Eerst even enigszins vrij Trouw citeren, het dagblad dat immers als verzetskrant begon en zoiets groot op de voorpagina zet:
‘Bevrijdingsdag wordt Dag van de Vrijheid, de Tweede Wereldoorlog staat weer centraal en 5 mei is iedereen vrij, vindt het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Maar dat comité is wel geschrokken van commentaren uit Joodse kring en de Indisch-Nederlandse gemeenschap, waar te horen viel: "de herdenking op de Dam is niet voor ons"'.
Ik heb hierover natuurlijk ook wel een mening, maar geen zin er m’n vingers aan te branden. Kan alleen maar zeggen: wat ‘n typisch Hollands gedoe nou weer en laat Bevrijdingsdag, op welke datum ook, dan maar een echte vrije dag worden voor alle inwoners van Nederland. Als het in de beleving maar niet op Koning Pils-dag lijkt. Wel zou het een mooie kans zijn om een meivakantie aan elkaar te knopen, mits wij ons dat in deze tijd nog kunnen permitteren.
Op welke datum ook? Ja, daar wou ik het wel even over hebben. Want het staat allerminst vast dat de Duitsers op 5 mei 1945 capituleerden met de nodige handtekeningen in Hotel De Wereld in Wageningen. Dat is een zorgvuldig – niet in de laatste plaats door prins Bernhard – overeind gehouden mythe. Wat wil je, de ‘voorbesprekingen’ vonden inderdaad op 5 mei plaats in dat hotel en Bernhard mocht daar bij zijn. Op de beroemde, toen genomen foto, die de laatste tijd weer door de media circuleert, zie je hem met een sigaretje als het ware op het schellinkje zitten. Maar de echte capitulatie vond een dag later, dus op 6 mei, plaats in de aula van de toenmalige Landbouwhogeschool in Wageningen. Daar was Bernhard niet bij. Zodoende.
In wezen was die aparte capitulatie in Nederland ook nog een show, ten faveure van de naar promotie hakende Canadese generaal Foulkes, want de Duitse krijgsmacht in geheel West-Europa gaf zich officieel al op 4 mei op de Lünenburger Heide over aan de geallieerden. Ik herinner me het radiobericht van de BBC hierover nog als de dag van gisteren, want het was ‘s avonds om 8 uur op mijn verjaardag en – tegelijkertijd – die van mijn moeder. Haar verjaardagsvisite ging en masse juichend de straat op en zij bleef alleen achter met de moeizaam bijeen gegaarde taartjes.
Ooit is voor 5 mei gekozen voor het vieren van de nationale bevrijding en het lijkt me absoluut irrelevant daar nu ook nog eens ruzie over te gaan maken.
dinsdag 7 oktober 2014
maandag 6 oktober 2014
Friese snorrebaard
Pieter (is het eigenlijk niet Piter?) Sjoerd Gerbrandy, de oorlogspremier, heeft eindelijk zijn biografie. Van niemand minder dan Cees Fasseur, ook de levensbeschrijver van koningin Wilhelmina. Zijn laatste boek in dit genre, want hij is 75 en wil geen onvoltooid werk achterlaten. Ongetwijfeld was Gerbrandy de enige MP, die het in oorlogstijd in Londen, zonder parlement, zó had kunnen klaren. Ondanks, of liever dankzij z’n gereformeerde rechtlijnigheid en eigengereidheid.
Een eigengereidheid die hem deed botsen met die andere ego: Wilhelmina. Er was overigens uiteindelijk veel onderling respect.
Gerbrandy was trouwens een man, 'waar je best een borrel mee kon drinken', ervoer zijn Britse ambtgenoot Winston Churchille, die hem Sherry Brandy noemde.
De AR-politicus P.S. Gerbrandy (1885-1961) was na de oorlog nog elf jaar lid van de Tweede Kamer, dus nogal wiedes dat ik 'm wel eens tegenkwam, toen ik in Friesland als journalist de boel onveilig maakte (waarover later meer). Altijd leuk. Minder leuk was de wijze waarop de in Holland zetelende eindredactie van de krant waarvoor ik werkte eens een vermeende 'misstap'van het Friese kamerlid op de voorpagina meldde met de kop: Friese snorrebaard zat er naast. Dat kon natuurlijk niet in een Fries dagblad.
In 1956 of daaromtrent kwam Gerbrandy 'n kijkje nemen bij een internationaal schaaktoernooi in het Beursgebouw te Leeuwarden. Gewillig poseerde hij met een Russische schaker voor mijn camera, een Agfa Isolette III, voorzien van een flitsapparaat met losse Philipslampjes. Maar het wilde dat het lampje op het cruciale moment met een harde knal uiteenspatte. Gerbrandy noch de Rus vertrok een spier. En ik werd gearresteerd noch verwijderd.
Dat waren nog eens tijden.
Een eigengereidheid die hem deed botsen met die andere ego: Wilhelmina. Er was overigens uiteindelijk veel onderling respect.
Gerbrandy was trouwens een man, 'waar je best een borrel mee kon drinken', ervoer zijn Britse ambtgenoot Winston Churchille, die hem Sherry Brandy noemde.
De AR-politicus P.S. Gerbrandy (1885-1961) was na de oorlog nog elf jaar lid van de Tweede Kamer, dus nogal wiedes dat ik 'm wel eens tegenkwam, toen ik in Friesland als journalist de boel onveilig maakte (waarover later meer). Altijd leuk. Minder leuk was de wijze waarop de in Holland zetelende eindredactie van de krant waarvoor ik werkte eens een vermeende 'misstap'van het Friese kamerlid op de voorpagina meldde met de kop: Friese snorrebaard zat er naast. Dat kon natuurlijk niet in een Fries dagblad.
In 1956 of daaromtrent kwam Gerbrandy 'n kijkje nemen bij een internationaal schaaktoernooi in het Beursgebouw te Leeuwarden. Gewillig poseerde hij met een Russische schaker voor mijn camera, een Agfa Isolette III, voorzien van een flitsapparaat met losse Philipslampjes. Maar het wilde dat het lampje op het cruciale moment met een harde knal uiteenspatte. Gerbrandy noch de Rus vertrok een spier. En ik werd gearresteerd noch verwijderd.
Dat waren nog eens tijden.
Ordelijk gewriemel in de ochtendspits
Een grijze maandagmorgen. Ochtendspits. Het woon-werkverkeer nadert in rijen de rotonde in de Bestse Ringweg bij het Heerbeeck College van drie kanten, op weg naar de A58. Je kunt het gerust ordelijk gewriemel noemen, al klinkt dat paradoxaal. Jan Kuitenbrouwer twitterde dit weekeinde, dat ‘paradox’ tegenwoordig veel wordt gebruikt voor een echte tegenstelling, terwijl het een schijnbare tegenstelling is. Taalverarming.
Maar met ‘ordelijk gewriemel’ bedoel ik de routineuze handigheid waarmee automobilisten kans zien, de capaciteit van de rotonde zodanig te benutten, dat de doorstroming redelijk is: ze houden zich natuurlijk aan de voorrangsregel, maar weten precies wanneer ze er nog snel even door kunnen glippen.
Zondagmorgen ging de zon om achttien minuten voor acht op boven het Naardermeer, meldde sterrenkundige Govert Schilling in het radioprogramma Vroege Vogels. Nog ‘n week en dan is het rond die tijd donker. Veilig Verkeer Nederland heeft bij deze rotonde alvast een spandoek opgehangen met de vermaning richting fietsers: Licht aan! Ik neem me voor tezijnertijd nog eens ter plekke te gaan kijken, in hoeverre die boodschap tot de leerlingen van ‘t Heerbeeck doordringt. Zo niet, zoals vorige winter, dan is die spandoek even nutteloos als ‘De scholen zijn weer begonnen’ in september.
Fietsers hebben tegenwoordig ook in Best voorrang op rotondes. De scholieren, die er ooit tot in de gemeenteraadsvergadering actie voor voerden, maken daar rücksichtlos gebruik van. Zoals scholieren fietsen. Ouderen houden daarentegen eerder het zekere voor het onzekere. Een man steekt duidelijk zijn arm uit als hij op de rotonde van richting verandert. Toch moet-ie na enkele seconden Kijk uit roepen als hij bijna in botsing komt met drie tegen de draad in fietsende jongens; meisjes giechelen dan, jongens knorren.
In de krant staat een kop: ‘Maatregelen tegen bellende fietsers.’ Dat slaat bij nader inzien niet op de bel van Eddie Christiani (‘Als ik tweemaal met mijn fietsbel bel’) maar op het fietsend what’s appen door de jongeren. We leven in een interessante tijd, tenminste als je aan de kant staat te kijken.
Maar met ‘ordelijk gewriemel’ bedoel ik de routineuze handigheid waarmee automobilisten kans zien, de capaciteit van de rotonde zodanig te benutten, dat de doorstroming redelijk is: ze houden zich natuurlijk aan de voorrangsregel, maar weten precies wanneer ze er nog snel even door kunnen glippen.
Zondagmorgen ging de zon om achttien minuten voor acht op boven het Naardermeer, meldde sterrenkundige Govert Schilling in het radioprogramma Vroege Vogels. Nog ‘n week en dan is het rond die tijd donker. Veilig Verkeer Nederland heeft bij deze rotonde alvast een spandoek opgehangen met de vermaning richting fietsers: Licht aan! Ik neem me voor tezijnertijd nog eens ter plekke te gaan kijken, in hoeverre die boodschap tot de leerlingen van ‘t Heerbeeck doordringt. Zo niet, zoals vorige winter, dan is die spandoek even nutteloos als ‘De scholen zijn weer begonnen’ in september.
Fietsers hebben tegenwoordig ook in Best voorrang op rotondes. De scholieren, die er ooit tot in de gemeenteraadsvergadering actie voor voerden, maken daar rücksichtlos gebruik van. Zoals scholieren fietsen. Ouderen houden daarentegen eerder het zekere voor het onzekere. Een man steekt duidelijk zijn arm uit als hij op de rotonde van richting verandert. Toch moet-ie na enkele seconden Kijk uit roepen als hij bijna in botsing komt met drie tegen de draad in fietsende jongens; meisjes giechelen dan, jongens knorren.
In de krant staat een kop: ‘Maatregelen tegen bellende fietsers.’ Dat slaat bij nader inzien niet op de bel van Eddie Christiani (‘Als ik tweemaal met mijn fietsbel bel’) maar op het fietsend what’s appen door de jongeren. We leven in een interessante tijd, tenminste als je aan de kant staat te kijken.
donderdag 25 september 2014
Een zeer professionele robot
Linkedin is een sociaal netwerk als Twitter, maar dan professioneler. Ik denk dat het wel degelijk een rol speelt bij het tot stand brengen van contacten tussen, laat ik zeggen (taalkundig de voorganger van zegmaar) belanghebbenden. Dat kunnen ondernemingen zijn, zzp-ers of gewoon particulieren die iets voorstellen of denken dat ze wat waard zijn. Als blogger ben ik ‘lid’, hoewel ik er de laatste tijd steeds minder mee doe. Berichten of notificaties die ik er plaats worden automatisch doorgegeven aan Twitter en dat is meegenomen. Volg je een persoon of bedrijf op Linkedin, dan kun je verwachten dat je af en toe persoonlijk wordt aangesproken. Althans die suggestie wordt gewekt.
Mogelijk dat het de ijdelheid streelt, men zal wel van mij willen aannemen dat ik er bij in de lach schiet. Neem nou zoiets als de aansporing Guido, blijf op de hoogte en volg Philips. Innovation and you. Veelbetekenende (?) contactpijltjes tussen een wereldconcern (volgens sommigen overigens in staat van ontbinding) en een man die twee keer de leeftijd heeft van ‘onbemiddelbaar’.
Op Linkedin is één van de twee icoontjes aanklikbaar, namelijk het Philipslogo. Toch maar even gekeken wat Philips met mij te schaften heeft (het werkt hoor, meneer Van Houten, het werkt!).
En wat zie ik daar: Marijke Roskam van BNR Nieuwsradio, die enkele dingetjes met en ten faveure van de Firma heeft gedaan. Nu is Marijke Roskam iemand, die dingen zegt als ‘We zagen onze ogen uit,’ dus dan ben ik gauw uitgekeken.
Linkedin is zéér professioneel, maar voorlopig nog op het niveau van een ordinaire robot.
Mogelijk dat het de ijdelheid streelt, men zal wel van mij willen aannemen dat ik er bij in de lach schiet. Neem nou zoiets als de aansporing Guido, blijf op de hoogte en volg Philips. Innovation and you. Veelbetekenende (?) contactpijltjes tussen een wereldconcern (volgens sommigen overigens in staat van ontbinding) en een man die twee keer de leeftijd heeft van ‘onbemiddelbaar’.
Op Linkedin is één van de twee icoontjes aanklikbaar, namelijk het Philipslogo. Toch maar even gekeken wat Philips met mij te schaften heeft (het werkt hoor, meneer Van Houten, het werkt!).
En wat zie ik daar: Marijke Roskam van BNR Nieuwsradio, die enkele dingetjes met en ten faveure van de Firma heeft gedaan. Nu is Marijke Roskam iemand, die dingen zegt als ‘We zagen onze ogen uit,’ dus dan ben ik gauw uitgekeken.
Linkedin is zéér professioneel, maar voorlopig nog op het niveau van een ordinaire robot.
woensdag 24 september 2014
Heeft de gemeente Best nog tanden?
Heeft de gemeente Best nog tanden? Die vraag dringt zich op, bij voorbeeld als je het drama van De Mol 'n beetje volgt.
De Mol is een beeld van Tom Claassen dat in 2009 is geplaatst op het dek van de spoortunnel ter hoogte van de Willem de Zwijgerweg. Of je het nu wilt of niet, je kunt er niet omheen. Het is een gevaarte van bijna zeven meter hoog, dat het 'gegraaf' (van die tunnel) tussen 1998 en 2002, symboliseert. Zijn fysionomie is zodanig, dat je er kleine kinderen mee zou kunnen dreigen, als ooit met de – grim, gram grimmeland – Bietenbouw of Zwarte Piet. De Mol is dan ook in Best niet onomstreden. Ze lijkt blindelings door de gemeente voor de lieve som van 100.000 euro te zijn aangeschaft, op basis van de internationale vermaardheid van de kunstenaar en de hoge kwaliteit van diens werken.
Eigenlijk had ik me voorgenomen, er geen woord meer aan vuil te maken, maar vijf jaar na zijn plaatsing staat De Mol nog steeds in het nieuws. In 2010 bleek namelijk dat ze scheuren vertoonde en sindsdien is er onophoudelijk aan gesleuteld. Ik heb er vergeefs op de website van de gemeente in de besluitenlijsten van B en W naar gezocht, maar ik herinner mij een berichtje dat het college in een bepaald stadium de kunstenaar 'in gebreke' heeft gesteld. Hij moet dus zorgen dat het met zijn beeld piekfijn in orde komt.
Dus? Niet dus. Onlangs stond in het Eindhovens Dagblad een interview met Gerard van Opstal, die per 1 januari als kartrekker van de Bestse cultuur aan de dijk wordt gezet. Een tragedie op zich, vind ik, maar daar kom ik wellicht nog eens op terug. Van Opstal bracht in dat interview De Mol ter sprake en verklaarde: 'De kunstenaar wilde er zoveel mogelijk aan verdienen en daarom werd de constructie in China gemaakt. De gemeente had het geraamte destijds door een deskundige moeten laten inspecteren. Nu is het volgens mij niet meer te repareren en wordt het alleen maar erger.' Tot zover Gerard van Opstal, die in de gang van zaken de reden ziet waarom 'we er niks meer van horen'.
Dat laatste valt nog te bezien, nu het plaatselijke weekblad Groeiend Best weet te melden dat kunstenaar Claassen 'geen geld heeft' om De Mol te repareren. GB citeert wethouder Peet van de Loo (D66). Zij zegt: 'Ik weet dat de kunstenaar in dusdanige financiële positie verkeert dat hij niet in staat is het beeld te repareren. Andere bedrijven zouden het kunnen maar die moeten wel worden betaald.'
Ik bekijk die mededeling over de financiële positie van Claassen met gepast wantrouwen. Wie op de website van de man zijn oeuvre bekijkt en in aanmerking neemt dat, dat je bij hem niet voor een dubbeltje op de eerste rang komt te zitten (zie de prijs van De Mol), zal dat op de reguliere manier willen controleren. Met andere woorden: de reparatie betalen en, zo niet, desnoods een faillissementsaanvraag. Daarvoor hoef je als gedupeerde niet eens tanden te hebben, je dient alleen maar te weten hoe je met ons belastinggeld dient om te gaan.
De Mol is een beeld van Tom Claassen dat in 2009 is geplaatst op het dek van de spoortunnel ter hoogte van de Willem de Zwijgerweg. Of je het nu wilt of niet, je kunt er niet omheen. Het is een gevaarte van bijna zeven meter hoog, dat het 'gegraaf' (van die tunnel) tussen 1998 en 2002, symboliseert. Zijn fysionomie is zodanig, dat je er kleine kinderen mee zou kunnen dreigen, als ooit met de – grim, gram grimmeland – Bietenbouw of Zwarte Piet. De Mol is dan ook in Best niet onomstreden. Ze lijkt blindelings door de gemeente voor de lieve som van 100.000 euro te zijn aangeschaft, op basis van de internationale vermaardheid van de kunstenaar en de hoge kwaliteit van diens werken.
Eigenlijk had ik me voorgenomen, er geen woord meer aan vuil te maken, maar vijf jaar na zijn plaatsing staat De Mol nog steeds in het nieuws. In 2010 bleek namelijk dat ze scheuren vertoonde en sindsdien is er onophoudelijk aan gesleuteld. Ik heb er vergeefs op de website van de gemeente in de besluitenlijsten van B en W naar gezocht, maar ik herinner mij een berichtje dat het college in een bepaald stadium de kunstenaar 'in gebreke' heeft gesteld. Hij moet dus zorgen dat het met zijn beeld piekfijn in orde komt.
