En nu gezonde oppositie graag

Bij de vorming van een nieuw college van Burgemeester en Wethouders (coalitie) wil men het net als in 2018 (-2022) weer aansturen op een zogeheten raadsbreed beleidsakkoord. Destijds gebeurde dat onder het motto 'samen werken aan ons Best'. Waarom behoud ik mijn reserves tegenover deze harmonische intenties?

Omdat die zogenaamde harmonie kennelijk het voeren van een gezonde oppositie in de weg staat. Best is een van de weinige gemeenten, waar tijdens de laatste raadsverkiezing de plaatselijke groeperingen het hebben afgelegd tegenover de landelijke partijen. Daarbij heeft de PvdA bij voorbeeld van de 'injectie' met Groen Links geprofiteerd met een winst van 2 zetels (van 1 naar 3). Gemeentebelangen, ooit een gezichtsbepalende partij, is gereduceerd tot nog maar 1 zetel. Best Open (3) is, zij het miniem, in stemmenaantal door PvdA/GL overvleugeld. Alleen de Jongerenpartij JO (4) wist zich zodanig de handhaven, dat ze naast VVD (4) en D66 (4) weer aanspraak kan maken op een wethoudersplaats. Het gevecht om de vierde wethouder (het huidige aantal, niet teveel voor een gemeente met 30.000 inwoners met heel wat te regelen op haar bord) zal dus gaan tussen Best Open, PvdA/GL en CDA (ook 3 zetels)

Ik ben enigszins afgedwaald, want het gaat me immers om de behoefte aan een gezonde oppositie, waaraan het in 2018-2022 heeft ontbroken. Er is in de afgelopen periode nauwelijks gebruik gemaakt van het recht van de raad op het stellen van kritische schriftelijke vragen aan het zittende college. Was er reden tot kritiek en/of het vragen om opheldering, dan vloeiden die voort uit verhalen in het Eindhovens Dagblad of uit ingezonden stukken in het weekblad Groeiend Best. De laatsten meestal van particulieren en oud-raadsleden of -bestuurders, die daar mogen huilen met de wolven in het bos. De raadsfracties beperken zich daar doorgaans tot het verkondigen van standpunten, die in de raadsvergadering thuishoren en nergens anders. Gaat er eens in de praktijk wat mis, zoals bij de aanleg van de rotonde Oirschotseweg/Bernhardlaan (gevolg: gevaarlijke verkeerssituaties) of regelrechte leugens over wat er in de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) staat of niet, dan heerst er een oorverdovende stilte.

Harmonie? Best, maar mijdt de struisvogelpolitiek, wil je bij verkiezingen een opkomst van meer dan 48%, ook nog eens 2% lager dan het landelijk gemiddelde.

Jam uit 'n kistje

Je schoongewassen jampotje meebrengen ter vulling door de kruidenier? Geen nieuws onder de zon, denk ik dan als oorlogskind. Een enkele supermarktketen experimenteert met het vermijden van plastic verpakkingen. Laat het slagen en overal navolging vinden. Het ergste zijn nog de vleeswaren in onrecyclebare schaaltjes van zwart piepschuim zoals de nu nog worden aangeboden. Moeten bij het restafval.

Maar hoe het in de oorlog was, zal het nu niet gaan. Voorop gesteld, plastic was nog niet aan de orde. Wel was er een chronisch gebrek aan glas(werk). De kruidenier in ons dorp – niks zelfbediening – placht te vragen: Wat zal 't zijn? Aardbeienjam graag. Dan schepte hij de substantie uit een houten, met zilverpapier bekleed kistje om vervolgens met een natte vinger dat potje af te vegen. Niemand die daar wat van zei, hoewel bij voorbeeld tuberculose toen nog een echte zeer besmettelijke volksziekte was. We hadden niks te vertellen, laat staan dat het hebben van korte lontjes een vergelijkbare ziekte was.

De zoon van de kruidenier – evenals schrijver dezes een nakomertje – was een schoolvriend van mij en we deden wat schoolvriendjes plegen te doen: zoals een geheimschrift ontwikkelen, waarvan de vruchten volgens afspraak onder een steen in het dorp werden gedeponeerd. Wout, zo heette hij, kwam regelmatig na schooltijd de markt opgelopen, happend in wel zes sneden brood op een stapel. Dat maakte indruk. 's Avonds om 'n uur of zeven luisterden wij samen naar de onvergetelijke hoorspelserie Tom Poes, terwijl zijn pa na ongetwijfeld vele Wat zal 't zijns een dutje deed.

Na de bevrijding nodigde Wout de buurt wel eens uit in het enorme pakhuis achter de winkel, om met de slaghoedjes van gevonden lege geweershulzen in de weer te gaan: ze in een bankschroef klemmen en dan het slaghoedje met spijker en hamer laten knallen. Opdracht van de initiatiefnemer: straks allemaal hard lachen, dan worden ze thuis niet gealarmeerd.

Laat je niks wijsmaken

‘Wie daar niet tegen kan, moet uit het fruit gaan,’  zei een teler, wiens kersenoogst vorig jaar april door sneeuw en kou verloren ging. Ik weet het, ‘ t  is makkelijk, bij zo’ n nuchtere uitspraak te knikken, maar oude weerspreuken als maart roert z’ n staart en aprilletje zoet geeft er nog wel eens ‘ n. witte hoed zeiden het al. Oma kan je vertellen dat je voor IJsheiligen (11-15 mei) de geraniums niet buiten moet zetten.

Ondergedompeld in de waan van de dag, berichten de media over uitzonderlijke droogte die ons het risico van meer natuurbranden zou opleveren. Natuurbranden in maart/april terwijl ‘het nog niet eens zomer is,’ schreef een krant. Maar als het over watertekort in het landschap gaat, wens ik alleen naar de bazen van de waterschappen te luisteren. Die bevestigen dat het in maart met de nattigheid niet over hield. Dat verhoogt het risico van branden zolang het lentegroen nog niet tot ontwikkeling is gekomen. In mei is dat ook weer voorbij.

Een en ander neemt natuurlijk niet weg dat we wel degelijk in kleinzoons tijd met extreme weerstoestanden te maken hebben. Min vier, in de nacht van 1 op 2 april, zoals in het zuiden wordt verwacht, is niet mis. .

Freudiaans? 'Brabant annexeren'

'De annexatie van Brabant.' Wat is dat nou voor flauwekul. Een ideetje van Tom Jesse, interviewer van Maarten van Rossem in een podcast waarin het deze keer gaat over wapens en militaire strategie. Even citeren:

Tom: Stel nu dat wij een leger hebben en we willen vanuit Utrecht Brabant aanvallen en veroveren. Hoe bouw je dat dan op? Eerst tanks, dan andere wagens en dan de vliegtuigen?

Maarten: Ja, het is de vraag, wat voor macht Brabant op de been kan brengen. Dus ik zou zeggen, val aan op de eerste dag van het carnaval. Dan moet je ze totaal kunnen verrassen.

Bij mijn weten behoort Utrecht niet tot Holland, maar het scheelt niet veel dus zou je bijna gaan denken aan een Freudiaanse verspreking.

Hoezo, een aanval op Brabant? Als ze het nou op de oude erfvijand Friesland hadden gemunt, zou ik me daar nog iets bij kunnen voorstellen. Schromelijke vergissing. In Holland zijn ze jaloers op Brabant en zoiets kan een voedingsbodem voor oorlog zijn, is 't niet Poetin? Ik wil die veronderstelde jaloezie best toelichten: Brabant is tegenwoordig, economisch gezien, zo ongeveer de kampioen van Nederland (denk alleen maar eens aan Eindhoven Brainport). En – andere tijden – Brabant was tussen 1648 en 1795, 'n soort kolonie van Holland. Machtsherstel!

De reactie van historicus Maarten met carnaval is overigens logischer dan je in eerste instantie zou denken, ware het niet... zie verderop. Maar op 4 maart 1590 al speelde carnaval een cruciale rol bij de inname van Breda via de list met het Turfschip. De Spaanse bezetting van het kasteel was volgens de verhalen minimaal, doordat de soldaten zich in de stad massaal overgaven aan het carnaval.

Ware het niet? Ware het niet dat, anders dan de reguliere media suggereren, carnaval in het zuiden al lang niet meer zo algemeen wordt gevierd als voorheen. Ik zou ze de kost niet willen geven, die uitwijken naar de wintersport en andere plekken onder de zon.

Voorlopig heeft Brabant in tegenstelling tot Holland, niks te vrezen.

Het betreurde huis

In 1921 kocht mijn vader via de erven van Charles Schunterman, de vader van mijn moeder, die ik - mijn opa dus -  niet heb gekend,  het herenhuis Brugstraat 2 in Ginneken.  Na verloop van tijd kwamen mijn ouders (in 1911 getrouwd) elkaar tegen op de Ginnekenmarkt, waarop vader zei: begin jij het hier ook zo saai te vinden? Die vraag stellen aan mijn moeder was tevens haar beantwoorden; ze is haar hele leven verzot geweest op het stadsleven. Het gesprek leidde tot een vestiging van enkele jaren in Brussel en omgeving. . 

België was in die tijd, vergeleken met ons land, een goedkoop land om te leven, zeker als je zoals m'n vader die voordrachtkunstenaar en schrijver was, je geld verdiende in Nederland. Het ging dus mijn ouders voor de wind. Rond 1930 waren mijn oudste zus en mijn twee broers toe aan het middelbaar onderwijs. Daarin voorzag zelfs Brussel onvoldoende. Om de teleurstelling bij mijn moeder te verzachten, stelde vader voor, het huis in Ginneken mede naar haar inzichten te moderniseren. En zo geschiedde, inclusief een serre en twee verdiepingen op de haaks op de 'hoofdbouw' gelegen keuken en eetkamer: een 'muziekkamer' en vier slaapkamer(tjes).

In dat huis ben ik, geboren in het Laurens Ziekenhuis kamer 2, opgegroeid. Heb daar de Tweede Wereldoorlog en de jaren vijftig meegemaakt. Die oorlog heeft het ook mijn ouders niet gemakkelijk gemaakt. Het begon er al mee bij de Duitse inval in 1940 dat tijdens onze vlucht op de fiets naar Vlaanderen twee plafonds in het woon- en werkgedeelte naar beneden kwamen. (Kleine historie: een speelgoedautootje waarvan de lichten echt konden branden en dat ik op mijn verjaardag had gekregen, werd uit de kelder gestolen.)

Mijn ouders weigerden aansluiting bij de zogenaamde Cultuurkamer (een verplichting van de bezetter) zodat ze niet in het openbaar mochten optreden. Die optredens beperkten zich tot 'bruiloften en partijen', waarbij het 'mee mogen eten' deel uitmaakte van het honorarium. Wrang detail: tijdens een priesterfeest bij een boeren familie gebruikten ze tafelzilver dat ze eerder tegen eten hadden geruild.

In oktober 1944 liep het huis zware schade op tijdens een bombardement op onder meer de tegenover gelegen hervormde Laurentiuskerk. Een bomfragment sloeg in de kolenkelder, waarachter ouders en inwonenden schuilden (ik was elders) en een kleine scherf doorboorde de lambrisering van vaders werkkamer, die we toen als woonkamer gebruikten. 

Je kunt concluderen dat het huis er eigenlijk nooit meer bovenop is gekomen. Vader (inmiddels 77) kocht in 1954 van een Ginnekense aannemer een van drie aaneengesloten nieuwbouwhuizen aan de Ulvenhoutselaan en probeerde van het huis Brugstraat 2, sinds 1942 na annexatie van Ginneken Duivelsbruglaan 8 Breda, af te komen met een huurkoopcontract, wat mislukte.

De rest is tamelijk mistig. Het huis met tuin aan de Duivelsbruglaan is omstreeks 1960 aangekocht door de gemeente Breda, met het oog op een heilloos en dan ook niet uitgevoerd plan, de straat ter plaatse te verbreden. In die tijd in Leeuwarden wonend en bezig met de opbouw van een eigen gezin, heb ik begrepen dat een zwager van mij, die wethouder was, hier een rol in heeft gespeeld. Belangenverstrengeling? Wat dan ook, ik beleef een en ander nu als een verdrietig verhaal, waarbij nieuwbouw op dezelfde plek niet tot herstel van de monumentaliteit van dit straatgedeelte heeft geleid. 

Iemand heeft weer es wat bedacht

Dacht dat crises - virussen, oorlog, inflatie - een perfect middel waren om van het leven te leren. Vergeet het. Citaat 1: Als wij ons thuis verwend gedroegen, zei mijn vader - die WO1 en 2 had meegemaakt - 'er moet weer oorlog komen.' Natuurlijk ga je de waarheid daarvan pas later beseffen.

Citaat 2: 'Iemand heeft weer eens wat bedacht,' aldus Levensmaatje, toen ze vanmorgen de krantenkop zag 'Zonder diploma naar de universiteit'. Treffender kan ik  het niet bedenken. De VO-raad (dat is de Vereniging van scholen in het voortgezet onderwijs) vindt dat Corona de leerlingen die geacht worden daar af te studeren niet mag duperen.  Stuur die raad rap naar huis. 

