenhout heeft geschreven: ‘Vlaanderen kan niet samen met Nederland de organisatie van het WK voetbal in 2018 nastreven en toelaten dat diezelfde partner haar in een ander dossier het mes in de rug steekt,’ zo staat er in geharnaste taal.

Of de Antwerpse restaurants het idee tot boycot van de Zeeuwse mossel, metterdaad zullen uitvoeren, staat nog te bezien, gezien de verknochtheid van de Vlamingen aan deze zeevrucht, waarvan vanuit Zeeland dan ook de beste en grootste exemplaren worden geïmporteerd. Bovendien rijden de Sinjoren met plezier naar Frituur Stas in Tongeren, waar de beste mosselvariaties van België worden geserveerd. Ik kan het weten, want ik kom daar ook al meer dan dertig jaar.

(De foto zag ik staan bij een interessant artikel op BrusselBlogt over Binnenwippers in de Beenhouwersstraat. Dat zijn mensen, die voorbijgangers in een van de achttien (!) restaurants proberen te lokken.  Voor de gemiddelde toerist: Dat zogenaamde gratis drankje is alléén voor jou, niet voor je partner en eventuele andere leden van je gezelschap. Brusselaars hebben zodoende een bloedhekel aan de Beenhouwersstraat gekregen.)

Mooi koninklijk foto-onderwerp

Koning Albert van België is met zijn echtgenote, Paola, gesignaleerd op een 27 meter lang jacht. Het blijkt een nieuwe aanwinst (de koning had al een 'bootje', dat door kenners de Ferrari van de zee werd genoemd), waarvoor Albert 4,6 miljoen euro heeft betaald. De permanente bemanning bestaat uit vijf militairen die door het Belgische ministerie van defensie worden betaald, zo meldt NRC op gezag van het weekblad Le Soir Magazine.

Foto's van Le Roi Joyeux op zijn nieuw jacht? Geen foto's. Mediacode? Geen mediacode. Zouden media enig risico lopen bij publicatie van zo'n foto? Neen. want in het algemeen belang om de hypocrisie van de Belgische vorst te illustreren. Immers,  tijdens zijn tv-toespraak op 21 juli, de nationale feestdag in België, haalde Albert II nog fel uit naar het „toenemend materialisme in de samenleving” en hield hij een gloedvol pleidooi voor „meer ethiek op economisch en financieel vlak”.

Let op de openstaande deur achter de koning, tijdens zijn recente tv-toespraak. Die is om des te sneller naar zijn nieuwe jacht te kunnen rennen - zo snel als zijn oude benen dat toelaten.

Orgel

Deze week weer even verkenner geweest. Verkenners (tegenwoordig scouts genoemd) moesten dagelijks een Goede Daad verrichten. Als voorbeeld werd genoemd, het helpen oversteken van een oud vrouwtje. Welnu, ik heb een bejaarde mevrouw de Oirschotseweg helpen oversteken. Dat was bij de uitmonding van de Prins Bernhardlaan. Daar is wel een zebrapad, maar dat gaat niet over de veel drukkere Oirschotseweg. Het is géén 30 km-zone daar (niet dat dat er nu zoveel toe doet), maar er ontbreekt toch een voetgangersoversteekplaats. Hulde aan de automobilisten. Ze reageerden prima op mij als gelegenheidsklaarover. Het woord is verder aan de gemeente, om een einde te maken aan de oversteekchaos in Best. 

Dit allemaal even vooraf, want ik wil het vandaag eigenlijk over iets heel anders hebben: De restauratie van het Vollebregtorgel in de Bestse Sint-Odulphuskerk, wordt mogelijk twee keer zo duur als begroot, dat wil zeggen dat het misschien wel 160.000 euro gaat kosten. Zaterdag stond hierover een verhaal in het Eindhovens Dagblad, dat ik met toenemende kromming van tenen heb gelezen.

Het orgel is een belangrijk onderdeel van het interieur van de Odulphus, die een rijksmonument is. Hoe de financiering van de eerste 80.000 euro precies geregeld is, weet ik niet. Ik weet wel dat er al twaalf jaar actie wordt gevoerd voor de orgelrestauratie en dat er bijna wekelijks een oproep in Groeiend Best staat, om je steentje aan die restauratie bij te dragen.

En nu luidt het kerkbestuur van de Odulphus opeens de noodklok vanwege een kostenstijging, die qua relatieve omvang – immers een verdubbeling - doet denken aan die van grote infrastructurele projecten als de Noord-Zuidlijn in Amsterdam. Hoe kan dat nou? Wel, de vicevoorzitter van het kerkbestuur, de heer Van der Looij, heeft dat de krant uitgelegd.

De belangrijkste oorzaak van de kostenoverschrijding is de uitbreiding van het orgel met extra pijpen, waardoor het beter zou gaan klinken. Wat zegt u? Wilt u iets beters dan bouwer Johannes Vollebregt in 1852 heeft nagestreefd? Het wordt uit het krantenverhaal niet helemaal duidelijk. Wel gaat me een licht op, als ik kennis neem van een artikel van Henk Rooijackers op de website van de Odulphuskerk. Ik citeer maar even: 'Wat het orgel in de Bestse kerk uniek maakt is het feit, dat het (...) een overgangsperiode vormt in het werk van Vollebregt.(...) Helaas is er van het oorspronkelijke orgel door oorlogsschade veel pijpwerk van Vollebregt uit verdwenen. Een restauratie kan dat verlies natuurlijk niet meer goedmaken, maar we kunnen wel weer terug naar een orgel dat met de oorspronkelijke uitgangspunten van Vollebregt goed verenigbaar is en qua klank ook prima in de Sint Odulphuskerk zal voldoen.' Einde van dit enigszins aangepaste citaat.

Moeten we uit dit verhaal afleiden, dat het herstel, zoals door Rooijackers bepleit, de oorzaak is van het duurder worden van de restauratie? Dan blijft er nog maar één vraag over: Sinds wanneer weet men dat? Met andere woorden, is er een begrotingsfout gemaakt of niet?

Goed, het antwoord hierop zal wel komen, voordat de gemeente Best een beslissing neemt over eventuele financiering van het tekort. Want, voor zover ik het verhaal in het ED wèl begrijp, is die gemeentelijke bijdrage nog niet zo vanzelfsprekend, ondanks een mondelinge toezegging van waarnemend burgemeester Ivo Kortmann. Burgemeesters mogen niet meer toezeggen, dan 'Ik zal m 'n best doen', dit even terzijde.

Kortmanns voorganger, mevrouw Demmers, zou bij bespreking van de problemen op de scheiding van kerk en staat hebben gewezen. Dat zou ik een flauwe opmerking vinden, gezien de cultuur-historische betekenis van de Odulphus en zijn orgel voor Best. Als zoiets nu in Oirschot zou zijn gezegd, toen de pastoor daar de nieuwe brandweerauto zegende, dan zou ik daar meer begrip voor hebben gehad.

Er is volop reden, het kerkbestuur van Odulphus veel succes te wensen, bij het verwerven van de nodige fondsen, maar dan moeten we wel kunnen kunnen rekenen op een duidelijker motivering, dan in dat verhaaltje van het ED. Ook de partikuliere contribuanten hebben daar recht op.

NB 06.11.2009 Anonieme reacties worden in principe door dit weblog geweigerd. De eerste 'reactie' onder dit stuk valt daarbuiten, want is door mij geplaatst. Guido.

(Gesproken column Omroep Best, 12 augustus 2009)

FYN

Jort Kelder, journalist en presentator, schreef zaterdag op de opiniepagina van de NRC een lang stuk, dat in de kop inderdaad goed is samengevat: 'Kan het gezeur over andermans geld nou eindelijk eens ophouden?'
Aardig onderwerp voor een chat op zondagmorgen:

Sante: Tjees, ik ben het op de meeste punten niet met hem eens, maar wat een verhaal om je tanden op stuk te bijten... En de uitsmijter doet de deur dicht, zoals het hoort.
Guido: Ja, de vent kan wel schrijven.
Sante: Nou, de tekst is ook wel een combinatie van cabaret en standwerker.
Guido: Ja van het soort, wat kan het mij schelen. Hartstikke brutaal.
Sante:  Kelder blijft natuurlijk een rechtse bal met een veel te grote bek en zoals zo vaak bij rechts, politiek inzicht nul komma niks.

Ik heb het verhaal uitgeprint. Mooi is dat. Zo 'n printversie van de papieren NRC, wordt keurig, inclusief illustraties in A4-model afgeleverd. Wel een leesbril of 'n vergrootglas gebruiken.

Maar na lezing, denk ik voornamelijk: Het is een goedgeschreven kankerstuk van een bozigheid à la Wilders. Om na lezing ervan over te gaan tot de orde van de dag.

