Een geweigerd monument

De schrijver Arnon Grunberg heeft een wekelijkse column in de VPRO GIDS, die ik – hoewel de stukjes nogal zwaar filosofisch getint zijn – altijd graag lees. Deze week merkte hij op: ‘Niet zo lang geleden was je een extremist wanneer je meende dat vrouwen kiesrecht moeten hebben en joden burgerrechten.’  Einde citaat. Interessant. Je zou ook kunnen zeggen: ’Nog veel korter geleden was je een extremist als je vond dat homo’s moeten kunnen trouwen.’ Het is slechts toeval dat Grunberg dit voorbeeld niet heeft gebruikt.

Eigenlijk mag je niet van homohuwelijk spreken, heb ik begrepen, want dat is, laat ik zeggen,  een categorische manier van uitdrukken. De erkenning van het huwelijk van mensen van hetzelfde geslacht is namelijk niet meer dan een geval van gelijkstelling: het maakt niet uit van welk geslacht je bent. Iedereen mag met iedereen trouwen, al gelden nog restricties  voor mensen die tot op zekere hoogte aan elkaar verwant zijn. Pa en dochter bij voorbeeld.

Tot mijn verrassing vernam ik dezer dagen uit de krant dat het homohuwelijk – laat ik het gemakshalve nog maar even zo noemen – in Best  is uitgevonden. Dat werd aldus verklaard: Eén van de gangmakers is de hoofdredacteur van de Gaykrant, Henk Krol,  en dat blad wordt in Best gemaakt! Een wat geforceerde gedachtegang, vind ik. Heel iets anders dan bij voorbeeld het gegeven dat de uitvinder van het gipsverband, de negentiende-eeuwse militaire dokter Mathijsen, in Budel  is geboren.

Dus vind ik de heisa die nu is ontstaan door het besluit van de gemeente Best om géén monument te plaatsen, ter herinnering aan het bedenken van het homohuwelijk aldaar, ‘n tikkeltje overdreven. Ook al meent Henk Krol dat het het beeld de tastbare trots had kunnen worden van – en nu citeer ik het ED – ‘hét mooiste exportproduct van Best’.   Van het argument, dat je daarmee het aantrekkelijke perspectief wegneemt dat massa’s al dan niet getrouwde homo’s vanuit de hele wereld naar dat Bestse monument zouden komen kijken, ben ik niet onder de indruk. En ik hoop nou maar dat men mij geen extremist zal vinden.

(Gesproken column Omroep Best 13 mei 2009, 18:10 uur.)

Vage garantiebepaling

Het ziet er naar uit dat Gedeputeerde Staten – het dagelijks bestuur – van de provincie Noord-Brabant komende dinsdag, tegen de wil van de volksvertegenwoordiging (Provinciale Staten) in, hun fiat zullen geven aan de verkoop van Essent aan het Duitse energieconcern RWE, ook wel bruinkoolboer en viespeuk genoemd. Noord-Brabant is grootaandeelhouder en heeft de sleutel in handen. GS hebben de wettelijke macht, de opvatting van PS hierover naast zich neer te leggen. Over het democratisch gehalte van deze procedure heb ik me al eerder uitgelaten: een misbaksel.

Intussen zijn er krachten aan het werk, die proberen – voor zover nog nodig – GS van Brabant over de streep te trekken. Zoals, lees ik vandaag in het ED, de Overijsselse gedeputeerde Theo Rietkerk.  De staten van die provincie hebben met de verkoop ingestemd, onder de voorwaarde dat te maken afspraken met RWE over investeringen in duurzame energie, straks juridisch afdwingbaar zullen zijn.

Rietkerk legde dat voor de krant als volgt uit: ‘Als RWE bepaalde investeringsafspraken niet nakomt, kunnen de oude aandeelhouders van Essent, provincies en gemeenten, een arbitrageprocedure aanspannen. Krijgen zij van de rechter gelijk, dan betaalt RWE x-miljoen aan de aandeelhouders, die dat geld dan zelf investeren in projecten voor duurzame energie.’ Einde citaat.

Hoe noem je nu zoiets? ‘n Doekje voor het bloeden? Hoe dan ook, ik vind het maar een vage garantiebepaling, temeer omdat er een rechter aan te pas zou moeten komen, als RWE de groene clausule aan z’n laars zou lappen. Een mogelijkheid die gezien de reputatie van het  Duitse bedrijf verre van denkbeeldig is.

Het ED spreekt van ‘een alibi’  voor GS om hun zin door te drijven. Inderdaad,  een alibi van niks.

Mosterd na de maaltijd

Eigenlijk ben ik tegen naamgrappen, maar sommige mensen vragen er nu eenmaal om. Neem nou zo'n Maria Mosterd,
schrijfster van het boek Echte mannen eten geen kaas over haar ervaringen met loverboys. Die heeft nu genoeg geld verdiend met dat boek om een advocaat in te schakelen tegen haar school in Zwolle. Ze eist volgens een ANP-bericht maar liefst 74.000 euro smartengeld en schadevergoeding van de Thorbecke Scholengemeenschap. De school zou niet hebben gezorgd voor een veilige leeromgeving, door bij voorbeeld niet in te grijpen toen Mosterd veelvuldig afwezig was. Dat was in de tijd dat zij in handen was geraakt van loverboys en tot prostitutie zou zijn gedwongen.

Mosterd, die intussen blijkbaar geleerd heeft, hoe je alles in geld kunt omzetten, ontbeert het lef, in te zien dat leerlingen bij het voortgezet onderwijs tegenwoordig geacht worden, in eerste instantie zelf verantwoordelijkheid te dragen voor hun daden. En ze zal toch moeilijk kunnen beweren, nooit gewaarschuwd te zijn voor de praktijken van die loverboys.

Ik geef toe, ik zou eigenlijk dat boek van haar moeten lezen, maar daar heb ik nu eventjes helemaal geen zin in.

Middelvinger

Het opsteken van de middelvinger is een obsceen gebaar. Het is de westerse equivalent van ‘de belediging’ in de Arabische wereld door het gooien van een schoen (of meer). Het is een gebaar van woede, machteloosheid en verachting, het meest toegepast in het verkeer, vanuit de beslotenheid van de auto of de truckcabine. Met rooie koppen.

Je moet ermee uitkijken, wat trouwens geldt voor alle uitingen van agressie, want je loopt het risico dat de ander verhaal komt halen. Op de A50, bij afslag Ravenstein maakte ik eens ‘n fout. Op de afrit werd ik gesneden door degene die zich benadeeld achtte. Een van de inzittenden stapte uit met ‘n krik in z’n handen. Gelukkig keerde hij, op aanmaning van een collega – vermoedelijk waren het bouwvakkers – terug op zijn schreden en kwam ik dus met de schrik vrij.

Deze ervaring rijker, besloot ik voortaan niet meer op wangedrag van anderen te reageren en dat is me tot dusver aardig gelukt. Het is beter voor je gemoedsrust en je hart. Met agressie schiet je niks op en loop je alleen maar het risico van een escalatie à la Ravenstein.

Vanmiddag reed ik over de Eindhovense Randweg tussen de Poot van Metz en knooppunt Batadorp. Er staan daar gele borden met de waarschuwing dat regelmatig op snelheid wordt gecontroleerd ‘voor uw en onze veiligheid’. Het knooppunt bij Best, waar de A2, de A50 en de A58 samenkomen is al jaren voorwerp van een gigantische reconstructie, met verveelvoudiging van rijstroken, verlegging van op- en afritten, bouw van fly-overs en alles wat daar zoals bij komt kijken. Omdat het verkeer moet doorgaan, worden er voortdurend noodrijbanen aangelegd, gemarkeerd met gele strepen. Er zitten soms rare kronkels in en die komen dan voor de meeste passanten, ook al is de route hen normaliter vertrouwd, als niet altijd even aangename verrassingen. Er gelden snelheidsbeperkingen die variëren van 90, 80 en 70 tot zelfs 50 km per uur. 

Veel automobilisten, ook vrachtrijders, reageren daar goed op, maar even zoveel stommelingen (te hard rijden is gewoon een stomme gewoonte, omdat je er, zeker in situaties als deze niets mee op schiet) jakkeren maar door, de anderen opjagend. Dus had ik bij 70 km per uur vlak voor de brug over het Beatrixkanaal en de afslag Best-Zuid  zo’n mastodont tegen m’n bumper, die het nodig vond ook nog eens zijn groot licht te ontsteken.

Ik heb me niet laten opjagen. Enkele tientallen meters verder werd het 80 en verhoogde ik mijn snelheid. Terwijl ik de afslag Best nam, zag ik  in mijn binnenspiegel de vrachtauto een rijstrook naar links opschuiven en de A58 richting Tilburg oprijden. Ik had mijn portierraampje open gezet, stak m’n arm naar buiten en gaf ‘m de middelvinger.

Dag hufter. Voor één keer. Dat luchtte op.

Taalvirtuositeit

Een zekere Liesbeth Koenen (Wat kan er in een naam zitten?) interviewt in de wetenschapsbijlage van NRC de taalkundige Joop van der Horst, die een leven lang de veranderingen in de taal nauwkeurig bijhoudt. Boeiend, ware het niet dat je je kapot ergert aan de spel- en stijlfouten. Dat er weer wordt 'vernoemd naar' in plaats van 'genoemd -' is tot daaraan toe, want m'n kop eraf als collaborateur en geldmachine Van Dale die verkwanseling al niet heeft overgenomen, 'want al een aantal jaren door zowat iedereen toegepast'.

Maar wat te zeggen van een zin als deze: 'Niet lang na elkaar verschenen daardoor twee onalledaagse boeken van zijn hand.' Hoe krijgt ze het uit d'r pen, pardon op d'r scherm, nou ja het schrijf-equivalent van 'uit d'r strot'.

Even later laat mevrouw Koenen Van der Horst zeggen: 'Natuurlijk kun je taal als een systeem zien, maar het is ook een continuüm, en dan is het een zooitje.' Nogmaals, m'n kop eraf als Van der Horst niet zootje heeft gezegd. Word ik nu onthoofd? Laat dan maar gebeuren, maar dan deugt Van der Horst niet als taalkundige.

Gelukkig heeft hij zich tegen dit soort risico's verzekerd, want het was volgens de taalkundige altijd al zo dat slechts tien procent ABN spreekt. Alleen, tegenwoordig mag alles, distilleer ik uit de context van zijn woorden. Van Joop van der Horst mag je gerust 'de man waarmee ik' zeggen in plaats van het correcte 'de man met wie ik'.

Zo krijgt oud-staatssecretaris en -literatuurcriticus Aad Nuis, die zei 'De taal is van gans een volk' in plaats van 'De taal is gans een volk' posthuum toch nog zijn gelijk.

Aanpassing:
Volgens het Genootschap Onze Taal, mag het tegenwoordig allebei: zootje en zooitje.

Droom en werkelijkheid

Bij mij lopen droom en werkelijkheid wel eens door elkaar. Niks verontrustends, naar men zegt.

In het radioprogramma Nachtvluchten , dat ik altijd in bed beluister, hoorde ik Nora Romanesco een Engelse tekst declameren op een manier dat ik er opgewonden van werd. Shakespeare kwam voor mijn geest en ik zag Romanesco al in de rol van Julia en ondergetekende in die van Romeo. Niks verontrustends: een twitteraarster voegde mij onlangs toe: Never grow up.