Er zijn sowieso teveel jongeren mét VO-diploma die koste wat kost naar de universiteit worden gestuurd en die na één jaar afhaken, omdat ze ondanks dat middelbare diploma hun tentamens niet halen. (Toegegeven, er zijn ook die door dat eerste jaar rollen en besluiten de volgende semesters te gaan feesten.) 

Het zijn doorgaans de ouders die hun kinderen dwingen, ook al zouden die liever een praktisch vak leren. We kennen iemand die  timmerman had willen worden, naar de uni werd gebonjourd, daarna weliswaar een glanzende carrière opbouwde, maar daarmee niet gelukkig was en na z'n pensioen alsnog ging timmeren. En dat laatste doet-ie keigoed.  Het tekort aan timmerlieden en andere vakmensen laat ik hier maar even buiten beschouwing. 

Eerder pleitte ik al eens voor de onderscheidende betiteling theoretisch en praktisch opgeleiden. Zo voorkom je wellicht ook een discriminerende radioreclame als die van Promovendum met 'verzekeringen voor hoger opgeleiden'. Alsof je - ten overvloede - als praktisch geschoolde minder waard zou zijn.

Weet je wat, begin als 'middelbare' in het eindexamenjaar maar vast te feesten, als je dat al niet doet. Want de VO-raad heeft het beste met je voor.

Gemeente Best 'herkent' geen bedreigingssfeer

 De gemeenteraadsverkiezingen van komende woensdag dreigen qua belangstelling van de gemiddelde burger ondergesneeuwd te raken door de oorlog in Oekraïne, terwijl het toch al moeilijk is de landelijke politiek buiten de deur te houden. Het is niet moeilijk te voorspellen dat de optredens van Marc Rutte in het kader van de oorlogscrisis sterk bepalend zullen zijn voor de uitslagen op plaatselijk niveau. Kiezers plegen zich op het allerlaatst enigszins te oriënteren, als het gaat om de hoofdonderwerpen op stads- en dorpsniveau. Als ze dat al doen.

Familie hier in Best, vroeg of ik een tip voor ze had. In eerste instantie heb ik geantwoord, 'we weten het zelf nog niet'. Je kunt ed.nl/kieswijzer (per gemeente) eens proberen, maar bij een blik op die website stuitte ik op nogal wat vrijblijvende mededelingen van de deelnemende partijen. Laten we ons daarom maar eens bezig houden met de dreigingssfeer die ook op lokaal niveau boven onze hard werkende politici hangt.

Recente uitlatingen van die kringen over bedreigingen van plaatselijke bestuurders (65% van de burgemeesters zou daar last van hebben) en de uitgebreide aandacht van sommige media over plannen tot betere beveiliging geven daar aanleiding toe. De regering zou daar volgens de berichten zelfs 100 miljoen voor willen uittrekken.

Het begon in februari met een advertentie van de CDA-lijsttrekker uit Den Helder namens 'heel veel' collega's in de dagbladen onder de kop Geen haat in de raad, waarvan ik in eerste instantie dacht: best een aardige verkiezingsstunt. Toch vond ik hierin aanleiding, de burgemeester van Best eens te vragen hoe het in zijn gemeente staat met de dreigingssfeer, want dat het probleem hier en daar speelt is zo nu en dan wel degelijk tot uiting gekomen. Zie ook de uiterst kwalijke incidenten in de Tweede Kamer en vooral het geklooi in het land, waarbij pistolen worden gericht, soms ook afgeschoten, en met messen wordt gezwaaid en/of gestoken. Het antwoord van de Bestse burgemeester via een woordvoerder luidde kortweg: 'Deze situaties zijn niet herkenbaar voor gemeente Best'.

We moeten dus concluderen: Best heeft alles van een randgemeente van een grote stad (i.c. Eindhoven) behalve een echt veiligheidsprobleem voor bestuurders, ambtenaren en raadsleden. Als dat klopt, houen zo.

Kappen met kappen

 B en W van Best hebben onlangs een kapvergunning afgegeven voor maar liefst 35 bomen in de luxe wijk Koekoeksbos. Op het eerste gezicht: steeds minder bos dus. Als ik het goed begrepen heb uit een vorige melding, heeft het iets te maken met ver- of nieuwbouw. Wie dit blog enigszins volgr, kan weten dat ik niet als enige van het 'kappen met kappen' ben. Vervanging van bomen is geen oplossing bij de huidige klimaatproblemen (actueel: de gigantische overstromingen aan de oostkant van Australië). Ik heb me door een deskundige laten vertellen, dat een nieuw aangeplant bosje niet op kan tegen het positief effect op de lucht van één volwassen boom.

Sinds in Best in 2020 en 2021 als monumentaal aangemerkte beuk en een eik om wat voor reden dan ook zijn gerooid, is de gemeente afgestapt van de kwalificatie 'beschernde bomen'; voortaan heten ze markant of zoiets. Het is allemaal zo ondoorzichtig. In het Wilhelminapark in Tilburg is een paardenkastanje uit 1898 omgezaagd, naar verluidt per vergissing. Begrijpelijke woede onder de burgerij.

De demonstratie van het jaar is die in het Limburgse Born, waar 'boomzitters' in het bos van een autofabriek de maatregelen van de overheid tegen wat heet huisvredebreuk riskeerden, teneinde te voorkomen dat we straks het bos niet meer zien. Frisse lucht en klimaat contra economie, waar maken we dat nog meer mee.

Zestig milieugroepen uit heel Europa verkeren in staat van oorlog met de Europese Commissie, omdat die volgens hen ten onrechte het rooien en opstoken van bossen ziet als een bijdrage aan de verbetering van het klimaat. Bomen hebben het trouwens altijd weer gedaan. Bijna de helft van de provinciale (80 km-)wegen in ons land zouden mede daardoor onveilige bermen hebben. Over het verband tussen onveiligheid en het indrukken van het gaspedaal hoor je zelden iemand.

In de Bestse wijk Heivelden zijn vrijwilligers bezig met het inrichten van een 'plukbos'. Mooi idee, als het maar niet zoiets is als een doekje voor het bloeden.

'De hat kussen'

Luister de laatste tijd regelmatig naar Radio 1.be, 'Altijd benieuwd'. Kan te maken hebben met mijn Vlaamse roots (mijn grootvader werd in Brussel geboren), maar het is ook een mooie uitwijkhaven bij de overmatige aandacht voor de Olympische Winterspelen op de Nederlandse nieuwszender. Die Belgische zender heeft m'n sympathie. Minder schreeuwerig dan NPO, ook qua reclame. Vooral het timbre van de vrouwelijke journalisten en presentatoren bevalt me. Letterlijk 'n toontje lager, waar de Nederlandse collega's nogal eens vervallen in gekakel - kan heel erg zijn, zeker als de geïnterviewde ook 'n vrouw is met laten we zeggen enige stemverheffing. 

Radio 1.be is trouwens ook een handige nieuwsbron voor NL-rubrieken als Nieuwsuur, dat dezer dagen de scoop overnam over het onderzoek van de Gentse universiteit, waar men heeft vastgesteld dat poepende en pissende honden in de natuur een niet te verwaarlozen stikstofprobleem vormen.

Deze week sprak 'de Belg' met Wouter de Vriendt, politieke voorman van de Groenen. over het verzet van deze club tegen het eventueel terugdraaien van het eerder genomen besluit tot afschaffing van de kernenergie bij de zuiderburen. De Vriendt komt uit Oostende (West Vlaanderen) en dat kun je horen. Hij zei niet gasprijs, maar hasprijs. Dat mensen uit dat gewest de g uitspreken als h, weet ik van mijn (overleden) twee jaar jongere broer Eddy, die na de oorlog door een West-Vlaamse vlasboerenfamilie liefdevol werd opgevangen om aan te sterken. Er was daar een jongen die Gaby heette, maar in de praktijk was dat natuurlijk Haby. 

Ik ben taal- noch dialectkundige, dus moet het doen met de mededelingen van Ed. Die had op dat gebied bepaald aanleg; kon zelfs zinnen uitspreken, waarvan je zou zweren dat het Russisch was. Van hem heb ik dus de volgende zin, opgepikt in West-Vlaanderen: He kunt hij mij de hat kussen. Ge kunt mij de gat kussen. 

Niks nachtleven

Nogal typerend voor onze jeugd, de inleiding van Sante Brun’s column over het zogenaamde nachtleven van toen, al vraag ik me af of er veel moeders waren die zo martiaal optraden.

Nou ja, niks nachtleven. Vergeet niet dat het nog steeds wederopbouwtijd was en we relatief arm waren. Een bescheiden leven in alle opzichten dat tot in de jaren zestig duurde. Was je getrouwd, dan was je blij dat je van opa een tv kreeg en pas bij het tweede kind kwam er een koelkast. De belastingaanslag kwam natuurlijk altijd ongelegen voor een gezin in opbouw.

Het is altijd een kwestie van ‘welvaart’ geweest; de status quo die laten we zeggen vanaf midden jaren tachtig onvoorstelbare vormen heeft aangenomen. Het kon niet op. En trouwens, als ik zie wat er in de super van onze wijk nog steeds allemaal zonder aarzelen in de karretjes wordt gekieperd, lijkt de inflatie nog ver weg.

Met zo’n verleden, hoor je dan een student zonder blikken of blozen verklaren dat-ie een schuld van 85.000 euro heeft en dat het – omdat hij nog een jaar moet – wel een ton zal worden. Toch zijn er ook met 0 op de meter; kwestie van goede ouders hebben, denk ik dan.

Nachtdiensten op de krant waaraan ik verbonden was, vielen mee. Het waren eigenlijk eerder avonddiensten, zodat er nog net een pilske gevat kon worden bij Piet Giesbers, oud-speler van voetbalvereniging Eindhoven. En dat kon na sluitingstijd nog wel eens ‘n uurtje uitlopen, als de lichten in het café uitgingen en wij door – wat wenst u te drinken? – Nelly Giesbers naar een achterkamer werden verwezen. Hopelijk was de dan verstrekte erwtensoep nier zuur.

Muziek? Kan ik me niet herinneren. Wel later in de Esquire, bezijden de Catharinakerk, die een nachtvergunning had.: ‘Weet je wat ik zie als ik gedronken heb? Allemaal beestjes’.

Met de billen bloot graag

De gemeenteraad van Best heeft afgezien van de bouw van een rotonde Sint-Oedenrodeseweg/Ringweg. Terecht volgens mij. De suggestie daarvoor kwam voort uit de ongevallen die daar gebeuren. Zou je inderdaad tot zo'n maatregel overgaan, dan moet je in elk geval ook de aard van die ongevallen analyseren. Het is al net als bij de zogenaamde onveiligheid van de provinciale (80 km-)wegen in Nederland, waarvan door onderzoekers is beweerd dat bij 40% de bermen onveilig zijn. Wedden dat de bomen weer de schuld krijgen, in plaats van het gaspedaal?

Het gaat trouwens, als ik het goed heb, in het geval Rooiseweg om een t-kruising en met een rotonde in zo'n situatie hebben we in Best slechte ervaringen. Op zo'n kruising, namelijk die van de Oirschotseweg/Prins Bernhardlaan zag men zich genoodzaakt, het verkeersplein excentrisch aan te leggen. Het is er, voornamelijk door het gedrag van fietsers, niet veiliger op geworden.

Intussen is de strijd om de gunst van de plaatselijke kiezer (gemeenteraad, 16 maart) losgebarsten. Nou strijd, het valt nog te bezien. Bij voorgaande gelegenheden bleven de wervende activiteiten van de partijen zo ongeveer beperkt tot algemeenheden als 'Het Beste voor Best' (ik parafraseer hier maar even). Iedereen weet zo langzamerhand dat er de komende jaren heel wat op het spel staat, landelijk maar ook op plaatselijk niveau. Denk alleen maar eens aan de woningnood, die ook Best voor ontzaglijke opgaven stelt.

In het plaatselijke weekblad Groeiend Best roeren zich intussen de burgers met vaak uitvoerige ingezonden stukken. Daarbij gaat het onder meer over de toekomstige reconstructie van de spoorzone. Kernvraag: gaan we daar terwille van de realisering van 600 woningen drastisch de hoogte in, of kiezen we voor meer groen en behoud van het dorpskarakter, door lager te bouwen, wat netto 200 woningen minder oplevert? Een gillend dilemma, waarbij ik alleen maar kan aantekenen dat het dorpskarakter, waar een gemeenteraad jaren geleden nadrukkelijk voor koos, door bepaalde ontwikkelingen in het centrum allang is achterhaald. Maar ik zag in het ED een getekende impressie van de 'hoge versie' aan het spoor en schrok van het daarbij 'verzuipen' van het station, volgens mij een van de mooiste staaltjes van architectuur die de afgelopen kwarteeuw Best heeft opgeleverd.