O ja, die uitsmijter, die de deur dicht deed?
'Laten we ons vastklampen aan de wijze woorden van Het Gezicht van Vereniging Arbeiders Radio Amateurs: "Ik ben niet voor de Balkenendenorm," sprak Paul de Leeuw plagerig, "maar de Beatrixnorm". Goed zo Paul, da's twee miljoen netto. En morgen gezond weer op!' 

Laat Kelder maar een politieke beweging oprichten. Fuck You Netherlands (FYN).

Het stuk staat ook online: Zwijg, volk! Het is nu aan de elite

Statistisch gezien ben ik aan de beurt

NCRV-man Gerard van den Berg is nu ook al dood. Zes en zeventig. 'Precies volgens de statistiek, zeker als je meetelt dat hij journalist was (sterven iets eerder)' chat Sante Brun.
Met andere woorden, ik ben nu ook aan de beurt?
Sante: Statistisch gezien wel ja.

Daar eddet al.

Vandeweek op 'n middag, te voet op weg naar de bieb, meende ik al iets verdachts te voelen. Onder m'n schedeldak. Zal toch niet...als Michael Zeeman? Fraaiste omschrijving van diens heengaan kwam alweer van Sante: Zomaar opeens uitgewist. Maar nee, daarvoor heb ik vergeleken met hem te weinig hersens.

Maar ik zat er maar mooi mee.

Het was geen constante pijn, zoals bij een migraine. 's Avonds voor de tv kwam het om het uur terug. Maar ik kwam de nacht goed door (zoals ook nu valt te constateren) en de volgende dag heb ik het geloof ik nog één keer even gevoeld, nadat ik mezelf had toegesproken met: Komt ammel goed. Ook gedacht aan een mij bekende boer, die tot lijfspreuk (letterlijk) heeft gekozen: Wat vanzelf komt, gaat vanzelf weer weg.

Ik had ooit een hoofdredacteur die placht te zeggen: 'Niemand is onmisbaar'. Maar laat mijn gevoel van onmisbaarheid mij nu juist op de been houden. Wat 'n pretenties, wat 'n illusies. Het zij zo.

En: de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest. Trouwens, als dit stukje maar niet zoiets is als de goden verzoeken. Nou, dat zien we dan wel.

Scheermesjes 2

 

Je moet het natuurlijk zelf weten, maar ik raad je aan eerst even kennis te nemen van Scheermesjes 1, een stukje uit november 2006, dat ik gemakshalve even naar Manieren heb gecopieerd.

Overslaan kan ook hoor.

Het gaat over de vernieuwing van scheermesjesfabricage, ter stimulering van de omzet. Doodgewone handel.

Wie een enkelvoudig mesje heeft, is natuurlijk al heel lang achterlijk. Tweevoudig is al een stuk beter, maar wie enigszins bij de tijd wil zijn zorgt dat drie mesjes tegelijkertijd over de huid glijden. Maar dan moet hij (of zij die wat dan ook wil ontharen) wel een nieuw houdertje kopen.

Ik heb me dus zo lang mogelijk tegen drievoudige mesjes verzet; heb nu eenmaal ‘n hekel aan koopwaar, die mij op agressieve toon wordt aangeprezen. Goed is goed etc.

Totdat mijn laatste steun en toeverlaat op dat punt, de HEMA in Best, het ook liet afweten. ‘O…., die hebben we allang niet meer.’ Jaja.

Dus, al voorbereid op gedwongen winkelnering, passeerden we vanmorgen toevallig Citycentrum Veldhoven. (Ik weet nog dat de gemeenteraad aldaar in de jaren zestig van de vorige eeuw discussieerde over de realisering van dit winkelconglomeraat, zo oud ben ik al. Citycentrum was een modieuze stedebouwkundige term, die door die dorpsraad klakkeloos is overgenomen en nu zitten we met de gevolgen.)

Daar was dus ook een HEMA en wat denk je? Mijn dubbele mesjes. Volop.  De kassadame  was een okézegger. Ik merkte op, dat zij iets hadden wat in Best ‘allang’ niet meer te koop was, waarop zij reageerde met: OK! Eigenlijk is het niet OK had ik nog willen zeggen, maar ach, het kwam er niet van. De uiteindelijke verklaring moest toch weer uit de vestiging in Best komen: ‘O, in Veldhoven? Daar zit een franchisenemer.’ Schijnt een heel verschil te zijn, met een gewoon filiaal.

Heb voor de zekerheid maar ‘n flink voorraadje mesjes  ingeslagen. Wie daarna leeft, die dan zorgt.

Gewicht

Ooit, tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw, gaven dagbladcommentaren de opvatting van De Hoofdredacteur, ex cathedra, weer. En hij (zij was toen ondenkbaar) werd geacht de mening van de krant te vertolken. Dat is dus allang niet meer zo. Bij NRC Handelsblad en nrc.next (bijna één pot nat, trouwens, alleen de omvang en de vorm verschillen) formuleren ze het zo:

'Commentaren geven het standpunt van de krant, op basis van discussies tussen de hoofdredactie en commentatoren.'

Een vaste mededeling die onder de rubriek nrc.commentaar staat.

Wat moeten we ons daarbij voorstellen? Een discussie tussen minstens twee van deze personen: Birgit Donker, hoofdredacteur, Sjoerd de Jong, plv. hoofdredacteur, Bas Blokker, Marcella Breedeveld, Titia Ketelaar, Hans Steketee, een naar mijn smaak nogal stevig gezelschap adjunct hoofdredacteuren, en: Folkert Jensma, John Kroon, Joyce Roodnat, Maarten Schinkel, Hubert Smeets, commentatoren.

Het doet gewichtig aan, maar dat is nu eenmaal ook het air van NRC. Je zou ook van topzwaarte kunnen spreken. De tijd zal saneren, verwacht ik zo. De eigendomsstructuur van de Nederlandse dagbladen wacht een nieuwe herschikking. De Vlaamse De Persgroep lijkt daarbij een steeds dominantere rol te gaan spelen. De ironie wil, dat uit die hoek dezer dagen de opmerking viel te beluisteren: 'Nederland heeft betere journalisten, maar wij hebben betere krantenmakers.' Daarbij werd de vormgeving nrc.next als negatief voorbeeld genoemd. Succesvol of niet, als er echt iets gebeurt, kunnen ze met die sjablonen. geen kant uit, zo preciseerde de geciteerde Belg zijn kritiek.

Bij het gewicht van de nrc-redacteuren zouden trouwens ook best vraagtekens kunnen worden gezet. Omdat de taalbeheersing van sommige scribenten, die 'het standpunt van (...) op basis van' verwoorden daaraan omgekeerd evenredig is. De krant ontsnapt niet aan de taalmalaise die de onderwijsvernieuwingen in het laatste kwart van de twintigste eeuw ons hebben opgeleverd. Een citaat: 'Het Tweede Kamerlid Van Raak van de SP, die (sic!) een initiatiefvoorstel naar zijn collega's stuurde (...)' Commentaar in nrc.next van 3 augustus 2009.

Bij andere teksten zijn ook nog wel kanttekeningen te plaatsen, zoals bij de zinsnede in de geciteerde preambule: 'commentaren die het standpunt van de krant geven', waar weergeven meer voor de hand zou liggen. En 'Tweede Kamerlid' zou een fraaie instinker voor het Groot Dictee kunnen zijn, omdat deze spelling zonder liggend streepje (Tweede Kamer-lid) de mogelijkheid van een derde en desnoods tiende Kamerlid open laat. Maar ja, over dit soort zaken plegen wij Nederlandstaligen eindeloos te discussiëren. Dat is evenwel niet mogelijk over het woordgeslacht van kamerlid, dat immers onzijdig is.

Bij NRC-Handelsblad noemen ze het commentaar trouwens nog steeds hoofdartikel.

Vakantie-broddelwerk

Radio 1 Journaal blijft moeite houden met de Brabantse topografie. Hoorden we enkele weken geleden Ojsterwijk, vanmorgen had Catrien Straatman het over Loon Op het Zand. Jammer, die vrouw heeft zo'n mooie radiostem. Om verliefd op te worden.

Het journaal doet ook aan vakantiewerk, met onder meer de rubriek Radio Route. Telkens een andere verslaggever toert door het land en praat, meestal na een nacht in een Bed & Breakfast op de vroege morgen met de mensen over wat hen zoal bezig houdt. Vorige week waren we in Zeeuws Vlaanderen en vanmorgen met Marc Hamer dus bij een boer met B&B in Biezenmortel, gemeente Haaren. Wat het enkele keren genoemde Loon op Zand daar mee te maken had, werd niet recht duidelijk. Het ligt er vlakbij, dat wel.

Gesprekspartner: een adjunct-hoofdredacteur van het Brabants Dagblad, van wie je kunt verwachten dat-ie begiftigd is met een flinke portie kennis over zijn verspreidingsgebied en de kans om Brabant eens even flink uit te venten, met beide handen aan zal grijpen.