Tijdens het uitgesteld relais van een interview met de vandaag in besloten kring te begraven Martin Bril viel ik, waarschijnlijk  door diens wat neuzelige stem, in slaap en droomde dat ik weer naar het lyceum ging. Logisch zou zijn geweest, naar de Engelse les, want ik heb die taal, waarschijnlijk door mijn francophone genen, nimmer goed leren uitspreken. Maar ik ging naar B., de leraar Frans, de man die ik elke dag tussen de middag, de gleufhoed schalks schuin op het hoofd, een verse bolknak in de mond,  van zijn nabije woning naar de school zag lopen.

Zoals dat in dromen nu eenmaal gaat, lukte het me maar niet op tijd te komen. Ik blééf maar onderweg naar dat lyceum. Toen ik eindelijk op B. toeliep met de mond vol excuses, knikte hij me vriendelijk toe en zei: ‘Pas de problème, Guy (B sprak me altijd zo aan), het valt op jouw leeftijd ook niet mee om de draad weer op te pakken.’

Politie, politie, police

 

Fragment van een foto die vandaag in verschillende kranten stond, Politie, politie, police in de chaos vlak na de aanslag op Koninginnedag in Apeldoorn.

Wat moet je hierbij nou denken? Overleg tussen politiemensen? Discussie tussen een politieagent en een als ‘politieman’ uitgedost, althans min of meer als zodanig gewaarmerkt, maar toch ook weer oranje-feestelijk  verkleed persoon? Een knul met ‘n tatoo op z’n bovenarm en ‘n rugzak. Rechts z’n ‘collega’ of vriend, die 112 aan het bellen is (nee, dat is niet waar, dat nummer is donderdag in Apeldoorn niet of nauwelijks gebeld) of z’n vriendin. Let ook op die zonnebril in z’n linker broekzak. Het heeft er alles van weg dat deze lieden de hulpdiensten flink in de weg zitten.

Het dagelijks leven in dit land wordt in niet geringe mate ontregeld door gedoogd gedoe van continu feestende leukerds. Je voordoen als politie is bij wet verboden, maar denk maar niet dat ooit iemand voor zoiets een bon krijgt.  Althans, de doorsnee-praktijk van dat gedogen volgend, geloof ik daar niets van.

Dit zijn dingen die in Nederland kunnen en in de meeste buitenlanden uitgesloten zijn. Vrienden van ons waren onlangs in New York. Ze kwamen met enthousiaste verhalen thuis over de properheid en de orde die, laten we zeggen, sinds nine eleven over die toch al aardige stad is neergedaald. In de taxi’s hangen briefjes: ‘Zie je graffiti, bel nummer zoveel en je krijgt 50 dollar. Zie je graffiti áánbrengen, bel en ontvang 500 dollar.’

Het is hier te lande lang politiek incorrect geweest om law and order te bepleiten, maar als je zulke dingen ziet en hoort, dan ben je geneigd daar definitief op terug te komen.

O ja, stel dat die twee oranjemannen toch pliesies zijn. Dan zou ik als korpsleiding toch nog eens nadenken over de uitdossing van mijn mannen/vrouwen.

Ga snel naar punt nl – Echnie

Hij staat met z’n fiets met achteruitkijkspiegel  bij de afsluiting van de Nieuwstraat, afslag d’Ekker. Bijna 86 is-ie. Hij aanschouwt de riolerings- annex reconstructiewerken en zegt: ‘t zal wel nuddig wezen, die dubbele riolering.’

Van ‘t een komt zo het ander, bij het buurten van ouwe Bestenaren. Hij probeert de tijd zo’ n beetje te volgen, maar loopt soms vast.

‘Neem nou zo’n cd-speler. Dan denkte toch, ge stopt ‘t erin en ‘t werkt. Moest ik weer een of ander dingske  hebben. Bel ik met een winkel in de stad.  Zeggen ze: Kom maar halen. Maar ik durf op mijn leeftijd niet meer door de stad te rijden. Zeggen ze: U ziet maar, meneer.’

‘Ga ik naar dat gebouw tegenover  de molen, waar ge van alles kunt vragen. ‘

BestWijzer? (wonen, zorg en welzijn)

‘Ja, BestWijzer. Zegt die mevrouw: dat zal ik wel es even voor uw uitzoeken. Ze gaat aan het bellen en vertelt: U kunt ook naar Son rijden. Daar hebben ze het ook.’

‘Kijk, meneer, daar heb ik nou wat aan. Want je hoort tegenwoordig al gauw: Ga snel naar dit of dat punt nl. Ik heb niet eens ‘n computer.’

Ge lijkt me anders aardig bij de tijd. Misschien kunnen de kinderen helpen, of de kleinkinderen, opper ik.

‘Ik heb geen kinderen, laat staan kleinkinderen, haha. Ik weet niet eens wat een website is.’

Los van BestWijzer heb je nog allerlei instanties die je met computers en internet kunnen helpen: de Katholieke Bond van Ouderen, Seniorweb, de bibliotheek.

‘Maar ik zou niet weten wat ik met een computer zou moeten doen.’

Dit was het bekende kip-ei-verhaal.

Ondergetekende is ‘n paar maanden geleden in een aanbieding van Essent voor levering van stroom en gas getrapt. Drie jaar vast tarief, terwijl de prijzen intussen dalen en de hele energiemarkt op z’n kop staat, schrijft de krant.

Toch maar weer eens wat gesurft op internet. We kunnen honderden euro’s besparen als we overstappen. Maar als je zou denken, dat je van de concurrentie een prijsopgave op papier kunt krijgen, geen sprake van: ‘Ga snel naar jeweetwel punt nl’.

Zonder computer en internet ben je nergens.

Gelukkig is er BestWijzer.

Zijn eerste job

Eigenlijk moet je niet van een job spreken. In die tijd heette dat een baantje. In 1934, de toenmalige wereldcrisis. Erger dan nu, weet hij, ex-bankmanager, inmiddels 89 jaar. Glashelder is zijn verhaal over zijn eerste werkweek, die tevens voor even ook zijn laatste was.

Hij heet Herman en kwam vannacht aan de telefoon bij AVRO's Nachtdienst een radioprogramma waarbij mensen worden uitgenodigd hun verhaal te vertellen. Onderwerp deze keer dus, 'mijn eerste job'.

Zo'n verhaal kan zo interessant en waardevol zijn, dat het jammer is dat het voor zo'n vluchtig medium als de radio wordt verteld. Eenmaal de oren gespitst, besloot ik alles zo goed mogelijk in m'n hoofd op te slaan en het hier neer te tikken.

Herman was dus veertien, toen zijn vader – een handarbeider te Amsterdam – invalide (arbeidsongeschikt) werd en tegen hem zei: 'Jongen, je zult er aan moeten geloven, wil er brood op de plank blijven komen. Moeder werkt ook.' De vader zei er nog iets bij: 'Wees niet bang, goed voor jezelf op te komen.'

Herman solliciteerde in Amsterdam bij een commissionair (zo heette toen een tussenhandelaar of importeur) van Tsjechisch porselein. Opdracht: de godsganselijke dag dat, zich op stellingen bevindend serviesgoed afstoffen. Loon: één rijksdaalder (twee gulden en vijftig cent) per week. Was dat veel in die tijd? Nee, dat was niet veel, zei Herman. Wel eens wat gebroken? Nee, daar heeft-ie nauwelijks de kans toe gehad.

De werkweek placht in de jaren dertig nog te eindigen op zaterdagmiddag om een uur. Zo begaf Herman zich na zijn eerste week porselein afstoffen naar het kantoor van zijn baas, teneinde zijn loonzakje in ontvangst te nemen. Maar die zei: 'Je moet eerst nog even naar de meid gaan.' Dat was een Duitse dienstbode, zoals er in die tijd velen hier werkten. Die meid vroeg:

'Kan je aardappelen schillen?'

'Nee,' zei Herman, dat doet mijn moeder altijd.'

'En groenten schoonmaken?'

'Dat ook niet, dat doet mijn moeder ook altijd.'

'Toch zal je aardappelen moeten schillen en groenten schoonmaken,' zei de meid, 'je voorganger deed dat ook.'

Waarop Herman: 'Dat doe ik niet, want daar ben ik niet voor aangenomen.’

Herman ging weer naar de baas om het loon, maar die was natuurlijk via de huistelefoon door de meid van de 'werkweigering' op de hoogte gebracht. Hij zei: ‘Je bent ontslagen.’

'Nou,' zei Herman, 'omdat er een opzegtermijn van één week geldt, moet u mij dan tweemaal een rijksdaalder uitbetalen.'

De baas, wel inziende dat hij een boel last zou krijgen als hij deze eis van Herman niet zou inwilligen, zette hem dus met vijf gulden aan de deur.

Thuisgekomen, zei Herman tegen z'n moeder: 'Ik ben ontslagen.' Waarop de arme vrouw in woede ontstak en hem een pak rammel verkocht.

Herman vertelt dat nu voor de radio of het de gewoonste zaak van de wereld was. Nou dat wás het ook in die tijd. Evenals het beloofde kwartje zakgeld, dat hem toen natuurlijk werd onthouden.

Vader kwam thuis en ging in zijn stoel zitten. Herman zei: 'Ik ben ontslagen en moeder heeft me daarvoor een pak rammel gegeven.'

Waarop de vader zei. 'Zozo. Kom Mien, laten we er eens met z'n drieën over praten, wat er nu eigenlijk is gebeurd.'

Herman deed alles nog eens uit de doeken. De vader - indachtig de 'assertiviteitsraad' die hij zijn zoon had meegegeven – gaf uiteraard als zijn mening te kennen dat de jongen juist had gehandeld.

Binnen een week had Herman een nieuwe baan, in de bottelarij van Bierbrouwerij De Arend, eveneens in Amsterdam. (Of was het De Gouden Arend? Er waren en zijn trouwens heel wat brouwerijen in Nederland en Belgie die Arend heten). 'Die arend staat er nog steeds', deelde hij tussendoor mee.

Zijn werkgever daar vroeg hem wat hij wilde verdienen. Dat vond Herman natuurlijk heel bijzonder dus hij waagde: 'Vier gulden vijftig per week,' waarop die baas onmiddellijk zei: Da's goed. Had ik nou maar vijf gulden gevraagd, dacht Herman. Zegt-ie tegen z'n moeder: 'Ik krijg 4,50 in de week. Krijg ik nou ook twee kwartjes zakgeld?' Dat kreeg-ie.

Herman heeft daar toch wel een aantal jaren op die brouwerij gewerkt. In 1943 trouwde hij en aangezien wel gebleken was dat-ie goed met geld om kon gaan, trad hij in dienst van wat heden ABN-Amro heet. Vanaf 1945 is hij gaan studeren, waardoor hij steeds verder kon opklimmen op de maatschappelijke ladder. Hij bracht het bij de bank tot 'hoofd inkoop'.

Herman moet nu, zijn leeftijd in aanmerking genomen, al 24 jaar met pensioen zijn. Over bonussen heeft hij in die radiouitzending niks gezegd.

De Essentie van democratie

De essentie van democratie is dat het volk beslist, via zijn vertegenwoordigers.

Je zou dus zeggen dat als een (zij het krappe) meerderheid van de Brabantse Provinciale Staten (PS) de verkoop van het elektriciteitsbedrijf Essent aan de Duitse bruinkolenboer RWE afwijst, die handel niet doorgaat. (Volledigheidshalve, die provincie heeft de meeste aandelen.)