Dus? Niet dus. Onlangs stond in het Eindhovens Dagblad een interview met Gerard van Opstal, die per 1 januari als kartrekker van de Bestse cultuur aan de dijk wordt gezet. Een tragedie op zich, vind ik, maar daar kom ik wellicht nog eens op terug. Van Opstal bracht in dat interview De Mol ter sprake en verklaarde: 'De kunstenaar wilde er zoveel mogelijk aan verdienen en daarom werd de constructie in China gemaakt. De gemeente had het geraamte destijds door een deskundige moeten laten inspecteren. Nu is het volgens mij niet meer te repareren en wordt het alleen maar erger.' Tot zover Gerard van Opstal, die in de gang van zaken de reden ziet waarom 'we er niks meer van horen'.
Dat laatste valt nog te bezien, nu het plaatselijke weekblad Groeiend Best weet te melden dat kunstenaar Claassen 'geen geld heeft' om De Mol te repareren. GB citeert wethouder Peet van de Loo (D66). Zij zegt: 'Ik weet dat de kunstenaar in dusdanige financiële positie verkeert dat hij niet in staat is het beeld te repareren. Andere bedrijven zouden het kunnen maar die moeten wel worden betaald.'
Ik bekijk die mededeling over de financiële positie van Claassen met gepast wantrouwen. Wie op de website van de man zijn oeuvre bekijkt en in aanmerking neemt dat, dat je bij hem niet voor een dubbeltje op de eerste rang komt te zitten (zie de prijs van De Mol), zal dat op de reguliere manier willen controleren. Met andere woorden: de reparatie betalen en, zo niet, desnoods een faillissementsaanvraag. Daarvoor hoef je als gedupeerde niet eens tanden te hebben, je dient alleen maar te weten hoe je met ons belastinggeld dient om te gaan.
maandag 15 september 2014
Duitsers
Het zal 1943 zijn geweest. Midden in de oorlog. Een Duitse colonne marcheerde over het marktplein in het dorp waar ik woonde. Ze zongen, zoals Duitsers kunnen zingen: Und wir fahren, und wir fahren, und wir faaaaahren gegen Engeland, Enge...land. Een Feldwebel liep ernaast. Ik kon het niet laten, ik stak, schielijk dat wel, m'n tong uit. De Feldwebel schoot op me af. Wegwezen. Veel meer kon je als negenjarig jongetje niet doen, tegen de gehate vijand. Hoewel, mijn twee jaar jongere broertje durfde pas. Die sloeg op het kruispunt bij Albert Heijn, rats, een richtingbord. van de Duitsers dat naar de Ortskommandantur wees van z'n paaltje. Werd-ie door een soldaat bij z'n oor gepakt en bestraffend toegesproken. Hij moest naar huis gaan, daar een hamer en spijkers halen en het bordje weer bevestigen. Maar toen bewees dat broertje zijn ware heldendom. Hij ging wel naar huis, maar trok daar z'n matrozenpakje aan en wandelde vervolgens, zich onherkenbaar wanend, weer doodleuk naar Albert Heijn. Natuurlijk was die Duitse soldaat in geen velden of wegen meer te bekennen.
Het was vanzelfsprekend dat je de Duitsers haatte. Mijn zus, die de bevallige leeftijd had bereikt, werd in de stadsbus door een officier aangesproken, maar gedroeg zich natuurlijk nuffig en afwijzend tegenover zijn avances. Ze weerstond de reprimande in de geest van Sonst mitkommen, die daarop volgde. Er belde een soldaat aan, omdat het licht van de gang door het bovenlicht van de voordeur scheen. Licht aus! Ze zei: 'Loelen Sie maar raak' en smeet de deur voor zijn neus dicht.
Toch wisten we dat de ene Duitser niet de andere was. Het waren niet allen nazi's. Ook de Wehrmacht is in 1945 in Neurenberg wegens oorlogsmisdaden veroordeeld maar de de fanatici, de echte zware jongens zaten bij de SS en de Gestapo. Vlak ook de indoctrinatietechnieken van Joseph Goebbels, toegepast op onder anderen de Hitlerjugend (Kindsoldaten!) niet uit. In diverse boeken van krijgskundigen over belangrijke fases in WO2 (Normandië, Market Garden) wordt de gang van zaken van twee kanten belicht en daaruit blijkt dat aan beide zijden scheve schaatsen zijn gereden, maar dat ook door de Duitsers in het algemeen de regels van de Conventie van Genève, bij voorbeeld over de behandeling van gewonden en krijgsgevangenen, in acht zijn genomen.
Na de oorlog bleef de anti-sfeer natuurlijk lang hangen, in de geest van 'ik wil mijn fiets terug' en, vergeet niet, de voetballerij. Toen ik als adolescent mijn weerzin tegen de Duitse taal liet blijken, wees mijn romantisch ingestelde vader op Goethe en op des Försters Töchterlein met haar lange vlechten. Toch ontvingen wij als verkenners (tegenwoordig scouts) rond 1950 Duitse leeftijdgenoten, even onnozel als wijzelf. Maar zes jaar later vond ik het nog steeds gek als mensen een busreisje naar Altenahr maakte. Totdat we niet lang daarna zelf ook eens in Duitsland gingen kijken en aardige contacten hadden met Duitsers, van wie het zonneklaar was dat ze niet anders dan 'schoon' konden zijn. Althans zo ervoer je dat.
En nu? Ik ben een bewonderaar van Angela Merkel en haar Tweede Wirtschaftswunder. Want Duitsland doet het toch maar opvallend goed in het Europa van 2014 en tijdens recente reisjes naar Berlijn en, ja ja, naar de Moezel, heb ik de Duitsers ervaren als evenwichtig, gastvrij volk dat in verste verte niet lijkt op de arrogante schreeuwers van de kritieke jaren in de vorige eeuw. Ze hebben hun verleden verwerkt.
Bij de bevrijdingsherdenkingen in Brabant hebben zich nu weer strubbelingen voorgedaan rond 'de aanwezigheid' van Duitsers, al waren het maar acteurs in Duitse uniformen. Onder anderen kleine groeperingen anti-fascisten, is het gelukt die vieringen te frustreren.
Het lijkt erop dat we opnieuw bevrijd moeten worden. Maar nu van achterlijke betweters die van vrijheid geen enkel benul hebben.
Het was vanzelfsprekend dat je de Duitsers haatte. Mijn zus, die de bevallige leeftijd had bereikt, werd in de stadsbus door een officier aangesproken, maar gedroeg zich natuurlijk nuffig en afwijzend tegenover zijn avances. Ze weerstond de reprimande in de geest van Sonst mitkommen, die daarop volgde. Er belde een soldaat aan, omdat het licht van de gang door het bovenlicht van de voordeur scheen. Licht aus! Ze zei: 'Loelen Sie maar raak' en smeet de deur voor zijn neus dicht.
Toch wisten we dat de ene Duitser niet de andere was. Het waren niet allen nazi's. Ook de Wehrmacht is in 1945 in Neurenberg wegens oorlogsmisdaden veroordeeld maar de de fanatici, de echte zware jongens zaten bij de SS en de Gestapo. Vlak ook de indoctrinatietechnieken van Joseph Goebbels, toegepast op onder anderen de Hitlerjugend (Kindsoldaten!) niet uit. In diverse boeken van krijgskundigen over belangrijke fases in WO2 (Normandië, Market Garden) wordt de gang van zaken van twee kanten belicht en daaruit blijkt dat aan beide zijden scheve schaatsen zijn gereden, maar dat ook door de Duitsers in het algemeen de regels van de Conventie van Genève, bij voorbeeld over de behandeling van gewonden en krijgsgevangenen, in acht zijn genomen.
Na de oorlog bleef de anti-sfeer natuurlijk lang hangen, in de geest van 'ik wil mijn fiets terug' en, vergeet niet, de voetballerij. Toen ik als adolescent mijn weerzin tegen de Duitse taal liet blijken, wees mijn romantisch ingestelde vader op Goethe en op des Försters Töchterlein met haar lange vlechten. Toch ontvingen wij als verkenners (tegenwoordig scouts) rond 1950 Duitse leeftijdgenoten, even onnozel als wijzelf. Maar zes jaar later vond ik het nog steeds gek als mensen een busreisje naar Altenahr maakte. Totdat we niet lang daarna zelf ook eens in Duitsland gingen kijken en aardige contacten hadden met Duitsers, van wie het zonneklaar was dat ze niet anders dan 'schoon' konden zijn. Althans zo ervoer je dat.
En nu? Ik ben een bewonderaar van Angela Merkel en haar Tweede Wirtschaftswunder. Want Duitsland doet het toch maar opvallend goed in het Europa van 2014 en tijdens recente reisjes naar Berlijn en, ja ja, naar de Moezel, heb ik de Duitsers ervaren als evenwichtig, gastvrij volk dat in verste verte niet lijkt op de arrogante schreeuwers van de kritieke jaren in de vorige eeuw. Ze hebben hun verleden verwerkt.
Bij de bevrijdingsherdenkingen in Brabant hebben zich nu weer strubbelingen voorgedaan rond 'de aanwezigheid' van Duitsers, al waren het maar acteurs in Duitse uniformen. Onder anderen kleine groeperingen anti-fascisten, is het gelukt die vieringen te frustreren.
Het lijkt erop dat we opnieuw bevrijd moeten worden. Maar nu van achterlijke betweters die van vrijheid geen enkel benul hebben.
donderdag 11 september 2014
Bellen
Volgens actievoerder Marga Bult 'kun je in deze moderne tijd niet verlangen dat mensen via een vaste lijn bellen'. Dit naar aanleiding van het tumult rond de onbereikbaarheid van 112 met mobieltjes in de grensstreek.
't Is maar wat je modern noemt. Eerst maar eens die mobiele telefoon. De onbereikbaarheid van 112 is niet het enige euvel waaraan die dingen lijden. Ze mogen dan mateloos populair zijn, wil je er echt iets aan hebben dan moet je ermee het internet op kunnen, al is het alleen maar voor WhatsApp. Als telefoon zijn ze bras. Hoe vaak heb ik iemand al niet gevraagd, even opnieuw te bellen omdat de verbinding niet deugt en hij daardoor niet is te verstaan. Hoe vaak heb ik een radiopresentator al niet zuchtend horen vaststellen dat het contact met de geïnterviewde is 'weggevalllen': we proberen het straks opnieuw. Volgend onderwerp. Hou nu maar eens vol dat de mobiele telefoon een 'vrucht van de moderne tijd' is.
Weet je wat wèl modern is? Een combi-abonnement bij een internetprovider: internet, tv, radio én vaste telefoon in één. Ik betaal tegenwoordig maandelijks evenveel voor zo'n abonnement als vroeger voor de koperdraad-telefoonaansluiting van KPN. En bel ook nog eens in het binnenland 'gratis' zoveel en zo lang als ik wil. Nou jij.
Ga maar fijn extra steunzenders installeren in Twentse en Zeeuws-Vlaamse kerktorens. De garantie dat het dan feilloos werkt, zoals de vaste telefoon, krijg je nooit voordat de tijd echt modern is geworden.
't Is maar wat je modern noemt. Eerst maar eens die mobiele telefoon. De onbereikbaarheid van 112 is niet het enige euvel waaraan die dingen lijden. Ze mogen dan mateloos populair zijn, wil je er echt iets aan hebben dan moet je ermee het internet op kunnen, al is het alleen maar voor WhatsApp. Als telefoon zijn ze bras. Hoe vaak heb ik iemand al niet gevraagd, even opnieuw te bellen omdat de verbinding niet deugt en hij daardoor niet is te verstaan. Hoe vaak heb ik een radiopresentator al niet zuchtend horen vaststellen dat het contact met de geïnterviewde is 'weggevalllen': we proberen het straks opnieuw. Volgend onderwerp. Hou nu maar eens vol dat de mobiele telefoon een 'vrucht van de moderne tijd' is.
Weet je wat wèl modern is? Een combi-abonnement bij een internetprovider: internet, tv, radio én vaste telefoon in één. Ik betaal tegenwoordig maandelijks evenveel voor zo'n abonnement als vroeger voor de koperdraad-telefoonaansluiting van KPN. En bel ook nog eens in het binnenland 'gratis' zoveel en zo lang als ik wil. Nou jij.
Ga maar fijn extra steunzenders installeren in Twentse en Zeeuws-Vlaamse kerktorens. De garantie dat het dan feilloos werkt, zoals de vaste telefoon, krijg je nooit voordat de tijd echt modern is geworden.
donderdag 4 september 2014
Stofzuiger en luiwagen
Europa heeft weer eens ingegrepen in ons dagelijks leven. Wie mocht denken dat Frans Timmermans daar, met de hem toegedachte spectaculaire macht op dat niveau iets aan kan veranderen, wordt straks alleen maar bevestigd in zijn overschatting van die macht.
Je wilt natuurlijk weten waar het over gaat. De stofzuiger. Die mag, behalve stof, niet meer stroom vreten dan 1600 watt; vanaf 2017 wordt de limiet zelfs 900 watt. Krijg je straks met zo'n slappe zuiger de kattenharen nog wel uit het tapijt, zo klonk een vraag op het internet. Zover zijn we gevorderd met onze welvaart.
Het laatste stofzuigerverbod dateert van 1944 of zoiets, toen een stad als Breda op de stroom moest teren van de Suikerfabriek ter plaatse. Stofzuigers zijn altijd stroomvreters geweest, da's waar.
Alternatieven bij de vleet. Goed om te weten voor een dorpje als het Belgische Ravels, onder Tilburg, dat naar verluidt het eerst zal worden afgekoppeld, als de resterende kerncentrales het in België niet meer aan kunnen.
Allereerst kun je natuurlijk denken aan veger en blik. Voor het reinigen van het karpet werden vroeger ook wel theeblaren gebruikt; niet meer aan denken, je kunt daarvoor toch geen gebruikte theezakjes gaan sparen.
Waar ik wel direct aan dacht, was de luiwagen. Ik heb op het web nergens de bevestiging kunnen vinden dat dit apparaat iets met luiheid te maken heeft. Noch vond ik een afbeelding van de wagen, jazeker, waarmee ooit thuis de vloer van rommel werd ontdaan. Een plat ding met een steel dat, net als een stofzuiger, over het tapijt heen en weer werd gerold, waarbij de wielen tevens een ronde borstel in beweging brachten die het stof als het ware naar binnen slingerde. Stroomloos. Als het nu op de markt zou verschijnen, zou je onmiddellijk geloven dat iemand een grootse het milieu sparende uitvinding had gedaan.
Eens kijken, wat onze stofzuiger, die ik regelmatig hanteer, wanneer ik wordt uitgenodigd, liefst bij afwezigheid van Levensmaatje (wekelijks zangkoortje bij voorbeeld) dat te doen: 1800 à 2300 watt, afhankelijk van de stand.
Dat wordt luiwammesen.
Je wilt natuurlijk weten waar het over gaat. De stofzuiger. Die mag, behalve stof, niet meer stroom vreten dan 1600 watt; vanaf 2017 wordt de limiet zelfs 900 watt. Krijg je straks met zo'n slappe zuiger de kattenharen nog wel uit het tapijt, zo klonk een vraag op het internet. Zover zijn we gevorderd met onze welvaart.
Het laatste stofzuigerverbod dateert van 1944 of zoiets, toen een stad als Breda op de stroom moest teren van de Suikerfabriek ter plaatse. Stofzuigers zijn altijd stroomvreters geweest, da's waar.
Alternatieven bij de vleet. Goed om te weten voor een dorpje als het Belgische Ravels, onder Tilburg, dat naar verluidt het eerst zal worden afgekoppeld, als de resterende kerncentrales het in België niet meer aan kunnen.
Allereerst kun je natuurlijk denken aan veger en blik. Voor het reinigen van het karpet werden vroeger ook wel theeblaren gebruikt; niet meer aan denken, je kunt daarvoor toch geen gebruikte theezakjes gaan sparen.
Waar ik wel direct aan dacht, was de luiwagen. Ik heb op het web nergens de bevestiging kunnen vinden dat dit apparaat iets met luiheid te maken heeft. Noch vond ik een afbeelding van de wagen, jazeker, waarmee ooit thuis de vloer van rommel werd ontdaan. Een plat ding met een steel dat, net als een stofzuiger, over het tapijt heen en weer werd gerold, waarbij de wielen tevens een ronde borstel in beweging brachten die het stof als het ware naar binnen slingerde. Stroomloos. Als het nu op de markt zou verschijnen, zou je onmiddellijk geloven dat iemand een grootse het milieu sparende uitvinding had gedaan.
Eens kijken, wat onze stofzuiger, die ik regelmatig hanteer, wanneer ik wordt uitgenodigd, liefst bij afwezigheid van Levensmaatje (wekelijks zangkoortje bij voorbeeld) dat te doen: 1800 à 2300 watt, afhankelijk van de stand.
Dat wordt luiwammesen.
Breda en Tilburg
Rivaliteit tussen Noord-Brabantse steden (Noord-Brabant presenteert zich dezer dagen in Brussel als Brabant en dat is daar een grote fout) is van alle tijden. Of dat verstandig is, laat ik nu maar even in het midden, behoudens de opmerking dat je als geheel meer bereikt met het erkennen van elkaars specialiteiten. Ik weet niet of het nu nog geldt maar in mijn tijd was Tilburg zoiets als het Utrecht van Noord-Brabant. In het midden van de provincie gelegen, was (is?) het de geëigende plaats voor provinciaal georiënteerde organisaties om te vergaderen. Tilburg was ook heel lang de onderwijsstad bij uitstek, maar nu houd ik daar over op.
Zelf een geboren Ginnekenees zijnde (afkomstig dus uit een dorp dat sinds 1943 noodgedwongen een wijk van Breda is) kan ik niet ontkennen dat mijn hart uitgaat naar deze stad. Ik ben er al zestig jaar weg, maar volg er de gang van zaken op de voet, daartoe de laatste jaren beter dan ooit in staat gesteld door het internet.