Niks van dit alles. Veel verder dan de mededeling dat West-Brabant vooral polderland is, dat er meer oostelijk een Meierij van 's-Hertogenbosch ('heel mooi') is, dat je in Midden-Brabant nog rust kunt vinden en dat agrariërs tegenwoordig gedwongen zijn 'er wat bij te doen', zoals B&B, kwam de man niet. Niks over de Loonse en Drunense Duinen, een zeldzaam stuifzandgebied, niks over de aaneengesloten landgoederen van Midden-Brabant, waardoor je zonder amper een auto te zien door het groen van Oirschot naar Breda kunt fietsen, niks over de spectaculaire initiatieven met de cultuurlandschappen binnen de stedendriehoek Den Bosch-Tilburg-Eindhoven, Het Groene Woud , en ook niks over de zorgelijke situatie rond de Landbouw Ontwikkelingsgebieden, met de dreiging van megastallen.

Was er trouwens wel een voorgesprek? De verslaggever had dan lont kunnen ruiken en in positieve zin kunnen bijsturen. Nu werd vakantiewerk helaas broddelwerk.

(Foto: Biezenmortel, www.haaren.nl)

De piemel van David

Wat mensen op vakantie al niet bezighoudt. Waarom is de piemel van Michelangelo’s David in Florence zo klein, vraagt een lezer van nrc.next.

Volgt een geschakeerde beantwoording, met de eerste prijs voor dit understatement (vrij vertaald): Wie in de renaissance een grote pik had, werd als oversekst beschouwd.

Zelfs het niet besneden zijn van David, die toch een jood was, komt aan de orde, met opnieuw een verklaring die enigszins grotesk aandoet: in die tijd werden de joden in Toscane e.o. vervolgd… (M.a.w. houd ‘m als zodanig onherkenbaar?)

Ik heb nog een aanvulling: David had net een bad genomen in de Jordaan dan wel de Arno en het water was aan de frisse kant.

De krant van morgen

Laatst is er iemand uit mijn kennissenkring overleden, zonder dat ik daarvan op de hoogte was. Vier en tachtig was-ie. Tot kort voor z’n dood actief en attent, meldde mij een internetrelatie in Friesland. Als ik van de begrafenis geweten had, was ik er heen gegaan. Want, de persoon uit het oog verloren, betekende nog niet uit het hart. Bij deze, B.

B. was administrateur bij een kleine regionale krant, waaraan ik in de jaren vijftig van de vorige eeuw verbonden was. We hadden een knus kantoor, waarin redactie en administratie huisden, aan een grachtje in het centrum van Leeuwarden. Op het bovenhuis is nog mijn oudste dochter geboren.

Op zekere dag kreeg B. een persoon aan het loket, die hem vroeg om ‘de krant van morgen’.

?

Precies. B. bleef beleefd en deelde de bezoeker mee, dat die niet kon worden geleverd omdat-ie nog moest worden gedrukt. O, zei de klant: Geeft u dan maar die van vorige week zaterdag.

Ik moest aan dit voorval denken, bij het lezen van de volgende tweet: ‘nrcnextHeb je Lowlands-bijlage niet ontvangen? Stuur je adres naar next@nrc.nl en dan krijg je 'm alsnog.’

nrc.next is niet van gisteren, maar doet normaliter nóóit aan nabezorging. Ik heb ‘m de afgelopen maanden drie keer gemist en daarvoor één keer een tegoedbon toegestuurd gekregen.

Lowlands-bijlage wel ontvangen? Jazeker, maar helaas is mijn interesse daarvoor 0,0. Ik woon in de highlands zal ik maar zeggen.

Raar smoesje om Women on Waves te dwarsbomen

Onder het goedkeurend oog van onder anderen de PvdA-fractie in de Tweede Kamer, hanteert de Inspectie van de Volksgezondheid een raar smoesje, om Women on Waves te dwarsbomen.

De Inspectie heeft het OM gevraagd, WoW strafrechtelijk te vervolgen wegens het uitdelen van abortuspillen voor de kust van Spanje, vorig jaar oktober. Motief: WoW heeft een vergunning, om die pil te verstrekken in een zeecontainer die als mobiele kliniek is ingericht. In genoemd geval deed zij dat uit kostenoverwegingen op een jacht. Zonder verhuisvergunning zou dat strafbaar zijn.

Het PvdA-kamerlid Chantal Gill’ard zei desgevraagd tegen NRC, dat WoW door dat jacht te gebruiken, ‘zich niet aan de regels heeft gehouden’.

Intussen ben ik – en is waarschijnlijk menigeen - benieuwd wat de andere regeringspartijen, CDA en CU, van deze affaire vinden. Maar die zijn volgens NRC niet bereikbaar voor commentaar.

Nou, er zijn zaken waarvoor reces noch vakantie behoren te bestaan. En daar is deze er een van.

Onkundige stembureaus?

De Nederlandse Vereniging voor Burgerzaken, ja die bestaat ook al, en gaat door het leven als de NVVB. Zegt dat het stemmen met potlood en het handmatig tellen van de stembiljetten te belastend is voor de gemeenten. Bij de Europese verkiezingen in juni waren medewerkers van stembureaus, verklaart de NVVB, tot diep in de nacht bezig met het tellen van de biljetten. Het invullen van het proces verbaal zou ook nogal moeizaam zijn verlopen.

Wat krijgen we nou weer, heb ik de neiging te roepen. Is er iets veranderd in de stem, tel- en opschrijfmethodes, vergeleken met de tijd voordat de experimenten met stemmachines werden gedaan? Worden er meer kiezers per stemlokaal opgeroepen? Mankeert het de tellers aan rekenvaardigheid (zou kunnen)? Zijn ze gehandicapt doordat ze hun digitale rekenmachientjes niet kunnen gebruiken? Kunnen ze het model-procesverbaal niet lezen, vanwege dislectie of zo?

Laat staatssecretaris Bijleveld van Binnenlandse Zaken dit eerst maar eens onderzoeken, voordat er weer 'n hoop geld wordt uitgegeven aan onder meer apparatuur die de stembiljetten automatisch telt. Vooral deze suggestie van de NVVB kan me maar weinig bekoren. Zadelt alleen maar de actiegroep Wij vertrouwen stemcomputers niet weer op met 'n hoop werk, om aan te tonen dat ook deze vorm van automatisering fraudegevoelig is.

En trouwens, moet voor dat automatisch tellen van de stembiljetten het potlood worden afgeschaft? Wie zitten er eigenlijk achter die NVVB? De automatiseringsmaffia?

Sokophouders

Sokophouders. Ze schijnen nog te bestaan. Merkwaardig, toen ik met Google zocht op afbeeldingen kwam ik uit bij een karikatuur van Martin van Amerongen z.g. Ik moet zeggen , die valt nog heel goed met de 'mannelijke sokophouder' te associëren, evenals met archaïsmen als de rookstoel en natuurlijk met de sigaar. Ach Martin, ik mis je, niet alleen vanwege de sokophouders trouwens.

Hoe kom je op zoiets? Nou, vanmorgen deed ik met dichte ogen een greep in het schone-sokken-bestand en kwam bij een stel bijna-kniekousen van het stretchtype. Is het er niet te warm voor? Ach, bèè je gek, vroeger waren ze altijd zo. Met ophouders. Zodoende.

Pak ik de nrc.next uit de brievenbus (bevat trouwens een late, komitragische verantwoording voor die omstreden titelkeuze, maar daarover misschien nog es later) valt mijn oog op de trailer 'Vroeger droegen de zwemmers gewoon een slip'. Alweer vroeger. Zo kunnen we dus nog wel even doorgaan. Nóg vroeger had je badkostuums met lange pijpen, waarmee men in een koetsje de zee in ging. Ze is er trouwens wéér die alles bedekkende badkleding, zij het dat ze bekend staat als boerkini. Toenemend verschijnsel aan de Turkse kusten vanwege de naar het fundamentalisme neigende middenklasse aldaar, die onderhand ook wel eens ***** vakantie wil houden.

Ruimzittende badpakken. Columniste Aaf Brandt Corstius (ja, ik haal tegenwoordig veel uit de nrc.next, als-ie wordt bezorgd) stelt de terugkeer van het topje vast, aan de Nederlandse stranden. Zelf is ze nu onderweg naar Frankrijk met in haar bagage een Umstandsbikini, een zwangerschapsbikini dus met veel borst- en buikruimte. Zitten daar bretels aan?

Vroeger droegen de zwemmers dus gewoon een slip. En nu? Nrc.next: 'In de moderne pakken zit rond de rug, bil en heup een zeer strak korset verwerkt dat een zodanige compressie...' nou ja haal die krant maar even bij de bladenman, anders word ik weer van contentdiefstal beschuldigd.