Terugkerend naar de verkiezingsstrijd, bij mijn weten heeft tot nu toe één deelnemende partij (PvdA-GL) zich uitgesproken over de omvang van de nieuwbouw: 600 woningen. Dat is in elk geval prettig om te weten als je naar de stembus gaat. Het zou mooi zijn als alle partijen tijdig op een aantal punten met de billen bloot gingen. *) Bij voorbeeld ook (een ander twistpunt) op dat van de nieuwbouw van het gemeentehuis, annex sociaal ontmoetingspunt Best Wijzer, waarvoor in eerste instantie wordt gedacht aan de gemeentegrond grenzend aan Zeeman. Een aantal zich noemende 'Betrokken Bestenaren' ziet niets in zo'n vooral 's avonds doods bouwblok aan het Dorpsplein, dat van meet af aan is bedoeld de nodige reuring op te leveren.

---

*) Inmiddels (11 februari) heeft een tweede groepering (Best Open) zich via social media in dezelfde geest uitgesproken. Die partij is tevens van mening dat het gemeentehuis moet worden verbouwd, dus geen nieuwbouw. 

Jachtinstinct

Een vrouw vertelde mij in geuren en kleuren: tijdens een crematieplechtigheid (let op de locatie) vroeg een man ‘Mag ik zeggen dat u mooie benen hebt?’ (let op het woordgebruik).

Het jachtinstinct van de man is van alle tijden en het is de vrouw die daar rekening mee houdt. Natuur en cultuur. Wil je hier iets aan veranderen, dan is dat een kwestie van tientallen jaren, merkte Maarten van Rossem op in een van zijn intussen al meer dan honderd podcasts.

Natuurlijk heb ik het hier niet over misbruik en/of grove benaderingen van vrouwen door mannen (of zij die denken dat al te zijn). Ik ben katholiek opgevoed in een tijd dat het vrouwelijk geslacht in die kringen als ‘heilig’ werd beschouwd; immers voorbestemd tot het moederschap. Ik onthoud mij verder van een  waardeoordeel hierover. Tijden mogen veranderen hè?

Van Voicegate en het daaruit voortvloeiende gezeik zijn we nog niet af. Iets om al lezend en bladerend over te slaan.

Een helaas te vroeg overleden zwager placht te zeggen ‘de baas bakt koekjes’, een aardige omschrijving van het begrip macht, vind ik. Als dat ergens speelt dan is dat toch wel in het wereldje van de omroepen. Om in de sfeer te blijven, daar is het wegpromoveren of zelfs uitrangeren van vrouwen, die ‘over de tijd’ (iets anders dan over tijd) zijn nog steeds de gewoonste zaak van de wereld.

Begin eens met daar iets aan te doen; dat is geen kwestie van jaren.

Verraad

 Een notaris, tijdens de oorlog lid van de Joodse Raad in Amsterdam, zou voor 85 procent zeker schuldig zijn (geweest) aan het verraad van de familie Frank in het Achterhuis, dus tevens debet zijn aan de dood van de 15-jarige Anne, over de hele wereld bekend van haar dagboek. De notaris zou dit hebben gedaan om zichzelf en zijn gezin tegen de Duitsers te beschermen. (Wit voetje halen, zo heet dat volgens een vergeten uitdrukking.) Vijf en tachtig procent bewijs; geen rechter die dat als wettig en overtuigend zou accepteren. Deze vrucht van een onderzoek door een internationaal team is dan ook onmiddellijk in twijfel getrokken.

De enige tastbare aanwijzing voor dit verraad zou bestaan uit een door vader Otto Frank overgetypt anoniem briefje. Frank heeft dat na de oorlog gelaten voor wat het was.

De media zijn daar deze week opgesprongen want ja, de media willen wel. Na deze gratis publiciteit zien we op de voorpagina van de dagbladen een advertentie voor het boek Het verraad van Anne Frank. Kassa! Ook tegen de titel zou je – hoewel formeel niet onjuist – bedenkingen kunnen hebben. Google maar eens op ‘het verraad van’. Je ziet dan dat de formulering even goed zou kunnen betekenen dat Anne verraad heeft gepleegd.

Het is een door uitgevers geliefde methode, eerst de massale publiciteit, vervolgens de uitgebreide reclame in welke vorm dan ook. Zo hoor je dezer dagen Claudia de Breij dagelijks verwijzen naar het boekske dat zij heeft gemaakt na haar gereguleerde interview dat zij vorig jaar had met de toen aankomende kroonprinses Amalia. Een en al lof natuurlijk voor het (wettelijk, dat klopt) als volwassen bestempelde meisje. Jammer alleen, dat de prinses zich bij haar ontvangst door de Raad van State bediende van op z’n zachtst gezegd onvolwassen taalgebruik: ‘Ik besef me’. Nog meer te betreuren: kennelijk heeft Amalia vader Willem-Alexander niet gevraagd, of het wel slim was, in coronatijd 21 mensen uit te nodigen op de viering van haar achttiende verjaardag. (WA heeft daar achteraf zelf van gezegd dat het anders had gemoeten.)

Claudia de Breij put zich in de radioreclame voor haar boek intussen uit. de bijzondere eigenschappen van de kroonprinses te benadrukken. Ze desavoueert zichzelf daarmee als cabaretier, althans in de sfeer die het cabaret oorspronkelijk had: doortrokken van spot en aanklacht. Ook een vorm van verraad, maar dan aan zichzelf.

Belastingdienst maakt er 'n potje van

Het jaar is nauwelijks begonnen en, ja hoor, daar is-ie al, de eerste voorlopige aanslag over het belastingjaar 2022. Het regeerakkoord en de daarin opgenomen 'begrotingen' in aanmerking genomen, kan ik me daar iets bij voorstellen. Maar mijn relatie met de Belastingdienst hangt wel van voorlopige aanslagen aan elkaar: 2020 en 2021, die van 2020 overeenkomstig het bedrag onder de streep van mijn aangifte. Ook daarbij weer de ietwat onheilspellende mededeling dat aan het document 'geen rechten kunnen worden ontleend'. Dus ook niet 'ik heb toch al keurig betaald?' 

De laatste maanden van 2021 heb ik - voor het eerst - met verlangen uitgekeken naar een blauwe envelop met de definitieve aanslag over 2020, met naar ik verwacht als eindbedrsg 0. Nogmaals, ik heb toch al betaald? Die envelop kwam wel, maar zie voor de inhoud de eerste zin van dit stukje. 

Wat valt er uit deze gang van zaken anders te concluderen dan dat de Belastingdienst er 'n potje van maakt? 

Met de klachtenprocedures van de Belastingdienst wil ik de lezer niet vermoeien, mede omdat ik ook nog eens worstel met printerproblemen, die me zojuist een vracht aan verkeerd bedrukt papier hebben gekost. Maar één van de aanbevolen mogelijkheden is gebruikmaking van onder meer Twitter.. Doen we dat maar.

Het onbespreekbare besproken

De gemeenteraadsverkiezingen komen er aan (16 maart) en dat is al merkbaar, ook in Best. Druppelsgewijs presenteren de partijen hun kandidatenlijsten en/of proberen op verschillende manieren de aandacht op zich te vestigen. De website PleinBest wil daarbij een handje helpen en bereidt interviews voor over actuele Bestse onderwerpen. Alle politieke groeperingen hebben de uitnodiging daartoe aanvaard. Ik begrijp dat het (Corona!) een online-gebeuren wordt. De interviews worden op film vastgelegd.

Het ziet er naar uit dat ook het tot dusver onbespreekbare wordt besproken. Vraag 4 van het door PleinBest gepubliceerde lijstje luidt namelijk: 'Moet Best zelfstandig blijven of is het misschien beter een wijk van Eindhoven te worden?'

Deze vraag stellen is haar beantwoorden: 'Ja, Best moet zelfstandig blijven.' Althans, dit is standaard de reactie in vrijwel alle gemeenten, waarvoor herindeling door wie dan ook aan de orde wordt gesteld, in elk geval ook in Best. Het idee alleen al, leidt tot allergische reacties. Er is in deze gemeente slechts één oppositiepartij, namelijk D66, die vorig jaar de mogelijkheid van een gemeentelijke herindeling durfde te opperen, namelijk toen in de raad de vervanging van het gemeentehuis aan de orde was. Helemaal niet zo gek, als je in aanmerking neemt dat de financiële draagkracht van een gemeente, mede gezien de haar in toenemende mate opgelegde taken, voor een groot deel afhankelijk is van haar inwonertal. Best telt ongeveer 30.000 inwoners, terwijl als minimaal aantal steeds vaker 40.000 wordt genoemd. Lang is gedacht dat intergemeentelijke samenwerking hét alternatief zou zijn, maar in de praktijk is die in het algemeen weinig hoopgevend.

En dan: 'een wijk van Eindhoven'? Best begrijpelijk dat PleinBest zijn vraag zo inkleedt. Op 10 december schreef oud-wethouder van Best en regiobestuurder Jan van Beerendonk op de opiniepagina van het Eindhovens Dagblad een artikel onder de kop 'In kleine stapjes wordt Best een voorstad van Eindhoven'. (Mogelijk dat de ED-redactie die kop heeft bedacht, want strikt genomen IS Best al een voorstad.) Maar de strekking van het verhaal liegt er niet om. Er zijn door de gemeente Best richting Eindhoven de laatste tijd nogal wat toegevingen gedaan, die Van Beerendonk beschouwt als 'het begin van het einde'.

Maar betekent een eventuele gemeentelijke herindeling in deze regio als automatisch samensmelting van Eindhoven en Best? Dat lijkt me niet. Er zijn – als het dan toch moet – meer oplossingen denkbaar, al vergt het nogal wat gepuzzel. Best-Oirschot bij voorbeeld, met de naam Heerbeek om het gebakkelei voor te zijn. Terug naar de natuur, de geschiedenis in aanmerking genomen. Alles goed, als het qua naam maar niet zo megalomaan wordt als Meierijstad.

En, het is al met als bij de klimaatdiscussie, steek de kop niet in het zand.

Ondeskundig oog

 Met mijn ondeskundig oog – hoewel, hoeveel deskundigheid is daar voor nodig – zat ik zondagmiddag voor de tv om MiniMaxi Nederlands Wereldkampioen te zien worden. Niet om dat later aan mijn kleinkinderen te kunnen vertellen, want die doen dat natuurlijk aan de húnne. Ze hadden trouwens een afvaardiging hutje mutje op de Oranje tribune (hup Corona) in Abu Dhabi zitten.

Na 'n tijdje zag het er niet best uit: maar liefst elf seconden achterstand op aartsrivaal Hamilton en de verslaggevers opperden al somber dat de champagne wel onder de kurk zou blijven. Ik keerde dus maar terug naar een boeiend artikel in de weekendbijlage van de krant over de roemruchte Raymond Westerling, die tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd in de jaren veertig, naar verluidt met goedkeuring van de Nederlandse regering standrechtelijke executies heeft toegepast op al dan niet vermeende terroristen in Zuid Celebes. Andere koek

Totdat ik via het scherm attent werd gemaakt op enig tumult. Er verscheen een tekst 'Incident' en we zagen een personenauto die de hele racende meute in bedwang hield. Sorry, maar ik snapte er niks van (toch een kwestie van ondeskundigheid?), toen ik zag en hoorde dat Max zijn concurrent toch weer op de hielen zat. Hoe was dit mogelijk? Een gecrashte deelnemer op de baan en iets met de banden van Hamilton, maar dat hoorde ik weer achteraf.

Wat iedereen in Nederland voorspelde (maar dat gebeurt bij voetbal ook altijd) werd deze keer bewaarheid. Max werd wereldkampioen en ik heb uit de commentaren begrepen dat dit van Grote Betekenis is, niet alleen voor de autoracerij maar voor de Nederlandse sport in het algemeen.

Niet één maar meer voorspellingen komen uit. Verstappen, die op 17-jarige leeftijd in zijn sport debuteerde, was van meet af aan al een grote belofte. Zo stellig werd dat verkondigd dat ik me, toegegeven, daarover wel eens relativerende opmerkingen heb veroorloofd. Hoe precies, dat is me zoals gezegd ontgaan, maar hij heeft het 'm gelapt.

De sores van het internetbankieren

Dit is wellicht iets voor Seniorweb, dat onder meer bij CultuurSpoor Best regelmatig workshops verzorgt en via het plaatselijk weekblad gratis computertips geeft aan ouderen. Over internetbankieren bij voorbeeld. Het blijft voor veel mensen geen sinecure, vooral omdat er telkens, overal en door iedereen van uit wordt gegaan, dat je een smartphone hebt. De ING Bank doet dat bij voorbeeld. Mensen die net enigszins vertrouwd zijn met een Windowscomputer (nog altijd aanzienlijk goedkoper dan een Apple) merken al gauw dat maar weinig instanties daar op inspelen.

Laten we eens even bij de ING blijven, toevallig de bank waar ik ooit als oud-Postbankaanhanger terecht ben gekomen. Ik bankier dus van oudsher via Windows. Mijn telefoontje is een prepaid, dat ik vrijwel uitsluitend gebruik voor het ontvangen inlogcodes via SMS. Bij voorbeeld ook voor het inloggen bij de belastingdienst en de zorgverzekering. Onmisbaar op dat punt, kun je wel zeggen.