De veranderingen. Ach, breek me de bek niet open. De haven van Breda die in de jaren zestig van de vorige eeuw wordt leeggepompt, waarna er een parkeergarage voor in de plaats komt; die in deze eeuw weer wordt opengegraven en gevuld met vers water van de Mark, de afbraak van de Sint-Barbarakathedraal aan diezelfde haven met verplaatsing van de bisschopsstoel naar de nederige Antoniuskerk (waar mijn vader trouwens nog misdienaar was). De vervanging van het station uit de negentiende eeuw, om vergelijkbare nederigheid wel getypeerd als gebouw in barakstijl door een raar verschijnsel met rare betonnen panelen langs de sporen, dat nu op zijn beurt weer een mega-metamorfose ondergaat, die mede te danken is aan een zijtak van de HSL Amsterdam-Brussel, het gaat maar door en zo hoort het. De ranke toren van de Grote of Onze Lieve Vrouwekerk blijft toch wel als een machtig icoon overeind. Wijlen Bredanaar Bert Voeten wijdde er een gedicht aan: 'Weerzien met Breda'. De stad heeft een activiteitenstichting, genaamd Breda Nu. Ooit werd onder die naam een zomerfestival georganiseerd. Omdat 'nu' in het Frans 'naakt' betekent, riepen de Antwerpenaren (Sinjoren): 'Daar gaan we naar toe,' waarop de feestnaam, ijlings werd veranderd in 'Nu Breda.' Het Frans heeft inmiddels afgedaan en de moraal ook.
Voor ik, uit een oogpunt van gelijkberechtiging, weer over Tilburg begin, toch nog heel even Ginneken. Het is toch een aparte gemeenschap met een eigen karakter gebleven. De Bredanaar komt er nog steeds graag voor de kermis of de braderie, of voor een pilsje op de terrassen van de Ginnekenmarkt. Twee dingen zijn mij de laatste tijd opgevallen: iemand opent een restaurant in de buurt van de Zandberglaan en BN-DeStem neemt voetstoots van hem aan, dat ' Het Ginneken weer een etablissement rijker' is. Ten eerste: de Zandberglaan ligt aan de Bredase kant van de voormalige gemeentegrens. Ooit gebeurde het dat je door een Bredase politieagent wegens fietsen zonder achterlicht werd achtervolgd en dan bij het Oranjeplein, op Ginnekens grondgebied kon staan lachen. De opgestoken middelvinger bestond toen nog niet. Verkoopt een restaurant in Ginneken beter dan in Breda? Ten tweede: Het (of 't) Ginneken was tot voor kort pure spreektaal. Vraag van vrouw bij bushalte in Breda: 'Gaat deez naar 't Ginneken'. Maar in geschreven taal is het nog steeds 'Ginneken = Ginneken' (de naam van een vereniging die het werk van de dorpsraad voortzet). Zonder lidwoord dus.
Even ex-Tilburger Ivo de Wijs citeren: 'Dan hebben we nog een viaduct, ge stoot oewen kop as ge nie bukt.' Fraai staaltje van zelfspot, toch?
Vanuit Breda ging je tot in de jaren vijftig naar Tilburg, omdat ze daar een C&A hadden. Breda had wel een Hollenkamp en een Jan van de Ven, maar die verkochten alleen maar Heeren- en Jongenskleeding.
In de stoomtrein naar Tilburg zaten we dan op twee dingen te wachten: een viaduct, inderdaad, dat we 'tunnel' noemden en op de olifanten in de dierentuin in het bos waar nu de gebouwen van Tilburg University zijn te vinden. Tilburg heeft ook een opgeknapte haven en wat er verder allemaal in de loop van decennia gebeurd is, hebben ze te danken aan de burgemeesters Cees Becht (alias Cees de Sloper) en – in iets mindere mate – Gerrit Brokx. Laat ik het zo zeggen: de stad, die oorspronkelijk bestond uit 'n aantal herdgangen, is er daardoor niet op achteruit gegaan. En de Heuvel is, ondanks het kappen van de eeuwenoude linde, verdomd gezellig. Ik kijk elke dag even op TilburgDailyPhoto van Peter van den Besselaar, waaruit diens onuitsprekelijke liefde is af te leiden voor zijn stad. En o ja, Tilburg had tot halverwege de vorige eeuw een 'best wel aardig' klassiek station. Toch kreeg het een nieuw, dat volgens de inwoners onmiddellijk werd gekaraktiseerd met kroepoekdak. Een npo-radiopresentator toonde zich daarover onlangs – echt waar – verbaasd, immers 'er waren toen toch nog geen chinese restaurants?'
Twee Brabantse dagbladen, allebei Wegener en allebei tegenwoordig gedrukt op een bedrijventerrein in Best, BN-DeStem en het Brabants Dagblad, editie Tilburg, hebben hun lezers gevraagd, hun mening te geven over respectievelijk Tilburg en Breda. Steeds vaker worden de kranten door de lezers gevuld. Zou in dit geval best leuk kunnen worden. Of de Bossche editie van BD en het Eindhovens Dagblad dit idee zullen overnemen, staat nog te bezien. Als het aan Brainport Eindhoven ligt, bestaat Den Bosch helemaal niet.
Zelf een geboren Ginnekenees zijnde (afkomstig dus uit een dorp dat sinds 1943 noodgedwongen een wijk van Breda is) kan ik niet ontkennen dat mijn hart uitgaat naar deze stad. Ik ben er al zestig jaar weg, maar volg er de gang van zaken op de voet, daartoe de laatste jaren beter dan ooit in staat gesteld door het internet.
De veranderingen. Ach, breek me de bek niet open. De haven van Breda die in de jaren zestig van de vorige eeuw wordt leeggepompt, waarna er een parkeergarage voor in de plaats komt; die in deze eeuw weer wordt opengegraven en gevuld met vers water van de Mark, de afbraak van de Sint-Barbarakathedraal aan diezelfde haven met verplaatsing van de bisschopsstoel naar de nederige Antoniuskerk (waar mijn vader trouwens nog misdienaar was). De vervanging van het station uit de negentiende eeuw, om vergelijkbare nederigheid wel getypeerd als gebouw in barakstijl door een raar verschijnsel met rare betonnen panelen langs de sporen, dat nu op zijn beurt weer een mega-metamorfose ondergaat, die mede te danken is aan een zijtak van de HSL Amsterdam-Brussel, het gaat maar door en zo hoort het. De ranke toren van de Grote of Onze Lieve Vrouwekerk blijft toch wel als een machtig icoon overeind. Wijlen Bredanaar Bert Voeten wijdde er een gedicht aan: 'Weerzien met Breda'. De stad heeft een activiteitenstichting, genaamd Breda Nu. Ooit werd onder die naam een zomerfestival georganiseerd. Omdat 'nu' in het Frans 'naakt' betekent, riepen de Antwerpenaren (Sinjoren): 'Daar gaan we naar toe,' waarop de feestnaam, ijlings werd veranderd in 'Nu Breda.' Het Frans heeft inmiddels afgedaan en de moraal ook.
Voor ik, uit een oogpunt van gelijkberechtiging, weer over Tilburg begin, toch nog heel even Ginneken. Het is toch een aparte gemeenschap met een eigen karakter gebleven. De Bredanaar komt er nog steeds graag voor de kermis of de braderie, of voor een pilsje op de terrassen van de Ginnekenmarkt. Twee dingen zijn mij de laatste tijd opgevallen: iemand opent een restaurant in de buurt van de Zandberglaan en BN-DeStem neemt voetstoots van hem aan, dat ' Het Ginneken weer een etablissement rijker' is. Ten eerste: de Zandberglaan ligt aan de Bredase kant van de voormalige gemeentegrens. Ooit gebeurde het dat je door een Bredase politieagent wegens fietsen zonder achterlicht werd achtervolgd en dan bij het Oranjeplein, op Ginnekens grondgebied kon staan lachen. De opgestoken middelvinger bestond toen nog niet. Verkoopt een restaurant in Ginneken beter dan in Breda? Ten tweede: Het (of 't) Ginneken was tot voor kort pure spreektaal. Vraag van vrouw bij bushalte in Breda: 'Gaat deez naar 't Ginneken'. Maar in geschreven taal is het nog steeds 'Ginneken = Ginneken' (de naam van een vereniging die het werk van de dorpsraad voortzet). Zonder lidwoord dus.
Even ex-Tilburger Ivo de Wijs citeren: 'Dan hebben we nog een viaduct, ge stoot oewen kop as ge nie bukt.' Fraai staaltje van zelfspot, toch?
Vanuit Breda ging je tot in de jaren vijftig naar Tilburg, omdat ze daar een C&A hadden. Breda had wel een Hollenkamp en een Jan van de Ven, maar die verkochten alleen maar Heeren- en Jongenskleeding.
In de stoomtrein naar Tilburg zaten we dan op twee dingen te wachten: een viaduct, inderdaad, dat we 'tunnel' noemden en op de olifanten in de dierentuin in het bos waar nu de gebouwen van Tilburg University zijn te vinden. Tilburg heeft ook een opgeknapte haven en wat er verder allemaal in de loop van decennia gebeurd is, hebben ze te danken aan de burgemeesters Cees Becht (alias Cees de Sloper) en – in iets mindere mate – Gerrit Brokx. Laat ik het zo zeggen: de stad, die oorspronkelijk bestond uit 'n aantal herdgangen, is er daardoor niet op achteruit gegaan. En de Heuvel is, ondanks het kappen van de eeuwenoude linde, verdomd gezellig. Ik kijk elke dag even op TilburgDailyPhoto van Peter van den Besselaar, waaruit diens onuitsprekelijke liefde is af te leiden voor zijn stad. En o ja, Tilburg had tot halverwege de vorige eeuw een 'best wel aardig' klassiek station. Toch kreeg het een nieuw, dat volgens de inwoners onmiddellijk werd gekaraktiseerd met kroepoekdak. Een npo-radiopresentator toonde zich daarover onlangs – echt waar – verbaasd, immers 'er waren toen toch nog geen chinese restaurants?'
Twee Brabantse dagbladen, allebei Wegener en allebei tegenwoordig gedrukt op een bedrijventerrein in Best, BN-DeStem en het Brabants Dagblad, editie Tilburg, hebben hun lezers gevraagd, hun mening te geven over respectievelijk Tilburg en Breda. Steeds vaker worden de kranten door de lezers gevuld. Zou in dit geval best leuk kunnen worden. Of de Bossche editie van BD en het Eindhovens Dagblad dit idee zullen overnemen, staat nog te bezien. Als het aan Brainport Eindhoven ligt, bestaat Den Bosch helemaal niet.
woensdag 3 september 2014
Tijd voor het ultieme integriteitsdebat
Wie de discussie over de teveel aan Bestse wethouders betaalde onkostenvergoedingen volgt, zal zich er over verbazen dat die zich geheel voltrekt via de media. De verslaggever van het ED, die het geval vorige week aan het licht bracht, verbaasde er zich maandagavond in een tweet over dat de kwestie in de raadsvergadering niet leek te bestaan. Het is tijd voor het ultieme integriteitsdebat. Ik heb nog even overwogen, op de tweet te reageren met de vraag: wel eens gehoord van politiek opportunisme? Want, ja, er zijn weinig groeperingen in de Bestse raad die in deze geen boter op het hoofd hebben. Ze hebben meegedaan aan de achterkamertjespolitiek die sinds mei van dit jaar in dit kader is bedreven. De verontwaardiging van CDA-er Paul Gondrie over wat hij – alweer op Twitter – 'een lek' noemt is dan ook op z'n zachtst gezegd onterecht.
Over opportunisme gesproken, soms kan die ook begrijpelijk zijn. Ik bedoel maar, vind tegenwoordig maar eens een goede wethouder; iemand die een aardige baan, geheel of gedeeltelijk laat schieten om zich voor een periode van vier jaren aan deze moeilijke, zeker niet overbetaalde functie te wijden, met de vraag of continuering daarna wel zeker is. De cijfers over voortijdig terugtredende wethouders in dit land liegen er niet om. Ook de beëindiging van een wethouderschap kost de gemeenten geld, wachtgeld.
Het zittende college van B en W zou zich bij de besluitvorming in deze zaak enigszins hebben laten leiden door een mededeling van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) – in samenspraak met het Ministerie van Binnenlandse Zaken – dat terugbetaling 'geen optie' is. Dus zou terugbetaling van de helft volgens burgemeester Van Aert 'netjes' zijn. De VNG deed haar uitspraak, mede naar aanleiding van een soortgelijk geval elders in het land. Maar wat ik node miste was de toelichting: Hoezo, geen optie?
De raad moet, dunkt mij, met de billen bloot. Een halfslachtige oplossing als nu bedacht, is onverteerbaar. Het lid Jo van den Bogaard constateert tegenover de krant terecht: 'Dit kan je niet uitleggen aan de inwoners van Best.' Het woord is aan de fracties die dat wel denken te kunnen.
Over opportunisme gesproken, soms kan die ook begrijpelijk zijn. Ik bedoel maar, vind tegenwoordig maar eens een goede wethouder; iemand die een aardige baan, geheel of gedeeltelijk laat schieten om zich voor een periode van vier jaren aan deze moeilijke, zeker niet overbetaalde functie te wijden, met de vraag of continuering daarna wel zeker is. De cijfers over voortijdig terugtredende wethouders in dit land liegen er niet om. Ook de beëindiging van een wethouderschap kost de gemeenten geld, wachtgeld.
Het zittende college van B en W zou zich bij de besluitvorming in deze zaak enigszins hebben laten leiden door een mededeling van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) – in samenspraak met het Ministerie van Binnenlandse Zaken – dat terugbetaling 'geen optie' is. Dus zou terugbetaling van de helft volgens burgemeester Van Aert 'netjes' zijn. De VNG deed haar uitspraak, mede naar aanleiding van een soortgelijk geval elders in het land. Maar wat ik node miste was de toelichting: Hoezo, geen optie?
De raad moet, dunkt mij, met de billen bloot. Een halfslachtige oplossing als nu bedacht, is onverteerbaar. Het lid Jo van den Bogaard constateert tegenover de krant terecht: 'Dit kan je niet uitleggen aan de inwoners van Best.' Het woord is aan de fracties die dat wel denken te kunnen.
dinsdag 2 september 2014
Pauw en Tan onvergelijkbaar
'Warm' zou zijn nieuwe talkshow worden, zei Jeroen Pauw niet eens maar meermalen, toen hem werd gevraagd, hoe het zou zijn zonder Witteman. Dus was het na zijn herdebuut gisteravond weer driftig meten van de kijkcijfers en natuurlijk die vergelijken met de animo voor Humberto Tan's RTL Late Night. De winnaar stond bij voorbaat vast: Tan. De getallen haal je maar van elders, want eigenlijk is vergelijking onzin en gelukkig zijn kijkcijfers, althans bij de NPO, niet allesbepalend.
Warm, warmer warmst. Appels en peren. De programma's duren beide een uur; ze worden op hetzelfde tijdstip uitgezonden en er zijn gasten. Maar warm of niet, Pauw ademt toch, als voorheen P&W, iets meer 'het officiële', legt het accent op het serieuze werk. Je kunt zelfs zeggen dat het nauwelijks streeft naar populariteit. En dat heeft er niet alleen mee te maken, dat onder de gasten – althans gisteravond – de autoriteiten de boventoon voerden. Defensie-minister Jeanine Hennis kreeg nota bene meer dan een derde van de tijd, volgens mij een vergissing. De warmte moest komen van een optreden van Ilja Leonard Pfeiffer, die met de opdracht het poëziecadeau 2015 te maken (primeur!), een compleet gedicht mocht voordragen. En, o ja, Pauw gooide er ook een cabaretier tegenaan. Of de duvel ermee speelde, maar daarover straks. De man toonde zich een bewonderaar van de simpele gedichtjes van Toon Hermans. Helemaal fout, volgens Pfeiffer. Ook voelde Pauw burgemeester Jozias van Aartsen van Den Haag, aan de tand. Kreeg die de kans, zich te wreken op degenen die over hem in de affaire Schilderswijk, onder meer op Twitter 'de grootst mogelijke onzin' hebben uitgekraamd.
Maar Tan had André van Duin. Nee, niet de lolbroek, maar de gouden jubilaris die met open mond zat te luisteren en te kijken naar zijn opvolger, cabaretier Jochem Myjer. En zijn primeur mocht er helemaal wezen: de tweede Grote Natuurfilm die er aan komt en waarvoor Tan de speciaal hiervoor gebouwde, 15 meter hoge toren in de Biesbosch beklom: ter observatie van de ook daar steeds meer voor komende zeearend. Tussendoor confronteert een internetfreak ons met allerlei trivia's, inclusief de internationale rel over de gekraakte naaktfoto's van Amerikaanse celebrities. En dan was er – heel serieus – mr. Peter Plasman, advocaat van de Nederlandse Bonnie, die vandaag voor de rechter zou verschijnen. Plasman kreeg ook uitgebreid de gelegenheid zijn bedenkingen tegen de aanpak van het jihadisme te formuleren.
Kortom, boks daar maar eens tegen op, meegenomen dat Humberto Tan toch ook een zekere warmte-uitstraling niet kan worden ontzegd. Daartegenover behoudt Jeroen Pauw zijn vileine trekjes. 't Is maar waar je van houdt.