Het Friesch Dagblad, het enige regionale dagblad met een christelijke signatuur, gaat multimediaal de landelijke markt op. Zijn Strategisch Beleidsplan 2007-2010 werkt echt. Versneld, zou je zelfs kunnen zeggen door de noodzaak 'nieuwe markten' aan te boren. Want dat het Fr.D, uitgegeven door een vereniging van lezers, nog bestaat, is op zichzelf een wonder, al is dat eerder een roomse dan een protestants-christelijke manier van uitdrukken. Een abonneebestand van 18.000 kan nauwelijks levensvatbaarheid verschaffen. Dan moet je als krant wel heel sterk bezield zijn. En dat is het Friesch Dagblad van oudsher: een krant met een missie.

Ik zal er snel overheen wandelen, want het doet weinig ter zake, maar ik heb iets met het Friesch Dagblad. Ik kwam er tegen het eind van de jaren 50 van de vorige eeuw regelmatig over de vloer, toen ik in Leeuwarden bij een katholiek krantje werkte en we samen opboksten tegen de machtige Leeuwarder Courant. In die tijd was het, onder leiding van de AR-politicus Hendrik Algra nog een kerk- en partijkrant. Nu noemt het zich niet alleen christelijk, maar ook onafhankelijk. Sinds het verdwijnen (ook landelijk) van de r.-k. pers, vinden er de katholieken, net als bij het landelijke dagblad Trouw, warm onthaal. (Toen dat katholieke krantje halverwege de jaren zestig werd opgeheven, vonden verschillende ontslagen medewerkers trouwens letterlijk onderdak bij het Fr.D.)

Met inzet van de nieuwe media, gaat het Friesch Dagblad nu proberen zijn missie te volvoeren op de landelijke markt. Er is natuurlijk onderzoek gedaan naar de behoefte aan – om het maar eens kort door de bocht te zeggen - 'christelijk nieuws' in den lande. Te bekomen tegen betaling. Er is op dat gebied tot dusver weinig aanbod. Trouw biedt het als papieren krant en op het internet heb je RK Nieuwsnet van de Stichting Rorate, een onafhankelijke rooms-katholieke multimedia-organisatie, die Nederland én Vlaanderen bedient. Die website is in principe gratis, maar ze bestaat dan ook voor minstens driekwart uit 'geleende content'.

Naar aanleiding van het bericht over de multimediale stap van het Friesch Dagblad, ook gesteund door de Stichting Trouw (op zich merkwaardig want die vist toch in principe in dezelfde vijver) tikte een collega-journalist bij wijze van reactie in: Ik begrijp uit de tekst dat dit initiatief mikt op wat ze in roomschen kring ‘Propaganda Fide’ plachten te noemen…

Zeker, maar je hebt een missie of je hebt 'm niet. Uit het voorgaande zal duidelijk zijn, dat ik het Friesch Dagblad veel succes toewens. Het verdient het namelijk, overeind te blijven.

Mosselen goedkoper - ‘t is nie waar

Dit valt onder de rubriek HoHoreca, waarover wij al in versie 1.0 van hhBest gepast tekeer gingen, sinds de horecaffers bij de 'invoering van' brutaalweg een euroteken plaatsten voor hun consumpties op de menukaart. Denk maar niet dat dat intussen over is, ondanks het feit dat heel wat Nederlanders de horeca de rug hebben toegekeerd. Het voorbeeld van het nepspuitwater, betaald als was het echte Spa, is er maar een.

Levensmaatje betaalde deze week voor 'n kop koffie zonder iets erbij bij de Bijenkorf in Eindhoven 2,20 euro. Zelf halen en kopje nog opruimen ook. Dat laatste heeft ze dus lekker niet gedaan.
Wij blijven derhalve vervuld van wraakgevoelens en leedvermaak als de Koninklijke Horeca klaagt over de gevolgen van de recessie - die zij mede heeft veroorzaakt. Haal dat predicaat Koninklijk er trouwens maar eens af.

Meldt de PZC (Provinciale Zeeuwse Courant, gedrukt in Best): Mosselen zijn op de mosselveiling in Yerseke tot nu toe dertig tot veertig procent goedkoper dan vorig jaar. In de supermarkten is dit ook te merken. De kiloprijzen van mosselen zijn er aanzienlijk lager dan in 2008. De mosselhandel in Yerseke hoopt markt terug te winnen dankzij de lagere prijzen.'

En in de restaurants? Ik las ergens, dat je nog steeds voor minder dan 20 euro pp nergens terecht kunt. Zelf betaalden wij twee weken geleden in Goes 18,50, inclusief wat slappe frieten, bakjes dito salade en drie sausjes die alle naar hetzelfde smaakten.

Oud-mosselinkoper Hans de Leeuw uit Yerseke kan ik dus vooralsnog niet volgen. Hij zei tegen de PZC: 'Het werd tijd dat de prijzen weer eens normaal werden.'

Eerst als consument zien en dan geloven.

Rode cabriolet

Je moet tegenwoordig echt oppassen dat je niet iemands privacy schendt. Zelfs de dieren schijnen er recht op te hebben, gezien een ingezonden stuk in het ED, waarin bezwaar wordt gemaakt tegen de foto van een poepende hond.

Dat recht heeft  ook de eigenaar van een rode sportwagen (cabriolet), die gisteren in de regio Eindhoven (plek bij auteur bekend) ‘moest uitwijken voor een over de weg gevallen boom’ en in een sloot raakte .

Nu moet ik zeggen dat ik, als in mijn achteruitkijkspiegel een rode cabriolet opduikt, direct naar de kant ga. Want wie rijdt er nu minder dan 180  in een rode cabriolet? Daar kóóp je toch zoiets niet voor en met een slakkengang wil je toch sowieso niet in zo’n ding gezien worden?

Ik ga ook aan de kant, als ik door een stortregen als gisteren in Zuidoost Brabant, ‘geen hand voor de ogen kan zien’. Volgens de krant moet ik een uitzondering zijn, want ‘het verkeer werd er ernstig door gehinderd’ en reed dus gewoon door.

De bestuurder van de rode sportwagen cabriolet werd licht gewond. Ben trouwens benieuwd of de verzekering uitkeert. Wie na een weerswaarschuwing met een caravan de Zeelandbrug oprijdt, kan er naar fluiten, dat is zeker.

Provinciale onvolkomenheden

De lezer zal even door de zure appel heen moeten bijten, waarbij helaas de garantie ontbreekt dat daarna het zoet volgt. Integendeel. Het gaat namelijk over provinciale onvolkomenheden in Noord-Brabant.

Dit is die zure appel, namelijk punt 8 van de Openbare Besluitenlijst Vergadering Gedeputeerde Staten d.d. 14 juli 2009. Ik beloof vertaling:

'GS hebben de ecologische actualisatie van de Ecologische Hoofdstructuur (EHS)-begrenzing in ontwerp vastgesteld. Doel is om onvolkomenheden (vanuit ecologisch oogpunt) in de begrenzing van het robuust netwerk van natuurgebieden te verwijderen. Deze actualisatie is onderdeel van de Verordening Ruimte, die in ontwerp ter inzage ligt van 24 augustus tot 5 oktober 2009.'

Het is toch niet te geloven, dat een bestuursorgaan het bestaat, een tekst als deze aan de buitenwacht voor te leggen? Gelukkig hebben we journalisten, op papier schrijvende journalisten nog wel, die deze waterstofsuperoxyde voor ons weten te analyseren en te vertalen in een begrijpelijk verhaal, dat de aap uit mouw laat komen.

Vloeiweide, natuur-
gebiedje tussen Breda
en Rijsbergen.

 

Het blijkt belangrijk genoeg voor het Eindhovens Dagblad om dit op haar voorpagina te zetten:
'Provincie schrapt bescherming 1500 natuurgebieden'. Het blijkt te gaan om 700 hectare, waarvan de provincie het gebruik door de gemeenten controleerde, althans pretendeerde dat te doen. Dat gold ook voor 9000 hectare 'agrarisch natuurbeheergebied' en natuur op militaire oefenterreinen als de Oirschotse Heide en – let op – vliegbasis Welschap, beter bekend als de regionale burger luchthaven Eindhoven Airport. 2800 hectare 'groen' wordt zo eventjes – mede op verzoek van defensie – uit wat het ED noemt 'de ruggengraat van de Brabantse natuur' geschrapt.

GS van Noord-Brabant beweren volgens de krant dat de kleine natuurgebieden geen ecologische waarde van belang meer hebben om door de provincie te worden beschermd. Sinds wanneer niet? Waarom nu opeens niet? Dat vragen de Brabantse Milieufederatie (mág deze instelling dat wel, zonder het risico te lopen, door de provincie van de subsidielijst te worden geschrapt?) en de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten zich ook af. Sterker: zij onderstrepen het belang van deze 'gebiedjes' voor de verscheidenheid aan planten- en diersoorten en voor het landschap.