De bank maakt voor het inloggen gebruik van een kleurenscanner. Als je de vereiste gegevens (gebruikersnaam en wachtwoord) hebt ingevuld, verschijnt er op je computerscherm een kleurrijke afbeelding, die wel iets weg heeft van de QR-code, die bij de viruscontrole wordt gebruikt. Je richt je scanner op die code en dan krijg je de mogelijkheid om verder te gaan. Ik zal je maar niet vermoeien met allerlei details.

We hebben hier in huis diverse rekeningen/gebruikers, met evenzovele kleurenscanners. Nu deed zich dezer dagen het merkwaardige geval voor dat beide scanners niet meer werkten. Ze werden niet meer herkend.

Mijn zoektocht naar een oplossing van dit probleem leidde naar een landelijk telefoonnummer (020, dus Amsterdam), waar je als eerste te horen krijgt: 'Het is erg druk.' Maakt niet uit of je in de week of in het weekeinde belt. Het is altijd druk, ook als daarop bij voorbeeld op zaterdag de mededeling volgt dat de telefonische hulp niet actief is,

Nochtans is ons probleem met één van de twee kleurenscanners inmiddels opgelost. Ze moest opnieuw worden geactiveerd, een behoorlijk ingewikkelde actie voor de gemiddelde gebruiker, laat staan voor de oudere mens die, ik herhaal, over een smartphone moet beschikken.

En dit is dan alleen nog maar de ING Bank, die het dag en nacht, door de week en in het weekeinde erg druk heeft.

Oppepper

Derde prik gehad. Zaterdagmiddag 27/11, 16:35 uur, vijf minuten later dan gepland. In Veghel aan De Hamert, ergens achter het centrale magazijn van de Jumbo. Niks booster, de zoveelste 'internationale' term die opduikt en die burgemeesters in de veiligheidsregio blijkbaar stimuleert statements af te leggen in plaats van verklaringen. Ik beshouw de derde prik maar als oppepper en het zou best kunnen dat Hugo de Jonge deze vertaling al eens heeft gebruikt.

'Rij voorzichtig,' maande Levensmaatje ten overvloede, met het oog op de 15 km A50 in het (schemer)donker. Minstens een kwart houdt zich daar niet aan de 100 km.

Als het goed is krijgt L. die van 1945 is, dezer dagen ook een uitnodiging begrijpen we uit diverse telefoontjes.

Ik behoorde tot de minderheid zonder begeleiding daar bij de GGD Hart voor Brabant.

Gaat het goed met ons mam?'

'Ja hoor'

'War zegt-ie?'

'Hij vraagt of het goed met je gaat.'

We worden via een met nylon linten afgebakend zigzagpad naar de administratie geleid, zoals dat gaat op luchthavens. Maar wat een rust. Nauwelijks hoorbaar geklets, laat staan geschreeuw. En de rij blijft in beweging, wat het wachten draaglijk maakt. Anderhalve meter afstand is vanzelfsprekend.

Deze generatie is opgegroeid met het gezegde 'Geduld is een schone zaak en geeft het mensdom veel vermaak.'

Wat er toe doet en wat niet

Drie tieners kwamen om het leven bij een ongeluk in Helmond. een vierde jongen werd zwaar gewond. Dit drama hield de media het afgelopen weekeinde uiteraard bezig, maar er rezen daarbij enkele onbeantwoorde vragen. De bestuurder van de auto was onbevoegd en bij de auto waarin ze reden, toen ze frontaal op een ambulance botsten, werd een cilinderfles lachgas aangetroffen. Van wie was de auto en hoe kwamen ze eraan? Mijn hoop op beantwoording van onder meer deze vragen was gevestigd op de regionale krant. Die hoop is ijdel gebleken. 

In eerste instantie zijn er dus vooral 'ongeloof en verdriet' en die zijn dan ook het 'thema' van de berichtgeving in het Eindhovens Dagblad, dat zijn 'beschouwing;  besluit met: 'Natuurlijk waren de jongens te jong om al achter het stuur te zitten, werd er misschien te hard gereden en lag er een fles lachgas in de auto. Het doet er deze middag niet toe.' (Cursivering van mij, G.).  

Wanneer doet het er dan wel toe? Heeft de politie nog niks kunnen of willen zeggen over de via het kenteken te achterhalen eigenaar van de auto? Is er al onderzoek gedaan naar eventueel lachgasgebruik? Zijn 'Ongeloof en verdriet' twee dagen na het gebeurde nog steeds elementen die zo'n drama in een taboesfeer trekken, een gevoel dat gedegen journalistiek niet in de weg mag staan?

Toch wel 'n beetje beter

Nee, vroeger was niet alles beter, schreef ik onlangs, in een poging als ouwe man te laten weten dat ik de veranderingen wel aan kan en met mijn tijd meega. Maar laat zich nou de laatste tijd van alles voordoen, dat oproept tot nuancering van deze filosofie van de kouwe grond, immers...

Toen zakten er ondanks nieuwe technieken en 'scherpe controles' nog geen parkeergarages, flats en voetbaltribunes in elkaar. 

Toen hadden we een eigen postkantoor, waar Harrie je met een brede lach begroette en op het formulier schreef  'mij bekend'  in plaats van om een identiteitsbewijs te vragen.

Toen waren de banken blij met het - onvermijdelijk - openen van een rekening, zonder je met 'kosten' op te zadelen.

Toen de kleine spaarder nog wat rente kreeg.

Toen reden de treinen op tijd, mits ze reden, maar dat deden ze altijd.

Toen wapperden de vakbonden nog niet met het verschijnsel 'werkdruk' als ze de ziekte van medewerkers wilden verklaren.

Toen werd je niet gedwongen, een smartphone aan te schaffen en apps te installeren, voor contact met overheid en andere instanties.

Toen was de tekst 'ik zal handhaven' in het rijkswapen geen dode letter, al staat er nog steeds letterlijk je maintiendrai.

Toen kinderen op school leerden foutloos rekenen en schrijven.

Toen waren kranten voor iedereen leesbaar en sprekers op radio en tv verstaanbaar.

Toen was de de vrijheid van meningsuiting geen voer voor roeptoeters, maar werd ze gewoon 'fatsoenlijk' toegepast.

Toen hadden we binnen luttele weken een missionaire regering.

Toch wel 'n beetje beter. Ja maar, dat was toen. Snap ik.

'Carnavalsseizoen' gewoon zin in feest

Als het carnavalsseizoen bestaat, dan beperkt het zich van oudsher (nee, vroeger was niet alles beter) tot de drie dagen vlak voor de veertigdaagse vasten, te beginnen op zondag na de hoogmis.

Het woord carnaval betekent zoiets als ‘afscheid van het vlees’. Nog net niet geannexeerd door de PvdD. De start van dit ‘seizoen’ op 11 (gekkennummer) november bestond uit een avondlijke bijeenkomst, waarop de (nieuwe) prins en zijn gevolg hun intrede deden. Tattaaa en Schluss. Op naar Sinterklaas en de rest van de decemberfeesten. En daarna, da's waar, volgen de 'zittingen' met tonproaters en buutreedners. Afwachten of dat straks ook weer kan.

De seizoensgekte valt dus te herleiden tot de behoefte aan feesten, in deze coronatijd wellicht sterker dan ooit. Als het een traditie is, dan is die van pakweg de laatste twintig jaar.

Het heeft te maken met de loskoppeling van carnaval van het r.-k. geloof. En ook ‘n beetje met het gegeven dat wij de kunst van het wachten hebben verleerd. Daarom is het wachten op het einde van het coronavirus ook zo moeilijk.

Eén troost: de meeste besmettingen gebeuren volgens het RIVM in thuissituaties. Dus, carnaval of niet, allemaal naar buiten.

Manipulatie van jongeren

Er is een stroming in Nederland die vindt dat de leeftijd van kiesgerechtigden nog verder omlaag moet dan de volgens mij toch al twijfelachtige 18 jaar. Zelfs enkele politieke partijen, waaronder D66, vinden dat het zestien moet worden. Wees gerust, daar is een grondwetswijziging voor nodig en dat gaat niet zomaar. Zie daarvoor eventueel dit artikel van de Rijksoverheid op het web.

Waarom ben ik daar tegen? Omdat ik tieners helaas in het algemeen niet voor vol aan kan zien. Er moet in hun ontwikkeling nog het een en ander gebeuren, wil het zover zijn. En om te beginnen moet het onderwijs maar weer eens kritisch onder de loep worden genomen, voor zover diverse weldenkenden daar al niet mee bezig zijn.

Ik vind dat je jongeren niet over één kam moet scheren; het snotneuzen-tijdperk ligt ver achter ons. Maar ze worden de laatste tijd, vooral sinds corona, wel erg vaak over de bol geaaid. En er wordt hen ook van alles – in het negatieve – aangepraat, iets waarop media gretig inhaken, met het naar voren halen van psychologen, peda- en andere gogen. Het (nieuws-)scheppend vermogen lijkt wat dat betreft onuitputtelijk. Problemen! Hier dringt zich het woord manipulatie op.

De gevolgen bleven niet uit. Zie de regelrechte rellen onder het alibi van ‘vrijheid van meningsuiting’ en de verheviging van het hooliganisme. Recente berichten over radicalisering van jongeren richting jihadisme via kanalen die ver afstaan van de webmedia die door ouderen worden gebruikt, wijzen op de noodzaak van een  vorming die overeenkomt met wat wij beschouwen als ‘onze westerse waarden’.

Ik maak mij geen enkele illusie: dit stukje wordt niet door jongeren gelezen.

Zeurland

 'n Tijdje geleden ging het over de vraag of Nederland een kutland is of niet. Ik vind dat voortdurend gebruik van kut maar discriminerend en dus heel dom als vrouwen daar ook aan meedoen. Als het dan moet, zoiets, zeg dan voor mijn part zeurland.

Als er weer zo'n persconferentie is geweest - ik kijk niet meer want het is allemaal toch al eerder gelekt en de samenvatting van een van de journaals is me meer dan genoeg - krijgt met name Hugo de Jonge het allemaal weer op z'n brood. Het is nooit goed. Hij mag bij voorbeeld niet zeggen dat mensen zonder telefoontje maar een print van de QR-code (toegangsbewijs horeca etc.) moeten maken. Want digibeten hebben natuurlijk ook geen printer. 

Bestaat er geen (mantel)zorg meer in deze wereld, hetzij van kinderen, andere familieleden of buren? 'Och pa, dat doe'k wel even.' Trouwens, afgezien van dat digibetisme, mag je ook gewoon een hekel hebben aan computers, al was het alleen maar om de dwang van banken, overheids- en andere instanties die er achter zit en die het dagelijks leven saaier om niet te zeggen onleefbaar maakt? 

Zelf had ik al een pc, toen Microsoft zijn Windows nog niet van Apple had afgekeken (DOS voor de meer ingewijden) en ik heb ook 'n oud telefoontje, dat ik alleen gebruik voor controledoeleinden via mijn DigiD. En, ja, ik kan afdrukken, dus wie in mijn omgeving problemen heeft met z'n QR-code is welkom.

(Speciaal voor inwoners van Best: klik hier voor hulp bij verkrijgen van corona-toegangsbewijs.)

‘Wat deed je op 9/11?’

De enigszins bedenkelijke jubilea van schokkende wereldgebeurtenissen geven sommige media nogal eens aanleiding tot vragen als ‘wat was je toen aan het doen’. De moord op Kennedy op 22 november 1963. Ik zat – niet relevant - te werken aan mijn bureautje in de huiskamer. Het nieuws kwam door in de loop van de avond. Wat ik me nog goed herinner is de totale paniek bij het toenmalige, befaamde actualiteitenprogramma Brandpunt van de KRO (de details zijn me niet bijgebleven). Het herinneringsverzoek kwam nu weer jegens 9/11, dat alweer twintig jaar geleden is en onterecht aanleiding gaf tot de Amerikaanse inval in Afghanistan.

De aanslagen op de Twin Towers in New York, twintig jaar geleden, waren vanmorgen tussen vijf en zes uur onderwerp van de BNN-VARA-rubriek Gaan. Gewone Nederlanders mogen daar, bellend of chattend hun zegje doen. Vaak zijn dat dezelfden, die er – vooral als dat vrouwen zijn – de indruk proberen te wekken, op enigszins vertrouwelijke voet te staan met de presentatoren. ‘Dag lieverd.’ Zo kun je wellicht ook BN-er worden.

In gevallen als 9/11 komen de reacties niet veel verder als ‘totaal verbijsterd’ en ‘ik dacht dat de derde wereldoorlog was uitgebroken’.  Er was ook een man, die verklaarde dat hij stoïcijns voor de tv had gezeten. Hij bedoelde waarschijnlijk het omgekeerde, want stoïcijns betekent zoiets als onaangedaan/onverschillig. 

Toch leverde de vraag deze keer nog iets belangwekkends op. Een vrouw vertelde dat haar zoon ondernemer was in New York en dezelfde dag een afspraak had in een van de kantoortorens. Uiteraard dodelijk ongerust, probeerde ze hem te bellen, wat in de totale chaos natuurlijk niet lukte. Later bleek, dat de zakenpartner de afspraak, aanvankelijk ‘tot woede van mijn zoon’, had afgezegd. Oef!