Warm, warmer warmst. Appels en peren. De programma's duren beide een uur; ze worden op hetzelfde tijdstip uitgezonden en er zijn gasten. Maar warm of niet, Pauw ademt toch, als voorheen P&W, iets meer 'het officiële', legt het accent op het serieuze werk. Je kunt zelfs zeggen dat het nauwelijks streeft naar populariteit. En dat heeft er niet alleen mee te maken, dat onder de gasten – althans gisteravond – de autoriteiten de boventoon voerden. Defensie-minister Jeanine Hennis kreeg nota bene meer dan een derde van de tijd, volgens mij een vergissing. De warmte moest komen van een optreden van Ilja Leonard Pfeiffer, die met de opdracht het poëziecadeau 2015 te maken (primeur!), een compleet gedicht mocht voordragen. En, o ja, Pauw gooide er ook een cabaretier tegenaan. Of de duvel ermee speelde, maar daarover straks. De man toonde zich een bewonderaar van de simpele gedichtjes van Toon Hermans. Helemaal fout, volgens Pfeiffer. Ook voelde Pauw burgemeester Jozias van Aartsen van Den Haag, aan de tand. Kreeg die de kans, zich te wreken op degenen die over hem in de affaire Schilderswijk, onder meer op Twitter 'de grootst mogelijke onzin' hebben uitgekraamd.
Maar Tan had André van Duin. Nee, niet de lolbroek, maar de gouden jubilaris die met open mond zat te luisteren en te kijken naar zijn opvolger, cabaretier Jochem Myjer. En zijn primeur mocht er helemaal wezen: de tweede Grote Natuurfilm die er aan komt en waarvoor Tan de speciaal hiervoor gebouwde, 15 meter hoge toren in de Biesbosch beklom: ter observatie van de ook daar steeds meer voor komende zeearend. Tussendoor confronteert een internetfreak ons met allerlei trivia's, inclusief de internationale rel over de gekraakte naaktfoto's van Amerikaanse celebrities. En dan was er – heel serieus – mr. Peter Plasman, advocaat van de Nederlandse Bonnie, die vandaag voor de rechter zou verschijnen. Plasman kreeg ook uitgebreid de gelegenheid zijn bedenkingen tegen de aanpak van het jihadisme te formuleren.
Kortom, boks daar maar eens tegen op, meegenomen dat Humberto Tan toch ook een zekere warmte-uitstraling niet kan worden ontzegd. Daartegenover behoudt Jeroen Pauw zijn vileine trekjes. 't Is maar waar je van houdt.
maandag 1 september 2014
Goed in dorpsrellen
Gaan ze nu zaterdag bij boekhandel Plantage Vermeer in Emmen de ruiten in gooien? Ik moet uitkijken, want misschien breng ik mensen op een idee en dat mag niet. In Drenthe zijn ze – een week voor het verschijnen van het boek over zijn jeugd – laaiend op Peter Middendorp. Hoe noemen ze dat, bevuilen van het eigen nest.
Het is helemaal niet nieuw, je jeugd van je afschrijven en daarbij niet buiten beschouwing laten dat je maar een vervelende puber was (bijna alle pubers zijn vervelend). Brabander Leon de Winter bij voorbeeld deed het en, niet te vergeten, Jan Wolkers. Die deed het gaandeweg met een kip. Altijd succes, al moet ik toegeven dat de literaire kwaliteiten aanzienlijk kunnen verschillen. Vooral het nageslacht van wat ooit 'de misselijk makende middenstand' heette, heeft patent op dit soort verhalen.
Peter Middendorp kreeg in Volkskrant Magazine vast wat reclame voor zijn nieuwe, Drenthe tot de grond toe afbrandende boek, hij heeft er als columnist van deze krant recht op, moet je maar denken. En voor zo'n Amsterdams blad is het gefundenes fressen.
Het verhaal leidde, volgens de noordelijke dagbladen, al direct tot felle protesten op Twitter. Valt nogal mee, de tweet van een dorpsburgemeester bevatte niet meer dan een droge constatering en het ontbrak aan adhesiebetuigingen of tegenspraak. Zodat ook de verwachting dat voor zaterdag bij de presentatie van het boek in Emmen, de bakstenen klaar liggen, ietwat overdreven lijkt.
Middendorp schrijft en praat heel goed, wat hem volgens hemzelf onderscheidt van de gemiddelde Drenth, maar uit de context van het Vk-interview distilleer ik een nogal pathologisch vermoeide geest, waarmee 'het intussen goed gaat'.
Wat zijn we toch goed in dorpsrellen.
Het is helemaal niet nieuw, je jeugd van je afschrijven en daarbij niet buiten beschouwing laten dat je maar een vervelende puber was (bijna alle pubers zijn vervelend). Brabander Leon de Winter bij voorbeeld deed het en, niet te vergeten, Jan Wolkers. Die deed het gaandeweg met een kip. Altijd succes, al moet ik toegeven dat de literaire kwaliteiten aanzienlijk kunnen verschillen. Vooral het nageslacht van wat ooit 'de misselijk makende middenstand' heette, heeft patent op dit soort verhalen.
Peter Middendorp kreeg in Volkskrant Magazine vast wat reclame voor zijn nieuwe, Drenthe tot de grond toe afbrandende boek, hij heeft er als columnist van deze krant recht op, moet je maar denken. En voor zo'n Amsterdams blad is het gefundenes fressen.
Het verhaal leidde, volgens de noordelijke dagbladen, al direct tot felle protesten op Twitter. Valt nogal mee, de tweet van een dorpsburgemeester bevatte niet meer dan een droge constatering en het ontbrak aan adhesiebetuigingen of tegenspraak. Zodat ook de verwachting dat voor zaterdag bij de presentatie van het boek in Emmen, de bakstenen klaar liggen, ietwat overdreven lijkt.
Middendorp schrijft en praat heel goed, wat hem volgens hemzelf onderscheidt van de gemiddelde Drenth, maar uit de context van het Vk-interview distilleer ik een nogal pathologisch vermoeide geest, waarmee 'het intussen goed gaat'.
Wat zijn we toch goed in dorpsrellen.
zaterdag 30 augustus 2014
Wethouders zijn ook burgers
'De wethouders kunnen er niets aan doen dat ze teveel kregen, het kwam door een administratieve fout van de gemeente.'
Burgemeester Anton van Aert tegenover het Eindhovens Dagblad over teveel betaalde onkostenvergoeding, gedurende vier jaren aan drie van de vier wethouders van Best. De uitspraak staat aan het eind van het artikel; ik concludeer dat het venijn in de staart zit.
Iedereen overkomt het wel eens dat hij (m/v) als gevolg van een fout iets op zijn bankrekening ziet verschijnen dat hem niet toekomt. Je kunt dan twee dingen doen, tenzij de verantwoordelijke instantie de fout zelf corrigeert: doen of je neus bloedt en dat is regelrechte fraude of het ten onrechte betaalde terugboeken.
In Best gaat het om bedragen, variërend van 1500 tot 5200 euro, afhankelijk van de uren die de parttime werkende wethouders officieel aan de gemeente hebben besteed. Natuurlijk zit het gemeentebestuur (dat intussen gedeeltelijk van samenstelling is veranderd) met het geval in zijn maag, maar dat heeft hem geen aanleiding gegeven, tegen de betrokken wethouders te zeggen: terugbetalen. De burgemeester, formeel verantwoordelijk voor de administratieve fout, zegt dat bij al dan niet vermeende fraude 'altijd wordt gekeken naar de omstandigheden'. O ja? Nou dat moeten die omstandigheden wel heel bijzonder zijn, wil een fraude niet worden bestraft met op z'n minst terugbetaling.
De drie wethouders hebben intussen wel besloten de helft van de schade aan de gemeente te vergoeden. Op grond van 'omstandigheden'? Bij iedere burger die door de overheid wordt aangesproken op fraude gaan nu de nekharen overeind staan. Wethouders zijn even goed burgers en het wil er bij mij niet in dat zij zich vier jaar lang nooit eens hebben afgevraagd, hoe het toch kwam dat ze zo'n riante onkostenvergoeding kregen. En hoe zit het met de controle op de gemeentelijke boekhouding?
De gemeente Best pretendeert, het 'hoog in het vaandel (te hebben) dat haar bestuurders en ambtenaren integer handelen', zo valt te lezen op haar website. Het komt dus nu aan op de ultieme waarheid. Deze achter gesloten deuren geregelde waarheid is voor de burger onverteerbaar.
Burgemeester Anton van Aert tegenover het Eindhovens Dagblad over teveel betaalde onkostenvergoeding, gedurende vier jaren aan drie van de vier wethouders van Best. De uitspraak staat aan het eind van het artikel; ik concludeer dat het venijn in de staart zit.
Iedereen overkomt het wel eens dat hij (m/v) als gevolg van een fout iets op zijn bankrekening ziet verschijnen dat hem niet toekomt. Je kunt dan twee dingen doen, tenzij de verantwoordelijke instantie de fout zelf corrigeert: doen of je neus bloedt en dat is regelrechte fraude of het ten onrechte betaalde terugboeken.
In Best gaat het om bedragen, variërend van 1500 tot 5200 euro, afhankelijk van de uren die de parttime werkende wethouders officieel aan de gemeente hebben besteed. Natuurlijk zit het gemeentebestuur (dat intussen gedeeltelijk van samenstelling is veranderd) met het geval in zijn maag, maar dat heeft hem geen aanleiding gegeven, tegen de betrokken wethouders te zeggen: terugbetalen. De burgemeester, formeel verantwoordelijk voor de administratieve fout, zegt dat bij al dan niet vermeende fraude 'altijd wordt gekeken naar de omstandigheden'. O ja? Nou dat moeten die omstandigheden wel heel bijzonder zijn, wil een fraude niet worden bestraft met op z'n minst terugbetaling.
De drie wethouders hebben intussen wel besloten de helft van de schade aan de gemeente te vergoeden. Op grond van 'omstandigheden'? Bij iedere burger die door de overheid wordt aangesproken op fraude gaan nu de nekharen overeind staan. Wethouders zijn even goed burgers en het wil er bij mij niet in dat zij zich vier jaar lang nooit eens hebben afgevraagd, hoe het toch kwam dat ze zo'n riante onkostenvergoeding kregen. En hoe zit het met de controle op de gemeentelijke boekhouding?
De gemeente Best pretendeert, het 'hoog in het vaandel (te hebben) dat haar bestuurders en ambtenaren integer handelen', zo valt te lezen op haar website. Het komt dus nu aan op de ultieme waarheid. Deze achter gesloten deuren geregelde waarheid is voor de burger onverteerbaar.
woensdag 27 augustus 2014
Een koning die God promoot? Liever niet
De protestanten vinden dat koning Willem Alexander te weinig over God praat. De voorzitter van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN), Karin van den Broeke, hoopt dat God nog eens in zijn openbare toespraken zal verschijnen, zei ze tegen NRC Handelsblad.
Naiëf? Ik aarzel altijd - als gewezen gelovige - hen die nog geen 'adieu God' (een belachelijke titel van een EO-programma) gezegd hebben, daarop aan te spreken, aanhanger die ik ben van de vrije meningsvorming en -uiting. Maar in dit geval constateer ik toch de afwezigheid van elke realiteitszin bij mevrouw Van den Broeke.
Wij kennen in dit land gelukkig sinds jaar en dag de scheiding van kerk en staat; zijn daarmee de tegenpool van degenen die met gebruikmaking van de meest afschuwelijke middelen hun regering op een godsdienst willen grondvesten. De Middeleeuwen niet voorbij, maar er middenin. Eenmaal via democratische wegen uitgemaakt hebbende dat onze regering en onze politiek niet gestuurd (dienen te) worden door enig vermeend opperwezen, hebben wij, op enkele kleine uitzonderingen na, de hiermee verbonden symboliek uit ons staatsbestel verwijderd. Koning Willem Alexander heeft eens gezegd dat hij 'niet kerkelijk maar wel gelovig' is. Natuurlijk is het hem toegestaan, daarvan getuigenis af te leggen, zoals het gelovigen niet verboden is bij een eedsaflegging de formule 'zo waarlijk helpe mij God almachtig' toe te passen. Maar daarmee dient het op te houden. Dat hebben wij andermaal onderstreept door 'de bede' uit de troonrede te schrappen en in gemeenteraden met een niet-christelijke meerderheid het ambtsgebed af te schaffen.
Een gevoelige snaar en opnieuw een teken van naïviteit: Van den Broeke wijst erop, dat de Oranje's 'altijd iets met het protestantisme hebben gehad'. Ja ja, zoals de wind waait, draait mijn jasje. Stamvader Willem van Oranje (overigens allang niet meer de stamvader van het zittende koningshuis) was in de onafhankelijkheidsoorlog van de zestiende eeuw een meester in godsdienstig opportunisme. Als hij rooms was gebleven, zou hij het als Vader des Vaderlands niet hebben gered. En anti-papisme kan de Oranjes tot en met Wilhelmina, koning Willem II wellicht uitgezonderd, moeilijk worden ontzegd. Haar vader, Willem III, weigerde destijds het Rijksmuseum van Cuypers te openen omdat het teveel op een roomse kathedraal leek.
Ik zou zeggen, beste brave koning, doe zo voort en leef prettig met uw katholieke gemalin.
Naiëf? Ik aarzel altijd - als gewezen gelovige - hen die nog geen 'adieu God' (een belachelijke titel van een EO-programma) gezegd hebben, daarop aan te spreken, aanhanger die ik ben van de vrije meningsvorming en -uiting. Maar in dit geval constateer ik toch de afwezigheid van elke realiteitszin bij mevrouw Van den Broeke.
Wij kennen in dit land gelukkig sinds jaar en dag de scheiding van kerk en staat; zijn daarmee de tegenpool van degenen die met gebruikmaking van de meest afschuwelijke middelen hun regering op een godsdienst willen grondvesten. De Middeleeuwen niet voorbij, maar er middenin. Eenmaal via democratische wegen uitgemaakt hebbende dat onze regering en onze politiek niet gestuurd (dienen te) worden door enig vermeend opperwezen, hebben wij, op enkele kleine uitzonderingen na, de hiermee verbonden symboliek uit ons staatsbestel verwijderd. Koning Willem Alexander heeft eens gezegd dat hij 'niet kerkelijk maar wel gelovig' is. Natuurlijk is het hem toegestaan, daarvan getuigenis af te leggen, zoals het gelovigen niet verboden is bij een eedsaflegging de formule 'zo waarlijk helpe mij God almachtig' toe te passen. Maar daarmee dient het op te houden. Dat hebben wij andermaal onderstreept door 'de bede' uit de troonrede te schrappen en in gemeenteraden met een niet-christelijke meerderheid het ambtsgebed af te schaffen.
Een gevoelige snaar en opnieuw een teken van naïviteit: Van den Broeke wijst erop, dat de Oranje's 'altijd iets met het protestantisme hebben gehad'. Ja ja, zoals de wind waait, draait mijn jasje. Stamvader Willem van Oranje (overigens allang niet meer de stamvader van het zittende koningshuis) was in de onafhankelijkheidsoorlog van de zestiende eeuw een meester in godsdienstig opportunisme. Als hij rooms was gebleven, zou hij het als Vader des Vaderlands niet hebben gered. En anti-papisme kan de Oranjes tot en met Wilhelmina, koning Willem II wellicht uitgezonderd, moeilijk worden ontzegd. Haar vader, Willem III, weigerde destijds het Rijksmuseum van Cuypers te openen omdat het teveel op een roomse kathedraal leek.
Ik zou zeggen, beste brave koning, doe zo voort en leef prettig met uw katholieke gemalin.
Kissing KIS
Dan maar kissing KIS. KIS staat voor Kaspersky Internet Security, een redelijk gerenommeerde virus- en malwarescanner, waarvoor ik uiteindelijk heb gekozen, toen de licentie van AVG afliep. Over laatstgenoemde scanner is de afgelopen maanden in negatieve zin het een en ander te doen geweest, maar ik had er nu eenmaal voor betaald. Weken geleden al begonnen de opdringerige boodschappen te komen dat ik weer moest dokken. Mooi niet. Temeer daar ik van AVG’s Tuneup-plugin, waarvoor ik apart had moeten betalen, ook al geen hoge hoed op had. Ik had de indruk dat de computer er eerder trager dan sneller door werd, wat omgekeerd evenredig is aan de beloften van AVG. Nou, aju.
Nu ik toch icterig bezig ben, opa is zo’n beetje de vraagbaak van de familie als het over computers en internet gaat. Ervaringsdeskundigheid van pakweg 25 jaar. De meeste mensen zijn wat de digitale techniek betreft volgens het professionele jargon eindgebruiker. Dat wil zeggen, ze kopen een apparaat en nemen het in gebruik zoals het is. Inclusief allerlei door de fabrikant toegevoegde software, al dan niet in de vorm van zogenaamde probeerversies. Niet iedereen zit daar op te wachten en er zijn op het web dan ook gratis programmaatjes te vinden, waarmee je die ongewenste elementen in één klap kunt verwijderen.
Eén ding moet je zeker niet doen: dat is het wissen van de door de leverancier aangeboden zogenaamde recoverysoftware. Ooit was het zo dat je bij de aankoop van een pc een set cd’s meekreeg waarop de installatiebestanden van het besturingssysteem (Windows) stonden. Ging er naar verloop van tijd iets mis, dan kon je daarmee de computer terugbrengen naar zijn oorspronkelijke staat. Microsoft heeft daar, kennelijk wegens misbruik (illegale copieën) een eind aan gemaakt. Sindsdien stelt de fabrikant je in de gelegenheid, die herstelmedia zelf op dvd aan te maken. ‘n Half uurtje en het is gepiept. De dvd’s goed opbergen voor je weet maar nooit. ‘n Beetje computeraar laat het daar overigens niet bij. Is de pc eenmaal naar je zin ingericht (zoiets heet tweaken) en zijn alle updates uitgevoerd (in het begin komt Windows er al direct met meer dan vijftig aanzetten) dan doe je er goed aan, een programma te installeren dat een ‘spiegel’ van je harde schijf maakt. Die backup kan je zo tussendoor van plotseling optredende ellende verlossen. En Windows’ systeemherstel dan? Nuttige voorziening, maar niet altijd 100% effectief.