Maar dit kan dan wel de democratie (demos=volk) in haar volle glorie zijn, zo werkt het niet. Hoe dan wel? De uitspraak van de Staten blijkt niet meer dan een advies. De beslissing ligt uiteindelijk bij het dagelijks bestuur van de provincie, het door PS gekozen college van Gedeputeerde Staten (GS). Dit gezelschap is door getrapte verkiezing aan de macht, wat op zich een uitwas van de democratie is.

GS heeft al bij voorbaat laten weten dat zij een eventueel nee tegen de verkoop van Essent naast zich neer zal leggen. Op zichzelf is het al bijzonder kwalijk, zoiets aan de vooravond van het statendebat over de kwestie mee te delen. Het heeft de leden van PS bemoeilijkt, hun wettelijke verplichting na te komen, te beslissen 'zonder last of ruggenspraak'.

Voor het provinciehuis in Den Bosch stonden vrijdagmorgen medewerkers van Essent met borden als 'Essent is van ons'. Toen ik de foto in de Brabantse kranten zag, dacht ik eerst dat het een demonstratie van Brabantse ingezetenen, respectievelijk  elektriciteitsgebruikers was. Want, als het daar over gaat, van wie is Essent (de ooit zo trotse Provinciale Noordbrabantsche Electriciteits Maatschappij)? Niet alleen van de werknemers maar in principe van alle Brabanders.

Dit even, om de zaak tot zijn essentie terug te brengen.

Bril

Vanmorgen tikte iemand op het discussieplatform Plein 568X een soort excuusbriefje, omdat-ie zich opgelaten voelde, zich dezer dagen op dezelfde plaats laatdunkend te hebben uitgelaten over de schrijver/columnist Martin Bril. Wist niet dat die stervende was.

Als iemand in de terminale fase van kanker verkeert, zoals bij de gisteren overleden Bril het geval was, vindt men dat kennelijk not done. Ik heb daar ‘n enigszins afwijkende mening over. Zeker in dit geval, waarin de columnist allerminst besmuikt omging met zijn situatie, eerder letterlijk geneigd was te blijven doorgaan totdat hij er bij neer zou vallen. Als ik het goed heb, ging zijn laatste stukje in de Volkskrant over de onvermijdelijke aanschaf van een rolstoel.

Maar als men zich in zo’n situatie gerust kritisch mag uitlaten over de kwaliteiten van betrokkene, wil dat nog niet zeggen dat die situatie ook de drijfveer kan zijn tot een buiten-proportionele ophemelarij. En dat is de afgelopen uren aan de gang, onder aanvoering van hoofdredacteur Pieter Broertjes van de Vk: ‘Dit is ‘n enorme klap voor onze krant.’ 

Hier zakt me echt de broek van af. Dat zegt de man, die een van de beste van onze columnisten, Jan Blokker, na 35 jaar zonder enig pardon aan de dijk zette, zich kennelijk niet bewust van de klap die hij daarmee ‘zijn krant’ toediende.

Zit ik hier op mijn beurt te overdrijven? Terwijl ik een en ander overwoog,  las ik op Twitter twee reacties, die bij mij elke twijfel daarover wegnamen. 1. Bert Brussen:  ‘Zul je zien dat als Kluun dood gaat alle winkels een week dicht gaan.’ 2. Bert Wagendorp, Volkskrant-columnist: ‘Goedemorgen iedereen. Bril ja.’

Kranten online

Mijn pleidooi voor een meer web georiënteerde weergave van kranten op het internet (in plaats van copieën van de papieren krant) heeft  naar eigen oordeel meer kracht gekregen door de praktijk die nu is ontstaan sinds de invoering van tabloid-katernen door de Volkskrant.

 

De vormgevers van die krant kunnen namelijk niet uit de voeten met één enkele pagina, dus spreiden ze hun layout doorgaans over twee naast elkaar liggende pagina’s. Maar die pagina’s worden op het web een voor een getoond, waardoor de lezer de samenhang mist. Zie bijgaande afbeeldingen.

Tot Niemands Tevredenheid

Jaja, 'wij zijn beter dan zij' . TNT Post (dat Post moet er echt achter, anders herkent geen mens het bedrijf) laat huis-aan-huis weten dat zij beter is in het verspreiden dan welke nieuwe concurrent dan ook.

Het loopt ze blijkbaar dun door de broek, ondanks dat ze alles van onze Tante Pos hebben geërfd en trouwens ook alweer gedeeltelijk afgebroken. Maar dat plaatst, verplaatst en verwijdert maar brievenbussen, zonder de klanten te vragen wat ze ervan vinden. En dat sluit op dezelfde manier maar postkantoren, alsof die geen enkele betekenis meer hebben. Tot Niemands Tevredenheid

Sinds 1 april mag iedereen die dat wil een postbedrijf oprichten. Eindelijk zal de consument dan de vruchten kunnen gaan plukken van de privatisering, zoals door de politiek met oogkleppen op is beloofd. Gy geleuft dat. Maar bedrijven als Sandd en Selekt Mail hebben er duidelijk zin an en moeten, gegeven de omstandigheden, een kans krijgen.

Wij geven geen ouwerwetse cent, laat staan 'n eurocent voor dat zogenaamde 'onafhankelijke onderzoek' van bureau Intomart, waaruit zou zijn gebleken dat TNT 'hogere kwaliteit' levert. Zelfs als Sandd en Selekt Mail het niet beter blijken te doen, moet TNT z'n mond houden, wil er nog iets overblijven van de door wijlen ons staatsbedrijf der PTT toegeschoven goodwill.

Mijnheer? Mevrouw? Nee, grande dame

In een boeiend gesprek tussen de eerste hoofdredacteur van NRC-Handelsblad na de fusie van Nieuwe Rotterdamsche Courant en Algemeen Handelsblad, André Spoor,  en de zittende hoofdredacteur, Brigit Donker (bijna een twistgesprek, zegt de coördinerende verslaggever van het eigen wekelijkse Magazine, Gerard van Westerloo), gaat het ook weer over de vraag, of de krant een mijnheer dan wel een mevrouw is. De krant is eerder een 'grande dame' dan een 'mijnheer', vinden Donker en Spoor. Ze zijn het niet overal met elkaar oneens.

Waar ik het niet mee eens ben, is de verbastering van de toegepaste beeldspraak. Uitgangspunt is namelijk de uitdrukking Le journal, c'est un monsieur. Je moet die eigenlijk vertalen met: De krant? Ach, dat is maar een meneer. Schouderophalend uitgesproken.
Ik weet niet welke Franse intellectueel dit voor het eerst heeft gezegd, maar het is duidelijk dat hij (het zal in de negentiende eeuw wel geen zij zijn geweest) de betekenis en het gezag van de pers wilde relativeren.

Spoor vindt trouwens nog steeds dat de NRC berichten als die over een beschonken Marco Bakker die een ongeluk veroorzaakt niet behoort te brengen. Donker: 'Er is geen onderwerp waar een taboe op rust.'

Een verschil van inzicht over de wijze waarop grande dame te zijn.

Flutbericht

De Tweede Kamer wijkt niet voor de regelrechte chantage die besloten ligt in een brief (blackmail) van de Chinese ambassadeur over het nakende bezoek van de Dalai Lama, geestelijk leider van het al een halve eeuw door China bezette Tibet. De brief hield het dringende verzoek in van mijnheer Zhang Jun, om op 5 juni af te zien van een voorgenomen ontmoeting in Den Haag. Anders zou dit wel eens (economisch) nadelige gevolgen kunnen hebben voor Nederland.

Tot zover is alles duidelijk. Totdat er op pagina 1 van NRC vandaag een stuk verschijnt onder de kop: Hooguit 'ontmoeting' dalai lama – Tibetaanse leider krijgt geen officiële ontvangst om China niet te grieven. Nou zullen we het hebben, dacht ik. Het bekende gedraai en gedreutel. Wel ontvangen – niet ontvangen. Zoiets.

Maar, hoewel NRC hiervoor twee redacteuren inzet, hebben die eigenlijk niets meer te melden dan wat we al wisten. Behalve die koppen dan. Of de slotzinnen zouden als 'drager' moeten worden beschouwd. Die zinnen luiden: Een ontmoeting met kroonprins Willem-Alexander was georganiseerd maar is afgezegd. Het The Hague Center for Strategic Studies heeft op vrijdag 5 juni een waterforum georganiseerd.

Wat een flutbericht.

Busincident

Donderdag 16 april, 12.00 uur: Busincident op het Wilhelminaplein in Best. Scooterrijder, leeftijd ca. 18 jaar, blokkeert bij de halte met zijn vervoermiddel Hermesbus 144 Eindhoven-Oirschot. Komt  aan de instapdeur verhaal halen.  Chauffeur aarzelt even – je weet maar nooit – alvorens open te doen.

Er ontbrandt een heftige discussie, waarbij enkele malen het woord politie valt. Als je over de duvel praat… Passeert net surveillance-auto. Passagiers volgen reikhalzend de voortgezette discussie buiten. Jongen zet z’n helm op en vertrekt. Eind incident.

Wat was dat nou?

Chauffeur: Ach, onder de spoorbrug over het kanaal moest ik in verband met een vrachtauto iets te veel naar links uitwijken en kwam ik naar de zin van meneer te dicht naar zijn weghelft. Daar was-ie van schrokken.

Naar agressiviteit doorslaande assertiviteit, zullen we maar zeggen.

Niet in de krant svp

Bestuurders, hotemetoten die iets niet in de krant willen. Het verschijnsel is zo oud als de dagbladjournalistiek, zij het dat het 50 jaar geleden nog veelvuldig praktijk was en heden ten dage zelden voorkomt (waarna een landelijke rel ontstaat).

Mensch, breek me de bek niet open. Ik heb een compleet college van B en W plus secretaris, dat met een dergelijk verzoek bij de hoofdredacteur kwam, buiten zien knikkeren. Ik heb een burgervader gekend, die – van nepotisme beschuldigd – de betrokken journalist probeerde uit te sluiten van alle gemeentelijke informatie. Dat zat 'm niet glad trouwens, want die journalist ging kopieën van de raadsstukken 'gewoon' bij de concurrerende krant halen. Hoe het nu is, kan ik niet over meepraten maar destijds konden collegialiteit en solidariteit heel ver gaan.

Niet dat het altijd werkte, want ik had ooit een hoofdredacteur die de persen liet stoppen en een weinig vleiende zinsnede over een bevriende bestuurder van de drukplaat liet wegsteken. Komisch was wel, dat het zelfde artikel in verschillende kranten stond en dat niet alle hoofdredacteuren met die bestuurder bevriend waren. De verschillende versies kwamen naast elkaar in de knipselkrant van het desbetreffende bestuursorgaan.

Valt dit allemaal misschien onder de aardige anekdotes, ooit had ik een primeur (het vervangen van het bloed van zogenaamde resuskinderen) die door een hoofdredacteur op verzoek van een bevriende – alweer – medische specialist in de prullenbak werd gekieperd. Die specialist wilde met zijn uitvinding liever eerst in een landelijk dagblad. Ik snap nog steeds niet, waarom ik later nog naar de afscheidsreceptie van die hoofdredacteur ben geweest. De tijden waren anders, zal ik maar zeggen. Is dat erg, vroeg onlangs een nog in het volle leven staande collega op Twitter. Nee, hoor, luidde mijn antwoord, ik vind het ongemeen boeiend.