Met de trein

 In de krant stond een foto van studenten met mondkapjes samengepakt voor de deur van een trein, op het punt van opengaan. Gelukkig stond ik er niet tussen. Had mijn vuurdoop sinds anderhalf jaar (een korte trip naar Eindhoven daargelaten) al achter de rug. Op zondag. Alles goed voorbereid en dat is geen overbodige luxe, want ook bij de NS verandert er voortdurend wat.

Het schijnt (ik heb dit uit de tweede hand en niet beproefd) dat je tegenwoordig niet meer je reis aan de automaat hoeft te regelen, maar net als in de bus met je OV-chipkaart gewoon kunt in- en uitchecken. Aan de automaat kun je nu een kaartje kopen, maar volgens L. is dat 1 euro duurder. Je kunt ook online een door jezelf af te drukken ticket verwerven en dat is dan weer 1 euro goedkoper. We worden nog schatrijk

Maar over veranderingen gesproken: we moesten die zondag van Best naar Leiden vv. Het door NS verstrekte overzicht vermeldde: sprinter (=stoptrein) tot Den Bosch en daar één keer overstappen op de intercity richting…Dordrecht op spoor 7. Dordrecht? Dat is toch precies de andere kant uit? Het overzicht verschafte in zoverre opheldering, dat de omschreven route ging over Utrecht, Schiphol en Amsterdam-Zuid. Ik begreep ondanks mijn gevorderde leeftijd dat er een lus wordt gemaakt via Leiden en dan zuidwaarts tot Dordt. Maar nu komt het:

Op spoor 7 in Den Bosch (5 minuten overstaptijd) stond een trein gereed naar…Roosendaal en niets wees op de nadering van de voor ons bedoelde trein. Puzzelen op de gelukkig nog steeds aanwezige gele tabellen op het perron voor de eerstvolgende trein richting Utrecht, want dan zouden we ook goed zitten. En we zaten ook goed. Utrecht heeft immers een rechtstreekse lijn naar Leiden.

Ruimte zat in de coupé. Tegenover ons zaten vier twintigers, van wie er één het hoogste woord voerde, sporadisch beantwoord door zijn maten. Niks aan de hand, totdat de omroepstem vlak voor Utrecht de mogelijke aansluitingen aldaar begon op te sommen. De woordvoerder had evenwel niet het benul zich in te houden, zodat de aanwijzingen niet waren te volgen. L. zei daar iets van. Resultaat: grote bek. ‘Moet je maar ergens anders gaan zitten.’

Nou ja, de reistijd bleek uiteindelijk maar zeven minuten langer dan via de beschreven lus. Wel frappant: de poging via die route terug te reizen mislukte ook. Die trein werd uit dienst genomen wegens ‘aanrijding met een persoon’ van een voorganger.

Ontgroening

Vindicat, wat betekent dat?

Vind die kat.

Steek je kop in die ton om je gymnasiumwijsheid op te frissen.

Voor het eerst in twee jaar zijn de ontgroeningen weer los gegaan. Coronaproof, wie zal het zeggen.

De jongen is op het moment niet bereikbaar; telefoontje uitgeschakeld of ingeleverd, alles kan. Niet in Eindhoven, want teveel onverstaanbare Limburgers daar. Maar in Delft. Benieuwd naar zijn ervaringen. Blijft het met in z’n blote kont dansen op een podium? Welnee, dat was iets voor feuten in de vorige eeuw. Stond-ie daar met z’n hand voor z’n kruis, roepend: ‘Niks aangenaam, niks aangenaam’.

Echt veel zin had-ie er niet in, die aankomende student. ‘n Tikkeltje aan de bedeesde kant. De vader voorzag hem van nuttige wenken: Als ze iets van je eisen dat je niet pikt, dan zeg je gewoon: dat doe ik niet.

Euh? En dan?

Dan sla je ze op hun bek, krijgen ze meteen respect voor je.

We wachten af. 

Journalisten als showgirls

In de nachtelijke discussierubriek Gaan van BNN-Vara ging het over het al dan niet afzweren van vlees. Natuurlijk lopen de meningen daarover uiteen, in het bijzonder als het gaat om de voedingswaarde van vlees tegenover die van vleesvervangers. Wat deze keer opviel, was de partijdigheid van de presentator, een veganiste. Het bedierf de vrije gedachtewisseling.

We hebben uitstekende vrouwelijke presentatoren, al beveel ik sommigen een consult van een logopedist aan vanwege een stemgeluid dat door sommige critici als ‘gekakel’ wordt omschreven.

Een ander aspect waaraan ik mij stoor, is het feit dat sommigen – mede met het oog op een verhoopte uitnodiging van een talkshow? – menen zich het uiterlijk te moeten aanmeten van een showgirl. Presentatoren, journalisten, artsen, kortom beroepsbeoefenaren die pretenderen zich onafhankelijk op te stellen, dienen daartegen te waken. Dus ook (historisch) als huisarts niet in een naveltruitje in de spreekkamer, laat staan een prostaat behandelen met aangeplakte nagels.

Harrie met de deftige naam

 M’n kop eraf als die niet uit Reusel komt, was mijn reactie bij de tweede gouden plak voor baanwielrenner Harrie Lavreysen. Goed dat gesprekspartner Levensmaatje mij niet aan mijn woord houdt, want Harrie komt oorspronkelijk uit Luyksgestel – woont tegenwoordig, god betere ‘t – in…Apeldoorn. Mogelijk heet hij trouwens, als de speculatie van het ED werkelijk wordt Hattrick Harrie. Voorlopig is hij voor mij Harrie met de deftige naam. Ik zal dat uitleggen.

Lavrijs(s)en is een in Reusel zo’n wijdverbreide naam, dat men zich daar sinds jaar en dag gedwongen ziet tot het toepassen van tal van bijnamen. De voorbeelden schieten me helaas, ‘n jaar of vijftig na mijn verslaggeverschap in die regio, niet meer te binnen.* Iemand heeft daar eens ‘n verhaal over geschreven, dat zich in het regionaal historisch archief in Eindhoven bevindt, maar online niet te raadplegen is.

Die deftige naam? zit ‘m in de e in Lavreysen. De aanduiding pik ik van een inmiddels ook gepensioneerde stadsredacteur van het Brabants Dagblad. Je had toen in Den Bosch namelijk collega Wim Klaassen, toevallig dezer dagen op 85-jarige leeftijd overleden, en de baas van het theaterfestival Boulevard, Wim Claessen. Zodoende.

Ondanks Apeldoorn, bereidt Luyksgestel een huldiging van Harrie met twee of drie gouden medailles voor.

---

*Wotjeneel? Kan trouwens ook de bijnaam zijn van een Reuselnaar met een andere naam.

Dit stukje lees ik op woensdag 18 augustus, in enigszins aangepaste vorm, voor bij Omroep Best.

Het grootste gelijk van de wereld

Veel bijval op Twitter voor oud-kamervoorzitter en VVD-er Frans Weisglas, die in de Volkskrant betoogt dat als er begin oktober geen nieuwe regering is, er niets anders op zit dan nieuwe verkiezingen uit te schrijven. De commentaren komen erop neer dat hij het grootste gelijk van de wereld heeft. 

Weisglas roept niet zomaar wat. Hij analyseert de gang van zaken sinds de val van het kabinet, inmiddels meer dan een halfjaar geleden en haalt de gesel over 'een vergiftigde politieke sfeer' die een normale gang van zaken sinds de kamerverkiezingen van maart blokkeert: 'Halsstarrig blijven partijen die al lang hadden moeten onderhandelen over een regeerakkoord elkaar op allerlei manieren uitsluiten. VVD en CDA willen niet met zowel PvdA als Groen Links praten. D66 wil niet met de ChristenUnie (door Kaag een roestige auto genoemd). De ChristenUnie wil eigenlijk niet weer in een kabinet onder leiding van Rutte. En PvdA en GroenLinks klampen zich aan elkaar vast als een Siamese tweeling.'

De VVD-er schuwt de kritiek op het kabinet, onder leiding van zijn partijgenoot Rutte niet: 'Intussen benoemt het demissionaire kabinet rustig vier nieuwe bewindslieden en neemt, ook buiten het coronabeleid, de ene beslissing na de andere.'

Er blijft natuurlijk wel één belangrijke vraag over: wat zal het resultaat zijn van nieuwe verkiezingen? Even los van 'zie de peilingen', op BNR Nieuwsradio hoorde ik Pieter Lakeman, ondanks zijn tachtig jaren onvermoeibaar jager op misstanden in het bedrijfsleven, zeggen (ik geef de strekking van zijn woorden weer): politici worden niet afgerekend op hun daden, zomin als bij voorbeeld gijzelnemers.

Roomser dan de paus

 Als voormalig rooms-katholiek (lidmaat noemt men dit, meen ik, in protestantse kringen) voel ik mij weinig geroepen tot deelname aan discussies over het doen en laten van deze geloofsgemeenschap in heden en verleden. Nogal complex, zoals men weet, zie recent aan de orde zijnde onderwerpen als misbruik en financiële perikelen in en rond het Vaticaan. Maar de interesse is er natuurlijk wel en persoonlijk voel ik – puttend uit herinneringen – allerminst rancune ten opzichte van die Kerk en zijn bedienaren. Integendeel.

Maar nu is er in de Nederlandse kerkprovincie toch wel iets heel merkwaardigs aan de hand. Een bisschop, zij het 'hulp-', staat op tegen de paus en doet Zijne Heiligheid verwijten die er niet om liegen.

Op zijn website Paarse Pepers (paars is de kleur van de bisschoppen, zoals rood dat van de kardinalen is) gaat Rob Mutsaerts, hulpbisschop naast Gerard de Korte in Den Bosch, enorm tekeer tegen een rondschrijven van paus Franciscus waarin deze stelt dat de Latijnse mis niet is toegestaan, tenzij de bisschop daar uitdrukkelijk toestemming voor heeft gegeven. Franciscus wil discussie en reuring, beaamt Mutsaerts in de preambule van zijn website, maar dit gaat volgens hem te ver. De hulpbisschop: 'Hoe dictatoriaal, hoe onpastoraal, hoe onbarmhartig wil je het hebben!'

Velen denken dat de Latijnse mis door het Tweede Vaticaans Concilie in de jaren zestig van de vorige eeuw is afgeschaft, maar volgens Mutsaers, die zich in het verleden herhaaldelijk 'roomser dan de paus' heeft betoond, is dat helemaal niet waar. Hij schrijft: 'Over de vele liturgische misbruiken die her en der bestaan in talloze parochies hoor ik Bergolio nooit. In parochies is alles mogelijk, behalve de Tridentijnse mis. Alle wapens worden in de strijd gegooid om de Oude mis uit te bannen. Waarom? In Godsnaam waarom? Wat is toch die obsessie van Franciscus om die kleine groep traditionelen te willen ausradieren. ' Helaas refereert dit laatste door hem gecursiveerde woord aan door de nazi's gebruikte taalvormen. Mutsaerts lijkt zich zodoende in het gezelschap van wijlen kardinaal Simonis te bevinden met diens 'Wir haben es nicht gewusst'.

Staat de Bossche hulpbisschop op tegen wat heet 'de onfeilbaarheid' van de paus? Nou, ik denk dat Franciscus de laatste zal zijn om zich op die antieke stelregel (die trouwens slaat op uitspraken ex cathedra – vanaf de pauselijke zetel) te beroepen.

Teruggrijpend naar mijn inleiding, heb ik de neiging om te eindigen met 'ze zoeken het maar uit.'

Eet ook geen haaienvinnensoep

Weer wat geleerd: eet geen haaienvinnensoep. Die vinnen worden van de dieren afgeschraapt, waarna de ‘vissen’ terug in zee worden gemieterd en een pijnlijke dood sterven. In het seizoen (?) worden zo’n 11.000 haaien per uur uit de tropische wateren gehaald – jaarlijks 100.000. De diersoort wordt op deze manier met uitsterven bedreigd – lekker voor de wereld-biodiversiteit.

Waar haal ik deze wijsheid vandaan? Van een Vlaamse professor-bioloog, geïnterviewd door Radio 1 Be, waarheen ik gevlucht was nu op Radio 1 npo (Het nieuws van alle kanten) alle rubrieken, inclusief het lunchprogramma De Nieuws BV, door Tokyo zijn weggevaagd. Je hoeft geen nationale brombeer als Maarten van Rossem te heten, om daar woedend over te zijn, constateer ik op de sociale media. Hoeveel Nederlandse luisteraars zouden op z’n minst matig geïnteresseerd zijn in de verrichtingen van ‘onze’ topsporters bij de Olympics? Vijftig procent? Ik geloof het direct. Die worden dus door de NPO het bos in gestuurd.