Nu ben ik waar ik wezen wil. Onlangs tweakte ik dus de laptop van een dochter, die dat ding voor haar werk nodig heeft. Toen ik de herstel-dvd’s wilde laten maken, zei dat programma bij herhaling: ‘Er is een fout opgetreden.’ Op vrijdagmiddag om 4 uur belde ik de helpdesk van Hewlett Packard, en je voelt het al aankomen. Daar waren ze al voor het weekeinde aan het freeweehlen. Uiteindelijk deelde de telefoniste mij mee dat ik binnen 16 werkdaguren zou worden teruggebeld. Nu wist ik dat er op zaterdag ook iemand op de helpdesk van HP zit, dus toch maar geprobeerd. En, inderdaad, ik kreeg het advies de operatie in de zogenaamde Veilige Modus uit te voeren. Nou, ik kan vertellen, dat zulks bij Windows 8 heel wat voeten in de aarde heeft. En als het nu ook maar eens lukte. Niet dus. Gelukkig kon ik de computer toch in het weekeinde aan mijn dochter overdragen, nadat ik had uitgevonden dat het maken van een herstelmedium op een 16 gigs USB-stick wèl lukte.
Men zal willen weten wat HP hierop te zeggen had. Nou, niks. Pas woensdag kreeg ik een mail in de geest van ‘Wat vervelend dat….’ enzovoorts. Van telefoongesprekken maken ze bij HP een opname voor ‘evaluatie- en trainingsdoeleinden’. Ik heb ze teruggemaild, dat ik ze voorlopig niet meer nodig heb en dat ze mijn klachten gerust voor trainingsdoeleinden mogen gebruiken.
Nu ik toch icterig bezig ben, opa is zo’n beetje de vraagbaak van de familie als het over computers en internet gaat. Ervaringsdeskundigheid van pakweg 25 jaar. De meeste mensen zijn wat de digitale techniek betreft volgens het professionele jargon eindgebruiker. Dat wil zeggen, ze kopen een apparaat en nemen het in gebruik zoals het is. Inclusief allerlei door de fabrikant toegevoegde software, al dan niet in de vorm van zogenaamde probeerversies. Niet iedereen zit daar op te wachten en er zijn op het web dan ook gratis programmaatjes te vinden, waarmee je die ongewenste elementen in één klap kunt verwijderen.
Eén ding moet je zeker niet doen: dat is het wissen van de door de leverancier aangeboden zogenaamde recoverysoftware. Ooit was het zo dat je bij de aankoop van een pc een set cd’s meekreeg waarop de installatiebestanden van het besturingssysteem (Windows) stonden. Ging er naar verloop van tijd iets mis, dan kon je daarmee de computer terugbrengen naar zijn oorspronkelijke staat. Microsoft heeft daar, kennelijk wegens misbruik (illegale copieën) een eind aan gemaakt. Sindsdien stelt de fabrikant je in de gelegenheid, die herstelmedia zelf op dvd aan te maken. ‘n Half uurtje en het is gepiept. De dvd’s goed opbergen voor je weet maar nooit. ‘n Beetje computeraar laat het daar overigens niet bij. Is de pc eenmaal naar je zin ingericht (zoiets heet tweaken) en zijn alle updates uitgevoerd (in het begin komt Windows er al direct met meer dan vijftig aanzetten) dan doe je er goed aan, een programma te installeren dat een ‘spiegel’ van je harde schijf maakt. Die backup kan je zo tussendoor van plotseling optredende ellende verlossen. En Windows’ systeemherstel dan? Nuttige voorziening, maar niet altijd 100% effectief.
Nu ben ik waar ik wezen wil. Onlangs tweakte ik dus de laptop van een dochter, die dat ding voor haar werk nodig heeft. Toen ik de herstel-dvd’s wilde laten maken, zei dat programma bij herhaling: ‘Er is een fout opgetreden.’ Op vrijdagmiddag om 4 uur belde ik de helpdesk van Hewlett Packard, en je voelt het al aankomen. Daar waren ze al voor het weekeinde aan het freeweehlen. Uiteindelijk deelde de telefoniste mij mee dat ik binnen 16 werkdaguren zou worden teruggebeld. Nu wist ik dat er op zaterdag ook iemand op de helpdesk van HP zit, dus toch maar geprobeerd. En, inderdaad, ik kreeg het advies de operatie in de zogenaamde Veilige Modus uit te voeren. Nou, ik kan vertellen, dat zulks bij Windows 8 heel wat voeten in de aarde heeft. En als het nu ook maar eens lukte. Niet dus. Gelukkig kon ik de computer toch in het weekeinde aan mijn dochter overdragen, nadat ik had uitgevonden dat het maken van een herstelmedium op een 16 gigs USB-stick wèl lukte.
Men zal willen weten wat HP hierop te zeggen had. Nou, niks. Pas woensdag kreeg ik een mail in de geest van ‘Wat vervelend dat….’ enzovoorts. Van telefoongesprekken maken ze bij HP een opname voor ‘evaluatie- en trainingsdoeleinden’. Ik heb ze teruggemaild, dat ik ze voorlopig niet meer nodig heb en dat ze mijn klachten gerust voor trainingsdoeleinden mogen gebruiken.
zaterdag 16 augustus 2014
De integriteit van de burgemeester
Burgemeester Jacq Mikkers van Veldhoven zit naar eigen zeggen behoorlijk in zijn maag met gerezen twijfels over zijn integriteit. Een en ander blijkt uit een verhaal in het Eindhovens Dagblad van heden. Een inwoner van zijn gemeente, huiseigenaar, voert een verbeten strijd tegen vergevorderde plannen van een ondernemer om op een terrein naast zijn stulp een bedrijfspand te bouwen waarbij de gemeente ook nodige wegenstructuur moet realiseren. Burgemeester Mikkers heeft tot op zekere hoogte aan deze plannen meegewerkt, namelijk tot aan de benodigde wijziging van het bestemmingsplan. Daarna heeft hij zich wijselijk onthouden van standpuntbepalingen in het college van B en W over de uitvoering van het plan. Waarom wijselijk? De heer Mikkers is dik bevriend met de ondernemer die ter plekke wil bouwen. Die ondernemer zit tussen haakjes ook in de problemen, doordat hij zijn bedrijfspand elders heeft moeten verlaten, ten behoeve van een uitbreiding van ASML; hij heeft, slepende de kwestie, maar ergens anders gehuurd.
Jacq Mikkers voelt zich terecht in de penarie. Hij heeft de schijn tegen zich. Deze burgemeester is een enthousiaste extraverte bestuurder. Op Twitter heb ik hem bij voorbeeld nimmer op 'smoesjes' kunnen betrappen en ook tegenover de krant lijkt hij zich open en eerlijk op te stellen. Zo geeft hij toe dat hij zich wellicht beter al tijdens de bestemmingsplanprocedure op de achtergrond had kunnen houden. Overigens zou ook dan, zowel in het dagelijks bestuur van Veldhoven als in de raad unaniem vóór het project zijn gestemd, zo begrijp ik uit het ED. Dat lijkt me een belangrijk gegeven bij de juridische afwikkeling van deze zaak.
Is dit een onvoorwaardelijke verdediging van 's burgervaders handelwijze? Nee. Met de kritiek op de vriendschap van Mikkers met een belanghebbende ingezetene, heeft de bezwaar makende bewoner wel degelijk een punt. Of dat uiteindelijk de doorslag zal geven, is vers twee. Maar het privéleven van de burgemeester is in dit land altijd onderwerp geweest van wat ik gemakshalve maar 'ongeschreven recht' zal noemen. Het komt erop neer dat hij (m/v) plus zijn gezin zich voortdurend dient te realiseren dat hij zich in een glazen huis bevindt en gedwongen is, binnen zijn gemeente een tamelijk geïsoleerd bestaan te leiden. Dat is veel meer dan 'boven de partijen staan'.
Jacq Mikkers voelt zich terecht in de penarie. Hij heeft de schijn tegen zich. Deze burgemeester is een enthousiaste extraverte bestuurder. Op Twitter heb ik hem bij voorbeeld nimmer op 'smoesjes' kunnen betrappen en ook tegenover de krant lijkt hij zich open en eerlijk op te stellen. Zo geeft hij toe dat hij zich wellicht beter al tijdens de bestemmingsplanprocedure op de achtergrond had kunnen houden. Overigens zou ook dan, zowel in het dagelijks bestuur van Veldhoven als in de raad unaniem vóór het project zijn gestemd, zo begrijp ik uit het ED. Dat lijkt me een belangrijk gegeven bij de juridische afwikkeling van deze zaak.
Is dit een onvoorwaardelijke verdediging van 's burgervaders handelwijze? Nee. Met de kritiek op de vriendschap van Mikkers met een belanghebbende ingezetene, heeft de bezwaar makende bewoner wel degelijk een punt. Of dat uiteindelijk de doorslag zal geven, is vers twee. Maar het privéleven van de burgemeester is in dit land altijd onderwerp geweest van wat ik gemakshalve maar 'ongeschreven recht' zal noemen. Het komt erop neer dat hij (m/v) plus zijn gezin zich voortdurend dient te realiseren dat hij zich in een glazen huis bevindt en gedwongen is, binnen zijn gemeente een tamelijk geïsoleerd bestaan te leiden. Dat is veel meer dan 'boven de partijen staan'.
Schotse zuinigheid
In de verhalen over het naderende referendum bij de Schotten over het al dan niet onafhankelijk worden van de Britse unie, komt weer regelmatig de eeuwenoude opvatting ter sprake dat dit volkje zich karakterologisch zou onderscheiden met zijn zuinigheid.
Over deze eigenschap van de Schotten circuleert in mijn familie al meer dan een eeuw een anekdote, in het leven geroepen door mijn vader (1877-1966). Het is allemaal hartstikke apocrief maar ik vertel het toch maar.
Mijn vader beweerde dat zijn moeder, in Maastricht geboren aan de Ezelmarkt (zie onze grote oren) Schotse voorouders had en noemde daarbij zelfs een naam: McPherson.
Als jongeman kwam hij eens in een Utrechtse oogkliniek te liggen, naast een Schotse medepatiënt. Toen hij deze man vroeg, of aan de verhalen over Schotse zuinigheid enige geldigheid kon worden toegedacht, werd de man pissig. Hij zei: ‘Dat is helemaal niet waar en het wordt tijd dat men eens wat spaarzamer (more thrifty) wordt met dit soort verdachtmakingen.’
Over deze eigenschap van de Schotten circuleert in mijn familie al meer dan een eeuw een anekdote, in het leven geroepen door mijn vader (1877-1966). Het is allemaal hartstikke apocrief maar ik vertel het toch maar.
Mijn vader beweerde dat zijn moeder, in Maastricht geboren aan de Ezelmarkt (zie onze grote oren) Schotse voorouders had en noemde daarbij zelfs een naam: McPherson.
Als jongeman kwam hij eens in een Utrechtse oogkliniek te liggen, naast een Schotse medepatiënt. Toen hij deze man vroeg, of aan de verhalen over Schotse zuinigheid enige geldigheid kon worden toegedacht, werd de man pissig. Hij zei: ‘Dat is helemaal niet waar en het wordt tijd dat men eens wat spaarzamer (more thrifty) wordt met dit soort verdachtmakingen.’
woensdag 13 augustus 2014
Help, fietsers!
Burgemeester en Wethouders van Best komen in het najaar met een plan voor ‘lokale aanpak veilig fietsen’. Het college heeft zich voorgenomen, de gemeenteraad dan voor te stellen 50.000 euro opzij te zetten, om in 2015 met de uitvoering van dat plan te kunnen beginnen.
De inwoners van Best is intussen gevraagd, via de website van de gemeente suggesties aan te dragen voor het verbeteren van de fietsveiligheid. Benieuwd wat dat oplevert.
Het plan (nog) niet kennende, heb ik de neiging, vraagtekens te plaatsen bij deze categorale benadering à raison van 50 mille van het verkeersvraagstuk. Precies een jaar geleden schreef ik een stukje Fietsen is nu ook oorlog, waarin het gedrag – of liever het wangedrag - van wielrenners op de openbare weg aan de orde werd gesteld; met andere woorden de ene fietser is de andere niet.
In de daarop volgende (winter)maanden kwam het ‘fietsgedrag’ van leerlingen van het voortgezet onderwijs in Best en Oirschot aan de orde. Het met drieën of vieren, slingerend naast elkaar fietsen op wegen die ook door voetgangers worden gebruikt, het in de spits in het pikkedonker onverlicht passeren van rotondes (gebeurt er iets dan is de automobilist aansprakelijk) , het telefonerend en chattend fietsen met als concreet gevolg dat onlangs een omaatje op de voor fietsers en voetgangers beschikbare busbaan in Heivelden in de rug werd gereden. Nog meer voorbeelden, waaruit tevens blijkt dat vooral anderen tegen fietsers beschermd moeten worden?
Dat fietsers recht hebben op bescherming, wil ik niet ontkennen. Ik zie ook wel dat automobilisten regelmatig langs de Oirschotseweg half op de stoep parkeren, aldus de toch al smalle fietsstrook blokkerend. Vandaar dat ik het voorlopig laat bij deze drie tips voor de uitvoerende macht:
1. Handhaven
2. Handhaven
3. Handhaven
En nu geen vergoelijkende reacties van schoolleiders of ouders aub, want die dragen de eerste verantwoordelijkheid.
(Gesproken column Omroep Best, 13.08.14, 18:10 uur.)
zaterdag 9 augustus 2014
Stomste STER-reclame
Ster-reclame is bijna altijd stom, maar die van een datingsite op de radio doet wat dat betreft de deur dicht. Nee, ik kan geen link geven, want er zijn er meer dan een. Er is er zelfs ‘n site, die pretendeert gratis te zijn, wat ik niet geloof, want there’s not such thing as a free lunch, zeggen ze aan de overkant van het water.
Wat is er dan zo stom aan? In de eerste plaats is het natuurlijk jereinste discriminatie, maar dat aspect laat ik verder maar buiten beschouwing. Die site kán slechts stommelingen en ijdeltuiten aantrekken, waarbij de opleiding zoals we weten geen enkele rol speelt. Ze gaat namelijk uit van de wens van sommigen, een eventueel contact alleen te willen betrekken uit de kring van ons soort mensen. Ah zo, en mocht dat zo zijn, daarvoor heb je dan de hulp nodig van anderen die natuurlijk niet aan zoiets beginnen zonder enig perspectief op geldelijk gewin? Lamenielache.
Er zijn, met behulp van de sociale media, gelegenheden te over om contacten te leggen en er is weinig verstand voor nodig om uit aspirant partners degenen te selecteren, die ‘wellicht een fysieke ontmoeting waard zijn’. De garantie, iemand te treffen die onvoorwaardelijk bij je in de smaak valt, krijg je nergens. Ook niet bij ‘dating hoger opgeleiden’.
dinsdag 5 augustus 2014
Tobben met DAB
Wat DAB is, was mij vagelijk bekend. Je hoort er wel iets over in de STER-reclame: Digital Audio Broadcasting, oftewel internetradio. Zeg dat dan. Ik heb thuis zo’n apparaat van het merk AKAI, waarop de aanduiding DAB overigens ontbreekt. Onmogelijk ding om te zien, maar het werkt op ons thuisnetwerk. Af en toe eens ‘n ‘interne fout’ maar die lost-ie dan in enkele minuten zelf op.
Waarom zou je zo’n radio aanschaffen, er is toch FM? Nou de ontvangst van dat zendsysteem is in de regio Eindhoven nooit optimaal geweest (schandelijk, zeker toen het nog de elektronicastad bij uitstek was). En wonen in een appartementsgebouw met een betonnen skelet maakt het er niet beter op. Zodoende.
Maar die AKAI werkt uitsluitend op netstroom, is niet draagbaar. Dus viel mijn belangstellend oog bij de MAKRO op een handzaam type DAB/FM-radio, een kleine portable van het merk Philips. De doos bevatte aan de buitenkant bar weinig voor Jan Publiek relevante informatie. Made in China. De distributie geschiedt door Woox Innovations, gevestigd aan de Kastanjelaan in Eindhoven, jazeker. Je wordt evenwel uitgenodigd het product te registreren bij Philips.com.
De informatiebalie van de winkel heeft duidelijk een vakantiebezetting. Als ik de knul om meer gegevens vraag, googlet hij op DAB. Dit schiet niet op. Aangezien MAKRO nooit moeilijk doet bij terugbrengen, besluit ik, het maar eens te proberen. De prijs is redelijk.
De gebruiksaanwijzing is gesteld in alle denkbare talen, behalve Nederlands. Gelukkig voor mij geen probleem en ik krijg de radio aan de praat, zonder dat – zoals bij de AKAI – de inlogcode van het netwerk hoeft te worden ingevoerd. Kan makkelijk zijn op vakantie. FM doet het, zoals verwacht, alleen goed buiten. DAB vindt wel een x aantal stations, maar die beginnen vroeg of laat allemaal te stotteren. In zulke gevallen heb ik geen zin in troubleshooting, laat staan helpdesks.
Weg ermee.
maandag 4 augustus 2014
Blendle, het schiet nog niet echt op
Blendle schijnt na ‘n maand of drie te vinden, dat ze het Betastadium te boven is. Nou, het lijkt me niet.
Blendle, wat is dat nou weer? Ik heb m’n oor hier en daar te luisteren gelegd, maar als het een begrip is, dan toch niet bij de gemiddelde nieuwsconsument, nader te omschrijven als de massa die het nieuws eerder over zich heen laat komen, dan er werkelijk op uit te zijn. ??? dus.
Er was blijkbaar geen aansprekender titel te bedenken voor wat in feite een digitale krantenkiosk is.
Laat ik voorop stellen dat ik als journalist Blendle niet meer zou willen missen. Het is een medium om de dag mee te beginnen. Je kunt er tamelijk snel zowat alle dag- en weekbladen, plus een aantal andere periodieken mee doorbladeren, kosteloos kennis nemen van de leads, om dan te besluiten al dan niet voor een of meer dubbeltjes door te lezen. Je kunt de gekochte artikelen opslaan als *.pdf en eventueel doorsturen naar vrienden. Je kunt ook in het openbaar aangeven dat je een bepaald stuk interessant vindt en waarom. Je kunt van een gekocht artikel ook je geld terugkrijgen, mits je aangeeft waarom je dat wilt. Dat kan bij voorbeeld zijn: ‘het artikel voldeed niet aan mijn verwachtingen.’ Blendle noemt dat zelf sympathiek en dat is het natuurlijk ook. Het spreekt vanzelf dat men van jouw sportiviteit uitgaat.