Laten we hopen dat de volksvertegenwoordiging, Provinciale Staten, een stokje steekt voor deze verkwanseling van de laatste stukjes natuur die Brabant nog resten.

Geen oneliner

Deze zin van Arnon Grunberg zou een fraaie oneliner zijn geweest, als het niet zo was dat de zinsconstructie niet deugt. Hoezo? Probeer het uit te vinden.

Gezeten in de tuinstoel, met het avondblad op schoot, een glaasje rosé erbij, trekt een waas van woede voor de ogen van de boze Nederlander, die we vanaf nu BN’er zullen noemen.

Het is lang geleden trouwens dat ik moest vaststellen dat onze beste romanschrijver van dit moment eigenlijk niet kan schrijven.

Heiverbod, tenzij…

Het intrillen van damwanden bij de bouw van de spoortunnel in Best, voorjaar 1999.

Het ED, weer helemaal boven jan na een gigantische storing van aan de firma Wegener dienstbare computerservers op het industrieterrein De Hurk, pakt vandaag uit met een primeur. Nou ja, een primeur van de stad Eindhoven dan. Het wordt, zo meldt de openingskop van het Eindhovens Dagblad, de eerste stad met een heiverbod.

En gy geleuft dat. De eerste, dat zal wel, maar de kans zit er in dat Eindhoven ook als laatste zal worden afgeserveerd. Want wat houdt dat nieuws nu eigenlijk in?

We moeten even terug in de geschiedenis, naar vorig jaar, toen het leven van de mensen in de wijk Philipsdorp, vlakbij het PSV-stadium tot een hel werd gemaakt door de overdovende heiwerkzaamheden ten behoeve van een of ander mega-project. Het drama – want dat was het, niet meer en niet minder – leidde naar goed Nederlands gebruik tot het in het leven roepen van een commissie van onderzoek, waarvoor zelfs een oud-staatsssecretaris, een zekere Bruno Bruins (Eh..., wie zegt u?) werd aangezocht. Welaan die commissie produceerde een rapport 'Beperken van bouwoverlast'. En als voornaamste conclusie staat daar, volgens het ED, in dat heien moet worden verboden...tenzij. Er kunnen namelijk situaties zijn, waarin een 'heiverbod onredelijk zou zijn'.

Wat doen we in een geval, dat bouwoverlast – want daar gaat het uiteindelijk om – onvermijdelijk is? Dan gooien we er wat geld tegenaan ter compensatie en bieden we de getroffenen desnoods tijdelijk elders woonruimte aan.

De commissie durft de bewering aan, dat er altijd een alternatief is voor heien. Dat zijn grote woorden, neem je in aanmerking dat er zoveel vormen van bouwoverlast zijn, als palen in Neêrlands bodem. Ik zie ze straks bij voorbeeld in Maastricht niet die twee kilometer lange tunnel in de A2 aanleggen zonder het trillen van damwanden, zoals dat indertijd ook gebeurde bij de spoortunnel in Best. Dat gaf een aanzienlijke bouwoverlast en lawaai dat tot aan de grenzen van de bebouwde kom waarneembaar was. Door vooral de omwonenden manmoedig, pardon, mensmoedig gedragen.

Laat de gemeenteraad van Eindhoven, die straks moet beslissen over dat 'heiverbod tenzij' die fopspeen maar mooi verpakt met een strik eromheen teruggeven aan de wethouder van bouwen. En de declaraties van de commissie Bruno Bruins zien we met belangstelling tegemoet.

Geen vliegers maar ballonnen

Waarom dacht ik bij het oprapen van de nrc.next vanmorgen aan ballonnen en niet aan vliegers, die er toch duidelijk op te zien waren? Omdat ik gisteren al op de website van de PZC (daarop attent gemaakt via Twitter!) had gelezen, dat Karla Peijs in een door die krant georganiseerd debat had geroepen: ‘Er moet in Zeeland een nucleair cluster komen.’

Wat bedoelt ze daarmee? De bestaande kerncentrales in Borssele plus een nieuwe centrale van 2500 MegaWatt, dat wil zeggen vijf keer zo groot, plus een reactor die in de plaats moet komen van het afgeschreven geval in Petten (Noord-Holland).

Een proefballon dus. Zie hoe ‘de verschrikkelijke Peijs’ (met dank voor de rake typering aan Sante Brun), die tegenwoordig Commissaris der Koningin in Zeeland is, er een bodempje onder probeert te leggen: ‘Vanzelfsprekend’ moeten die installaties in de qua klimaatverandering en zeespiegelstijging meest kwetsbare provincie van ons land komen, ‘omdat vlak over de grens, in België ook al centrales staan’.

Opeens moet ik denken aan m’n vader, altijd ook zeer bedreven in het doorprikken van proefbalonnetjes. Die zei: ‘Als iemand in het water springt, hoef jij dat nog niet te doen.’

Een portrettengalerij

Fotomontage: Met de klok mee. Het nieuwe ‘dubbelportret’ van burgemeester Demmers en vervolgens  Dobbelaere, Groffen, Notermans, Verdijk, De Leeuw.

Het is een traditie van eeuwen, van ver voor de uitvinding van de fotografie: de portrettengalerij. Je vindt ze in universiteiten, in burger weeshuizen en andere liefdadige instellingen en heel soms in gemeentehuizen, waaronder dat van Best.

Wie geld had en zichzelf ook de nodige verdiensten toerekende, meende recht te hebben op ‘vereeuwiging’. Schilders als Rembrandt en Frans Hals verdienden er goud aan. Heel wat regenten met streng-calvinistische gezichten en kragen als molenstenen om hun nek zijn inmiddels in musea beland. De muren van abdijen zijn soms tot aan het plafond als behangen met de abten van eeuwen her.

De gemeente Best heeft ook zo’n galerij: Schilderijen die bezig zijn te groeien in tal en last. Eigenlijk zijn het er twee: tien burgemeesters en acht ereburgers. Aan de portretten is er onlangs een toegevoegd van de eerste vrouwelijke en bovendien per referendum aangewezen burgemeester, Aletta (zeg Letty) Demmers. Ze is afgebeeld in twee gedaanten. nog wel: met de ambtsketen als voorzitter van de gemeenteraad en als een mevrouw ‘met luisterend oor’, wel een kenmerkende houding van haar. Het ziet er naar uit dat er in de raadszaal van Best op de daartoe geëigende wand nog net plaats voor is. Voor de volgende moet men ‘de hoek om’, naar achter de publieke tribune.

De galerij is gesticht door burgemeester Guido Notermans (1945-1968), die je gerust de ‘wederopbouw-burgemeester’ van Best kunt noemen. Er zal wel een raadsbesluit aan ten grondslag hebben gelegen, zo niet dan geloof ik dat ook want Notermans had alles van een autocraat en wellicht had Best hem in die tijd ook wel als zodanig nodig. Burgemeesters hadden tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw ook aanzienlijk meer macht, al was het alleen maar doordat ze hun gemeenteraad doorgaans behoorlijk naar hun hand wisten te zetten. Notermans deed dat tijdens zogenaamde ‘praatjes bij de haard’, die na afloop van elke raadsvergadering achter gesloten deuren werden gehouden. De democratisering moest nog beginnen.

Notermans dus, begon de portrettengalerij met zijn voorganger J. Dobbelaere, die vanaf 1901 liefst 28 jaar burgemeester van Best was. Wat overigens een wonder is, gezien de dorpse perikelen waarmee hij zich wist te omringen, ruzie en kif, waarover je in het geschiedenisboek Te Best Wart met rooie oortjes kunt lezen. Behalve Demmers is Dobbelaere de enige die met ambtsketen is afgebeeld.

Een interessante figuur was ook L. Groffen, burgemeester in oorlogstijd maar geen NSB-er. Het lag voor de hand, dat Groffen’s verschijnen in de portrettengalerij in 1962 omstreden was, maar Notermans heeft Groffen en dus zijn conterfeitsel met succes verdedigd. Groffen schijnt toch in Best meer vrienden dan vijanden te hebben gekend. De gemeente zou met hem heel wat beter af zijn geweest dan met een NSB-burgemeester.

Opmerkelijk is ook de presentie van waarnemende burgemeesters als Verdijk, die vlak na de oorlog slechts een jaartje aan het bewind is geweest. De cultuur-historische betekenis van zijn portret vloeit niet in de laatste plaats voort uit de aanwezigheid van een bolknak.  Notermans-zelf hanteert een brandende sigaret. Voor zich heeft hij het plastic microfoontje van de geluidsinstallatie in de toen fonkelnieuwe raadszaal.

En dan het portret van burgemeester De Leeuw, directe opvolger van Notermans. Die was de eenvoud zelve. Hij was lid van de Katholieke Bond van Ambtenaren (KABO) en bleef dat. Zijn karakter komt fraai tot uiting in het schilderij waarop hij een trui draagt.