Het alternatief is BNR Nieuwsradio of in mijn geval (mede gezien Vlaamse roots) de Belgische radio: Altijd Benieuwd. Is het daar botertje tot de boom? Nou ja, wel erg veel muziek, hoewel regelmatig Nederlandstalig. Maar zo’n haaien-interview, inclusief de geruststelling richting de zwemmers in Knokke of Blankenberge dat ze niet bang hoeven te zijn, te worden opgeslokt zoals in de filmklassieker Jaws, doet het uitstekend. Evenals, eerder deze week, de ondervraging van een gekwalificeerde bakker over alle ins and outs van (het bakken van) brood. ‘Waarom is het Franse stokbrood zo lekker?’ – ‘Omdat je dat tijdens vakantie eet’.

Geen Olympisch nieuws? Wis en waarachtig. Zo’n interview wordt afgewisseld met wat de presentator noemt ‘een andere focus’ en dan volgt, rustig dwz zonder geschreeuw, een mededeling over de Belgen tijdens 200 meter schoolzwemmen. Inclusief bruggetje want we krijgen van de verslaggever in Tokyo ook te horen dat haaienvinnen-badpakken sinds 2009 zijn verboden. Nu nog de moord op de haaienstand. 

Met de neus op de feiten

Hebt u dat nou ook, dat je de afgelopen dagen nauwelijks aan iets anders kunt denken dan aan Limburg, aan Westfalen en de provincie Luik, waar de mensen, voor zover nog in leven - want het dodental blijft maar oplopen - bijna letterlijk tot aan hun nek in de ellende zitten?

Wie de watersnood van 1953 heeft meegemaakt en ook de solidariteit van toen heeft ervaren (Beurzen open, dijken dicht) herkent iets. Niet om daar over op te scheppen, maar ik heb als 18-jarige toen bij het licht van militaire schijnwerpers zandzakken staan vullen achter Steenbergen. Het zeewater kwam toen tot bij Breda. Nu zijn de Zeeuwen in Limburg toegesneld. Waarvan acte.

Hoe zou het nu in Blankenheim zijn, dat aardige stadje in de Eifel achter Monschau, waar de Ahr als een vriendelijk stroompje ontspringt? Om nu luttele kilometers verderop, in Bad Neuenahr, op een tot dusver onvoorstelbare manier toe te slaan. De wederopbouw gaat daar járen duren, las ik ergens. De Duitsers zijn daar trouwens sterk in. Neem het rustieke wijnstadje Rüdesheim aan de Rijn, dat in de Tweede Wereldoorlog totaal plat werd gebombardeerd en volledig uit zijn as herrees. 

Het leek even, of ik de Ahr iets in de schoenen wilde schuiven, maar de oorzaak is natuurlijk de enorme regenval van de afgelopen week en, jawel, de klimaatverandering. Volgens een waarnemer moet de demissionaire Minister President dat laatste, zij het nog wat aarzelend, hebben toegegeven. We worden met de neus op de feiten geduwd. Ik begin waarempel ook al last te krijgen van autoschaamte.

Zoals bekend, heeft de overheid nogal wat te doen om het vertrouwen van de burger te herwinnen. In een NOS Journaal verscheen zaterdagmiddag een woedende Limburger, die zowel rijk, provincies als gemeenten de les leerde met opmerkingen als ‘dat stapt hier als haantjes rond, maar doet niks’.  De NOS vond geen aanleiding dat in prime time nog eens te laten zien. Maar het ziet er naar uit dat weerkundige Gerrit Hiemstra door de harde werkelijkheid, ook voelbaar aan de hittegolven aan de westkant van het Amerikaanse continent, niet langer als roepende in de woestijn hoeft te fungeren. 

'Ga goed voorbereid op reis'

 'Ga goed voorbereid op reis.' Jaja, geldt natuurlijk altijd, maar in coronatijd is het al helemaal 'n puzzel. Zeker bij code rood, zo niet in het binnenland, dan wel elders. 

De eerste incidenten van deze vakantie zijn al gemeld, zij het niet corona regaderend. Zoals dat van een stel langs de Autoroute du Soleil, in de buurt van Lyon. De geleende camper was bij vertrek van de Zuid-Franse camping uiteraard volgetankt, maar hij reed een op zes en dan moet je niet verbaasd zijn als de naald vervaarlijk snel naar het nulpunt daalt. Dan toch maar even bijtanken, voordat je hulpeloos op de vluchtstrook komt te staan, met zoefzoef het voorbij  razende verkeer.

Kijk je raar op als die naald maar de verkeerde kant uit blijft wijzen. Er is iets kapot. Vooruit, naar de uitrit direction Lyon Centre en de depannage gebeld. 

'Waar staat u?' 

'Uh...'

Uiteindelijk verschijnt de sleepauto en gaat het de autoweg weer op: 30 km terug naar een dorpje, alwaar zo'n garage met het veelbelovende opschrift Toutes Marques. Er is ook een pomp. De garagist ziet de alarmerende dieselstand en besluit het niveau via de tankdop te peilen. Leeg! Vervolgens gaat hij naar het waterreservoir, ruikt... 

'U hebt de diesel in de verkeerde tank gedaan.'

Ja, sorry, ik niet maar mijn man, die is van het tanken. Ik ben van het betalen.

Zoiets kan natuurlijk wel 'voorlopig' worden opgelost. Het schoonmaken van de watertank is iets voor thuis.

Als de vrouw in haar korte broekje aan de kassa staat af te rekenen, hoort ze ondanks haar beperkte Frans een monteur met een grijns zeggen: 'Hij weet nog niet waar-ie hem in moet hangen.'

' 

Weer iets voor op het bordje van de formateur

Over tuig van de richel gesproken, er zijn mensen die het gisteravond bestonden het getroffen lichaam van Peter R de Vries te filmen. Dat ze de kans gekregen hebben, trouwens.

De beschoten journalist die nu vecht voor zijn leven, dixit de burgemeester van Amsterdam, is als ‘misdaadverslaggever’ niet helemaal onomstreden, wekt bij voorbeeld de irritatie van sommigen met zijn als ijdel ervaren optredens in talloze tv-shows, maar geldt dat laatste niet voor meer BN-ers, al dan niet beroepsmatig in de schijnwerpers? Die nu met hun reacties nauwelijks verder komen dan geschokt. De tegenstanders van de vrije journalistiek, te zoeken onder  figuren die ‘tuig’ roepen en onder de alles ontkenners, zetten hun scheldpartijen intussen voort.

De aanslag op De Vries is het voorlopig – moeten we vrezen – dieptepunt van de hatelijke bejegening van journalisten die niet meer en niet minder dan hun werk doen. Ook Peter R is naar eigen zeggen herhaaldelijk bedreigd en zou politionele bescherming hebben geweigerd.

De vraag rijst nu of de overheid willekeurig kan beslissen over het al dan niet beveiligen van publieke figuren, van wie het evident is dat ze gevaar lopen. Deze vraag is niet los te zien van de bestrijding van de steeds uitdijende georganiseerde misdaad en dat lijkt mij het zoveelste vraagstuk voor op het bordje van de nog steeds aanstaande kabinetsformateur. Inclusief bezetting van het politiecorps, inclusief zijn bevoegdheden, waaronder controle op verboden wapenbezit. 

Katjevangen

De banken zijn nog niet af van de Consumentenbond, die volgens een krantenbericht zich verzet tegen plannen om geld te gaan vragen voor het uit de muur trekken van baar geld.

Er zijn immers genoeg mensen, die al dan niet om principiële redenen, niks moeten hebben van dat gedoe met een pinkaart, zeker niet sinds het mogeljjk is te betalen door een simpele aanraking met een apparaat bij de caissière. Begin ik sowieso niet aan. Betalen zonder pincode, ja daag.

Wanneer was dat ook weer, in de jaren zestig, dat de baas je meedeelde dat je een bankrekening moest nemen, wilde je op de eerste van de maand verzekerd zijn van je loon? Het kwam in de plaats voor het katjevangen, zoals mijn goede, helaas niet meer onder ons zijnde collega Toon Kloet het op het toenmalige Dagblad De Stem in Breda het noemde.

In Leeuwarden, waar ik in de jaren vijftig werkte, kwamen de katjes met de krantenauto over de Afsluitdijk vanuit het hoofdkantoor in Hoorn. In het begin was dat 200 gulden, maar ja toen bedroeg de huur van het bovenhuisje waar ik toen – eenmaal getrouwd – woonde nog 40 piek. Ik weet nog dat ik ‘de ouwe Stumpel’, zoals mijn toenmalige baas werd aangeduid, de gestopte mouw van mijn colbertje liet zien, teneinde enige salarisverhoging te verkrijgen. (Het hielp, vertel ik er voor de volledigheid bij.)

De laatste die bij de Nieuwe Eindhovense Krant aan de Wal met gedempt gejuich werd begroet als-ie met z’n kistje enveloppen het redactielokaal binnenkwam was de heer Schutjes. Over het grotere geld, bij voorbeeld bij de financiering van een auto, ging daar de heer Faessen, die je dan een cheque van de bank Van Mierlo en Zoon, tegenover de krant gelegen, overhandigde. Voor wie het wil weten: Van MIerlo werd later overgenomen door de Twentsche Bank die op haar beurt overging naar de Algemene Bank Nederland. Dat markante, je kunt wel zeggen monumentale bankgebouw stond toen ik het laatst terugzag ernstig te verkommeren.

Sic transit gloria mundi. Volgens Wikipedia mag je dat ook lezen als ‘zo vergaat de heerlijkheid’. 

Groen

Groen is in. Vooral praten over groen. De betekenis van bomen voor de zuivering van lucht. Wonen in of nabij het groen als verkoopargument voor nieuw te bouwen huizen.

Sinds kort bestaat er een gelikte website van projectontwikkelaars, die in de startblokken staan om invulling te geven aan het Bestse bestemmingsplan Aarlesche Erven, waar 880 woningen moeten verrijzen. Ja, met sch, want een verwijzing naar het o zo groene verleden van Brabant hoort erbij.

De naam Aarlesche Erven is afgeleid van de nabije buurtschap Aarle. In de voorbereidingsfase van dit plan is in de gemeenteraad gewezen op de historische (14e eeuw!) en landschappelijke waarde van dat gebied en gepleit voor het in stand houden van een behoorlijke buffer. Het ziet er naar uit dat daar gevolg aan wordt gegeven, maar wat de invloed is van zo’n forse uitbreiding van de bebouwde kom op de groene omgeving blijft natuurlijk afwachten. Het motto van genoemde website - Levendigheid en gezelligheid van de stad. Rust en ruimte van de natuur – komt bij mij over als een contradictio in terminis.  

In de nabije gemeente Oirschot, aan de Eindhovensedijk (straks louter fiets- en wandelgebied) lijkt iets vergelijkbaars van de grond te komen. Er is daarvoor onlangs een varkensboer voor weggekocht.

En, over groen gesproken, na ongeveer een halve eeuw gaat mede-eigenaar Defensie nu dan toch uitvoering geven aan wat wordt gepresenteerd als de herinrichting van de Oirschotse Heide. Aan dat plan blijkt (verassing) al ‘n soort inspraakronde met omwonenden, andere belanghebbenden en een aangrenzende landgoedeigenaar (‘s-Heeren Vijvers) te zijn voorafgegaan. Er moet daar met nieuwe typen legervoertuigen worden geoefend en daarbij moeten recreanten en een terrein waarop de troepen van Koning Willem I nog waren gelegerd worden ontzien. Ga d’r maar aan staan.

Ik had het over vijftig jaar geleden. Toen ontstond er in de streek enorme deining rond een plan dat door Defensie plompverloren werd gedropt als ‘uitbreiding oefenterrein’. Ik zie nog de bekende Eindhovense leraar Nederlands en kunstcriticus Lambert Tegenbosch temidden van zijn leerlingen een wat toen heette ‘n sitinn houden op de hei. Nooit meer iets van die uitbreiding gehoord, tot nu dan.

Er wordt heel wat over groen gepraat, maar of het groener wordt….? 

'Wat een Wonderlijke Wereld'

 In de regionale krant had je vroeger een rubriek Wat een Wonderlijke Wereld. WWW. Wat er zo wonderlijk was, moet je mij nu niet meer vragen. Wonderlijker dan in 2021 lijkt me ondenkbaar.

Neem nou het zoveelste onderzoekje dat ons vertelt dat mensen de overwaarde van hun huis cashen (uiteraard weer Engels in de krant) om daarna goedkoop te gaan wonen. Hoe kan zoiets bij huurprijzen voor ‘n paar vierkante meter die in sommige steden tegen de 2000 euro lopen? Weg met die onzin. En anders, wie z’n gat verbrandt moet straks maar op de blaren zitten.

Mensen die investeren hebben in principe natuurlijk groot gelijk, Wat moet je anders met je zuur verdiende opgespaarde geld, waarvoor je zelfs moet betálen als je er teveel van op de bank zet? Straks mag je er niet meer dan 12.000 euro per jaar van uit de muur trekken, anders: betalen. De ouwetjes zullen er wellicht van gevrijwaard worden… ja, die staan in de rij om successievelijk 12 mille te cashen.

Vooraanstaande economen hebben Rutte en Kaag na afgezwaaide informateur Hamer nog wat extra huiswerk gegeven met de waarschuwing, niet nog meer geld te pompen in de economie: overbodig, dus over de balk. Die economie is immers – WWW - booming om in stijl te blijven.