Nu enkele opmerkingen, waarmee ik wil aantonen dat er aan Blendle nog wel het een en ander valt te verbeteren.
- Ik mis nog steeds de weekend-bijlagen van een aantal dagbladen, zoals die van de Leeuwarder Courant en Wegener.
- Sommige producties (bij voorbeeld van BN-DeStem) zijn ‘in stukken geknipt’, zodat je een vervolg apart moet oproepen en…betalen.
- Losse foto’s, politieke prenten e.d. zijn meestal niet op te klikken. Dat geldt ook voor sommige rubrieken en (overlijdens)advertenties.
Het buitenland is nog maar mager vertegenwoordigd: The Economist en het Vlaamse financiële dagblad De Tijd.
- Groot bezwaar: al maanden belooft Blendle dat je kranten, waarop je geabonneerd bent, gratis via haar kunt lezen. Het uitblijven van deze voorziening is vooral vervelend als je een artikel wil aanbevelen.
- Storingen, zoals het niet tijdig verschijnen van een krant op Blendle, worden niet verklaard.
- Zogenaamde Volgsuggsties, waarop ik helemaal niet zit te wachten. Heb al meer dan genoeg van aandachttrekkers als Arie Boomsma, Margriet van der Linden, Charles Groenhuijsen en Georgina Verbaan. Bekend is Bekend. Wegkruisen levert alleen maar meer op. Bekende Nederlanders zijn niet per definitie interessant, da’s het probleem. (Vanavond nemen KRO- en NCRV-presentatoren BN-ers mee naar hun geboortestreek, lees ik in mijn programmagids. Zou ‘t ooit eens ophouden?)
- Volkskrant-columns à 0,25 staan gratis op de website van die krant en worden via Twitter aangekondigd.
- De mededeling ‘je hebt er weer en tientje bij’ (automatische aanvulling van wat je portemonnee heet) blijft te lang staan – zelfs als je saldo alweer tot 3 euro is gezakt. De mededeling is trouwens te flatteus voor Blendle; ze betekent namellijk dat er weer een tientje van je is ingehouden!
Dit is het voorlopig, Heb even op de pianist geschoten, hoewel hij zijn best doet.
donderdag 31 juli 2014
De Aanzegger
De aanzegger is terug. Hij werd ook wel doodbidder genoemd. Zo’n man ging in dorp of wijk, briefje met adressen in de hand, gekleed in een lange zwarte jas en met hoge hoed, de huizen langs om mededeling te doen van het zacht en kalm overlijden van enig persoon in de parochie. Ik heb er wel eens eerder over geschreven: De postbode en andere dorpsfiguren.
Maar is-ie terug? Niet echt natuurlijk. Bovengenoemd stukje eindigt met ‘Allemaal voorbij’ en dat blijft zo. De nieuwe aanzegger is elektronisch en digitaal. Het gaat om de ingesproken rouwbrief. Dankbetuigingen achteraf behoren ook tot de mogelijkheden. Een Helmondse uitvaartondernemer begint ermee, in samenwerking met een instantie, waarvan het bestaan voor mij ook een nieuwtje is, namelijk de Uitvaartomroep in Sint-Oedenrode. Allemaal internet natuurlijk. Mailtjes met geluidsbestanden als bijlage. Er worden professionele omroepers voor ingeschakeld.
Het wachten is nu op het bericht dat door de overledene-zelf (vooraf) wordt ingesproken. Zou op zich ook helemaal niet nieuw zijn. In de tijd van de aanzegger van vlees en bloed had je ook bidprentjes, waarop de verscheidene de kinderen verzocht, goed voor hun achterblijvende moeder/vader te zorgen.
zondag 27 juli 2014
Een randstedelijk talent voor Friesland
Grappig, die benoeming van Ton F. van Dijk tot CEO van KH2018. CEO (Chief Executive Officer). Van wat? Van Culturele (met c) Hoofdstad 2018. Leeuwarden dus. De Leeuwarder Courant meldt dit zonder met de ogen te knipperen. Van Dijk – die toegevoegde F heeft tussen haakjes te maken met het feit dat er nog een andere Ton van Dijk is. Een min of meer bekende journalist.
Grappig, hoezo? Nou, misschien is het eerder verbazingwekkend. Friesland haalt in Hollânner binnen z’n grenzen om dit varkentje te wassen. Tegen een randstedelijk salaris? Nee hoor, niet meer dan dat van een provinciebestuurder: 100.000 euro. Daar kan Frysk om utens Tony van der Meulen tenminste niks van zeggen. De oud-hoofdredacteur van het Brabants Dagblad, die nog steeds een column heeft in die krant, sputterde onlangs tegen het kwispelgedrag van Brabantse bobo’s tegenover vermeende randstedelijke talenten als Martijn Sanders.
Ik ben – na een vijfjarig verblijf – al heel lang weg uit Friesland en natuurlijk is het ook daar ingrijpend veranderd in velerlei opzicht. Maar ik weet het heel zeker: een import als deze zou pakweg vijftig jaar geleden ondenkbaar zijn geweest.
Toch proef ik een lichte vorm van ironie in de weergave van het gesprek dat de LC met omroepmanager Ton F. – ‘Friesland, de weidsheid, de schoonheid, de zeiltjes’ – had. Eén uitspraak werd tot kop boven het verhaal verheven: ‘Leeuwarden is heel innovatief, heel edgy.’ Dat laatste is een heel trendy woord, dat niet alleen de Friezen even hebben moeten opzoeken. Ik heb dat althans ook gedaan. Volgens Interglot, een vertaler op internet, betekent het stuurs, geïrriteerd. De site Know Your Meme houdt een heel ander verhaal. Zij kwalificeert het woord als slang, in de betekenis van ‘uitdagend’ en ‘vooruitstrevend’.
Me dunkt dat ze in Leeuwarden waar voor hun geld krijgen.
donderdag 24 juli 2014
Een ‘echte militaire missie’?
Fase 1, het thuis brengen van onze mensen, is nog niet voltooid. Vandaag arriveren 74 kisten op de Vliegbasis Eindhoven, die op dezelfde wijze worden ontvangen en begeleid als gisteren, tijdens de nationale herdenkingsdag. En uiteraard is ook dát niet de laatste rouwstoet. De politie die zorgde voor een vlekkeloze verkeersafzetting van de route naar Hilversum, vraagt het verkeer op de tegengestelde rijbaan niet langzaam te gaan rijden, laat staan te stoppen. Dit heeft woensdag tot hachelijjke situaties geleid.
Inmiddels werkt de Nederlandse regering, samen met die van Australië aan fase 2, de beveiliging van het rampgebied in Oost-Oekraïne, opdat de onderzoekers aan hun gigantische taak op een terrein van 35 vierkante kilometer kunnen beginnen. Het gaat er in de eerste plaats om, de Veiligheidsraad unaniem achter de hiervoor benodigde resolutie te krijgen. Me dunkt dat dit de ultieme kans voor de Russen is, hun goede wil te tonen. Want het blijft een hondsmoeilijke situatie met het onvoorspelbare optreden van vaak ongeorganiseerde, zwaar bewapende bendes.
In dit stadium zwijgt het kabinet. Begrijpelijk, want één verkeerd woord en het hele plan valt in duigen. Dat plan voor fase 2 heeft de werktitel ‘Politiemissie VN’. Ik kan er niks aan doen, maar dit roept, ik denk niet alleen bij mij, herinneringen op aan de term politionele acties, in de tweede helft van de jaren veertig en nog lang daarna gebruikt als eufemisme voor de koloniale oorlog tegen de Republiek Indonesia. Een oorlog die ons land tot op het bot verdeelde.
Nederland zou Nederland niet zijn, als ook nu de meningen niet zouden botsen. Zo pleiten de politievakbonden voor het inzetten van de Koninklijke Marechaussee, die desnoods ‘direct zou kunnen worden opgeschaald naar een hoger geweldsspectrum’. Daartegenover stelt generaal-majoor b.d. Frank van Kappen – in een gesproken column op Radio 1 gisteren ook wel aangeduid als leunstoelgeneraal – voor ‘een echte militaire missie’. Oud-secretaris- generaal van de NAVO Jaap de Hoop Scheffer stookt het vuur nog wat verder op met de suggestie onmiddellijk te stoppen met het bezuinigen op defensie.
Wapengekletter, zoals al eerder te beluisteren viel in de bijna altijd primaire reacties op Twitter. Zullen we eerst even afwachten, of het op wereldniveau wel lukt met die missie?
dinsdag 22 juli 2014
Rouw
The New York Times, door velen beschouwd als de meest gezaghebbende krant ter wereld, bevatte gisteren een artikel ‘Nederland feest gewoon door’. Verbazing over een ontoereikend geachte rouwverwerking bij ons.
Ik kreeg sterk de indruk dat het verhaal uit Nederlandse koker kwam. Het was ook nogal eenzijdig toegespitst op een of ander dancefeest in Rotterdam. Kortom, generaliserend en mede gevoed door onbegrip van onze cultuur, die ook wat minder pregnante nationalistische trekken heeft dan de Amerikaanse.
Mensen die trouw de vlag hijsen als er iemand van het koningshuis verjaart, ‘vergaten’ in dit geval de rouwvariant van die vlag. Ik weet zeker dat dat niets met onverschilligheid te maken heeft en dat die mensen even goed een brok in de keel kregen, bij het zien van de rouwadvertentie van de regering in alle dagbladen, waarin alle 298 slachtoffers worden genoemd.
Meer dan van dat NYT-artikel was ik onder de indruk van het bericht dat de terreurdaad in de Oekraïne tot een unanieme veroordeling in de Veiligheidsraad – dus inclusief Rusland – heeft geleid.
maandag 21 juli 2014
Dit is nog lang niet afgelopen
Alexander Pleijter, een journalist die ik zeer respecteer, signaleerde dit weekeinde op Twitter een frappant staaltje van incompleetheid in de berichtgeving rond het rampterrein in Oost-Oekraïne. Een foto van een separatist die een knuffel van een omgekomen kind omhoog houdt. Een horde fotografen kreeg ruimschoots de tijd, dit beeld vast te leggen en het ging natuurlijk onmiddellijk de hele wereld over. Schande! Een aansporing, je te verplaatsen in de gevoelens van de nabestaanden lijkt me overbodig.
Maar die foto, waaraan de Minister President refereerde tijdens een van zijn persconferenties, geeft dus niet weer wat er werkelijk gebeurde. Dat bewijst een filmpje op YouTube, waarin is te zien dat dezelfde man het stukje speelgoed behoedzaam terug legt en een kruisteken maakt. Het enige medium dat deze sequentie liet zien was zaterdag het tv-programma Een Vandaaq.
RTL Nieuws, dat naar mijn gevoel het NOS Journaal steeds vaker een lesje geeft, berichtte intussen over de oorlog in de Gazastrook en meldde het voorhanden zijn van foto´s, die men besloot niet te laten zien. Even later toonde het NOS Journaal de trein die nu de gemoederen bezig houdt. Opnieuw was er een gedrang van fotografen, nu voor de geopende schuifdeur, die probeerden opnamen te maken van de zich daar binnen bevindende lijkzakken. Het Journaal meldde ´een kwalijke geur´, wat bij mij de reactie losmaakte: dat zou ik hebben weggelaten. Dit gegeven ligt voor de hand, dus is het een overbodige mededeling, die getuigt van weinig mededogen.
Vandaag staat in de krant een foto van – volgens het bijschrift - leden van de OVSE, die met zakdoeken voor neus en monden de geopende trein passeren. De inleiding van het bijbehorende verhaal zegt: ‘De wereld kijkt verbijsterd toe hoe respectloos pro-Russische separatisten omgaan met de resten uit vlucht MH17.’
Dit is helaas nog lang niet afgelopen.
woensdag 16 juli 2014
Testosteron in het voetbal-kleedhok
Het zal intussen wel algemeen bekend zijn dat het rijk ten faveure van de nationale schatkist, allerlei taken overhevelt naar de gemeenten met de boodschap ‘los het maar op’.
Ja het gaat over geld, zoals driekwart van de verhalen in de media over geld gaan.
Hoe loopt dit af? Je kunt elke euro maar één keer uitgeven, dus zoeken de gemeenten naar wegen om de begroting sluitend te maken door andere kostenposten te schrappen. De voorbeelden liggen voor het oprapen.
In de gemeente Best gaat het op dit moment om de toekomst van de muziek- en danseducatie. De stichting die dat sinds jaar en dag, met steun van drie gemeenten – waaronder Best – verzorgt is dezer dagen failliet verklaard. Dat komt gewoon doordat die gemeenten hun handen ervan af hebben getrokken. Om ons even tot Best te beperken: daar heeft men opeens bedacht, dat ‘het bevorderen van muziek- en dansonderwijs eigenlijk geen gemeentelijke taak is’. Ik heb dat in een door B en W overgenomen ambtelijk stuk, als ‘n soort stok achter de deur, gelezen. Maar er bestaat ook nog zoiets als ‘gewoonterecht’. Ik bedoel maar, als je 40 jaar of meer muziek en dans hebt bevorderd, kun je niet opeens beweren dat je dat eigenlijk niet had moeten doen.
De gemeenteraad van Best heeft er dan ook terecht in deze zin geen woord aan vuil gemaakt. Hij heeft een oude belofte in zoverre gestand gedaan dat hij verder wil met de vorming van een zogenaamde culturele hotspot, sinds kort bekend als CultuurSpoor Best, waarin de bibliotheek, een educatief centrum en…de muziekschool zouden gaan samenwerken.
Hè? Wie het snapt mag het zeggen. Want de muziek en dans, bekend onder de naam Pulz, is failliet gegaan aan reorganisatiekosten, waarin de gemeenten weigerden bij te dragen. Hoe zo reorganisatie? Waarvoor moest er op twee sporen worden gewerkt? Immers Pulz zou toch in CultuurSpoor worden opgenomen?
Laten we maar niet verder achterom kijken, maar vooruit. Dat doet de Bestse raad immers ook. Zij het met ‘n hoop gewring. Vorige week werd een motie van D66 aangenomen, dankzij inwilliging van de eis van het CDA, dat voor de verdere ontwikkeling van CultuurSpoor een interim-manager wordt aangetrokken, ten koste van 75.000 euro. Nogmaals: Hè? Kan de onvoorwaardelijk enthousiaste directeur van CultuurSpoor, Ingrid van Beek, het alleen niet af? Ik denk dat Best zich in de handen mag knijpen dat Van Beek, die die 75.000 euro natuurlijk weggegooid geld vindt, desondanks met vakantie is gegaan, met de onverminderde animo nadien de koe bij de horens te vatten. Ook ondanks het feit dat zij vorige week na afloop van de raad in de wandelgangen door de verantwoordelijke wethouder (‘O, kan jij dat?’) is geschoffeerd. Mijn betrouwbare bron zei daarover: ‘Testosteron in het voetbal-kleedhok.’
Muziek- en dans lijken voor het nieuwe seizoen gered, zij het dat het er naar uit ziet dat daarvoor ook overeenstemming moet worden bereikt met particuliere ondernemers die sinds jaar en dag ook muziek en dansonderricht aanbieden. Ik hoop dat die ondernemers dan wel een toontje lager zingen dan ze de afgelopen maanden hebben gedaan in de zin van: ‘wel subsidie voor de leerlingen van Pulz en niet voor die van ons, dat pikken de ouders niet’. Dit riekt mij te veel naar ‘ik heb recht op’. Alsof het muziek- en dansonderwijs in Beste de afgelopen halve eeuw helemaal niks heeft betekend.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.
maandag 14 juli 2014
Hulde
Iemand is een Facebook-pagina begonnen met de titel Nationale Huldiging Oranje. Je hebt tegenwoordig geen notaris of een deftig comité meer nodig om van alles van de grond te tillen, al is het dan maar virtueel. Facebook wil wel: hoe meer informatie die lui van de internetter kunnen lospeuteren, hoe rijker ze denken te worden. Radio 1, bezig af te kicken van het Oranjegevoel, kreeg de vindingrijke fan aan de lijn en de man wist verheugd te melden, dat hij op één dag al 10.000 adhesiebetuigingen, zogenaamde likes, had binnengehaald. Nee, er had zich nog geen voetballer gemeld, maar dat kwam misschien nog wel. Troostprijs, dus geen triomftocht door de Amsterdamse grachten, maar toch hulde.
Ik moest denken aan een interview dat ik eens had met een burgemeester, voor wie een feestje werd georganiseerd omdat-ie 25 jaar de ambtsketen had gedragen. Van hem hoefde het allemaal niet. Hij zei: ‘Ik ben er toch voor betaald?’ Ik denk dat het ook die voetballers onderhand worst zal wezen en zo niet, dan zullen ze wel door hun vrouwen tot de orde worden geroepen: kom op, vakantie, centen zat. In een Frans café zag ik een tegeltje met de tekst: Je suis le patron, mais c’est ma femme qui me commande.
Zo steekt de wereld in elkaar.
zondag 13 juli 2014
Publiek wordt in Tour groot probleem
Op het internet circuleren soms duidelijk gefakete foto’s en Powerpoint-presentaties van publiek langs de weg dat met zijn gedrag de Tour de France verziekt en de renners tot razernij brengt.
De vraag rijst hoe lang de sportmannen, wier prestaties, onder soms erbarmelijke weersomstandigheden, hopelijk zonder doping, alleen maar respect en aanmoediging zouden moeten afdwingen, dit nog pikken. Het publiek plaatst de Tour-organisatie voor een groot probleem, waarvan de oplossing niet voor de hand ligt. Immers je kunt niet overal dranghekken of schotten plaatsen.