Wie volgt? Yvo Kortmann, waarnemend burgemeester van 1 januari 2009 tot 1 januari 2011? Wat vindt-ie er zelf van? Via zijn woordvoerder laat Kortmann weten: ‘Heb ik nog helemaal niet over nagedacht. Het is trouwens een beslissing van de raad en die is daar denk ik ook nog helemaal niet aan toe.’

Mooi diplomatiek antwoord.

(Gesproken column, Omroep Best 15.07.09 18:10 uur)

Schuilen

Wie mij ‘n beetje volgt, weet dat ik dagelijks vanuit mijn huis naar de bieb loop, om daar in kranten te neuzen naar wat ik wellicht nog aan actualiteiten gemist kan hebben. Favoriet dagblad: Trouw, dat de taak van verdwenen of ‘hervormde’ kranten als De Tijd en de Volkskrant heeft overgenomen, waar het gaat over de evolutie van de roomsigheid. Bij voorbeeld, een of andere onderzoeker, die vaststelt dat vooral gewezen katholieken op de PVV stemmen. Curieus, ik ben zo’n afvallige (heb me in de jaren zeventig van de vorige eeuw, tot ergernis van een gemeenteambtenaar nadrukkelijk laten uitschrijven), maar Wilders? Toch maar niet.

Dat heen en weer lopen naar de bieb, 2 x 2 kilometer voor de broodnodige beweging van een bejaarde, is – geloof het of niet - ‘n soort verslaving geworden.

Vanmiddag was het tussen de buien door. Blaasjesregen, felle zonneschijn, gevolgd door een wolkbreukje met af en toe een donderklap. Zie ook Buïige laatste kermisdag. Op de terugweg, was ik genoodzaakt te schuilen in een carport aan de Ketelbraken, naar mijn indruk vanuit de ooghoeken, enigszins besmuikt gadegeslagen door de bewoner/eigenaar. Ik heb daar toch wel twintig minuten gestaan, geen moment met het idee, dat ik – vergeleken met de inzittenden van passerende auto’s – niet meer van deze tijd was.

Ouderwets schuilen dus en als vanzelf doken de herinneringen op aan mijn moeder. Tegenover ons huis in Ginneken, stond een zevental reusachtige kastanjebomen. Op zo’n regenmoment als vanmiddag, stapten daar twee seminaristen af, priesterstudenten van het Groot Seminarie te Hoeven, die dus al in soutane waren en vanwege die rokken ook gebruik maakten van damesfietsen.

Mijn moeder, altijd tuk op gezelligheid, afwisseling en dus ook op onverwachte visite, aarzelde geen moment en nodigde de schuilende jongemannen uit op de thee.

Daar stond ik aan te denken, in de zin van ‘dat waren nog eens tijden’. Het begon al wat lichter te worden, toen de voordeur van het huis aan de Ketelbraken open ging en de bewoonster deed, wat mijn moeder jegens die seminaristen deed: mij uitnodigen binnen te komen. Hierdoor was mijn middag helemáál goed. Ik bedankte beleefd, ook voor het mogen schuilen onder de carport en liep aan.

Tijden en mensen veranderen, maar toch niet in alle opzichten.

Buïige laatste kermisdag

Waarom papieren krant ‘t niet redt

Zelden heb ik een langer verhaal in een krant gelezen over een onderwerp dat in tien regels valt te vertellen, als dat van de ombudsman van de Volkskrant, Thom Meens, in zijn rubriek van 4 juli.

Op vrijdagmorgen 26 juni om 00.45 uur was het zeker dat Michael Jackson de geest had gegeven. Dus: Stop de persen! In de edities van de krant die daarna werden gedraaid stonden foto en bericht. Maar o jee, de volgende dag kregen de lezers die verder van Amsterdam wonen in de gaten, dat ze in hun vrijdagkrant iets hadden gemist. Dit leidde tot een regen van boze brieven en emails.

Meens heeft de hele rubriek nodig om uit te leggen, waarom de papieren krant haar langste tijd heeft gehad, alleen al omdat ze het nieuws gewoon niet meer kan bijbenen.

Krantenman zingt valse toon

Rimmer Mulder is hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant en lid van de 'commissie Brinkman'. In een aantal regionale bladen, waaronder naar ik aanneem het zijne, begint hij een artikel als volgt:

'De commissie-Brinkman doet zo'n twintig aanbevelingen voor maatregelen die moeten zorgen dat er in Nederland stevige, onafhankelijke journalistiek blijft. De afgelopen dagen ging het bijna alleen maar over dat ene voorstel: een heffing van een paar euro op alle internet aansluitingen. Vooral op internet was heel wat onzin over dit idee te lezen. Nog voordat ze één zin van het rapport van de commissie hadden gelezen, begonnen de vertegenwoordigers van de 'nieuwe media' al te kwaken.' Einde citaat.

Hoe komt de hoofdredacteur van een van oudsher gerenommeerde regionale krant als de LC er toe, zich ten eerste zó generaliserend uit te laten over wie hij noemt 'vertegenwoordigers van de "nieuwe media" ' en ten tweede zichzelf te ontslaan van de morele journalistieke plicht, man en paard te noemen?

De regionale dagbladpers, althans de daaraan verbonden journalisten, staan terecht pal voor de verscheidenheid van deze medium-categorie; laat ze dan niet bij voorbaat ontkennen, dat ook de ene internetpublicist niet de andere is. Dat getuigt van onvoldoende onderscheidingsvermogen en klinkt tamelijk dom en vals.

Declarandussen

Iedereen heeft nu wel zijn zegje gedaan over de declaraties van de kabinetsleden. Intussen staat ook een aantal burgemeesters in het zonnetje. Echt een Nederlands onderwerp, al is de hysterie in het Verenigd Koninkrijk de aanleiding. Inclusief de grappen die over declarandussen  worden gemaakt. 'Voor u-edele geneukt.' Maar 'het declareren' is wel degelijk door menigeen van oudsher toegepast, om het te karig geachte inkomen (alibi!) wat bij te spijkeren. Breek me als oud-afdelingschef, die maandelijks paraafjes moest zetten, de bek niet open.

Bij het declareren openbaart zich de kleinzieligheid. Een Minister van Financiën die een verloren zonnebril
opschrijft. Dat leidt natuurlijk tot gegniffel, terwijl blijkt dat de werkgever in dit geval gewoon optreedt
als een soort reisverzekeraar (dat is goedkoper dan een polis). Maar de Volkskrant stelt alvast imagoschade
bij Wouter Bos vast. (Mag ik dit wel schrijven? In de discussies rond de overlevingskansen van de krant wordt internetpublicisten immers diefstal van content verweten. Een ernstige vorm van generaliseren, trouwens oftewel kletskoek.)
Ik ben wel benieuwd naar de bestedingen van ministers per creditcard. Balkenende declareerde 0,0 - misschien is die card makkelijker? Ik suggereer maar iets.

Fake-declaraties passen helemaal in het patroon dat is ontstaan door de vervaging van de ooit zo rigide opvattingen over mijn en dijn. Bij de gewoonte om balpennen en papier mee naar huis te nemen, ook al staat er 'concerneigendom' op. Al in de jaren zeventig waren design-asbakken in de kantoortuinen die toen in de mode waren, binnen een week naar de personele huiskamers verplaatst. En wie de ziektekostenverzekeraar (een bedrijfsonderdeel) zijn declaraties toezond, deed dat door de voorgedrukte enveloppen ongefrankeerd in het postbakje 'UIT' te deponeren. 

Tenslotte, wat is het lang geleden dat men zijn voor de baas verreden kilometers met de natte vinger mocht berekenen. Dat moest na de ongekende groei van het wagenpark wel leiden, tot de eis, elke rit tot in detail te verantwoorden.  

Bureaucratie

Bij de IKEA – ik geloof dat je tegenwoordig de ervoor moet zeggen – onder meer 'n paar fauteuils gekocht. Zware dingen. Ook te groot om in de gemiddelde personenauto te laden. Je kunt dan twee dingen doen: Bij IKEA een bakkie huren (wat 'n gedoe) of bij de klantenservice een transportbedrijf regelen. De prijs hangt af van het gezamenlijk gewicht. Bij ons kwam men uit op pakweg 40 euro.

Vroeg de mevrouw die ons (nummer 612) te woord stond: 'Gelijkvloers of naar boven?'

Wij: 'Eerste verdieping'

Mevrouw: 'Dat is dan 20 euro meer.'

Wij: Maar er is een flinke lift.

Mevrouw: 'Dat kan, maar als er iets naar boven moet, dan moet het object gekanteld worden en dan moeten daar twee man voor ingeschakeld worden.'

Wij: 'Maar er is toch bij de aanwezigheid van een lift geen wezenlijk verschil?'

Mevrouw: 'Het spijt me, maar zo is dat nu eenmaal in de ARBO-wet geregeld.' (ARBO is de afkorting van Arbeidsomstandigheden.)