Pasen voorbij

Eigenlijk is dat dubbelop, als je zegt 'Pasen voorbij', want de oerbetekenis is Joods en luidt: voorbijgang. Denk maar aan passeren.

Maar ik wil het graag over de voorbije Pasen hebben. Beloken Pasen volgens de kerkelijke terminologie. Zoek niet bij Van Dale als je meer wilt weten over het woord beloken, want dat is een geldmachine. Wikipedia is ook goed en  gratis.

Ligt het aan mij of is het inderdaad zo, dat Pasen wat anders was dan andere jaren? Ja, voor het eerst in 15 jaar lenteweer, zei het NOS Journaal, maar dat bedoel ik niet. Veel was trouwens ook als vanouds, want ook deze paus dankt op het Sint-Pietersplein de Nederlanders voor 'die bloemen'.

Maar serieuze media, kranten niet in de laatste plaats, gaven zich wat minder over aan bespiegelingen over eieren en ontluikend leven en besteedden meer aandacht dan ooit aan de werkelijke inhoud van het paasfeest als, zeg maar gerust, de basis van het christelijk geloof en daarom voor dit geloof veel belangrijker dan Kerstmis.

Nauwelijks de helft van de Nederlanders schijnt zich dat te realiseren, maar zonder opstanding van Jezus uit het graf vervalt het hele christendom. Nu is dat als ik Andries Knevel goed begrijp, helemaal niet zó erg. Die schreef zaterdag letterlijk in de Volkskrant: Wanneer God bewezen is, is er geen geloof meer. Da's andere koek.

Boven het stuk van Knevel stond in koeien van letters een zin uit het Nieuwe Testament: 'De Heer is waarlijk verrezen.' De presentator van de EO heeft sinds hij zijn twijfels uitsprak over de schepping in zijn kring heel wat goed te maken, dus heeft hij in dat grote artikel proberen aan te tonen, dat het waarschijnlijker is dat de verrijzenis van Christus een historisch feit is dan andersom. Een wetenschappelijk bewijs? Nee, dat had-ie niet, maar dat vond-ie dus niet zo belangrijk, immers nadat bewijs is er geen geloof meer.

Uit persoonlijke nieuwsgierigheid ben ik op Goede Vrijdag om 3 uur naar de Antoniuskerk in Wilhelminadorp geweest, waar scholieren de veertien staties van de kruisweg in zogenaamde tableaux vivants uitbeeldden. Op dit weblog schreef ik, dat ik onder de indruk was van de ernst en de ingetogenheid waarmee die kinderen dat deden, waarop ik prompt een reactie kreeg: 'Bah, indoctrinatie van kinderen.'

Ik constateer dat we er met z'n allen nog niet helemaal uit zijn.

Misschien is daarom het interview dat Jan Tromp had met de schrijver Nicolaas Matsier, net even belangrijker dan de droom van Andries Knevel. Matsier is een afvallige, een godloochenaar, maar eentje met een warm hart voor het christendom. Want hij is, zegt hij, diep overtuigd van het christendom als de culturele factor nummer één in onze beschaving. Laat ik er nou precies zo over denken. Het lijkt me een goed moment om te eindigen, anders komt ik weer uit bij de wormen en paarden van Jan Peter Balkenende.

(Gesproken column voor Radio Best, 15 april 2009, 18:10 uur.)

Kinderen dwingen respect af

De viering van de Goede Week en Pasen is in de r.-k. kerk in Nederland sterk verwaterd, laat staan dat de vasten nog bestáát en carnaval zodoende nog bestaansrecht heeft.

Vooraanstaande katholieken (ministers!) hebben een remplaçant gevonden bij de Matthäus Passion (waarvan ze de titel  op hun weblog foutief spellen) in Naarden – het volledige kabinet, vaste prik, nog net geen tweede hoedjesdag. ‘n Soort doekje voor het bloeden, bijna letterlijk.

Simon van Cyrene helpt Jezus het kruis dragen.

In de r.-k. kerken bevinden zich, als het klopt,  nog steeds de veertien staties van de kruisweg.  Afbeeldingen van het drama dat zich meer dan 2000 jaar geleden voltrok op de weg naar Golgotha. Men bad voorheen op Goede Vrijdag om 3 uur (het stervensuur van Jezus Christus) bij elke statie een passende tekst. Gebaseerd dus op taferelen als ‘Jezus valt onder het kruis’ (3x), Jezus ontmoet zijn moeder, Simon van Cyrene helpt Jezus het kruis dragen, Jezus wordt aan het kruis genageld, tot en met de graflegging (in het graf, beschikbaar gesteld door een rijke man, Jozef van Arimathea).

Sinds ‘n aantal jaren wordt in de Bestse Antoniuskerk door leerlingen van het voortgezet onderwijs die kruisweg ‘levend’ in beeld gebracht.  Ik ben daar vanmiddag vanuit ‘n soort nieuwsgierigheid, maar wel met enige huiver naar toe gegaan. Want vanuit mijn jeugd herinner ik mij dit soort ‘passieuitvoeringen’ in het patronaatsgebouw, die bij gebrek aan talent en zelfs tekort schietend improvisatievermogen ontaardden in een regelrechte klucht. Profaan gezegd: breek me de bek niet open.

Echter, deze Goede Vrijdag-viering heeft mij niet onberoerd gelaten. Ik ben onder de indruk van de ingetogenheid en de ernst waarmee deze pubers gestalte gaven aan een verhaal, dat toch wel heel ver verwijderd is van de door technologie en seks beheerste pretwereld, waarmee ze dagelijks geconfronteerd worden. Er wordt nogal eens op de jeugd afgegeven (wat op zich van alle tijden is), maar het lesje dat ons hier gegeven werd was er een van hoop en vertrouwen.  Met deze levende kruisweg dwongen de kinderen respect af. Het zou niet zo gek zijn als volgende keer, meer mensen voor deze gebeurtenis de paasboodschappen even zouden onderbreken.

Fotocollage op Mobypicture.com

Radiocolumn Pasen voorbij

Gekwetter over gekwetter

Over het sociale netwerk Twitter is al heel wat afgekwetterd. Vooral zij die er niets van weten – zich eerst bij de koffieautomaat of in het rookhok  even laten voorlichten – hebben er onmiddellijk een,  uiteraard negatief, oordeel over.

Maar niets is absoluut. Dat wisten we toch al?   Twitter is namelijk wat je er zelf van maakt. Aanvankelijk vond ik het ook niks, noemde het (qua gebruiksongemak) zelfs ‘een verschrikking’, waarna ik onmiddellijk door Francisco van Jole, min of meer ontdekker van Twitter in Nederland, werd gecorrigeerd. De kritiek van aan de kant staande figuren komt er op neer - en dat is op het eerste gezicht inderdaad zo – dat er op Twitter onnozel wordt gekwetterd. Ik heb daar zelf ook wel eens de draak mee gestoken in de zin van: ‘Ha, ik ben ongesteld.’ Twitter is namelijk  opgezet vanuit de formule: Zeg, wat je aan het doen bent, waar je je bevindt en je mede-Twitteraars weten je, eventueel in het café,  te vinden.  Ik heb wel eens een date met een Twitteraarster in het vliegtuig gehad.

Wie in Twitter een account aanmaakt, krijgt op z’n homepage een invoervenster te zien met de vraag (het verbaast me trouwens dat er nog geen Nederlandse versie is, misschien moet Google het toch maar overnemen) What are you doing?  Ik heb die vraag nog nooit beantwoord.

Ik gebruik Twitter om de aandacht te vestigen op mijn hoofdactiviteiten op het internet, zoals dit weblog. Afgelopen weekeinde kreeg ik van een vriend een ‘nieuwsfoto’, die ik op het aan Twitter gekoppelde Mobypicture heb gezet, waarna ik ‘m ook kon embedden in mijn website hhBest.nl

Door regelmatig op Twitter te kijken, zie ik daar interessante en minder interessante mensen dingen debiteren, op grond waarvan ik besluit die mensen al dan niet te gaan volgen. Dat doe je met één enkele muisklik. Op dezelfde manier kun je ze ook weer uit je netwerk gooien als hun mededelingen zich blijken toe te spitsen op ‘goedemorgen’ en ‘welterusten’, of wanneer ze zich geroepen voelen met hun mobieltje voetbalwedstrijden te gaan verslaan.

Mijn netwerk bestaat uit voornamelijk journalisten, tekstschrijvers, taalfreaks en een enkele ict-er die me wel eens helpt met webtechniek. De meeste van deze mensen hebben regelmatig iets te melden, wat mij interesseert, of waarmee ik mij amuseer. Er is ook een Tilburgse student, die het web afstruint op internationaal nieuws en dat binnen seconden doorgeeft via zijn (Engelstalige) Twitteraccount Breaking News. Geen regulier medium, dat hem in snelheid verslaat. Andersom: het is bekend dat nieuwsmedia als de NOS meetwitteren om op de hoogte te blijven ;-)  Breaking News vermeldt z’n bronnen, geeft aan of  het nieuws officieel is bevestigd of niet,  kortom lijkt journalistiek professioneel te werken. 

De club die mij op Twitter volgt blijkt onderhevig aan een soort sneeuwbaleffect. Er komen mensen op mij af, op grond van mijn journalistieke achtergrond. Denk ik. Het zijn er nu 95.

Kortom, buitengewoon boeiend, onvergelijkbaar met welk ander netwerk (Hives bv),  dan ook. Laat mij maar lekker doorkwetteren, ongeacht de kritiek van de koffieautomaat.

Volg Guido t'Sas en anderen op Twitter

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Volkskrant bakt zoete broodjes

Volgens de Volkskrant voegen de nieuwe omroepkandidaten Wakker Nederland en PowNed (beide direct of indirect verbonden met De Telegraaf) 'zeker iets toe dat in het huidige bestel ontbreekt: een onversneden rechts, veelal populistisch geluid'.

De krant lost hiermee een schot voor de boeg, aangezien minister Plasterk (OCW) nog over de toelating van de twee omroepen zal moeten beslissen. Het enige argument dat hij ertegen zou kunnen inzetten zou kunnen zijn, dat die zenders 'niets toevoegen'.

Over onversneden gesproken, de Volkskrant richt een waarschuwing aan het adres van de als publiciteitsbelust bekend staande minister: Hij zou zich met een weigering de  vijandschap van De Telegraaf en de website GeenStijl (PowNed) op de hals kunnen halen.

Ik vraag me echt af, wat de krant hier nu eigenlijk wil betogen, temeer daar zij in het vervolg van haar commentaar afrekent met de idee dat publieke omroepen 'overwegend links' zouden zijn. Het is een verhaal dat uitgerekend media als De Telegraaf en GeenStijl ons maar al te graag willen doen geloven. Maar Hilversum zou zich volgens de krant onderscheiden door een 'afstandelijke, wat kleurloze en weinig volkse stijl'. Met andere woorden: Het Gooi lijdt onder een tekort aan populisme en dat moet De Telegraaf dan maar eens even komen corrigeren.