Vast staat dat streaking ook deel uitmaakt de aandachttrekkerij van jonge meiden. Ik zag verder een foto van een kerel met half-geërecteerde penis, waarbij de ‘presentator’ ten overvloede een pijl plaatste. ‘Ha ha ha’ met de de ‘nodige’ !!!!
Waren het in het verleden vooral de bergetappes die door het publiek (Nederlanders niet in de laatste plaats) werden verziekt, dit jaar waren opdringerige toeschouwers al een probleem op de smalle Britse wegen, waar de Tour opeens een miljoenenpubliek trok. In Noord-Frankrijk deden zich de afgelopen week verschillende botsingen tussen publiek en renners voor. Bij de foto’s die mij werden toegestuurd was er een van een renner, die een hinderlijke man op een vuistslag in het gezicht trakteerde.
Dit loopt nog eens ‘n keer zwaar uit de hand.
dinsdag 8 juli 2014
Ouwe genen
Volgens een ex-student culturele wetenschappen (over de vraag of hij daarin ook afgestudeerd is, laat hij ons in het ongewisse) in het ED zit Zwarte Piet bij ‘oude’ Nederlanders in de genen. Daarom is Zwarte Piet ‘een cultureel ding’. Gossiemikkie. Vertel me eens wat nieuws, als je überhaupt nog iets zinnigs te berde hebt te brengen in deze eeuwigdurende discussie over een winters verschijnsel in het hartje van de zomer.
Maar wat mij toch wel interesseert is dat ‘oude’. Het valt namelijk op, dat de kloof tussen oud en jong in dit land zich steeds duidelijker begint te manifesteren. Het lijkt wel oorlog. Ofschoon hij het woord zorgvuldig lijkt te vermijden, is de Consumentenbond volgens reclamegoeroe Eugène Roorda een oubollige organisatie. Hoezo? De Bond heeft AH tot de ‘kletsmajoor’ van het jaar verklaard, vanwege de onzin die de grootgrutter (mag dat woord, Eugene?) op de etiketten van zijn producten zet. De Consumentenbond heeft ook het woord ‘smoesjes’ gebruikt en zoiets hoor je volgens Roorda tegenwoordig alleen nog uit de mummelende mond van gerimpelde boerinnen. Over cultuur gesproken.
Roorda betoogde een en ander in een gesproken column voor BNR, een commerciële radio-omroep, die zich specialiseert in reclame-boodschappen als it’s easy to lease it. Ik ben zeker te oud om dit allemaal te bevatten.
Er zijn meer dingen, de laatste tijd, die mijn bevattingsvermogen te boven gaan. Neem de reparatiewetgeving die door het kabinet, heel strategisch ná het ingaan van het kamer-reces, is aangekondigd ten behoeve van huishoudelijke hulp voor oudjes en andere gebrekkigen. De gemeenten mogen dat stuk toegevoegde bureaucratie praktiseren, dat spreekt.
Om met onze culturele wetenschapper te spreken, voer voor historici in de toekomst.
dinsdag 1 juli 2014
Brugse manieren
Verliefd op Brugge. Wie niet. Al diep in de vorige eeuw gold als bij Napels, maar dan letterlijk, eerst Brugge zien en dan sterven. De handelsstad die in de middeleeuwen door verzanding van Het Zwin de wereldhegemonie van toen moest afstaan aan Antwerpen en vervolgens qua uitstraling bleef zoals het was. Zelfs C&A gaat er nu schuil achter een middeleeuwse pui.
Wie er voor het eerst komt, zal zorgvuldig moeten kiezen. Het Groeningemuseum met zijn topstukken uit zes eeuwen Belgische (schilder)kunst, Jan van Eyck voorop? Het Sint-Janshospitaal, speciaal gewijd aan Hans Memling. Beide zijn natuurlijk monumentale, historische gebouwen. Een ritje met de koets, een vaartocht op de reien. Of toch maar een wandeling op en langs het bolwerk met zijn standaardmolens en uitzicht op het volledig intacte geboortehuis van de priester-dichter Guido Gezelle? Uitrusten aan de voet van het standbeeld van Jan Breydel en Pieter de Coninck (aanvoerders Gulden Sporenslag) en het Belfort.
En dan, lekker eten. Maar pas dan op voor de Brugse manieren, in het bijzonder die van de horeca. Want ze zijn daar zeer bedreven geraakt in het tillen van toeristen. Het makkelijkst te pakken zijn de Engelstaligen, iets minder het eigen volk, want dat kan met je in discussie gaan, hoewel een Vlaming zelden z’n hart lucht, tenzij achter je rug. Maar bij ‘Hollanders’ werkt de truc niet – die laten zich de kaas niet van het brood eten en spreken nagenoeg dezelfde taal.
Let wel, ik heb dit uit de eerste hand. Een Nederlander met geringe trek, maar nog de thuisreis voor de boeg, koos als maaltijd een voorgerecht. Kreeg echter het veel duurdere hoofdgerecht geserveerd en vervolgens diverse grote monden toen hij daar tegen protesteerde. Hij had het toch besteld? Moest de serveerster het dan zelf betalen? Dat laatste was nog waar ook. Want, aldus een andere, al jaren in Brugge wonende Nederlander: ze zijn op dit punt geïnstrueerd!
Houd dit dus even in het achterhoofd, als je door een snorkend stedentrip-verhaaltje van een BN-er in het NS-periodiek Spoor naar Brugge wordt gedirigeerd.
zondag 29 juni 2014
Opzouten
Af en toe lig ik met een dochter in de clinch (vaker omhels ik haar) over het onterechte gebruik van het woord opzouten, waar zij oprotten bedoelt.
Opzouten betekent van oudsher ‘bewaren’; logisch, zo wordt haring geconserveerd. En zuurkool. Methodes, destijds uiterst nuttig gebleken voor de lange reizen met zeilschepen. Zuurkool, goed tegen de berri berri, waarvan wij op de lagere school leerden dat ze voortkwam uit een tekort aan vitamine c. Is het berri berri of berrie berrie? Moet er een streepje tussen of niet? Ik kan het op internet niet vinden.
Opzouten deden wij als journalisten met een verhaal of bericht dat nog niet helemaal ‘rond’ was. Hedendaagse journalisten schrijven doodleuk, dat bij fusie van gemeenten ‘enkele burgemeesters moeten opzouten’.
Zo gaat het nu eenmaal met de taal. Iemand, een radioverslaggever bij voorbeeld, gebruikt het woord opzouten verkeerd, dan gaat het een leven leiden en uiteindelijk komt het ook in die betekenis in Van Dale.
zaterdag 28 juni 2014
Tot in de hemel, God
De onnozelheid ten top is een nieuw format van de EO. Nou ja, onnozelheid van de EO en zeker van deszelfs coryfee Tijs van den Brink, zijn evident.
Ik citeer maar even: ‘In Adieu God? voert Tijs van den Brink gesprekken met kerkverlaters. Hij wil van kerkelijk opgevoede BN’ers weten waarom ze de kerk verlieten en of het afscheid van de kerk ook een afscheid van God betekende.’
Ik heb niet zoveel haar meer op m’n hoofd, maar wat daar nog aanwezig is, gaat alleen al bij de titel van dit zomerprogramma recht overeind staan. Dat gebeurt sowieso als er BN-ers van stal worden gehaald, omdat BN-erschap natuurlijk niets zegt over de verstandelijke kwaliteiten van de bezitters. BN-er wordt je namelijk bij toeval, of door ellebogenwerk.
Zou Tijs of één van de maar al te graag willende genodigden wel eens nagedacht hebben over de oer-betekenis van de Franse uitdrukking adieu? Het kan nu wel het equivalent zijn van vaarwel, maar oorspronkelijk was het natuurlijk een superieure uiting van het geloof in God en het paradijs. Bij een menselijkerwijs gedacht afscheid voor onbepaalde tijd, wenste men elkaar een weerzien toe in de hemel: ‘Tot bij God’.
Bij de EO wordt nu al nagedacht over het volgende programma. Zoiets als Loop naar de Duivel. En reken maar dat Tijs dat ziet zitten, want die gelooft in alles.
maandag 23 juni 2014
Tafelmanieren
In een succesvolle discount, zo eentje die ze vroeger een volkszaak noemden (maar zijn het tegenwoordig niet bijna alle volkszaken?) zag ik een dispenser voor kleine servetjes, met op beide kanten een afbeelding van een renaissance-kasteel plus de tekst: Le table du chateau. Dat noem ik nog eens democratisering.
Le table du chateau. Dat veronderstelt etiquette. Tafelmanieren. In een aflevering van Hoe heurt het eigenlijk, hoorde ik een freule Van Tuyll van Serooskerken vertellen, dat in haar jeugd aan tafel nooit ‘Smakelijk eten’ werd gezegd. Zelfs niet bon appétit. Wat de kok of de cuisinière bereidde, werd geacht altijd van kwaliteit te zijn. Trouwens – maar dat zei de freule er niet bij – het is natuurlijk een oer-burgelijke wens. In de jaren zestig van de vorige eeuw had je een journalist, Meijer Sluijser, die wekelijks rond etenstijd voor de VARA een politiek praatje hield en dat altijd besloot met: ‘Ik dank u voor uw aandacht en wens u smakelijk eten, luisteraars.’ Waar bemoeide hij zich mee.
Tafelmanieren, bestaan ze nog? Beatrijs Ritsema, vertel. Als de manieren in het algemeen zoek zijn, wie houdt zijn wijnglas dan nog bij het steeltje vast? Zelfs Beatrix niet, heb ik me laten vertellen.
Laten we het eenvoudiger houden: Laat de armen aan tafel rusten op de polsen (geen arm onder tafel), snijd nooit aardappelen door met een mes. Gebruik dat gereedschap ook niet voor vis – laat zien dat je weet hoe het hoort en vraag de ober zo nodig om een viscouvert. Niet slurpen, nooit met volle mond praten. Niet wijzen (correctie van mijn moeder in een restaurant).
Mijn ouders kwamen voort uit, zoals dat tot in het midden van de vorige eeuw nog heette, de gezeten burgerij. Dat bracht bij voorbeeld met zich mee dat mijn vader heel lang heeft geweigerd, een gekleurd overhemd aan te trekken. Ordinair. Maar het waren kunstenaars. Als er gasten waren, placht mijn moeder zich voor de lunch te excuseren met ‘Wij zijn maar arme artiesten,’ Er was niets mis met die lunch. Als puber zou ik toen het liefst in de grond zijn gekropen.
Tafelmanieren werden ons, nakomers, bijgebracht door een oudere broer, die zeer aan vormen gehecht was. Ik hoor hem op latere leeftijd na een restaurantbezoek nog zeggen: ‘Eenvoudig hoor, eenvoudig.’ Wij zeggen het hem nog na, als het te pas komt. Als kinderen praten aan tafel? Niet zonder toestemming. Nou ja, gelukkig verleden tijd. Het door een restaurant draven door de kids is natuurlijk een ander uiterste. Om nog maar te zwijgen over de hedendaagse ‘eetcultuur,’ vooral die in zogenaamde vreetschuren, waar wordt gegraaid en geladen. Op een zonnig vakantie-eiland zag ik een dikke vrouw aan de lunch verschijnen in een zwarte slip.
In Reusel heeft een aantal horecamensen het initiatief genomen, leerlingen van Groep 8 het een en ander bij te brengen op het gebied van netjes tafelen. Er is ook een eetcafé bij, wat bij mij overkomt als een contradictio in terminis. Bij het verhaal in de krant stond een foto van een jongetje dat lekker, met een elleboog op tafel, voorovergebogen zat te spaaien. Ga zo door en gij zult spinazie eten.
maandag 16 juni 2014
Laat je niet pakken door ongevraagde SMS-diensten
Een veel toegepaste truc met mobieltjes is die van ongevraagde SMS-diensten. Ze sturen ze reeksen berichten en die krijg je natuurlijk op de maandelijkse factuur van je telefoonprovider. Dat kan aardig oplopen, zeker als je in het buitenland zit. Ik ken een geval waarin die SMS-jes kwamen van 7778 en dat leidde binnen een maand tot een schadepost van 52 euro.
Natuurlijk is in dit geval op internet gezocht naar medeslachtoffers en jawel. Alleen de klachten waren van weinig recente datum. Daaruit valt te concluderen, dat de meeste telefonandi nonchalant omspringen met de hun toegezonden rekeningen. ‘Het zal allemaal wel.’
Nou, onze gedupeerde ging maar eens naar de winkel van T-Mobile. Daar knipperden ze bepaald niet met de ogen. Het slachtoffer kreeg een formulier mee, waarop hij kon aangeven dat-ie z’n geld terug wilde hebben en waarom: Niet om deze SMS-dienst gevraagd.
Intussen is ook duidelijk, dat de telefoon kan zijn besmet door het argeloos downloaden of onmerkbaar uploaden van een of andere app, die tot de zogenaamde malware moet worden gerekend. De virusscanner op het mobieltje heeft het even niet gezien, blijkbaar.
Eigenlijk vindt ik dit een affaire die het voor de hand liggend maakt, aangifte te doen bij de politie. Internetfraude of iets dergelijks. Maar laat maar even, want er circuleren net berichten in de media dat de verwerking van elektronische aangiften bij de Nationale Politie een puinhoop is.
Toch jammer, want die malafide SMS-diensten gaan mede hierdoor ongehinderd door met hun praktijken – regelrechte oplichting.
zondag 15 juni 2014
Een journalist moet afstand bewaren
Hans Vermeeren, eindredacteur van het Eindhovens Dagblad, schreef in zijn krant op persoonlijke titel een open brief aan provinciebestuurder Ruud van Heugten over diens methodes om het zwaar omstreden plan tot de voltooiing van de wegenruit rond de stad ‘er door te drukken’. Onder verantwoordelijkheid van de gedeputeerde bracht de provincie onlangs een dure glossy brochure uit teneinde de toegenomen onwil van de gemeenten om (financieel) bij te dragen aan het project te bestrijden.
Over de kwaliteit van deze brochure noch over het ‘bestaansrecht’ ervan laat ik mij uit. Daar gaat het hier even niet over. Evenmin wil ik uiteraard het recht van Vermeeren – overigens een voorstander van De Ruit – naar aanleiding van die folder, zich met een open brief tot de provinciebestuurder te richten. Het is zelfs in dit geval saillant dat uitgerekend een aanhanger van het provinciale beleid in deze, in de pen klimt. Terecht zet het ED (dezelfde eindredacteur?) er dan ook de kop boven ‘Brochure werkt averechts’.
Maar wat mij als onafhankelijk journalist steekt, is het amicekarakter van dit verhaal: ‘Beste Ruud.’ Het gejij en gejou is niet van de lucht. Dat riekt naar ouwe jongens krentenbrood en is in strijd met het ethisch gegeven dat de journalist te allen tijde afstand dient te bewaren van het maatschappelijk verband – de stad, de regio, het verspreidingsgebied dat hij geacht wordt te bedienen. Met andere woorden, iedereen, ook redacteuren-zelf, heeft het recht, zeker op de nadrukkelijk als ‘opiniërend’ gepresenteerde pagina’s van de krant, te zeggen wat hij/zij wil. Maar de manier waarop deugt in dit geval niet. De journalist Vermeeren laadt de verdenking op zich van schouderklopjes, al dan niet aan de tap met beste Ruud.
PS: Ik ben natuurlijk ook tegen radioverslaggevers die een gesprek met een actievoerder besluiten met ‘Succes!’
zaterdag 14 juni 2014
Van Persie mag wel evenveel verdienen als koning
De KRO presenteert op Nederland 2 haar Detectives als tegenwicht voor het foebele op 1. Maar vrijdagavond was die troostprijs aan mij niet besteed. Ik kijk vrijwel nooit naar voetbal, maar de wedstrijden, waarin Oranje het opneemt tegen de rest van de wereld, vormen een uitzondering. En zeker als de tegenstander de kampioen van 2010 is. En nog meer als die topclub Spanje is. Het zal wel aan mijn misvormde geest liggen, maar ik moet daarbij ook een Piet Hein en de Spaanse matten denken. Komt ongetwijfeld doordat ik bezig ben met het lezen van een historische biografie, waarin het conflict met de Koning van Hispanje uitgebreid aan de orde komt.
Gekeken dus. En genoten. Wie niet? Wat mij betreft mag Van Persie na die kopbal in het Spaanse doel evenveel verdienen als de koning. Von Persie. Onnozele opmerking, ik weet het.
Intussen had ik vrijdagavond ook wel even om ‘n hoekje willen kijken in de Bestse Koethuistuin, waar de hele boel (bij Oranje ook na half twaalf ‘s avonds) op een groot scherm kan worden gevolgd. Zie de euforie helemaal voor me. Maar dan had ik toch nog het klapstuk van de regio gemist: Guus Meeuwis, gecombineerd met het ongehoord geluk plus de iets beperktere wijsheid van het Nederlands Elftal.
In een dameskledingzaak stonden twee vliegtuigstoelen. Voor de mannen. Moesten ze meer doen, beaamde het medeslachtoffer naast wie ik plaats nam. En waar spraken zij over? Hij had ook gekeken. Eveneens bij uitzondering. Sterker nog, hij had ‘s nachts ook Australië-Chili gezien, toekomstige tegenpartijen van Oranje. Dát was pas voetbal! Laten Van Gaal en consorten hun borst maar nat maken.
Er luistert trouwens op dit moment geen hond naar mij, als u begrijpt wat ik bedoel. Gelukkig mag ik altijd na afloop zeggen, waar je het stukje nog eens kunt nalezen.