Einde verhaal. Staaltje van pure bureaucratie, waarbij geen plaats is voor nuances.

We hebben vanwege die 20 euro nu afgesproken dat de man of de mannen van het transportbedrijf de meubels in de hal beneden zullen neerzetten. En desnoods zullen we genieten van de waarheid, dat een goede buur beter is dan een verre vriend.

Even ‘n boer laten

Wat heb ik toch 'n hekel aan fanatisme. Zoiets als de excessieve kritiekloze ijver van de ayatollahs en van sommige actievoerders, maar ook bestuurders en politici als Ab Klink met z'n achtervolging van de rokers. Ex-rokers zijn trouwens het fanatiekst, wel eens gemerkt? Dat ze zelf niet in de rook willen blijven zitten, kan ik me voorstellen, maar dat ze niet aflaten, zich te bemoeien met zaken die ze niks aangaan, hindert me. Jaren geleden werd ik in een supermarkt in Duitsland eens door een vrouw gesignaleerd met een sigaartje in m'n hand. Het huis was te klein: Er raucht, er raucht! Het zinde haar maar niks dat het winkelpersoneel niet ingreep.

Fanatisme is trouwens het paard achter de wagen spannen. Zie het triomfgebrul van de rokende caféklanten, die op een gegeven moment door de rechter in het gelijk werden gesteld. Het fanatisme van Klink zal echter ongetwijfeld leiden tot aanpassing van de antirokerswet.

Fanatisme en klakkeloos elkaar napraten leidde dezer dagen ook tot een rel over een symposium over alcohol onder jongeren, dat zou worden gehouden in de Heineken Brouwerij in Den Bosch. Foutje (?) van de GGD Hart van Brabant. De Tweede Kamer op z'n achterste benen. Lea Bouwmeester (PvdA): 'Van een brouwerij gaat het signaal uit dat alcohol normaal is'. CDA en Christen Unie volgden schoorvoetend, respectievelijk voorzichtig: 'Onhandig gekozen locatie.'

Mensen, zie er toch de humor eens 'n keer van in. Jezus-zelf bedacht de best denkbare grap op de Bruiloft van Kana, toen hij water in wijn veranderde. Alcohol, bier, wijn... zijn normaal, behoren tot onze cultuur. Bier was in vroeger tijden wat nu koffie en thee zijn – trouwens ook dranken met bedenkelijke stoffen. Een brouwerij is geen rovershol, maar sinds eeuwen een legitieme onderneming. Alcoholgebruik is, zij het onder bepaalde voorwaarden, normaal. Misbruik is abnormaal. Ooit hanteerde de politiek een slogan: 'Een matig mens is zijn vrijheid waard.' Het bijbrengen van matig gedrag en zelfbeheersing, is iets voor in het opvoedingspakket. Daarover zal, zo begrijp ik, het symposium gaan. Broodnodig, gezien het gezuip van jongeren in vooral Brabant, Limburg en Noord-Holland.

Jammer alleen, dat de realiteit uit de weg wordt gegaan, door het gebruik van de brouwerij in ruil voor een kwartier spreektijd, af te wijzen. Ik was net zo benieuwd naar wat de brouwer zou zeggen, misschien wel nieuwsgieriger dan naar het voorspelbare gezwets van de psychologen, pedagogen en andere -ogen. En van deze mededeling krijg ik echt de hik: Het programmapunt 'Afsluiting met een borrel' is vervangen door 'Hapje en een sapje'.

Even 'n boer laten. Zo, dat lucht op.

Krantentoeslag bij internet? Ammehoela!

Dit wordt de meest besproken passage uit het rapport van de Tijdelijke Commissie Innovatie en Toekomst Pers (Commissie Brinkman), vanmorgen aangeboden aan minister Plasterk van Onderwijs Cultuur en Wetenschappen (OCW):

'Voorts adviseert de commissie om verdere stimulering van innovatie in de journalistiek en de journalistieke productie en exploitatie tijdelijk te bekostigen uit een opslag van enkele euro's per jaar op de kosten van de internetaansluiting voor de Nederlandse huishoudens.'

Ooit waren kranten een goudmijn en groeiden uitgeverijen uit tot internationals (Elsevier, VNU). Pure handel waarbij de ideeële taak van de krant hooguit als 'n soort schaamlap fungeerde. De identiteit van tientallen kranten werd schaamteloos prijsgegeven door fusies en liquidaties (wat ongeveer hetzelfde is) teneinde de winst te vergroten. Allemaal vrije marktwerking. De overheid stond erbij en keek er naar.

Vrije marktwerking, dat is wat nu ook gebeurt. De producent produceert, de consument consumeert. En die consumptie verschuift, wat weer aanleiding geeft tot verdere sanering, waarbij - dat is de laatste ontwikkeling - de ene nieuwsdrukkerij na de andere wordt gesloten.

Ooit gold het adagium: 'De lezer krijgt de krant die hij verdient', een stelling die je kon omkeren: de krant bestaat bij de gratie van z'n abonnees. Desondanks werden die abonnees als zakken appelen verhandeld, zonder dat ze daar ook maar iets aan konden veranderen. Moet de Nederlandse burger - abonnee of niet - daar nu op worden aangeslagen?

Ammehoela!

Ezelwagen

Op mijn dagelijkse wandeling naar en van het durp Sonnemans met zijn ezelwagen ontmoet. De bakker, die er al 10 jaar geleden mee stopte en voordien altijd uitreed met een paard, vertelt gaandeweg dat hij dat laatste niet meer durfde. ‘En dan moete da niemeer doen; zoals ge ok ginnen auto moet rijen als ge da niemeer durreft’, verklaarde de 73-jarige baas.

Op het Dopveldenpad (fietspad door Heivelden) gelijk met Sonnemans opgelopen en wat gebuurt. Hij was er duidelijk voor in

‘Kek’, zegt-ie, met twee ezels ervoor gaat dat - ‘n paard loopt ook stapvoets te hard voor een voetganger.  Ezels zijn helemaal niet stom, deelt hij verder mee en onthouden alles. ‘Die ene loopt trouwens alleen maar mee, de andere verricht het trekwerk. Ik moet niet proberen die luie aan te sporen, want dan gaat-ie juist steeds langzamer lopen.’
Dus de reputatie van koppigheid klopt wel.

Ik was het praatje met Sonnemans begonnen met de mededeling dat een ezel voor een wagen, me altijd aan mijn kleuterjeugd deed denken. M’n vader leerde me namelijk toen een eigengemaakt versje, dat uit mijn mond nogal eigenwijs moet hebben geklonken:

‘n Ezel liep steeds voor de wagen,
Werd altijd met een stok geslagen,
Hij verdroeg het niet langer
En studéérde voor…operazanger.

Brabants staatsgeheim

In Brabant is nu een minirel ontstaan over – alweer – lekken naar de pers.

Officieel heet het, volgens het Eindhovens Dagblad, dat de Brabantse statenfracties de Minister van Binnenlandse Zaken, Guusje ter Horst hebben gevraagd om een onderzoek naar het lekken van namen uit de sollicitatieprocedure voor de nieuwe Commissaris der Koningin.

De gelukkige is, zo bleek vrijdag de als Bourgondiër omschreven voorzitter van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, tevens prof aan de Universiteit van Tilburg, Wim van de Donk (CDA). Iedereen blij, maar dat terzijde.

Zei ik een minirel? Nou ja, de burgemeester van Breda, de PvdA-er Peter van der Velden zou volgens de Brabantse kranten door dat gelek in ernstige verlegenheid zijn gebracht. Raadsleden gaan vragen stellen.

Mag Van der Velden dan niet naar zo’n post solliciteren? ‘t Is trouwens de vraag of-ie dat gedaan heeft. Misschien is Van der V. wel gevraagd, zich beschikbaar te houden  en was dat met oud-gedeputeerde en CDA-voorman in de Kamer Pieter van Geel ook wel het geval.

Ze hebben daar bij de provincie nog steeds niet in de gaten, dat werken met vertrouwenscommissies, vragen is om lekken. Had er nou even Staatsgeheim op gestempeld en ‘de dader’ zou maximaal 15 jaar hebben geriskeerd, intern of met enkelbandje, daar zijn we als bekend nog niet uit.

Intussen zijn we per 1 oktober mooi van Hanja Maij-Weggen af. Persoonlijk zie ik toch meer in mensen als Frank Houben (de vorige commissaris) en, jazeker, Van de Donk.

‘n Hoop stenen

Als het goed is, moet ergens op de gemeentewerf van Best 'n hoop stenen liggen, waarvan de heemkundekring denkt dat ze historische waarde heeft. De wethouder van bouwen en niet bouwen denkt ook in die richting en sluit niet uit dat de stenen ooit nog eens verwerkt worden in het nieuwe centrum.