Dat schrijft dan de krant, die van oudsher vocht tegen wat ooit de vertrossing heette, zoete broodjes bakkend voor GeenStijl, door wie ze steevast 'de Azijnbode' wordt genoemd. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Ze doet maar. Echter, de Volkskrant rijdt wel een scheve schaats door en passant de integriteit van minister Plasterk in twijfel te trekken.

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Lenin in z’n onderbroek

Lenin staat in zijn ondergoed, interpreteerde NRC - onderbroek mocht zeker niet. De realiteit is dat het standbeeld van de leider van de Russische revolutie van1917, in Sint-Petersburg door een bom van ongeveer 400 gram TNT (trinitrotolueen) is beschadigd. Je kijkt er dwars doorheen. De dader ligt op het kerkhof.
Het begrip TNT is minder bekend dan in de tijd dat een in de VN met zijn schoen op tafel slaande Chroestjov de vechtkracht van de USSR met die van de US vergeleek in miljoenen kilogrammen TNT’s. Tegenwoordig kom je via Google eerst en vooral uit bij TNT Logistics and Mail, waarvan je je nauwelijks meer realiseert dat het de kleindochter is van Tante Pos (het postkantoor gaat echt dicht, hoor, al wordt het misschien oktober). 

Maar dit allemaal terzijde, zoals men begrijpt.

Ook al zijn de filosofieën van het socialisme van Lenin achterhaald, althans in de praktijk aan de kant gezet, de man schijnt toch nog in Rusland als een vadertje des vaderlands te worden beschouwd. Met andere woorden: De dader is een extremist.

Bij zo'n 'schanddaad' vraag ik me altijd af, moet je de schade nu herstellen of niet? Kunst is het niet. Het is een gedenkteken. Ik zou zeggen, laat het maar zo. Met het beeld wordt 1917 herdacht, met het gat laten we zeggen 1991. Niet alle Russen hebben spijt van die laatste omwenteling.

Simek maakt rare sprong

Als een kat in het nauw, heeft oud-tennisser en tv- annex radiopresentator Martin Simek een rare sprong gemaakt.

Ontslagen als de drijvende kracht (afgezien van regisseur Gijs Groenteman) achter het VARA-radioprogramma Simek ‘s nachts waarin hij BN-ers interviewde, liet hij zich strikken door de EO, de gristelijke zender die sowieso zodanig van het padje is, dat de leden bij bosjes weglopen. Niet het minst de aan de bijbelse schepping twijfelende Andries Knevel heeft wat dat betreft een steen in de vijver gegooid.
En dan nu de totaal ongelovige, in een late night-show, aangekondigd als Simek voor de verandering. Hij praat in deze achtdelige serie met ‘bekende christenen’ over hun geloof. Hoewel, bekend, de zangeres Elly Zuiderveld die het spits mocht afbijten, was er wel een uit de mottenballen hoor. Haar bekendheid als gelovig bloemenmeisje (wat ze nog steeds lijkt te zijn) stamt uit een periode, dat ik geen tijd had voor de televisie.

Behoedzaam manoeuvreerde Simek rond het onderwerp, waarbij het gesprek uitmondde in de incestueuze ervaringen van Elly. Toch kun je de geboren Tsjech Martin Simek als een gedreven ondervrager beschouwen, die  met zijn charmante accent en zijn  al dan niet gespeelde,  haast kinderlijke argeloosheid iedereen voor zich inneemt.

Ik kijk volgende week toch nog maar es ‘n keer.

Klassieke Franse filmkomedie is terug

Met Bienvenue chez les Ch’tis van Dany Boon (regie en mede-acteur)  is de klassieke Franse filmkomedie à la Fernandel en De Funès terug van weggeweest. In elk geval worden van hetzelfde dikke hout planken gezaagd.

‘Alleen sukkels gaan naar het noorden’ is de matige vertaling van de titel, ik houd het liever op Welkom in Boerenkoolstronkeradeel omdat die sterker refereert aan de

In Frans Vlaanderen luncht het postkantoor bij het frietkot. Links Kad Merad, rechts Dany Boon.

de cultuurverschillen tussen, en wederzijdse vooroordelen over landstreken.  Ik heb eens op een camping ‘n  Marseillais ontmoet, die verklaarde een Parijzenaar niet te verstaan. Het omgekeerde geldt natuurlijk ook. En voor Nederlanders in noord en zuid eveneens.

Even dacht ik, dat Bergues een niet bestaand stadje, gesitueerd in de buurt van Lille was,  maar internet heldert het weer eens op, met een wervende, zelfs Nederlandstalige website. Wel gefingeerd is duidelijk het nabije, verlaten ‘mijnstadje’ Bergues, dat aan het eind van de film een cruciale rol is toebedeeld.

Welnu, Philippe Abrahams (Kad Merad) , wonend in de Provence, ziet de economische recessie naar hem en zijn gezinnetje vertaald door de geforceerde overplaatsing van hem als directeur van La Poste naar het hoge noorden, ‘waar het zelfs in de zomer vriest’. Hij besluit dit zijn depressieve vrouw (en zijn huwelijk) niet aan te doen en gaat alleen. ‘Het is maar voor twee jaren en in het weekend kom ik thuis.’

Het begint al goed, als Philippe op de Autoroute erheen, bijna wordt bekeurd omdat hij maar 50 km per uur rijdt (op de achtergrond klinkt trouwens de zwaarmoedige Jacques Brel). De politie laat hem saluerend doorrijden, uit medelijden met zijn ‘verbanning’. Natuurlijk kan je voorspellen, dat Philippe die agent nog eens tegen komt.

In het department Nord-Pas de Calais lijkt de angst voor de absolute negorij aanvankelijk te worden bewaarheid, maar uiteraard is alles niet zo als de nachtmerrie deed geloven en naarmate Philippe verder ‘integreert’, kost het hem steeds meer moeite, de onophoudelijke vooro0rdelen van zijn vrouw te ontkrachten.

Want natuurlijk heeft Frans Vlaanderen, waar ze wel een heel raar Frans dialect   (minstens zo raar als dat van de Provence trouwens)  en zelfs Vlaams spreken, ook zijn charmes. En de mensen, ja de mensen zijn er, zeg maar ,ongeslepen diamanten! Enfin, onze Philippe rolt van de ene slapstickscène in de andere, ijverig geholpen door postbesteller Antoine (Dany Boon himself), die zich tijdens het bezorgen iets te graag door de ontvangers op pinten laat trakteren. Als ‘meneer de directeur’  op de fiets probeert Antoine van die slechte gewoonte af te helpen, loopt dat natuurlijk gruwelijk uit de klauwen.

Maar uiteindelijk lukt de therapie. Want  – ongelofelijk maar waar – Antoine is ook nog eens een begenadigd carillonneur en zijn baas zet op het laatst de klokkentoren van Bergues in om hem aan zijn bruid (de lokettiste van het postkantoor) te helpen.

Het is lang geleden (De Funès, voordat die gedateerd raakte?) dat ik in de bioscoop zo met een Franse film gelachen heb. Ik zou zeggen: bis bis bis.

Deze film is donderdag 2 en vrijdag 3 april te zien in het BioBest Theater.

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Aorig dorp

In West-Brabant zeggen ze Da’s oarig als ze Dat is raar bedoelen. Helemaal zeker ben ik niet, dat dat nog zo is, want je weet het maar nooit met  taal en  dialect, maar zo was het in mijn tijd.

Terzake. Oirschot is een oarig dorp en dan bedoel ik in het bijzonder het gemeentebestuur. Je hebt daar plaatselijke politieke partijen als De Gewone Man, geërfd van de geannexeerde gemeente Oost-, West- en Middelbeers. ‘De Gewone Man zegt het er het zijne van’. Dat was meer dan 50 jaar geleden een radiorubriek van de KRO, op zaterdagavond om vijf over acht. Ene Wam Heskes hield dan een praatje, waar iedereen naar luisterde (omdat  niemand toen tv had).  Daar  moet ik dan altijd aan denken, bij De Gewone Man.

Aorig, allemaal. Wat lees ik nu over dat rare dorp, op schootsafstand van Best? Waarvan tussen haakjes acte! De plaatselijke coalitie is er gevallen, de wethouders zijn afgenokt. (Ik geloof dat dat inmiddels bij 20% van de Nederlandse wethouders het geval is, kan je nagaan.) en er is een informateur ingeschakeld. Ja, Oirschot gaat echt met z’n tijd mee. Maar die informateur heeft zijn opdracht teruggegeven – aan wie, dat weet ik eigenlijk niet. De formatie van een nieuw Oirschots kabinet schijnt op ‘n haar na geslaagd te zijn, dus mislukt. Aorig maar waar.

Nu citeer ik even een berichtje in het regiokatern van het ED van zaterdag 28 maart:

‘De fracties De Gewone Man, CDA en VVD zijn er niet in geslaagd om een college in Oirschot te vormen. Informateur C. van der Heijden heeft zijn opdracht ingeleverd. (…) Het CDA vroeg twee weken extra tijd om de financiële situatie van de gemeente helder te krijgen. Die tijd willen DGM en VVD het CDA niet geven’ en nou komt het: ‘Zij hielden vast aan de afspraak om op 31 maart een nieuw college te installeren.’

Dus: de onderhandelingen staken, omdat de datum niet gehaald kan worden, waardoor de zekerheid ontstaat  dat de datum niet gehaald wordt.

Aorig of niet?

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

De shit van grote hotelketens

Kreeg vanmorgen een chatbericht van R., die onderweg is naar New York en in een groot hotel vannacht werd opgeschrikt door een loos brandalarm. Shit, iedereen wakker, schreef de toch al enigszins vermoeide R. Arme jongen, ik hoop dat ze je in de VS binnenlaten, want dat blijft ook altijd maar afwachten.

Dit bericht gaat dus over ‘de shit van grote hotelketens’.  Noël van Bemmel doet er in de Volkskrant van zaterdag ook een boekje over open, om precies te zijn over het Novotel aan de A2 bij Eindhoven. Waarom zou je daar gaan slapen? Om straks (in de nacht of in de vroege morgen) op tijd op Eindhoven Airport te zijn. De beschrijving van de accommodatie laat ik in het midden. Lees die krant! luidde ooit de slogan van, nee niet de Vk, maar Het Parool.

Maar goed,  Van Bemmel heeft de vorige avond een taxi besteld, die haar in 5 minuten naar het vliegveld zou brengen. Zou, want het baliepersoneel van Novotel is vergeten die taxi te bellen. Sorry!  Kunt u dan misschien een hotelbusje regelen, het is vlakbij? Nee hoor, daar beginnen wij niet aan.  Zoiets. Honderdvijftig euro armer en twintig minuten te laat arriveert de Vk-redacteur op het vliegveld.

Eind vorig jaar was ik op Curaçao en kreeg van een bevriende relatie de tip: 'Eet nooit in een pretentieus businesshotel van een Amerikaanse keten'. Old capitalism. Helaas kwam de waarschuwing te laat. Het Hilton aldaar had ons inderdaad op een bord lamsvlees getrakteerd, dat voor driekwart uit vet en vellen bestond. Verder onderscheidt dat hotel zich door een goed bedoelde maar volstrekt chaotische bediening, en de onzichtbaarheid van enig management, dat zou kunnen ingrijpen.