(Gesproken column Omroep Best, 18.06.14)
dinsdag 3 juni 2014
Wat het eiland ook nog heeft
De bewoners van Mallorca, die bijna zonder uitzondering van het toerisme leven, munten uit in vriendelijkheid. Niks stress, terwijl het hier toch al volop hoogseizoen is. Aan de lunch zijn we vanmiddag geënqueteerd. Gauw even geventileerd dat de airco verwarmt in plaats van koelt (wat op zich niet zo héél erg is, want L. is daar allergisch voor), dat een zonwering op het balkon ontbreekt en dat de wc-pot los staat. Oeps. Verder alles goed? Alles goed, hoewel. Dezelfde middag zoeken we ons in een loggia van het hotel een plekje om in de halfschaduw, bij een aangenaam briesje wat te lezen. Na vijf minuten verschijnt er een Afrikaanse immigrant (die zijn god op blote knieën mag danken dat hij de kost niet hoeft te verdienen met het venten van kleurige zonnebrillen en andere prullaria langs de strandboulevard) met ‘n soort omgekeerde bladblazer – dezelfde herrie. I want to clean this. L. verkiest maar weer het kamerterras. Ik ga naar de lounge om dit stukje te tikken.
Alleen in die gemeenschappelijke ruimte, waar de reisorganisaties hun briefingshouden, werkt het internet naar behoren. Ik heb voor 15 euro een acount voor een week, wat in elk geval het voordeel heeft dat we in de avondkoelte naar onze eigen radiozenders kunnen luisteren. In zijn bekroonde boek La Superba,over het leven in Genua, schrijft Ilja Leonard Pfeijffer: ‘Ik houd van toeristen.’ Die stofzuigeraar blijkbaar niet. Op dat boek kom ik eerdaags terug.
Een subtropisch eiland dat alles heeft
Het is een subtropisch eiland, dat alles heeft. Overweldigende natuur, boerderijtjes met eigen windmolens (bij ons toekomstmuziek), in tamelijk vervallen staat, dat wel. Hoog rotsgebergte, waarvan de hellingen zijn begroeid met olijf- en sinaasappelbomen – aan de boom gerijpt zijn ze het lekkerst, zo blijkt weer. En zelfs aardbeibomen, al lijkt dat een contradictio in terminis. Van de vruchten kun je aangeschoten raken. Het gigantische klooster in de eenzaamheid ontbreekt niet, bewaakt door de laatste vijf monniken. Door die bergen lopen serpetinegewijs smalle wegen, pas halverwege de vorige eeuw geasfalteerd, ideaal voor de fietsclub uit Riethoven. Verder heeft het eiland onder meer twee spoorwegen, op één waarvan een elektrisch houten retrotreintje rijdt, dat weer aansluiting geeft op een dito tram. Die schuift luid toeterend door het badplaatsje met weelderige jachthaven.
De hoofdstad van de eilandengroep, met een omvang van de agglomeratie Eindhoven, wordt gemarkeerd door een kathedraal als onderdeel van een vestingwal aan de westkust. Daaromheen kronkelen de straatjes en raast, op enige afstand het verkeer over de boulevards. De stad is rijk aan groen, parken en fonteinen. Daar zie je zwevende fakirs en andere straatartiesten. De muziekgroepjes doen niet zo maar wat, maar leveren kwaliteit. Een saxofoniste, een klarinettist en een gitaarspeler openen hun concert met een bekende air van Pachabel, waarmeer ze van de volle terrassen een klaterend applaus oogsten. Elders horen we de authentieke Sint Louis Blues, Alweer retro, maar met de vereiste swing.
Zei ik niet ‘alles’? Dus ook de palmenstranden en de ambiance die daar bij hoort. We hebben het ‘s avonds vanaf ons appartementsterras geteld, maar elke drie minuten stijgt of land er een vliegtuig. Lieten ons vertellen dat de frequentie in augustus elke 80 seconden is. Vliegvakanties, met alles wat daar bij hoort. De gasten van sommige ressorts zijn te herkennen aan rode, witte of blauwe polsbandjes. Die geven hun het recht op te scheppen van de buffetten en onbeperkt dranken te halen van een kiosk. Gaat die om half tien dicht, dan is er de boulevard tot diep in de nacht: ‘Feestcafé De Heeren van Amstel’ bij voorbeeld. Om 6 uur in de morgen is er nóg gelal te horen. Een Lloret de Mar in het kwadraat, met ‘souvenirshops’, waar lighanddoeken te koop zijn met de veelbelovende tekst: ‘Drinking, Eating, Fucking’. De talloze teksten die de gasten op hun t-shirts meedragen zijn navenant. We zagen een vrouw een restaurant binnen komen met in schreeuwende letters: ‘FINGER WEG’. Duits? Uiteraard. Van de 100.000 immigranten op het eiland, is minstens de helft Duitser. Zij hebben in feite na de oorlog, toen ze elders in Europa nog werden weggekeken, het eiland ontdekt. En dat zullen we voor eens en voor altijd weten. We hebben een min of meer culturele eilandtoer gemaakt met achterin de bus een drietal Duitsers, die om 9 uur ‘s morgens al blikken bier zaten te hijsen, waarbij de boeren niet van de lucht waren. Regelrecht hooligangedrag, waarbij de duidelijk zichtbare groepsvorming en de daarmee verbonden uitingen van nationalisme griezelig aandoen.
Nou ja, je moet het ‘n keer meegemaakt hebben. Gezinnen waarvan de kinderen aan de gordijnen gaan hangen, die alles weigeren te eten behalve friet en snoep, het bij het minste of geringste op een krijsen zetten. Groepen in uniforme outfit rond een soundmachine, kennelijk als handbagage meegesmokkeld. Het zoekt elkaar allemaal op, wat het voordeel; heeft dat het lange, lange strand ook z’n oases van betrekkelijke rust kent.
Het eiland heet Mallorca en vangt in de lange zomer een doorsnee van de Europese bevolking op. Dus ook Nederlanders, van wie we nu kunnen vaststellen dat ze niet onfatsoenlijker zijn dan welk ander volk dan ook.
woensdag 21 mei 2014
Horecagezeik
De Bredase horeca – geliefd weekeind-doel van Rotterdammers met veel lawaai – wil het ingaan van de zomertijd voortaan gecompenseerd hebben. Nee, niet met geld, al is het daar natuurlijk wel weer naar te herleiden.
De cafébazen constateren dat ze bij het een uur vooruit zetten van de klok, in de nacht van zaterdag zondag ‘dus’ een uur eerder moeten sluiten. Gederfde inkomsten! Dus vragen zij het gemeentebestuur van Breda de nachtvergunning met een uur te verlengen.
Volgens BN-DeStem zou de gemeente wel oren hebben naar het verzoek van de horeca, ‘mits de bewoners van de binnenstad geen bezwaar hebben’. Uit het nogal cryptische bericht in de Bredase krant valt min of meer af te leiden dat de omwonenden niet staan te trappelen.
Wat in dit verhaal vergeten wordt, is, dat de klok niet voor niks in de nacht van zaterdag op zondag wordt verzet. Daardoor krijgen de mensen één etmaal de gelegenheid aan het een uur eerder opstaan te wennen. Trouwens, wordt het vooruit zetten van de klok in het najaar niet gecompenseerd door de invoering van de wintertijd en het uur dat dan aan de nachtopening wordt toegevoegd?
Laten we het gewoon houden op horecagezeik.
vrijdag 16 mei 2014
De beste van dit en de beste van dat
De beste van dit en de beste van dat. Dit soort ‘wedstrijden’, vaak een vorm van ‘nieuwsmakerij’, die doorgaans haar hoogtepunt beleeft tegen de jaarwisseling, ik moet er niet veel van hebben. En als steeds dezelfde wint, wordt het al helemaal saai. Of je daarom zo’n wedstrijd moet afschaffen, zoals bij het mondiaal gesputter rond de hegemonie van de Nederlandse hardrijders op schaats, is vers twee. Dan is het natuurlijk even niet aan de orde.
Maar de Michelinsterren-cultuur vind ik bij voorbeeld niet te pruimen – is alleen interessant voor de koks. In het Eindhovens Dagblad trof ik vandaag weer een stukje aan over zo’n culinaire prijs, waarbij terecht werd geconstateerd dat de opvatting van de vakjury en die van het publiek nogal eens uiteenlopen. ‘Dat publiek hecht vooral waarde aan de friet met mayo.’
Makkelijk, dat Blendl, waarmee je vrijblijvend door ‘alle’ kranten van Nederland kunt bladeren. Daarbij zag ik vanmorgen in BN/DeStem het intrigerende kopje ‘Zoektocht naar meest gastvrije stad beëindigd: “Als Den Bosch altijd wint, gaat de lol ervan af”.’ Dus dat stukje maar aangeklikt en voor ‘n dubbeltje gekocht.
De reden is dus dat de initiatiefnemers, VVV Nederland en het adviesbureau Van Spronsen en Partners vinden dat de missie geslaagd is. De algemeen directeur van die VVV zegt dat ‘dankzij het onderzoek duidelijk is geworden dat een gastvrije stad meer tevreden gasten oplevert, die anderen weer inspireren tot een bezoek’. En blablabla. Geweldig.
Breda is helemaal niet rouwig om het verdwijnen van de prijs. De nieuwigheid (altijd weer dat new new!) is er wel zo´n beetje van af, zegt de directeur van de stedelijke VVV. En dan komt de echte aap uit de mouw. Het gaat om de lol van het winnen en die is na vier keer winst door Den Bosch voor Breda volledig uit het zicht geraakt.
Ach, mevrouw de directeur, er komt wel weer eens een nieuwe prijs, al is het alleen maar vanwege zakenpartners die zich wensen te profileren.
dinsdag 13 mei 2014
Teeven trekt z´n keutel in
Ik heb het altijd ´n nogal gore uitdrukking gevonden, maar wel ´n rake. Teeven trekt z´n keutel in. Want wat moet je anders denken van het achterhoedegevecht rond het kinderpardon, dat Den Haag nu weer van het echte regeren afhoudt?
Altijd gedacht dat een staatssecretaris een onderminister was – zo wordt-ie ook in het buitenland gepresenteerd, anders snappen ze er daar niks van. En maar op z’n strepen staan, dat onderdeurtje, intussen proberend z’n toch al matige figuur te redden met verklaringen als ‘ik zal de regeling ruimhartig toepassen’.
‘t Is hem gerajen. Ooit hadden we meer dan 800 burgemeesters. Dat betekent evenwel dat de 400 die er nog over zijn, evenveel burgers vertegenwoordigen. Veel meer zelfs. Dus als de helft van die club aan de bel trekt, moet je van zeer goede huize zijn om dat naast je neer te leggen.
Maar wat doet ons onderdeurtje? Het schrijft alle burgemeesters een brief met een verzoek om informatie, en wel vóór 20 juni. Zou Teeven nog steeds niet door hebben dat met het schrijven van brieven alle bureaucratie begint? En om welke informatie gaat het nou helemaal? Om afgewezen aanvragen! En wie heeft die afwijzingen op zijn conto? Precies: het ambtenarenapparaat van Teeven. Hij schrijft de burgemeesters: ‘Kennelijk heeft u informatie die bij de Rijksoverheid onbekend is.’ Je moet maar durven.
Ach man, er zijn al veel te veel woorden aan deze kwestie vuil gemaakt. Geef nou eens gewoon toe dat aan dat kinderpardon op z’n zachtst gezegd wat schoonheidsfoutjes kleven en laat verder alle flauwekul achterwege. Je prestige van bewindsman is toch al naar filistijnen.
(Gesproken column, Omroep Best, 14.05.14, 18:10 uur.)
maandag 5 mei 2014
Maastricht, zo internationaal
Stokstraat
Toeval bestaat niet, wordt wel eens gezegd. Maar ik vond het toch wel toevallig dat vriend Sante Brun vanuit zijn Zuidlimburgse stek met de Kruidvat Express in een ‘vervuilde’ trein naar Amersfoort reisde (en die stad in een stukje zijdelings vergelijkt met onder meer Maastricht), terwijl wij ons dezelfde zondag in redelijk niet vervuilde treinen met de ‘vrij-reizen-kaart’ naar de Limburgse hoofdstad begaven.
In Amersfoort was het koud, in Maastricht ‘het warmst van Nederland’. Je moest dan wel de zonzij opzoeken, of een terrasje met straalverwarming. Een beschrijving van Maastricht à la Sante van Amersfoort lijkt me tamelijk overbodig, zomin als een aansporing: ga d’r nou eens heen. Ook met fotograferen ben ik terughoudend, want iedereen heeft het toch allemaal allang gezien? Ofschoon het tamelijk uniek (voor ons) was, met de trein aan te komen en de lange ‘stationsstraat’ door Wyck af te lopen.
Het eerste wat opviel, was de ‘Engelse’ rotonde voor het station: een stip in het midden, pijlen eromheen en natuurlijk voorrangsdriehoeken. In GB werkt dat perfect, zodat ik me al vaak afgevraagd heb, waarom zo’n geïmproviseerd verkeersplein in ons land niet vaker wordt toegepast. Hoewel, bij geringe drukte rijden auto’s en fietsers ‘gewoon’ dwars door die stip – Nederlandse wan-discipline, zoals de ‘veiligheidscamera’ van de Maastrichter politie voortdurend kan waarnemen.
Toch onderstreept die ‘rotonde’ het internationale karakter van Maastricht, evenzeer als de Lijnbus naar de oudste stad van België, het Vlaamse Tongeren. (Er zijn vergevorderde plannen voor een tramverbinding.)
Als ik een foto maak in de Stokstraat, doe ik dat met het oog op een vergelijking met die andere ‘internationale koopstraat’, de PC Hooft in Amsterdam. Mijn voorkeur laat zich gemakkelijk raden. Hier valt mijn mond bij open, telkens weer. Die luxe winkels, met hun klassieke puien, zoals je ze in oude Europese steden zelfden meer ziet. Sommige al meer dan een eeuw in dezelfde handen, wat zichtbaar is aan het schild Hofleverancier (een onderscheiding overigens, waaraan de nadrukkelijke voorwaarde is verbonden, niet aan het hof te leveren). Toch ontbreekt ook in de Stokstraat niet de liquidatieverkoop.
Het is koopzondag, dus druk in de Maastrichter binnenstad. Het wemelt er van de Duitsers en vooral Waalse Belgen, Luik is immers ook vlakbij. Vanaf dat verwarmde terras aanschouwen we de pantoffelparade, waarbij het opvalt dat de internationaliteit niet van de elegantie van de vrouwen valt af te lezen. ‘n Enkele uitzondering daargelaten. Maar, zeg nou zelf, wordt die van de dames op de Champs Elysée ook niet wat overdreven?
Verwacht dus van mij verder geen reisfolderachtige aanprijzingen, zeker niet sinds ik de Maastrichter kersenvlaai heb geproefd, verpakt als ze is in een envelop van slecht doorbakken deeg. Het etablissement in kwestie prijst zich aan als Bourgondisch. Daar valt dus best wat op af te dingen. Maar het is overal wat. zie de diepgevroren appeltaart die Sante Brun in Amersfoort op z’n bordje kreeg.
zaterdag 3 mei 2014
De klokkenroof
Op 11 april is bij Petit & Fritsen in Aarle Rixtel de laatste klok gegoten. Het eeuwenoude familiebedrijf hield op te bestaan – werd overgenomen door Eijsbouts in Asten (nu de laatste klokkengieterij in Nederland). Frank Fritsen (1958) tegen Het Parool: ‘Tot ik mijn laatste adem uitblaas zal het pijn blijven doen.’
De naam Petit & Fritsen zegt mij iets sinds ik ‘n jaar of twaalf was. In die tijd kreeg de Laurentiuskerk in Ginneken, mijn geboortedorp, uit deze gieterij haar klokken ‘terug’. Waren het er twee of drie? Ik weet het niet precies meer. Maar de legendarische pastoor Eduard Doens liet het volgende gedicht in de grootste klok gieten:
Heiland heet ik,
Jub’lend treed ik,
in de plaats van een ontvoerde,
toen diep leed ons land beroerde.
De roof door de bezetter, die het vredige brons omsmolt tot kogels en granaten, herinner ik me ook nog, vooral die van de klok uit de toren van de Ned. Hervormde kerk (voormalige, middeleeuwse Laurentiuskerk) tegenover ons huis. Men moest er ‘n galmgat voor vergroten om ‘m er door te krijgen.
De rol van de klok in bij het slaan van de uren werd in de toren van de r.-k. kerk overgenomen door… een zuurstoffles. Idee van de koster. Het klonk ‘n beetje blikkerig, maar iedereen kon toch blijven horen hoe laat het was. Ook toen het Laatste Uur van de Bezetter was geslagen.
Ja de klokkengieters hadden het druk, na de oorlog. Alleen zogenaamde monumentale klokken, bij voorbeeld die van de gieters Hemony, hadden van de Duitsers mogen blijven hangen.
vrijdag 2 mei 2014
Stoorzender
Een man in Florida heeft jaren lang rondgereden met een apparaat, waarmee hij het mobiele telefoonverkeer van andere automobilisten stoorde. Bellen achter het stuur is in die staat niet verboden. Het politie spelen kan de chauffeur op een boete van 35.000 euro en zelfs een celstraf komen te staan, want hij stoorde natuurlijk ook de hulpdiensten.
Er zijn altijd mensen, ook in het verkeer, die het recht in eigen hand nemen. Zo ben ik eens gepasseerd door een figuur die een enorme schijnwerper, achterwaarts stralend, op de hoedenplank had gemonteerd. Die deed-ie dan aan als hij zich via z’n achteruitkijkspiegel verblind achtte.
Een mij bekende vrouw parkeerde onlangs op een terrein bij ‘n supermarkt aan de Geldropseweg in Eindhoven. Zoals altijd sloeg ze bij het uitstappen haar hand over de zijrand van het portier, om de naast haar geparkeerde auto niet te raken. Toch kwam er een man de super uitgestormd die dacht dat de vrouw zijn heilig koetje had geraakt. Viel niet mee te praten, ondanks dat van enige schade geen sprake was.
Bij terugkomst, ‘n uur later, zat er een flinke kras in het portier van de auto van de vrouw. Geen getuigen, geen bewijs.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