De keien zijn zogezegd bodemschatten. Ze komen uit de Nieuwstraat en maakten deel uit van een wegdek dat ergens in de negentiende eeuw moet zijn gemaakt. Een oplettende bewoner van de Nieuwstraat zag de keien te voorschijn komen bij de reconstructie van die straat en ging te rade bij de Stichting Geschiedenis van Best. Nou, dat werd een heel verhaal dat onlangs in het weekblad Groeiend Best in geuren en kleuren is naverteld.

De Nieuwstraat – tot dan een karrespoor - blijkt in 1855 te zijn verhard als onderdeel van de verbinding Eindhoven-Best-Oirschot. Best was in die tijd niet direct te porren voor verharding van dat stuk zandweg want was altijd met de latere N2 verbonden geweest via de Oranjestraat. Uiteindelijk, zo lees ik, heeft de toenmalige burgemeester nog uit eigen zak 95 guldens in dat project gestoken. Hoeveel zou daarvan nu de tegenwaarde zijn? Wat dan ook, dat waren nog eens tijden! Of de stenen uit die tijd zijn, is trouwens niet helemaal zeker. Ze kunnen ook afkomstig zijn van een latere verbreding of verbetering.

Goed, je zult maar het bescheiden verleden hebben van agrarisch straatdorp. Dan ben je toch trots op elke steen die uit de grond wordt gehaald? Oude middeleeuwse steden willen nog wel eens de fundamenten van gesloopte stadspoorten conserveren en als monument koesteren; laat Best dat dan maar gerust met een hoop stenen doen.

Over Bestse wegdekken gesproken, het wordt tijd dat ik daarover op deze plaats tot een bekentenis kom. Toen in de jaren zestig van de vorige eeuw de Eindhovenseweg, als onderdeel van de toenmalige N2, werd opgeknapt, opperde ik als verslaggever van het Eindhovens Dagblad, dat daar nog de betonplaten lagen, die vol scheuren zaten als gevolg van de geallieerde tanks die daar in 1944 overheen waren geraasd. Mijn bekentenis zit hierin, dat ik die informatie nergens had gecontroleerd. Het was een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zal ik maar zeggen.

Jaren later werd ik met die journalistieke jeugdzonde geconfronteerd, toen de uit Eindhoven afkomstige romanschrijver A.F.Th. Van der Heijden zijn hoofdpersonage bij een verhuizing over die weg liet rijden. Dat ging van kedeng-kedeng, vanwege de scheuren in het wegdek die het gevolg waren... nou dat weet u dus intussen.

Menskracht

Hoofdredacteur Birgit Donker van NRC Handelsblad reageert op een lezer, die bezwaar maakt tegen 'onnodig masculien' taalgebruik, zoals in '1500 man' en 'mankracht'. Donkers wijst op de onvermijdelijke Van Dale, die 'mens zonder onderscheid van geslacht' als eerste betekenis van het woord man opvoert.

Van Dale en Donkers kunnen me nog meer vertellen. Al in de jaren zestig hoorde ik statenlid en vakbondsvrouw Miet van Puyenbroek (inmiddels wijlen en als ik het goed heb in haar geboortestad Tilburg geëerd met een standbeeld) pleiten voor neutralisering van dit soort woorden: menskracht. Die gedachte werd onvermijld door het bestuur - althans dat van de provincie Noord-Brabant - overgenomen. Sindsdien is masculien taalgebruik vrijwel overal in onbruik geraakt. Begrippen als 'manjaren' zijn allang door meer neutrale versies vervangen. Zodat het me verbaast dat een krant als NRC nu opeens zegt te willen vasthouden als zoiets als 'mankracht'.

Alles bij elkaar blijft het een rare discussie, als je in aanmerking neemt dat ook NRC het vervrouwelijken van beroepen heeft los gelaten.  Alsof de vrouwelijke vorm (mevrouw de hoofdredactrice) een schande zou zijn.

Geen mes?

In de Volkskrant van heden staat een opmerkelijke foto van Martijn Beekman. Op zich niet bijzonder, want die maakt wel vaker opmerkelijke foto’s. Maar dit is er toch echt een waarbij ik – als ik ‘beeldfilosoof’ Hans Aarsman was – mijn vingers bij zou aflikken. Hoewel ik Aarsman niet ben, geef ik me toch maar over aan een poging tot analyse.

We zien Geert Wilders op een bijeenkomst van de PVV, in gezelschap van een aanhangster en twee veiligheidsmannen die precies doen wat van hen verwacht wordt: scherp kijken naar wat daar gebeurt.

In een eerste flits denk je, die vrouw lijkt wel verliefd en Wilders schijnt daarover nog in beraad met zichzelf. Zij kijkt ‘m diep in de ogen en hij kijkt terug. Maar zijn houding is slap en passief, als was hij een etalagepop, waaraan de laatste hand wordt gelegd. Pas op, direct valt-ie voorover. Bespeur ik toch enig wantrouwen op de gezichten van de kleerkasten (die er trouwens niet echt uit zien als kleerkasten)?  Terecht. Voor hetzelfde geld is de vrouw bezig, Geertje een mes tussen de ribben te steken.

Kortom het lijkt wel een scene uit een negentiende-eeuwse Italiaanse opera.

Vrije concurrentie of niet?

Super de Boer heeft grote bezwaren tegen de komst van de Albert Heijn XL bij het NAC-stadion. Het concern dreigt met een schadeclaim.

Super de Boer heeft over deze kwestie een brief geschreven aan de burgemeester van Breda en zegt daarin dat de nieuwe AH XL verschillende van haar vestigingen in de stad zou aantasten.

Aldus een videobericht van de website Breda Vandaag.

Bestaat er in dit land vrije concurrentie of niet? In elk geval heeft Super de Boer met zijn vestigingen, evenals trouwens Albert Heijn,  het voortbestaan van heel wat kleine leuke winkels onmogelijk gemaakt.

Koekje van eigen deeg dus.

Hallo, je bent ontslagen

KPN-dochter Getronics heeft 700 mensen dinsdagavond tussen 7 en 8 uur telefonisch ontslagen. De slachtoffers was tevoren gevraagd zich dat uur thuis beschikbaar te houden. Zo doen wij dat. Als reden voor deze methode werd volgens het Eindhovens Dagblad opgegeven, dat men het ‘persoonlijk en vertrouwelijk’ wilde houden. Dat kon blijkbaar niet anders dan met: ‘Hallo, je bent ontslagen.’

Kan je nagaan wat er, voorafgaande aan dat ontslaguurtje door die mensen heen is gegaan. Het is tegenwoordig gebruikelijk voor elk wissewasje een schadeletsel-advocaat in te schakelen. Ik zou zeggen: pak ze aan wegens een stresstrauma.

Museum zakt na 15 jaar al in elkaar

De Brabants-gotische toren van de Petruskerk in Oirschot staat in de steigers. Veertig jaar na het naoorlogs herstel. Wel vroeg eigenlijk... Soit.

Het Groninger Museum is al na 15 jaar vervallen. Da's andere koek. In de NRC staat daarover een groot verhaal, waarbij je de haren te bergen rijzen: Water - het museum ligt immers in het water - sijpelt door ramen en kieren en de glazen vloer is zo door de voeten van de bezoekers bekrast dat je er niet meer doorheen kunt kijken.

Nog wat door de krant verstrekte info: Het water laat een spoor van vlekken na op de betonnen vloer. Al in 1998 zorgde dat water voor veel overlast. Zandzakken moesten voorkomen dat de hele verdieping onder water kwam te staan. De kunstcollectie moest in veiligheid worden gebracht.

Genoeg.

Zegt directeur Kees van Twist: 'Het verval is niet verrassend. Het is een zeer onderhoudsgevoelig gebouw met (...) gevoelige materialen. Dat vraagt om meer dan enkel klein onderhoud, zoals we nu regelmatig plegen.'

Niemand geeft iemand de schuld. Stel je voor zeg. Het ligt niet aan het ontwerp of aan het materiaal, durft de directie glashard te beweren. Mag ik dat allemaal klets vinden? Het Groninger Museum is gewoon een onding, een echec, vergelijkbaar met die rampzalige NZ-lijn in Amsterdam.

Vijf miljoen euro gaat deze grap kosten, inclusief wat aanpassingen die te maken hebben met een destijds onderschatte belangstelling voor het museum. Na de zandzakken, de zakken met geld. Daar moet het museum nog voor met de hoed rond. Probeer de 'duurzaamheid' van de te verrichten werkzaamheden wat op te krikken zou ik zeggen, tot minstens 'n halve eeuw.

Reisimpressies Frankrijk

Twee keer per jaar zwerf ik door Frankrijk en noteer dan reisimpressies. Voorheen kon je die op dit weblog vinden, maar vanaf heden verschijnen ze op hhBest. Klik daar op de link Frankrijk, aan de linkerkant van de pagina.