De MAKRO heeft vaak van die aanbiedingen, goedkope midweeks of lange weekenden in een of ander Duits hotel, te boeken via Bibi-reizen.nl. Dan kun je ook terecht komen in zo’n zo goed als leegstaand businesshotel, waar ze je als voorgerecht soep van rode bieten serveren en als hoofdgerecht gebakken haring. Dat is ons overkomen in Wesel ( ‘Hoe heet de burgemeester van..?). Het viel naderhand niet mee nog een redelijke friettent te vinden, om de honger te stillen.

Met de Ibisketen heb ik nu ook weer niet direct florissante ervaringen. In Besançon, was op zondagmorgen (geen zakelijke klanten) het zogenaamde Europees ontbijt regelrechte flut. In Valencia, had Ibis sowieso geen fatsoenlijk restaurant. Dat je voor de parkeergarage moest betalen was nog tot daaraan toe. Dan moet je maar niet in een stadscentrum willen zitten. Maar ook nog eens voor internet. Die hotelketens hebben zich stuk voor stuk door de Communicatiemaffia laten inpakken. Ook bij Novotel Eindhoven moet betaald worden, meldt Van Bemmel.

Als je dan toch voor een enkele overnachting in de buurt van de Autoroute terecht wil, kies dan toch maar voor zo’n containerachtig geval als Formule 1 en Premier Classe. Gratis parkeren achter een hek, gratis internet. Inloggen met je paspoortnummer! De kamer kan dan bescheiden zijn, met een plastic module als badkamer, maar het is er schoon en de bedden zijn goed. Voor pakweg 40 euro (2 personen), wat wil je nog meer? Maar ja, in Nederland bestaan die dingen niet, geloof ik. Daarvoor zijn we te klein. En Eindhoven Airport, dat eigenlijk nog gewoon Welschap zou moeten heten, al helemaal. Voor zolang het duurt.

Christelijke Politiek

Jan Blokker leest het volgende in een boekje uit 1979 van Gerrit Komrij: 'Christelijke politiek, dat is – mensen die geloven dat de maagd Maria door haar rechterneusgat twee gebraden duiven ter wereld bracht, benevens een appelvink, laten beslissen over neutronenbommen en kerncentrales’ en constateert met een schuin oog naar het beeldscherm (CDA-congres!) dat er niets is veranderd.
Met dit verschil dan, dat in het CDA niemand meer gelooft 'dat de maagd Maria door haar rechterneusgat twee gebraden duiven ter wereld bracht, benevens een appelvink', terwijl niemand dáár in het openbaar voor durft uit te komen, omdat dan de bodem (Christelijke Politiek) onder het CDA uit zou worden geslagen.

Podcast met reacties en aanvullingen op deze column

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Nieuwskolder

Zojuist zag ik op het weblog Breda Vandaag ‘n soort van column getiteld Lentekolder. ‘Weg met die winterkleding, weg met dat grijs en zwart. De winkels in de stad hangen vol met mode in allerlei vrolijke kleuren.’ blablabla.

Seizoenswisselingen zijn altijd ‘nieuws’  geweest – het weer sowieso. Er wordt ook heel wat over afgetwitterd. Vandaag is het gemopper op het klotenweer niet van de lucht. Tja, het kan ook niet altijd beperkt blijven tot: ‘Ik kook een eitje’ en ‘Ik eet het op. Lekker!’ Komt ervan als er permanent aan Twitteraars op hun startpagina wordt gevraagd, What are you doing? Men vindt dat men dat letterlijk moet opvatten. Dan maar eens weer het weer.

Spotgirl (een radiomaker, wier identiteit ik niet de vrijheid heb te onthullen), keek ook even naar buiten, postte deze foto en zette erbij: ‘Plastic eendje kan bijna zwemmen in m’n achtertuin. Wat een snertweer. ‘

Soms plaatsen kranten, zelfs op hun voorpagina, elk jaar weer foto’s, waarvan fotocriticus Hans Aarsman (dat is iemand die de mensen leert kritisch naar foto’s te kijken) onlangs zei: ‘Dat is toch geen onderwerp’. Voorbeeld: Boekenbal.

De opmerking is me uit het hart gegrepen. Altijd weer de neus van Harry Mulisch en de lange manen+leesbril met koordje van Simon Vinkenoog, mitsgaders La Palmen met haar nieuwste aanwinst, ik geloof dat dat al een tijdje Hans is. Zie ook op de avond zelve het NOS Journaal  Gaap gaap. Nieuwskolder. Onnieuws.  Zo’n foto behoort tot het genre ‘verplichte nummers’, waarbij het dictaat in dit geval afkomstig is van de CPNB.

Aarsman (nee, ik ben tegen naamgrappen) had nog een aardige opmerking: Het is een ingeroeste gewoonte om een bijschrift, bij voorbeeld bij een foto uit de Gazastrook te beginnen met zoiets als ‘Een vrouw kijkt uit het raam….’ enz. ‘Hebben ze ooit van de School van de Journalistiek opgepikt. Maar zo’n tekst, die uitgaat van de achterlijkheid van de krantenlezer, slaat de foto volledig  dood’, zei Hans Aarsman.

Inderdaad.

Lekker romantisch clipje

Lekker romantisch clipje met als decor een Brusselse kantorenwijk, die op afbraak staat.

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Presidentiële grap

Het had een haar gescheeld, of een grap van president Obama in een talkshow (op zich een unicum) is hem duur komen te staan - waarbij het nog geenszins vaststaat dat hij zichzelf niet beschadigd heeft. 'Obama maakt slippertje', kopt de Volkskrant vandaag.

Obama had het over zijn bowlingcapaciteiten - die van een beginneling - en zei: 'Ze zijn vergelijkbaar met die van de Special Olympics'. Dat zijn de Olympische Spelen voor mensen met een verstandelijke handicap.

Je voelt het al aankomen. Hier zijn haastig excuses op gevolgd, zowel via de persvoorlichter van de president als uit de mond van Obama persoonlijk.

In het midden gelaten of het al dan niet een geslaagde grap was, hij paste wel in de sfeer van de tv-uitzending, heb ik uit een op onze tv weergegeven fragment begrepen. Maar ja, wij kennen de beeldspraak van het glazen huis waarin leiders als de Amerikaanse president (en trouwens ook de eerste de beste dorpsburgemeester) zich bevinden. En die van hoge bomen, die veel wind vangen. We kennen in het bijzonder Obama als iemand die dicht bij de mensen wil blijven. En hij slaagt daar door de bank genomen tot dusver voortreffelijk in. Het zou daarom jammer zijn als het deelnemen aan infotainment voortaan als 'te gevaarlijk' zou worden bestempeld.

Gelukkig schijnen vertegenwoordigers van gehandicapten met begrip op de kwestie te hebben gereageerd. Waarom zouden alleen cabaretiers,  columnisten en politieke tekenaars de vrijheid hebben om, ook over The President of the United States, harde grappen te maken?

Kerkbeurs

Nee, niet de steeds minder gevulde beurs van welk kerkgenootschap dan ooit. In Utrecht is dit weekeinde voor de eerste keer een kerkbeurs gehouden, waar bestuurders en voorgangers/priesters terecht konden voor spullen en hulpmiddelen ten behoeve van hun eredienst, respectievelijk het onderhoud van hun kerken.

Ik had daar niets te zoeken; kon me alleen maar over het verschijnsel verbazen. Het is zoiets als in deze tijd een luxe restaurant starten, terwijl in Nederland intussen ‘n stuk of vijftig zogenaamde toprestaurants zijn gesloten, of op het punt staan dat te doen. (Zakenlunches voortaan in de brasserie, schreef de Volkskrant gisteren.)

Kerksluitingen zijn eveneens aan de orde van de dag. Een schrijnend voorbeeld van ‘gebrek aan belangstelling onder de gelovigen’ trof ik aan in het Limburgse Tegelen,  waar de   

Sint-Jozefkerk uitgerekend op 19 maart, de feestdag van de voedstervader van Jezus ‘aan de eredienst werd onttrokken’, zoals het in bisdommelijke termen heet. Op zijn feestdag werd Jozef z’n kerk afgepakt.

 RKNIEUWS.NET geeft de situatie in één lange zin (het lijkt wel een overlijdensacte)  weer:

‘Het besluit is genomen gezien het feit dat de liturgische vieringen in genoemde parochiekerk onvoldoende werden bezocht, gezien een afnemend draagvlak het niet rechtvaardigde te verwachten dat de parochiegemeenschap nog naar een redelijke levensvatbaarheid uit zouden kunnen groeien en het ontbreken van toereikende financiële middelen voor het levensonderhoud van personen en om te voorzien in het gewone en buitengewone onderhoud van het kerkgebouw.’

Afgelopen donderdag nog één kerkdienst, onder leiding van de bisschop en dat was dan dat. Intussen werd in de voor eeuwig overeind gehouden Sint Jan in Den Bosch gebeden voor het einde van de crisis, maar dat is niet de soort crisis waarmee de Kerken expliciet  te maken hebben.

Zo te zien op de website Kerkgebouwen in Limburg (‘Laatst bijgewerkt 20 maart, maar geen woord over het drama), is de zaalkerk uit de jaren zestig vooral qua interieur een fraai gebouw. Wat ermee gaat gebeuren is niet bekend. Misschien verschijnt de inventaris wel op de volgende Kerkbeurs.

(Terug)naar hhBest.nl

Mail Manieren

Twitter down

Het sociale microblog Twitter lijkt aan zijn wereldsucces ten onder te gaan. Nadat het eerder op de avond klaagde over te zware belasting, ging het vanavond rond 22 uur down. Toch wat minder onzin ('Hoera, ik ben ongesteld') uitkramen op dat blog. Kost trouwens ook teveel energie.


(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Manhatan

Audio-interview met de jeugdboekenschrijver Rob Ruggenberg, over zijn nieuwe boek Manhatan dat een ander licht werpt op de ontstaansgeschiedenis van New York. Duur ca. 20 minuten.

Podcasterij BestWest

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Young at heart, geestig en ontroerend

Een geestige, ontroerende en onthullende documentaire over het  inmiddels wereldberoemde bejaardenkoor Young at heart in Northampton, Massachusetts. In de verte doet deze film van de Britse documentairemaker Stephen Walker qua aanpak denken aan de Franse ‘schoolfilm’ Être et avoir, met als verschillen de cultuur en de leeftijden van de ‘acteurs’.

In de documentatie, ook die op de website van het choir, kon ik helaas niet de namen terugvinden van sommige persoonlijkheden, zoals de 92-jarige, in 1997 overleden vrouw die al onmiddellijk hoge ogen gooit, als zij op de stage tegenover een uitverkochte zaal in de microfoon roept: ‘Zal ik gaan of blijven?’ Stay! Stay! Stay! wordt er gescandeerd. Het is dezelfde vrouw, die tegen de filmmakers zegt: ‘Jullie hoeven je pas ongerust te maken, als ik iets begin uit te trekken.’

We zien mensen van een gemiddelde leeftijd van 80 jaar, van wie een aantal al een eind gevorderd in het lichamelijk verval, die een onvoorstelbare mate aan energie weten te putten uit hun geestkracht en hun onderlinge band (of hun lotsverbondenheid, zou je ook kunnen zeggen.)

Onder leiding van de inmiddels 56-jarige Bob Cilman, oefenen ze eindeloos op muziek van onder anderen Beatles en Rolling Stones (You Can’t Always Get What You Want), maar het is Cilman, die de geest aanblaast met ‘nieuwe uitdagingen’ die het uiterste van de koorleden (solisten) vergen. We zien de worsteling om Yes we can can van The Pointer Sisters onder de knie te krijgen en delen zodoende in de vreugde, als dat (71 x het woordje can) uiteindelijk lukt.