Intussen blijft de rente ‘gewoon’ laag, zo niet negatief. Tot grote frustratie van de president van De Nederlandsche Bank, Klaas Knot, die al in 2018 waarschuwde dat de wereldeconomie dat helemaal niet nodig heeft. Maar ja, Knot is maar een radertje in de hierover beslissende Europede Centrale Bank.

Nog meer WWW anno 2021? Met investeren heb je in principe gelijk, schreef ik hierboven. Maar reken niet te vast op die goedkope (hypotheek)lening, want de boel kan zomaar omslaan. En het kan handig zijn, wat achter de hand te houden als je bij die energie-transitie voor het blok komt te staan. Ach, ik onnozelaar, zeg maar wat. 

CultuurSpoor Best geamputeerd

Wat is belangrijker, het doorgaan van de Bestse kermis in 2021 (coronaproof trouwens) of de culturele activiteiten van CultuurSpoor, oftewel de Culturele Hotspot, oftewel de CultuurBank? Een gewetensvraag, ook politiek. Die vraag is, althans voorlopig vind ik, beantwoord. Op 19 april heeft de gemeenteraad dat gedaan door de cultuur van CultuurSpoor enig uitstel van executie, een kleine 35.000 euro ter aanzuivering van een jaarlijks tekort, bij motie gevraagd door BestOpen, PvdA en D66, met 14 - 7 te weigeren. Je kunt van een amputatie spreken.

Details over de discussie in genoemde, digitale raadsvergadering kan ik niet geven. Ik was er niet bij en voor de behandeling moet je de video-opname van begin af aan afspelen en dat is me te gortig. Zoektermen op de website van de gemeente Best leveren niets op.

Ooit had Best samen met Oirschot een school voor muziek en dans, gehuisvest in een nieuw gebouw. Dat is recentelijk gesloopt; hopelijk groeien er op het braakliggende terrein binnenkort vrij te plukken veldbloemen, in afwachting van een aanpassing van het bestemmingsplan Naastenbest, want – en dat is natuurlijk wel positief – er zijn sociale woningen gepland.

Maar het moest cultureel gezien, pakweg 'n decennium geleden, allemaal anders en het zag er bij de huisvesting van CultuurSpoor Best in de voormalige Rabobank aan de Raadhuisplein zonnig uit. Er kwam ook fysiek een doorbraak naar de aanpalende bibliotheek en de combinatie is in de organisatorische praktijk ook een succes.

Achteraf komt die Culturele Hotspot toch over als een plaatselijke hype. Oorzaak: geld. Dat bepaalt ook in de gemeente Best de prioriteiten.

In een persbericht heeft CultuurSpoor Best (CSB) geprobeerd, een positieve draai te geven aan het onomstotelijke gegeven dat ze door het schrappen van muziek- en dans is geamputeerd. Het wekt op zich bewondering dat men daar de moed niet laat zakken. CSB zonder C mikt op de bevordering van de leesvaardigheid van de jongeren, waarmee het zoals bekend treurig gesteld is. Dit in samenwerking met het onderwijs. Vooruit, laat Cultuur in de naam maar blijven.

Maar is hiermee de kous af? Helemaal niet. De politiek dient zich blijvend te realiseren dat de C van cultuur in deze gemeente even belangrijk is als de C van Corona. Prettige vakantie en prettige kermis. 

Het strak geregelde interview

Van mijn voornemen om ergens niks over te zeggen, komt weer eens niets terecht. Het Máxima-interview. Uiterst voorspelbaar, zoals ook de reacties. Wie dan ook zich rechtstreeks met leden van het Koninklijk Huis bezig houdt, heeft zich aan de richtlijnen te houden. Tot en met zelfs wat gevraagd mag worden en wat absoluut taboe is. En achteraf zwijgen natuurlijk. Geef mijn portie maar aan fikkie.

Miljoenen keken wel naar het gesprek met een mevrouw, door wie ze volgens een krantenkop zijn betoverd. Laat  ik het maar houden op een knappe, uiterst slimme dame die toentertijd een schatrijke kroonprins aan de haak heeft geslagen en zelfs ‘s werelds harten heeft veroverd met haar niet aflatende pleidooien voor ‘een bankrekening voor de armen’, zonder er aan toe te voegen hoe die en door wie gevuld moet worden. Blauw Bloed een en andermaal.

Als mannequin van gretige designers uit binnen- en buitenland is mevrouw uiteraard ook zeer geslaagd, met als bijkomend voordeel dat modellen, zoals ze tegenwoordig heten, altijd met een chagrijnige blik over de catwalk marcheren, terwijl mevrouw op z’n minst glimlacht.

Slim en succesvol is mevrouw, maar niet zonder domme fouten. Had ze ‘ik ga niet mee’ bij die vermaledijde vakantiereis moeten zeggen? Uiteraard. Heel iets anders dan achteraf minzaam toekijken als de echtgenoot zegt dat ‘het pijn doet’. En aangespoelde migranten op Lampedusa aanschouwen met zo’n lawaaihoed op? Ach, laat ook maar.

Liever 'praktisch opgeleiden'

 Al eerder uitte ik mijn bewondering voor vakmensen. Dat was toen bij ons een koelkast werd geplaatst, ter vervanging van een 20 jaar oud exemplaar waarvan de deur nooit goed heeft gesloten. Het nieuwe ding leek het wat dat betreft volgens mijn lekenoog meteen goed te doen, maar denk maar niet dat de monteur zo gauw tevreden was. Hij ging door met stellen tot het in zijn visie in orde was. Ik heb ter plekke van mijn respect blijk gegeven, m’n misnoegen uitend over het onderscheid dat steeds weer wordt gemaakt tussen hoger en lager opgeleiden. De monteur en z’n maat grinnikten trots.

Ik sta in mijn weerzin tegen het onderscheid niet alleen, constateerde ik op Twitter en pleit dus voor meer neutrale aanduidingen als bij voorbeeld theoretisch en praktisch opgeleiden. Dan verdwijnt vanzelf ook de ergernis, waarmee we al maandenlang worden overspoeld door een autoverzekering, die in haar reclame voortdurend de zogenaamde hoger opgeleiden over de bol aait. Met andere woorden, ‘je bent alleen maar wat waard als je die verzekering neemt’. Dezelfde maatschappij ziet zich trouwens genoodzaakt, terug te komen op haar bewering dat er als gevolg van corona minder auwto wordt gereden.

Het ED opent vandaag de krant met een schrijnend verhaal over een restaurant dat na een brand werd herbouwd en nu 49 weken moet wachten op de aansluiting op het elektriciteitsnet. Dat staat ervoor, zegt de netbeheerder en voert een tekort aan technici aan als een van de oorzaken. Als alternatief wordt een stroomgenerator genoemd.

Tekort aan vakmensen. Dat is een van de ziektes waaraan wij lijden. Dankzij teveel ouders die met verkeerde inschattingen aangaande de begaafdheden en capaciteiten van hun kinderen het ‘hoogste’ qua opleiding wensen, nee bedingen.

Met een hogere waardering van het vakliedenschap zou al heel wat gewonnen zijn. En ja, als ik het goed begrepen heb, zit het met de betaling wel goed. Terwijl een baan in het zogenaamd hogere segment allerminst zeker is. 

What's in a name?

Een heel bekende vraag, die de betekenis van een naam relativeert. What’s in a name zou ontleend zijn – ik zou het moeten nakijken – aan Shakespeare’s Romeo en Julia en de dichter zou het ‘n keer hebben uitgelegd ongeveer als: ‘Ook als de roos een andere naam had, zou hij even lekker ruiken’.

Over namen kun je lekker filosoferen. Zo kun je je afvragen of de journalist Mariëlle Tweebeeke een ‘Franse’ voornaam heeft. Nee, want Marielle (sterre der zee) wordt daar zonder trema geschreven; Mariëlle komt evenwel in Noord-Europa voor. Soit.

Ook vind ik het leuk om over de uitspraak van namen na te denken. Neem nou Frank Renout, correspondent van de NOS en de DPG Media in Frankrijk. Staat hier bekend als Renout met de uitspraak au, maar hoe zou hij zich in Parijs voorstellen. Als Renoe of niet?

Bij de krant waar ik ooit werkte, hadden we een correspondent in Valkenswaard die Geboers heette, welke naam door ons liefkozend werd verbasterd tot Boerske. Ik hoor hem nog zeggen: ‘Ach man, da’s toch geen nieuws?’ Hij sprak zijn achternaam dus uit met de nadruk op de tweede lettergreep. Zo niet naamgenoten van hem in de Kempen. Die vonden het kennelijk te boers klinken en zeiden Géboers.

‘n Heel rare ‘ontkenning’ van de achternaam vond ik destijds bij Leonie van Bladel, een Europese parlementariër, die vooral in het geheugen gegrift staat vanwege een tasjesgevecht in Brussel met Hedy d’Ancona. Haar naam is afgeleid van de Brabantse plaats Bladel, spreek uit Bládel, maar misschien vreesde de draagster met blabla te worden geconfronteerd, dus: Van Bladèl.

En dan de uitspraak van de achternaam van weervrouw Willemijn Hoebert: op z’n Frans, dus Hoebèrt met weglating van de t. Maar toegegeven, Hoebert op z’n Nederlands, roept rare associaties op.

Nogmaals: what’s in a name?

Journalisten vermoord, aangevallen en belaagd

De tijd dat een herkenningsteken met Pers of Press voldoende was om journalisten de nodige faciliteiten te bieden voor de uitoefening van hun vak ligt ver achter ons. De vrijheid van drukpers is in principe een vrucht van het tijdperk van de Verlichting, al was het tot diep in de negentiende eeuw een kwestie van ‘hangen en wurgen’ en is de beknotting van die vrijheid nog steeds een van de eerste maatregelen die een autoritair regime toepast. Voorbeelden bij de vleet, maar het is dunkt mij voldoende op recente ontwikkelingen te wijzen om vast te stellen dat het in de wereld met dat democratisch grondrecht goed mis is.

Wereldwijd zijn vorig jaar 41 journalisten vermoord. Het meest recente incident tegen de media is naar mijn weten dat in april van dit jaar, waarbij twee Spaanse journalisten en een Ierse natuurbeschermer in Burkina Faso in een hinderlaag zijn gelokt en om het leven gebracht.

Dat Nederland ook wat dit betreft zijn paradijselijke status kwijt is, weten we onder meer door het voorval in Lunteren, waarbij een 32-jarige man met een shovel een persfotograaf en zijn vriendin met auto en al in een sloot heeft gekieperd. In Doetinchem liep vorige week een ‘manifestatie’ van voetbalhooligans (anders kan ik ze niet betitelen) uit de hand en werd alweer een fotojournalist gewond.

Toch heb ik bij deze binnenlandse incidenten behoefte aan wat relativerende opmerkingen. Wat daar in Lunteren en Doetinchem gebeurde, is natuurlijk op geen enkele manier goed te praten. Maar het valt wel binnen het inmiddels overbekende plaatje van frustraties, complotdenken, telefoontjesterreur, egoïstisch gedrag, gezagsontkenning en in het bijzonder het gevoel van ‘de macht van het getal’ bij supportersclubs, die stadsbestuurders het dun door de broek laten lopen, bij voorbeeld als er geld op tafel moet komen voor peperdure accommodaties. En ja, als media al niet worden gezien als een verlengstuk van de overheid, dan leidt hun krampachtig volgend beleid, ook jegens de commercie, daar wel toe.

Een persfotograaf, tegenwoordig fotojournalist genoemd, was ooit een fenomeen dat met gejuich werd begroet. Maar tegenwoordig hoort uiteraard digitaal fotograferen en filmen voor menigeen bij de dagelijkse routine en wordt het door de kranten met plaatsing van ‘abonneefoto’s’ (meestal landschapjes, zoals professionele fotografen ze kwalificeren) aangemoedigd. Lezersbindertjes.

Het belagen van fotojournalisten en cameradragers past helemaal in de ‘cultuur’ van bedreigen en schelden en – vergeet niet – wie op z’n minst anti coronaregels actie voert, wil niet naderhand in krant of op beeldscherm worden herkend. 

Macht en tegenmacht

Het gaat nu alsmaar over macht en tegenmacht. Daarmee wordt het zogenaamde dualisme bedoeld, het toekomstige kabinet dat de controlerende Tweede Kamer tegenover zich weet. Daarom is er ook het streven naar een mager regeerakkoord. Opdat ook de regeringspartijen meer armslag hebben als ze zich straks kritisch willen opstellen. Meer macht aan de tegenmacht.

Tot dusver hebben we het over 'Den Haag'. Maar de gang van zaken tijdens Rutte III maakt ook tegendruk van de burger nodig. Denk bij voorbeeld aan de toeslagenaffaire en aan de afhandeling van de aardbevingsschade in Groningen. Missers, waarvan die burger de dupe is. Er zijn daar nog gemakkelijk wat kwesties aan toe te voegen. Zo heeft de Algemene Rekenkamer uitgevogeld, dat het niet doorgaan van de verhuizing van de marinierskazerne naar Vlissingen bijna een miljard aan meerkosten heeft opgeleverd. Wat daarnaast te denken van TataSteel (de voormalige Hoogovens), in IJmuiden, waarvan vastgesteld is dat het gezondheidsklachten in de omgeving veroorzaakt met haar vervuilde lucht?

En dan die Belastingdienst andermaal. Vandaag meldde het NOS Journaal dat die rijksinstelling steeds meer agressie ervaart via de Belastingtelefoon. Ja, helaas leiden geschoten bokken bij de dienst tot stijlloze reacties in 'de geest van de tijd'. Maar ik durf te beweren dat de werkwijze van de belastinggaarders bij menigeen (wellicht bij duizenden) het bloed onder de nagels uithaalt. Eerst was er rond 1 maart het vastgelopen digitale systeem. Maar ook daarna – ik volgde de raad van deskundigen tot eind maart met de aangifte te wachten – ontstonden er allerlei strubbelingen. Ik heb die ook persoonlijk moeten ervaren. Ten onrechte verstuurde brieven; afgegeven machtigingen voor het aangifte doen namens derden die niet werkten. In mijn geval liep dat uit op een door mij ingevuld aangifteformulier van Levensmaatje met mij als partner. Lig ik niet wakker van, maar het blijft raar. Enfin, vrucht van gesprek met iemand van de Belastingtelefoon, die overigens al in een vroeg stadium 'geen discussie' riep. Wat een wonder dat sommigen zoiets op de achterste benen zet.

Kortom, er valt heel wat te 'tegenmachten' in het belang van de opdrachtgever van de dames en heren politici, de kiezer, de burger.

Best al te Bourgondisch

In 2019 vierde de gemeente Best haar tweehonderdjarig bestaan. Tot op zekere hoogte met veel plezier, ook voor de inwoners. Maar helaas ook met een enorme kater als vervolg. Een strop die vooral een aantal kleine, zelfstandige ondernemers treft. Onprofessionaliteit en naar het zich laat aanzien onverantwoordelijk en zelfs zelfverrijkend gedrag van de organisatoren van een festival, genaamd Alaparada lijkt hieraan debet. Het gaat om een tekort van bijna twee ton en een faillissement van de Stichting Festival Best (SVB) bevindt zich momenteel in de afwikkelingsfase. De kardinale vraag die al 'n tijdje aan de orde is, luidt: in hoeverre is de gemeente aansprakelijk. De gemeenteraad vindt tot dusver van niet.

Al anderhalf jaar wachten vooral kleine artiesten op hun geld, waarbij het gaat om honderden tot enkele duizenden euro's. Vijftien gedupeerden hebben een ondernemingsadvocaat in de arm genomen, die de verantwoordelijkheid van de gemeente Best onderzoekt. Het is een ingewikkelde kwestie, omdat de gemeente – waarschijnlijk terecht – zegt dat ze alleen zaken deed met een andere stichting, namelijk Comité Honderd Jaar Best. Wel duikt op allerlei papieren het logo van de gemeente op.

Ik ontleen dit aan het Eindhovens Dagblad (ED), dat de kwestie tot op het bot heeft uitgezocht en de resultaten heeft neergelegd in een lijvig artikel in de weekendbijlage van 3 april.

Uit het krantenverhaal blijkt onder meer dat de bestuurders van SVB een eerder Bourgondische dan professionele, ter zake doende opvatting hadden van hoe je de organisatie van zo'n 'groots festival' aanpakt. Daarbij duikt ook het begrip belangenverstrengeling op.

De zaak is niet onder de rechter. Nog niet. Des te vreemder is de weigering van de gemeente Best in dit stadium mee te werken aan dit gedegen journalistiek onderzoek. Het ED citeert een woordvoerder maar het zal duidelijk zijn dat achter de weigering de wethouder van financiën Rik Dijkhoff zit. Een geval van VVD-transparantie?

Intussen vind ik wel dat het ED met dit verhaal zijn bestaansrecht van regionaal dagblad waar maakt.

't Is toch wa mee de Poasse

Er bestaan uitdrukkingen die specifiek gangbaar zijn in één familie. Ik las eens ergens over broers die regelmatig de uitgang –mans gebruikten. Smulmans, fietsmans en ga zo maar door.

Zelf had ik een broer, die bij egoïstisch of inhalerig gedrag vaak buikje zei. Mijn vader gebruikte bij rottige ervaringen de relativering HESA (Heb Er Schijt Aan). Is nog bij mijn kinderen gangbaar. In de Eindhovense wijk Stratum was vroeger een slijterij, die zoals zoveel buurtwinkels als een soort ontmoetingspunt fungeerde. Daar kwam vaak een man, die er volmondig voor uit kwam dat het hem ging om het sociaal contact. En maar lullen. Nieuw binnenkomende klanten liet hij min of meer luidkeels voorgaan. Om maar door te kunnen kletsen.

Die man hanteerde vaak als het  over een krikkele zaak ging een afsluitende zin, die je overal in Nederland tegenkomt, maar dan anders en op z’n Brabants: ‘t Is ammel wa!’ en voegde dan iets toe: ‘t Is ammel wa mee de Poasse. Dat laatste sloeg helemaal niet op Pasen en hij zei het dan ook even goed in augustus.

De uitdrukking wordt nog steeds door de nakomelingen van de slijter gebruikt, met varianten als ‘mee de Poassemis’  en, al even absurdistisch, ‘mee ‘t stokvisvel’.

Pekelzonden en zo

 Bestaat het woord nog, wordt het nog gebruikt bij de hedendaagse stand van de criminaliteit? Pekelzonden. Dit soort tamelijk 'onschuldige' zaken kwam ooit voor de kantonrechter of in iets mindere mate voor de politierechter. Kantongerecht, 'n beetje plaats, zoals Oirschot, had er een. Dat is als zelfstandig instituut in 1934 opgeheven maar het gebouw dat nu onderdeel is van het gemeentehuis, draagt nog steeds die in steen uitgehouwen naam. In Oosterhout idem; je had daar trouwens gedurende 145 jaar een huis-aan-huis-blad genaamd Het Kanton, door de bevolking liefkozend 't Kantonneke genoemd, dat in 2019 wegens te weinig advertenties is opgeheven.

In de tijd waarover ik het heb zagen de kranten nog stuff in de zittingen van de kantonrechter, want pekelzonden werden bedreven door kleurrijke figuren. Het bijwonen ervan behoorde tot een van de journalistieke activiteiten van mijn vader en van onze huisvriend D. A, de Stoppelaar, een qua uiterlijk op z'n zachtst gezegd onaanzienlijk persoon, over wie nog wel wat meer te vertellen valt, maar dat doe ik nu even niet. Vader placht trouwens respectvol te zeggen: zijn pa was wel vicepresident van de rechtbank in Middelburg hè?

Scharrelaar De Stoppelaar, in het veelvuldig door hem gefrequenteerde caféleven aangeduid als De Stop, had vaak mooie verhalen en wist die op smeuïge wijze op te dissen. Zoals, die uit het kantongerecht: 'Ik moest even naar het toilet, opende deur en wie zat daar met z'n toga over de pot geplooid, als 'n kloek op d'r eieren? Meester Smits!'

Dat (Bredase) kantongerecht en de pekelzonden die daar werden behandeld boden zoals gezegd de garantie voor prettig leesbare verhalen. De rechters, ook wel wetend waar de verslaggevers voor kwamen, droegen daaraan hun steentje bij. Zo verscheen er eens een wat men toen noemde 'n volksvrouw voor het hekje met een paraplu in de hand. Waarop de rechter: 'Legt u dat wapen even terzijde.'

Criminaliteit, waarom eerder te lachen viel dan te janken.

Henri, Schubert en de roddel

Mijn vader Henri (1877-1966), die minstens een keer per dag voortleeft in mijn gedachten, was een liefhebber van de liederen van Franz Schubert. Liefhebber, want hij mag dan voordrachtkunstenaar zijn geweest, hij was muzikaal gezien een autodidact. Hij paste er dus wel voor, zijn hobby, het zingen uit de cycli Die Winterreise en Die Schöne Müllerin in het openbaar te beoefenen.

Op zondag, na de mis, kwam mijn oudste zus Diny naar het ouderlijk huis om hem op de piano (heel wezenlijk bij de Schubertliederen) te begeleiden. Dan zong hij bij voorbeeld Der Lindenbaum: ‘Am Brunnen vor dem Tore, da steht ein Lindenbaum’’. Ga naar YouTube om dat lied door Dietrich Fischer-Dieskau (1925-2012) onnavolgbaar te horen uitvoeren.

Als puber vond ik dat natuurlijk maar niks. De ramen trilden ervan en ik was bang dat er een jongen van school voorbij zou komen.

Mijn zus kreeg het als vrijgestelde van de R.K. Apothekersassistenbond steeds drukker (de zondag was voor de ledenwerving), dus was Henri blij met elke pianist die hem bij de beoefening van zijn hobby wilde begeleiden. Zo ook Ankie ter Poorten die, gescheiden van haar man, een luitenant-generaal, aan de Overaseweg in Breda (voor het gevoel Ginneken) woonde. Je kon de twee daar soms op op het terrasje aan de voorkant van het huis zien pauzeren.

Dat laatste moet dorpsroddel hebben gegeven, want toen ik eens ‘n ontmoeting had met een Ginnekens heemkundeclubje werd ik over de aard van deze vriendschap geïnterpelleerd. Nou nee, honi soit qui mal y pense (‘honger maakt smalle pensen', aldus Henri). Hij was dit soort geklets wel gewend. Was immers met zijn Dina, zonder de daarvoor toen nog vereiste toestemming van haar vader, voor de kantonrechter getrouwd. Voor alle duidelijkheid plaatste hij het trouwboekje voor het raam van hun eerste onderkomen aan de Ginnekense Prins Hendrikstraat.

Opa en oma niet meer gewild

Wim Daniëls schrijft op Twitter: ‘Oma's en opa's zijn toe aan een nieuwe benaming. De huidige oma's en opa's zijn in veel gevallen te jong en te fit om 'oma' en 'opa' genoemd te worden, vinden veel oma's en opa's ook zelf. Wat zijn geschiktere (nieuwe) woorden?’

Eerst luidde het ouden van dagen, minder officieel en zeker neerbuigend: oudjes, vervolgens bejaarden en tenslotte ouderen. Eigenlijk zijn dit allemaal eufemismen. Maar laat ik terugkeren tot de vraag van Wim Daniëls (waarschijnlijk inmiddels ook opa). Er zijn er inderdaad die niet van deze ‘aanspraaktitel’ houden. Nog erger, de West-Brabantse variant van oma: opoe! Met name bij het patriciaat en de adel zijn grootvader en grootmoeder gangbaar.

Krijg het er maar eens uit, dat opa en oma, immers voor kinderen (jeugd, jongeren) het synoniem voor ‘oud’. Het zal al wel zo’n dertig jaar geleden zijn dat ik op de fiets enthousiast werd bejegend met ‘Kijk daar, opa op ‘n mountainbike’.

Gestampte pot

De hoofdredacteur van het Eindhovens Dagblad (ED) wenst op de opiniepagina de lezers geluk. Hij schrijft: 'U woont in een provincie met een grote journalistieke dichtheid. Drie kranten, weliswaar verschijnend in verschillende gebieden, en dan nog Omroep Brabant (…) een miljoenenbereik.'

Dat had de hoofdredacteur-manager (een groot verschil met het verleden, toen journalistiek en handel strikt gescheiden waren) beter niet kunnen doen.

Want wat is het belang van de lezer bij journalistieke dichtheid, oftewel de mate van bereik van de inwoners van de provincie Noord-Brabant tegenover dat van de verscheidenheid in de vergaring en duiding van nieuws? Ik denk toch dat dat belang bij het laatste ligt. En laat het nu juist daarmee uiterst treurig gesteld zijn. Het ED, Brabants Dagblad en BN-DeStem zijn namelijk alle eigendom van het Belgische concern DPG Media en dat is in meer dan een opzicht te zien aan het product, dat voor driekwart door de redactie van het Algemeen Dagblad (AD) zeer zichtbaar in Rotterdam wordt gemaakt. Gestampte pot, die door bijna alle regionale dagbladen in Nederland wordt opgediend. De ultieme concentratie van de dagbladpers, die al een halve eeuw geleden begon.

Onlangs nog werden de twee al gekoppelde noordelijke dagbladen, Leeuwarder Courant en Dagblad van het Noorden (Groningen) aan dit conglomeraat toegevoegd. Het is duidelijk dat toegenomen verliezen debet zijn aan deze ontwikkelingen en dat – toegegeven – een andere oplossing moeilijk denkbaar is. Toch zijn ze in het licht van de redelijk onafhankelijke informatievoorziening van de burger absoluut ongewenst en is het een raadsel waarom de Autoriteit Consument en Markt (ACM) noch de als eindverantwoordelijk te beschouwen regering niet op enig moment heeft ingegrepen. En dan te weten dat het ook al Vlaamse Mediahuis zich eveneens in ons land heeft genesteld en onder meer NRC in handen heeft. Lezer, gecondoleerd.