De solidariteit is enorm en dat straalt voortdurend van de mensen af en weerspiegelt zich in de gezichten van de toehoorders, zoals tijdens een optreden op de luchtplaats van een strafgevangenis, waar ‘We blijven eeuwig jong’ wordt gezongen.

Intussen houdt men elkaar – soms ernstig zieken – overeind en als er in de loop van enkele weken twee sterven, ‘zijn ze niet weg’. Een enkeling kondigt vooraf aan, dat ze van een regenboog op het koor zal neerkijken.

Buitengewoon ontroerend is ook het optreden van de zwaar gehandicapte Fred Knittle (hij zingt met een zuurstoffles in de hand), een man trouwens die, evenals de meeste anderen, uitmunt in levenswijsheid en de daarmee verbonden zelfspot.

Na afloop, zei ik tegen een buurman: ‘Je ziet ook weer eens een andere kant van de Amerikaanse maatschappij.’  Hij dacht enkele seconden na en knikte bevestigend.

youngatheartchorus.com

(Terug)naar hhBest.nl

Email: manieren@hhbest.nl

Antonius

De heilige Antonius staat bekend om zijn hulpvaardigheid bij verloren zaken: H. Antonius, beste vrind, zorg dat ik mijn bril terugvind. Ik ben geen gelovig mens,  maar ik heb met deze toverspreuk frappante dingen meegemaakt. Puur toeval, natuurlijk – hiermee verspeel ik het recht op een nieuw beroep op de goede Anton.

Dat Antonius de leerlingen van de naar hem genoemde r.-k. basisschool in Best ook zal beschermen tegen het ‘zoekraken’ van hetgeen deze kinderen vandaag in de Hoofdstraat aan pecunia hebben ingezameld, acht ik dan ook uiterst twijfelachtig.

Jongens bewogen zich vanmiddag door deze straat met een zelfgemaakte poster, die door de meester was gewaarmerkt met diens handtekening. Ze waren aan het collecteren ‘voor Brazilië’, zeiden ze en dat het echt was, moest die handtekening bewijzen. Eén van de jongens had zo’n grote boodschappentas van de Plus bij zich, waarin hij zo nu en dan een ontvangen munt liet verdwijnen. De verwachtingen ten aanzien van de te behalen buit, waren kennelijk hoog gespannen.

Door dit groepje benaderd, heb ik de jongens uitgelegd, waarom ik niks gaf. Ten eerste moest ik hen op hun al dan niet blauwe ogen vertrouwen. Ze gaven toe, dat er ook wel eens jongens van hun leeftijd rondlopen die dat vertrouwen niet verdienen.  Bovendien vond ik, dat de kinderen weerloos zouden zijn tegen grote of kleine onverlaten, die het op de inhoud van de tas gemunt zouden kunnen hebben. Ik adviseerde de leerlingen van de Antoniusschool aan de meester tenminste om een gesloten collectebus te vragen. Over de collectevergunning, die van gemeentewege vereist is, heb ik de kinderen verder maar niet lastig gevallen.

Dacht ik, dat het verhaal hiermee uit was, zie ik het groepje, op de terugweg, in gesprek met een echtpaar. Ik hoor de vrouw om een legitimatie vragen, terwijl zij al bezig is haar portemonnee te openen.

‘Weet u wat u doet?’ vraag ik de vrouw.
’Jazeker’, antwoordt ze, figuurlijk gesproken de hakken in het zand zettend, want hier denkt iemand corrigerend jegens haar op te treden. Ik herhaal mijn betoog, nog de vergelijking makend met de waarborgen, waarmee tegenwoordig de verkoop van decemberzegels is omringd, en ze knikt bevestigend.

‘Ja, u heeft gelijk’, zegt ze na een korte aarzeling, ‘maar voor deze keer geef ik toch wat’ en ze gooit een euro in de boodschappentas.

OM, waar ben je nu weer mee bezig?

In Eindhoven is gistermiddag een tbs-er uit de forensische kliniek aan de Boschdijk ontsnapt. ‘Omwonenden werden door de politie per sms-alert op de hoogte gebracht’, meldt het ED.

Het venijn van het krantenbericht blijkt weer eens in de staart te zitten: ‘Een zegsman van het Openbaar Ministerie’ (sorry, maar ik wil dan altijd weten wie) ‘wilde niet ingaan op de vraag waarom de man tot tbs is veroordeeld. Of de man gevaarlijk is, wilde het OM ook niet zeggen.’

Nou vráág ik je.  Of eigenlijk vraag ik: OM, waar ben je nu weer mee bezig? Wel toestaan dat er wordt ge-smst en dat er een signalement wordt verspreid – blank, fors postuur en zwart, zeer kort haar – maar dan het cruciale gegeven of de man al dan niet gevaarlijk is, onder de pet houden, evenals de reden van de tbs in dit geval, een per definitie openbaar gegeven, buitengewoon relevant bij een ontsnapping die per sms-alert wordt gepubliceerd.

Ook de instelling waaruit de man is ontsnapt, GGzE, doet geheimzinnig. De woordvoerder (daar is-ie weer) wilde niet zeggen, hoe de man kon ontsnappen. Kan ik me indenken, maar dat we ook zijn leeftijd niet mogen weten, versterkt mijn wantrouwen, niet jegens de ontsnapte man, maar tegenover de GGzE.

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Haal nieuws en sport uit elkaar

We zijn er weer mooi klaar mee. Het speelt bij de Tour de France, WK’s, EK’s, Olympische Spelen:  de terreur van de sport op een nieuwszender als Radio 1

Radio 1? Dat is toch de Nieuws- en Sportzender, zoals de gemeenschappelijke praalstem (de term is van wijlen een hoofdredacteur van het eveneens allang overleden dagblad De Tijd) van de omroepen te pas en te onpas meedeelt? Ja, dat kan wel zijn, maar is het terecht deze twee ‘disciplines’ op één zender te combineren?

Mart Smeets in de Ramsj

Men vermoedt wellicht dat ik geen sportliefhebber ben; dan vermoedt men dat terecht – de Tour en sommige schaatsmarathons daargelaten. Daar komt helaas bij, dat ik ook geen liefhebber ben van sportjournalistiek. Het gekke is, dat uit het gekakel van de meeste beoefenaren van deze tak van journalistieke sport ook zou kunnen worden afgeleid, dat zij er evenmin in geloven. Mannen als Mart Smeets, die nog een aardig centje bij verdienen met hun memoires, blijken uiteindelijk toch ook maar voor de ramsj te schrijven.

Is de combinatie op een nieuwszender terecht, vroeg ik me hardop af. De vraag stellen is haar beantwoorden: Neen. Daarvoor hebben teveel mensen – dat weet ik zonder luisteronderzoek – er een hekel aan, dat de sportverslaggeving vaste nieuws- en commentaarrubrieken op de radio zonder pardon opzij schuiven. Neem nou zo’n eerbiedwaardig programma, met niet stuk te krijgen formule als Met het oog op morgen, dagelijks 23-24 uur, met vaste presentatoren per dag, die je na verloop van tijd leert kennen en waarderen (of verguizen).  Het enige oubollige eraan is Reinhard Mey met zijn Gute Nacht, Freunde die nog steeds staat te roken en te zuipen, voordat hij wellicht achter het stuur van zijn auto gaat zitten. De NOS is tot dusver stokdoof gebleven voor de kritiek van de luisteraars daarop, die niet in het minst ook ging en gaat over het feit dat hier het Duitse lied fungeert als de icoon van een Nederlands radioprogramma. Maar goed, ik dwaal af – ik vind het dus ongehoord dat deze nieuws- en achtergrondrubriek rücksichtslos  door zoiets als de verslagen uit Vancouver wordt weggevaagd. Dat was zowel zaterdag als zondag het geval. Dan maar naar BNR nieuwsradio, waar overigens niks mis mee is, integendeel.

Een ander slachtoffer is Tros Radio Online, een onderhoudend en druk beluisterd programma over ict en internet van Francisco van Jole en Peter de Bie. Vorig jaar werd dit programma van een uur op een doordeweekse avond al naar de late zaterdagmiddag verplaatst en met een kwartier bekort. Dat kwartier viel, u raadt het al, toe aan de sport, die er natuurlijk ook geen been in ziet om nog aan de achterkant of aan het middendeel van het programma  te knabbelen.

Ik maak hier verder niet teveel woorden meer aan vuil. Haal sport en nieuws op de radio uit elkaar, zoals de kranten dat ook doen en zoals dat eveneens is gebeurd met kunst en cultuur - apart op Radio 5.

Haitink 80

 

TV-beeld AVRO

Hij citeerde naar ik meen wijlen Willem van Otterloo, die zei (vrij weergegeven): ‘Als je na de Zevende van Beethoven niet kei kapot bent, ben je als dirigent geen knip voor de neus waard.’

Bernard Haitink voor de AVRO Televisie, gisteravond elf uur. Erg laat voor een werkdag, maar de AVRO doet het toch maar, elke avond deze week:  Haitink voor het Concertgebouworkest. 

En terwijl die Zevende Symfonie via een koptelefoon (op de achtergrond zaten bridgende dames te kakelen) tot mij kwam en ik de ingehouden stijl van de dirigent bestudeerde, realiseerde ik me  dat daar een 80-jarige stond met de uitspraak van Van Otterloo in zijn achterhoofd.  Hij heeft het gehaald. Klein van stuk, zich normaliter voortbewegend met een stok, maar met hét stokje een reus.

Vanavond, 22:55 uur Nederland 2, misschien wel een hoogtepunt: Eerste acte Die Walküre van Wagner, ingeleid door de maestro zelf.

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Selectief later met pensioen

Vanmorgen kwam over de radio het idee voorbij – ik heb de bron gemist, het zou dagblad Trouw kunnen zijn – over te gaan tot het selectief verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd.

De grondslag van dit idee is, dat er categorieën werknemers zijn die op een bepaalde leeftijd gewoon zijn ‘versleten’. Denk aan bouwvakkers. ‘Zij die zware lichamelijke arbeid verrichten’, zoals de roomse kerk vroeger zei over mensen die niet hoefden te vasten. Veel is tegenwoordig door machines overgenomen, maar toch, er is verschil in ‘arbeidsfitheid’ tussen hoger opgeleide hoofdarbeiders en andere groepen werknemers, om een categorische indeling mijnerzijds nu verder maar achterwege te laten.

Het lijkt me helemaal niet zo’n gek idee, al zou het uitwerken ervan nog heel wat kopzorgen kunnen geven. In principe is het trouwens helemaal niet zo nieuw, zij het dat het in omgekeerde zin sinds jaar en dag wordt  toegepast op politiefunctionarissen en militairen. Die gaan op de leeftijd dat ze minder geschikt worden bevonden voor hun ‘zware taak’ veel vroeger dan hun 65e met functioneel leeftijdsontslag.

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Ze zeggen dat ze zeggen

Het is weer hommeles in Zuidoost Brabant. Gefundenes Fressen voor het ED dat – terecht overigens – alles in het werk stelt het primaat te behouden van de informatievoorziening aldaar. Ook wat dat betreft zijn het slechte tijden, zoals men weet.

Het ED alias Eindhovens Dagblad, voorheen Eindhovensch, maar de krant heeft altijd willen laten weten dat ze met de tijd meegaat, heeft ontdekt dat in de regio een taxichauffeur kinderen naar school vervoert, die twee jaar geleden is veroordeeld voor misbruik van een 9-jarig meisje. Ach en wee, natuurlijk. Da’s nog eens wat anders dan een veroordeelde kinderlokker die na het ondergaan van zijn straf probeert ergens onderdak te vinden.

De chauffeur, die als een bedreiging wordt gezien voor de schoolkinderen, heeft zijn straf gehad en zich onder verplichte therapeutische behandeling gesteld – waarin hij nog steeds verkeert.

Cruciale vraag, blijkbaar, wist het taxibedrijf in Valkenswaard, waar de man in dienst was, van zijn verleden? Krijgt het ED daar zomaar zijn follow up in de schoot geworpen – want dit soort kwesties moet je natuurlijk uitmelken tot de laatste druppel – door een brief van Burgemeester en Wethouders van Waalre aan de gemeenteraad, dat er ‘reden is, te geloven dat het taxibedrijf daarvan wist.’ Dat is zoiets als ‘Ze zeggen dat…’

Natuurlijk heeft het ED de gemeente Waalre naar die reden gevraagd en wat kreeg de krant ten antwoord? ‘Daarvoor moet je bij de gemeente Valkenswaard zijn.’ En, wat jammer nou, daar was op de bewuste avond ‘ niemand bereikbaar voor commentaar’. Altijd makkelijk als je vlak voor de deadline zit, nou nee, ik mag niet twijfelen aan de integriteit van het ED.

Niettemin kwam het bovenaan over de volle breedte van de voorpagina, terwijl het toch niet meer was dan een kwestie van ‘Ze zeggen dat ze zeggen’.

Soms kom je als redactie op het punt dat je een zaak nog net niet rond hebt. Dan denk ik toch, dat je het ‘n nachtje moet laten overstaan. Of je plaatst een kort bericht, ergens binnenin op een regiopagina. Ik ben zeer benieuwd, wat er volgt als de gemeente Valkenswaard wèl bereikbaar is.  Misschien komt alles wel op losse schroeven te staan. Dat wordt dan moeilijk, het breed op de voorpagina uit te meten.

Intussen heeft de Zuidoostbrabantse hysterie nog niet het antwoord opgeleverd op de vraag of de taxichauffeur-in-therapie nog een kans mocht krijgen of niet.

(Als gesproken column te beluisteren, op woensdag 18 maart, 18:10 op Radio Best. Updates zijn toegevoegd aan de Reacties hieronder)

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Onlinekranten, het blijft behelpen

Laatst schreef ik over de onmisbaarheid van het internet en de onlineversies van dagbladen. Het blijft behelpen, daar komt het op neer, zoals ook weer blijkt uit deze presentatie (performance heet dat in ict-taal) van Volkskrant Magazine.

Avonddienst

Mensen die veel avonddiensten draaien, hebben een verhoogde kans op chronische aandoeningen als hart- en vaatziekten, hoge bloeddruk en diabetes, Dat komt doordat de hormoonhuishouding op zijn kop wordt gezet. Dit lees ik in een zogenaamd 'kortje' in de wetenschapsbijlage van de Volkskrant.

Wat ben ik dan aan veel gevaren ontsnapt. Want wel twintig jaar heb ik avonddiensten gedraaid. Bureauredactie bij een regionaal dagblad, om de andere week. In de 'normale' weken daar tussenin was ik ook vaak 's avonds op pad, weekend of niet. Raadsvergaderingen, officiële gebeurtenissen en andere evenementen waarvan men zei, 'toch maar fijn dat je daar gratis met je neus vooraan mag staan'. Welja, zó fijn dat ik sinds mijn vervroegde uittreding, 15 jaar geleden. nooit meer zonder grondige reden naar dit soort gebeurtenissen toe ga. Ook niet naar zoiets als de nieuwjaarsreceptie van het gemeentebestuur, al houd ik daar gezien mijn regelmatige bezigheden in dienst van de openbaarheid 'n beetje een schuldgevoel aan over. 'n Beetje maar hoor.

Tegenwoordig heerst er in de mediawereld een van 9 tot 5 cultuur en wordt weekendwerk (al is het maar 'n paar uur) met een vrije dag gecompenseerd. Gek dat ik betwijfel of daarmee wel de stress wordt voorkomen, die even goed kan leiden tot een verhoogde kans op chronische aandoeningen als hart- en vaatziekten, hoge bloeddruk en diabetes.

Ik denk dat ik destijds geweldig ben geholpen door de door mijzelf opgezochte compensatie in de vorm van het pilske in stamcafé De Karsseboom, bij ex-Eindhoven-voetballer Piet Giesbers en zijn vrouw ('Wat wenst u te drinken?') Nelly, tegenover de krant gelegen. 'Wat wenst u aan te bieden?', zinspeelden we op een rondje, dat alleen op verjaardagen werd gegeven.

Bij sluitingstijd gingen de gordijnen dicht en verdwenen we achter de schuifdeuren van de achterkamer. Pas tegen dat de eerste kranten van de persen rolden, gingen we naar huis. Kun je nagaan hoe ons leven op z'n kop werd gezet, toen we als redactie werden verplaatst naar een industrieterrein in Best.

Dat was nog niet alles:

Zouden er, behalve ik, nog mensen in leven zijn die weten wat de Een Novemberwet inhoudt? De strafbaarheid van rijden onder invloed. Sinds de invoering daarvan in 1974 (zie Geschiedenis VPRO) ben ik misschien nog één keer met de auto carnaval gaan vieren in Breda (van nachttreinen was natuurlijk nog geen sprake). En van die datum af was het ook afgelopen met het doorzakken na raadsvergaderingen in gelegenheden als 't Groen Koffiehuis in Geldrop, waarna ik met de auto thuis gekomen, de volgende dag niet meer wist, welke route ik had genomen.

Maar gezond ben ik er dus bij gebleven, bij al dat avondwerk en wat daar op volgde.


(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Gruwelijk gruts

'Gruwelijk gruts' (onvoorstelbaar trots) zegt de Brabantse zanger, geboren Nuenenaar, tegenwoordig Bulander (inwoner van Budel), Gerard van Maasakkers te zijn op de hem toegekende Gouden Harp voor zijn complete oeuvre. Gruwelijk gruts. Een fraaiere combinatie van dialect en trendy taal is nauwelijks denkbaar. Trots mag Van Maasakkers zeker zijn, zonder nu direct de raad van zijn oude moeder in de wind te slaan, 'niet naast zijn schoenen te gaan staan'. En die trots straalt ook 'n beetje af op zijn provincie. Want je kunt gerust zeggen, dat het lang heeft geduurd voordat het streekeigene in een mate als deze landelijke (lees: Hollandse) erkenning kreeg.




(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Rommel opruimen

Het is na twee maanden afwezigheid al een hele klus financiële en andere rommel op te ruimen. Dan is het des te vervelender, dat ook nog voor anderen te moeten doen.
Gisteren schreef ik (Aardige Pliesie) dat ik de Gemeente Best nog wel eens zou krijgen. Nou daar gaat-ie dan.

Best is een moderne gemeente, waar de digitale afhandeling van zaken al flink is ingeburgerd. Sinds begin dit jaar gaat die gemeente ook al haar belastingen rechtstreeks innen, dus bij voorbeeld niet meer via de incasso van de waterleidingmaatschappij.

Om het de burger zo makkelijk mogelijk te maken, heeft men het systeem van de digitale nota's ingevoerd. Om het kort te houden: als een soort verlengstuk van het internetbankieren. Tevoren was de aspirant deelnemers, onder wie schrijver dezes, beloofd dat het totale belastingbedrag (in mijn geval dik 580 euro's) in tien termijnen zou worden afgeschreven. Keurig toch?

Nou, helemaal niet keurig. Vanmorgen zie ik dat totaalbedrag in een digitale nota gepresenteerd, met als vervaldatum 31 maart.

Even de gemeente bellen.
- 'Nou', zegt de mevrouw die ik aan de lijn krijg, 'dat moet u met uw bank regelen'.
- 'Zoooo? En waarom heeft u dat er indertijd niet bij gezegd en valt het verder nergens uit af te leiden?'
Daar kwam de mevrouw van de gemeente zo gauw niet uit. Ze wist ook niet of de gemeente een afspraak met de bank had gemaakt over deze manier van innen.
- 'Er zijn zoveel verschillende banken, meneer.' Ik moest dat zelf maar even controleren.

Ik heb de mevrouw van de gemeente meegedeeld dat ik door deze gang van zaken not amused ben en ik doe dat bij deze nog eens. Dat lucht lekker op.




(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Aardige pliesie

Van de politie vind ik nogal eens dat ze zichtbaar is, zonder dat ik er direct behoefte aan heb en onzichtbaar als ze er zou moeten zijn. Waarbij het uitdelen van bonnen impliciet is. Bekeuringen voor pekelzondetjes en misdrijven, waar de daders letterlijk goed mee weg komen.

Vanmiddag zat ik allerlei administratieve reparaties uit te voeren, van 'schades' die vanzelf ontstaan als je lang (in mijn geval zelfs twee maanden) buitenshuis vertoeft. Waaronder dreigementen van wat ik beschouw als 'de gezondheidsmaffia', die onder vermelding van rare codes exorbitant hoge rekeningen stuurt die door de verzekering knarsetandend worden vergoed (of niet!), omdat dit - hou je vast - zo 'met de overheid is afgesproken'. Kortom ik sta in de startblokken om klokkenluider te worden.

Ik schrijf dit allemaal, omdat Sombermans vanmiddag een telefoontje kreeg van een verrekt aardige Pliesievrouw:

- Bent u de eigenaar van een Citroën Picasso?
Ik rook onmiddellijk lont: Levensmaatje was ermee weg.
- Jazeker.
- Die auto staat aan de Secretaris Jansenstraat al meer dan een uur buiten de parkeervakken. Als die niet gauw wordt weggehaald, krijgt u een bekeuring.
- O, en daar wilt u mij voor behoeden? Dank u wel. Mijn vrouw is met die auto weg. Ik fiets onmiddellijk naar d'n Aldi - want daar hebt u het natuurlijk over...
- Klopt.
- En pas daar de vereiste correctie toe.
- Prima, maar wacht u op uw vrouw, anders krijgen wij haar straks hier met de mededeling dat de auto gestolen is.
- Doe ik. Heel attent van u.
Einde telefoongesprek.

Vagelijk nog even denkend aan wellicht weer een andere maffia, die het dit keer op huis, haard, of auto gemunt zou kunnen hebben (Verstrek nooit persoonlijke gegevens aan een onbekende) wierp ik mij in het zadel teneinde een gezellig plaagggesprek met Levensmaatje voor te bereiden.

Wat u al vermoedde kwam uit. Bij d'n Aldi geen Picasso te bekennen. Niet meer.

Op de terugweg had ik, komend uit de Odulphusstraat, vanwege de 30 km-zone, voorrang op een vrachtauto van Gemeentewerken in de Hoofdstraat, maar kreeg die niet! En geen pliesie te bekennen, natuurlijk. Deze keer vergaf ik het haar. En de gemeente krijg ik nog wel eens.

De daad bij het woord

(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl