Geruisloze auto's

In een rubriek van NRC-Handelsblad, die Expertdiscussie heet (alles bij de NRC klinkt altijd zo pretentieus) schrijft Joost Smiers - dat is iemand die verbonden is aan de Hoge School voor de Kunsten in Utrecht - over 'het fijne van elektrische auto's'. En dat is, dat ze geen lawaai maken. Zulks naar aanleiding van het voornemen van Europa, aan die geruisloosheid, terwille van de verkeersveiligheid, een einde te maken.

Smiers verwoordt wat bijna iedereen denkt: potverdikke, doe dat nou niet. Kijk nou eerst eens naar de mensen, die allergisch zijn voor allerlei vormen van zwerflawaai. En ontwerp een plan om weggebruikers te trainen in het rekening houden met het gevaar van geruisloos verkeer.

Tja, hoe houden we Europa tegen?

Toch mis ik nog één aspect, namelijk dat verkeerslawaai niet in de laatste plaats wordt veroorzaakt door het rollen van autobanden, in samenhang met de structuur van het wegdek. Ik ben geen liefhebber van asfalt en gehecht aan de in Nederland veel toegepaste klinkerbestrating. Daarmee oogsten we inderdaad de bewondering van buitenlanders. Maar die stenen en kinderkopjes zijn natuurlijk archaïsch materiaal, dat in de eerste plaats tegemoet komt aan onze gevoelens voor esthetiek en nostalgie. Een 'verkeersstraat' geplaveid met klinkers, veroorzaakt aanzienlijk meer lawaai dan asfalt.

Moet ik dit eigenlijk wel opschrijven? Straks gaat Europa asfalt ook nog verplicht stellen.

(Terug)naar hhBest.nl

Niet aannemelijk

De Nationale Ombudsman, Alex Brenninkmeijer, meent te hebben vastgesteld dat door het Kabinet der Koningin navraag is gedaan naar de werkzaamheden van Edwin de Roy van Zuydewyn, ex van prinses Margarita, naar diens werkzaamheden bij projectontwikkelaar Bouwfonds. Maar Brenninkmeijer vindt het volgens NRC 'niet aannemelijk' dat het Bouwfonds zich onder druk voelde staan om de relatie met De Roy te verbreken'.

Het ontslag bij het Bouwfonds was mede aanleiding voor De Roy, om zich bij de ombudsman te beklagen over 'overheidsinmenging in zijn privéleven', waardoor hij financieel zou zijn geschaad.

Blijft nog één vraag open: Heeft de ombudsman ook aan Bouwfonds gevraagd, of zij zich al dan niet onder druk gezet voelde? Het antwoord op die vraag had een stelliger verklaring dan 'niet aannemelijk' kunnen opleveren.




(Terug)naar hhBest.nl

Sneeuwwinter

Dit is dus een sneeuwwinter. In pakweg 'n halve eeuw niet meegemaakt. Je hebt sneeuwwinters, ijzelwinters en geen winters. Het eerste decennium waren het voornamelijk geen winters en af en toe een ijzelwinter.

Met ijzel gaat het nog wel.Ze kondigt meestal dikke dooi aan. Maar sneeuw kan de voortzetting betekenen van een fikse winter. Met dagenlang zware sneeuwval weten we ons in dit land geen raad. We hebben er niet voor geleerd. Winterbanden uitverkocht. Zout op.

In NRC las ik over een vrouw, die nog geen drie minuten buiten stond en al haar pols had gebroken. Dat is nog niks. 'n Vitale vriend van mij, die er moeite mee heeft te erkennen dat-ie inmiddels 76 is, heeft na 'n valpartij elf hechtingen in z'n hoofd. Die zit nu letterlijk achter de geraniums. Het PvdA-kamerlid meilivos meldde zondag op Twitter:
blauw oog. niet door vriend maar fietsglijpartij. Wat me het meest boeit is de mogelijkheid dat Vos wŠl eens een blauw oog is geslagen door haar vriend. Terecht reageerde een andere Twitteraar met: een vriend die je een blauw oog slaat is geen vriend.
Zelf wankelde ik daags voor Kerstmis voor een winkel in de Hoofdstraat, waar de vastgekoekte sneeuw had plaats gemaakt voor bevroren water. 'n Laagje glazuur, zogezegd. Toen ik daarvan in de winkel iets durfde te zeggen, kreeg ik 'n grote bek van de meid achter de kassa.

De man van de wormen en paarden, Balkenende riep vorige week het Nederlandse volk op, z'n stoepje schoon te vegen. Is-ie zelf zeer bedreven in, in het schoonvegen van z'n stoepje. Op Twitter, alweer ik kom daar dagelijks ondanks Beatrix, vroeg een Omroep Brabant-man zich af, of de gemeentelijke verplichting nog ergens bestond om dat stoepvegen voor je eigen huis te doen. Ik twitterde terug dat dat een mooi onderwerp was voor de Omroep om uit te zoeken.

Mijn woorden waren nog niet koud, of het ANP meldde: Tot enkele jaren geleden was het sneeuwvrij houden van de eigen stoep verplicht: het stond in de model-APV (Algemene Plaatselijke Verordening) van de Vereniging Nederlandse Gemeenten,die door vrijwel alle gemeenten wordt overgenomen. Inmiddels is deze bepaling eruit gehaald. Omdat-ie niet te handhaven is. Stel dat iemand niet thuis is, of slecht ter been. Die kun je een ongeveegde stoep niet aanrekenen. Mag ik dit K.U.T.-smoesjes noemen?

De gemeente Breda heeft intussen lering getrokken uit deze sneeuwwinter en voert de verplichting weer in. Ze zullen daar gedacht hebben, als de politie de tijd heeft, kinderen te bekeuren wegens het afbreken van een sneeuwpop dan kunnen ze deze handhaving ook wel aan.

(Dit is een gesproken column voor Omroep Best, 13 januari 2010, 18:10 uur)

Zie ook: Balkenende houdt zelf z'n stoep niet sneeuwvrij.

(Terug)naar hhBest.nl

Zwavel en pek

'Waarschijnlijk is het geweld rond de jaarwisseling wel toegenomen, maar ook vroeger was het vaak onrustig. De sacrale en sociale werelden boden echter een kader, waarin burgers geloofden het individu te kunnen begrenzen en de wereld te verbeteren, waardoor zij met een zeker optimisme naar de toekomst keken.' Schrijft Peter Giesen vandaag in de Volkskrant. Lijkt me een goeie redenering, evenals de toevoeging dat de moderne burger een hekel heeft aan grenzen. Met sacrale werelden bedoelt hij kortweg gezegd de dominee en de pastoor, respectievelijk de missiepredikers die vanaf het daarvoor bestemde gestoelte andere koek aankondigden dan dat ordinaire vuurwerk: hel en verdoemenis, zwavel en pek. Nog één aspect lijkt me relevant, namelijk de (al dan niet relatieve) welvaart, die van ons verwende kinderen heeft gemaakt. De armoe waarmee wij uit de oorlog kwamen, stond ons in de nieuwjaarsnacht niet meer toe dan een 'sterretje' en 'n enkel rotje plus hooguit nog een gillende keukenmeid.


(Terug)naar hhBest.nl

Drie Sinten in Spanje

Sint Nicolaas kan dan wel bisschop van Myra in Turkije zijn geweest, dat men hem sinds het eind van de negentiende eeuw uit Spanje laat komen, hoeft wat mij betreft niet langer verbazing te wekken. Hier vieren ze namelijk Driekoningen met precies de toeters en bellen als bij ons dat Sinterklaasfeest.

Jezus 'vertoonde' zich volgens de bijbel na zijn geboorte eerst aan een stel arme herders en vervolgens aan de drie wijzen, die uit het oosten kwamen, 'Want wij zijn de ster van de nieuwe koning gevolgd en willen hem aanbidden', zeiden ze tegen jodenkoning Herodes, die, de concurrentie vrezend, zijn soldaten naar Betlehem stuurde om daar alle baby's te vermoorden.(Jozef, Maria en het kind konden op het nippertje via de Gazastrook de wijk nemen naar Egypte.)

Het feest van de drie koningen, die naar de legende wil, Caspar, Balthazar en Melchior heetten en van wie er één zwart was, staat in de roomse kerkelijke kalender op 6 januari, maar in Spanje wordt het de avond tevoren gevierd. In veel plaatsen, zoals in Puerto de Mazarrón (foto) gaat dat gepaard met een optocht. De kinderen schrijven de koningen (alledrie of een van hun voorkeur) een briefje, waarin ze hun wensen kenbaar maken en zetten hun schoen, met snoepjes voor de hoge bezoekers en voer voor de kameel, het paard en de olifant. Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is steenkolen, een strafmaatregel die trouwens net zo weinig meer wordt toegepast als bij ons de roe.

En dan is er nog, de bij ons ook bekende Driekoningenkoek (Roscon de Rey), waarin een boon èn 'n cadeautje zijn verborgen. Wie de boon treft, mag met een kartonnen kroon op z'n koppie de hele dag koning zijn.


(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Meedoen in digitale wereld geen garantie voor voortbestaan papieren krant

Je zult als krant 'maar' 250 jaar bestaan en mee moeten in het digitale tijdperk. Toch is juist het aanpassingsvermogen dat de Leeuwarder Courant erin deed slagen die 2,5 eeuw te overbruggen. De LC bleef evenwel bij dat aanpassen toch steeds aan de voorzichtige kant. Zo behield zij, als ik het goed heb, tot op heden het klassieke formaat en staat het ´hoofdartikel´ nog steeds, gemerkt met slechts één initiaal van de hoofdredactie, dagelijks in gestrekte kolom op de voorpagina.

Onlangs opende de directie van de LC, in verband met winterse bezorgproblemen de mogelijkheid voor abonnees en niet-abonnees (ter kennismaking!) de mogelijkheid, de krant enkele dagen online te lezen. Zodoende kwam ik aan de weet, dat er nog minstens twee rubrieken zijn, die al meer dan vijftig jaar bestaan. Een halve eeuw geleden al, nam de LC een vooraanstaande plaats in, in de rijen van regionale kranten in den lande, een indrukwekkende inventiviteit aan de dag leggend waar het ging om vernieuwende journalistiek dicht bij huis en uitblinkend (toen al) in een superieure fotojournalistiek.

De onlinekranten gaven me de indruk, dat de Ljouwerter niet is bezweken voor de verleiding tot populariseren, althans vast is blijven houden aan een aantal stringente principes, waarop sinds jaar en dag haar betrouwbaarheid en haar gezag zijn gebaseerd. En dit terwijl ze toch in 2007 een - al is het dan maar 'n klein - stukje van haar onafhankelijkheid heeft moeten prijsgeven door 'samenvoeging' met het 'aartsvijandige' Nieuwsblad van het Noorden in Groningen ('Grins')tot de Noordelijke Dagblad Combinatie. De vergelijking met de Zeeuwse tegenhanger, de Provinciale Zeeuwse Courant, dringt zich op: die is volledig opgenomen in de eenheidsworst van de door een Britse investeerder uitgemolken Wegener tabloids.

Nu is er dan de 'nieuwjaarsbrief' van de nieuwe LC-hoofdredacteur Hans Snijders. Hij schrijft onder meer:
'LC is bezig met het ontwikkelen van een nieuwe website en werkt aan nieuwe toepassingen voor mobiele telefoons, e-readers en andere beeldschermen.'

En: 'De Leeuwarder Courant is echter meer dan alleen een doorgeefluik van informatie. De LC biedt analyse en is bereid discussie los te maken door in haar columns, hoofdredactionele commentaren en in haar keuzes stelling te nemen. Ze zet zaken op de agenda. De krant wil nadrukkelijker het maatschappelijke debat in Friesland inhoud geven. Dat omvat een breed scala aan onderwerpen: van onderwijs tot leefbaarheid en van werkgelegenheid tot cultuuraanbod. Dáár laat zich de toegevoegde waarde van de redactie zien, dáár verschillen we van alle nieuwssites en dáár zit de legitimiteit dat we niet gratis zijn.'

Met andere woorden (zo concludeer ik), er is niet echt nieuws onder de zon: de LC blijft wat ze altijd geweest is. Een goeie krant, waarvoor betaald wordt. De toekomst zal leren hoelang dat nog zal kunnen. Dat de bereidheid tot het lezen van dagbladen ook in Friesland onder druk staat, is een reëel gegeven waaraan de hoofdredactie in haar boodschap voorbij gaat. Werken 'aan nieuwe toepassingen voor mobiele telefoons, e-readers en andere beeldschermen' biedt nog geen garantie voor het voortbestaan van de papieren krant. Zomin als die krant in haar oervorm nog langer het enige middel is om 'inhoud te geven aan het maatschappelijk debat'. Meedoen door de LC aan 'de nieuwe ontwikkelingen' ontneemt (gelukkig) anderen niet de kans, van dezelfde technieken gebruik te maken en daar op wat voor manier dan ook, inkomsten uit te genereren. De door Snijders geuite bewering over het verschil van zijn krant met 'alle nieuwssites' is op z'n zachtst gezegd aan de boude kant.

(Terug)naar hhBest.nl

Topdag

Dit was dan die topdag voor de middenstand, waarvan het Journaal plichtsgetrouw verslag deed. Om de drukte voor te zijn, parkeerde ik al om vijf over negen in het centrum teneinde mij te voorzien van een fikse hoeveelheid feestsigaren, vijf al weken te voren bestelde dozen after dinners.

Nee dit wordt geen verhandeling over exorbitant rookgenot, gerelateerd aan een x aantal dagen levensverkorting. Aan dat soort flauwekul doe ik niet mee. Ik rook (soms). Basta.

Voor de deur van de sigarenwinkel was de sneeuw geruimd, in tegenstelling tot de stoepen van aangrenzende panden. Dat was nu juist het verraderlijke: op de nauwelijks opvallende laag glazuur kon ik me ternauwernood overeind houden. Neem het me dus niet kwalijk dat ik daar tegen de jonge vrouw achter de toonbank iets over zei: 'Heb je niet wat zout in huis, levensgevaarlijk'.

Krijg ik me daar 'n smoel terug, zo van: Nee, dat kan niet, ik kan de winkel niet in de steek laten, enzovoorts.

Al zet je er maar even een stoel neer, zodat de mensen er omheen lopen. Nee, want ze was zelf ook net buiten geweest en het was overal hetzelfde. Dat was het dus juist niet, betoogde ik en vroeg om m'n rookwaar.

Krijgt die muts, getuige een als bij toverslag veranderende houding, in de gaten, dat ze niet te doen heeft met een klant voor 'n pakkie shag of zo. 'Ik moet echt wachten, tot er meer personeel is', probeerde ze nog.

Krijg ik er nog lucifers bij, en zo, vroeg ik. En zo? reageerde ze, weer uit haar serviele rol gevallen. Ja, zei ik, die aardige baas van jou (bijna de reden dat ik dáár m'n sigaren kocht, maar dat liet ik er buiten), die gaf mij er onlangs lucifers en van die strookjes rozenhout bij. Ik ben hier niet bij de supermarkt, maar in een sigarenspeciaalzaak.

Dat laatste moest ze toch wel beamen. Prettige feestdagen, zei ze, want dat zeggen alle kassameiden op deze topdag.

Laura

Laura Dekker, het 14-jarige zeilmeisje zoals ze steevast door de media wordt genoemd, is 'gewoon' weggelopen.

Dat valt althans af te leiden uit een artikel van de grootouders, Dick en Riet Dekker, vandaag op de Forumpagina van de Volkskrant.

Vreemde manier van journalistieke afwerking trouwens, in aanmerking genomen dat de plotselinge reis van Laura naar Sint-Maarten, hangende het onderzoek van de politie, nog met mysteries is omgeven. Hoe kon ze bij die 3500 euro? Is ze door iemand geholpen? Is er wellicht sprake van een misdrijf. Vreemd, omdat je een verklaring van de grootouders, die belastend is voor Bureau Jeugdzorg, niet zonder wederhoor behoort op te nemen.

De beweringen van opa en oma Dekker komen erop neer, dat Bureau Jeugdzorg het geval op een slordige, onverschillige manier zou hebben aangepakt, waardoor het meisje alle vertrouwen in de volwassenen zou hebben verloren.`

Het artikel van de grootouders staat ook online

Reacties op hhBest

Ontvrienden

Woord van het jaar. Ik dacht dat het twitteren was. Maar nee, het is ontvrienden. Het hangt er maar van af, wie dat bepaalt. In dit geval organiseerden uitgeverij Van Dale Lexicografie (O jee, dan heb ik al aarzelingen, want volgens mij is dat een geldmachine die draait op 'n soort gezag dat eigenlijk geen gezag is) en dagblad De Pers, een gratis krant die volgens velen allang verdwenen had moeten zijn en volgens vele anderen binnenkort zal verdwijnen, hoewel Wegener Nieuwsdruk Brabant in Best zojuist een vette order van die krant in de wacht heeft gesleept.

Ontvrienden. Het klinkt onvriendelijk en dat past wel bij het jaar 2009, vind ik, maar toch: verklaar u nader. Het heeft, zo delen de initiatiefnemers mee, te maken met het schrappen van vrienden uit lijstjes op vriendensites als Facebook en Hyves. Dus eigenlijk met vrienden die eigenlijk geen vrienden zijn, maar je door softwaregiganten als Microsoft als zodanig worden opgedrongen, als je min of meer toevallig 'lid' bent geworden van zo'n internetclub. Het heet niet voor niks Hyves. Ik heb me eens laten uitleggen dat dit woord zoiets betekent als bijenkorf. Heb je daar een vriend (het kan ook een vriendin zijn) dan word je tegen wil en dank geconfronteerd met de vrienden van die vriend. Ga je daar op in, dan ben je binnen de kortste keer op weg met het aanhalen van vriendschapsbanden tot in de honderd-en-zestigste macht.

Zo kan ik me voorstellen, dat als je aan 6500 vrienden een lijstje voorlegt met onder meer Mexicaanse griep (trouwens  een begrip en geen woord, meneer of mevrouw Van Dale) hypotheekleed en ontvrienden, dat dan veruit de meerderheid kiest voor het grootste leed dat hem is aangedaan, namelijk het ongevraagd presenteren van virtuele vrienden.

Hoe oninteressant eigenlijk. Maar dat zijn de verkiezingen van al die huppelepups van het jaar.

De mondige burger, boer en buitenman

De burger is mondig geworden en pepert dat politici en bestuurders ook nog eens stevig in.

Deze week zat ik in een streekschouwburgje in Eersel, waar politiekers van provinciale en gemeentelijke huize in Vak L (van Luisteren) waren gezet. Geweldig. Het ging uit van het Burgerinitiatief 'Megastallen Nee!'

In 1961, toen journalisten nog nederige verslaggevers waren, hoorde ik de toenmalige burgemeester van Eersel, Jan Stevens, als in wanhoop roepen: 'Zijn er dan nog geleerdere mensen in de Kempen dan de burgemeesters?' Het was in de tijd van Waar de ster bleef stille staan, toen de klompen nog aan de deur werden gezet en de directeur van de Provinciale Planologische Dienst in het achterzaaltje van café De Acht Zaligheden waarschuwde: 'Niet teveel bungalows in de bossen bouwen'. (Ik had een collega, die toen keurig op trouwen stond en zo'n huisje aan het optrekken was. En die vond dat niet leuk.) Een gedeputeerde van de provincie kon het zich permitteren, de vertegenwoordiger van twaalf boeren, die bezwaren hadden tegen een hoogspanningslijn van de PNEM, toe te voegen: 'O, gij zijt een van de twaalf apostelen?' Schijndemocratie versierd met klassieke Brabantse gemoedelijkheid.

Men begrijpt dat dit nog slechts een inleiding is. De recente bijeenkomst in Eersel gold letterlijk burgers, boeren en buitenlui die ofwel niets moeten hebben van megastallen ofwel van mening zijn, dat er niet aan valt te ontkomen, wil je als boer het hoofd boven water kunnen houden. Iedereen was er. Het ging dan ook om een zogenaamd burgerinitiatief tot het bewegen van de politiek, die 'heilloze megastallen' uit Brabant te weren. Bijna 34.000 Brabanders hebben onder dat manifest hun handtekening gezet. Iedereen: ZLTO, milieufederatie, GGD, huis- en dierenartsen, Q-koortsigen en gezonden, landelijke radio en tv (die hypes zochten en er een kregen, namelijk misnoegen over een door het duo Hoog en Droog gezongen liedje – maar toen was ik al weg). En Pieter Winsemius, de oud-milieuminister, tevens verbaal kanon, die zich deze keer, althans tot mijn vertrek, nauwelijks opgemerkt achterin de zaal beperkte tot, af en toe de ogen sluitend, luisteren en zwijgen. De huidige minister was verhinderd. Kopenhagen, waar het over de mondiale broei gaat. O nee, sorry, Pauw en Witteman, maar daar broeide het ook, zag ik later, onder de badmuts van advocaat Enait.

Om nog één keer op dat verleden terug te komen: zo'n bijeenkomst zou toen zijn ontaard in een Poolse landdag, waaruit nauwelijks conclusies vielen te trekken. Zo niet hier. Want we hebben, als burgers geleerd. We zijn beter opgeleid, vertrouwd met strak geleide discussies op tv en wie met een kwestie als deze begaan is en actief, hoeft op het gebied van normen en waarden niets meer op te steken.

Viel er iets in de zak te steken door de provinciale politiek, wier timiditeit ik, ook achterin zittend niet goed heb kunnen controleren? Ik denk het wel. Ga met die reconstructie van het platteland – dynamiek contra verpaupering – die volgens een optimistische provinciale ambtenaar in 2017 klaar moet zijn, maar eens mooi terug naar af. Breng eindelijk eerst eens een behoorlijke communicatie tussen partijen tot stand en bedenk: Nederland is gewoon te klein voor die reusachtige bedrijven zonder woonhuis, waar een keer per dag iemand met een mercedes stopt om de boel te controleren. Brabant is daar te klein voor, de Noordoostpolder ook, als men dat eventueel als alternatief zou willen bedenken. En met anderhalve hectare kun je ook nog heel aardig 'ontwikkelen'.

Kop in ‘t zand

Het Gezamenlijk Overleg Erkende Bewonersgroepen (GOEB) in Best heeft in een rapport over verkeersperikelen richting het gemeentebestuur de suggestie gedaan, van het gedeelte Sonseweg vanaf de afslag naar het afvalverwerkingsbedrijf Rendac een gemeenteweg met eventueel een maximum snelheid van 30 km per uur te maken, of dat weggedeelte tot aan de bebouwde kom geheel af te sluiten.
Wie mij hier 'n beetje volgt, kan zich voorstellen dat ik dit zeer slechte ideëen vindt. Het is namelijk een miskenning van een belangrijke verbindingsweg tussen twee dorpen en van de kortste verbinding tussen de A50 vanuit de richting Nijmegen (7 km) met Best.
Onvoldoende infrastructuur opheffen of degraderen, in plaats van haar te verbeteren en - in dit geval een behoorljke aansluiting te geven op de Ringweg aan de westkant van Best - daarmee weer andere wegen (die langs Rendac en verder) belastend, is de kop in ‘t zand steken.

Zie ook Best Oost

'Ik ga nu eerst mascara opdoen voor de fotograaf. En mijn man is naar buiten, op zoek naar champagne.'
Charlotte Mutsaers ten voeten uit, zoals ze met nrc praat na het bekend worden van haar onderscheiding met de hoogste literatuurprijs, de PC Hooft.

Mutsaers' werk is volgens de jury een pleidooi voor de verwondering, de betovering, de bevangenheid, het enthousiasme. Zij is, vooral in het verleden, ook schilderend 'onmiskenbaar een dubbeltalent', zo luidt het verdere commentaar.

Ik heb helaas nauwelijks - kan me althans niets herinnneren - van Charlotte Mutsaers gelezen, maar ik ken weinig kunstenaars die mij zo sympathiek zijn. Hoezo? Ik las en hoorde menig interview met haar en, ja, die originaliteit, dat speelse en verrassende in haar manier van praten.

Als klein meisje speelde Charlotte (1942) niet met een pop. Ze vroeg eens in een groentenwinkel aan haar vader om een bijzonder gevormde komkommer. Daar kerfde hij ogen neus en een mondje in. Zij koesterde dat kindje tot het stierf en kreeg dan weer een nieuw. Dit is een levensdetail dat mij boeit omdat ook dát haar tekent.

Ik neem mij nu voor, wat van haar te gaan lezen. Misschien word ik verslaafd, je weet maar nooit.

De foto heb ik gepikt van de website van de Partij voor de Dieren.

Ooit ben ik er aan begonnen een lijst te maken van alle samenstellingen met het woord Kerst. Van kerstavond (dat wil zeggen de avond vóór Kerstmis, in r.-k. kringen ook wel het vigilie genoemd) tot kerstzooi. Op een gegeven moment ben ik daar weer mee opgehouden, omdat ik het gevoel had dat anderen dat al eens hadden gedaan en dat het misschien ook wel een beetje flauw is.

Het plan kwam min of meer voort uit de idee, dat er met Kerst wel wat mis is. Dat Kerst een afkorting is, die veel weg heeft van een eufemisme. Het gaat immers om Kerstmis, het feest van Christus' geboorte. Ik kan gerust zeggen dat ik hiermee een misverstand uit de weg ruim. Immers door dat onbegrip kon een of ander schoolbestuur ook bedenken dat de kerstboom een christelijk symbool is, en daarom, om sommige Nieuwe Nederlanders niet te kwetsen, niet mocht worden opgezet. In het christelijke dagblad Trouw merkte iemand op, dat de kerstboom net zo christelijk is als de paashaas. 
Bespeur ik steeds meer onbehagen jegens het kerstfeest zoals het er nu uit ziet, zelfs bij notoire atheïsten? Zou het er mee te maken kunnen hebben, dat het Kerst mankeert aan inhoud, dat het een hol vat is, met een bontversierde buitenkant? Dat het heidense feest van de

Maxim Biemans: Aanbidding van het kerstmaal
zonnewende destijds eigenlijk meer betekenis had dan wat er nu van de christelijke kerst is overgebleven. De gedachte aan een vredesboodschap is archaïsch geworden en je vindt er alleen nog sporen van in de toespraak van de koningin. Volkskrantcolumniste Sylvia Witteman, die onlangs haar stukjes bundelde onder de titel ‘Ik verzin niks’ leverde zaterdag een ongehoord cynische beschrijving van  kerstvoorbereidingen in een gezin. Of er niet aan viel te ontkomen. Ik moet trouwens bekennen dat we, nu we op 28 december voor ‘n tijdje weggaan, alle uiterlijk vertoon aangaande de feestdagen in ons huis achterwege laten. Voor alle zekerheid: dat huis wordt tijdens onze afwezigheid goed bewaakt.

Bij de uitingen van onvrede trof ik onder meer een bezinningsactie in Vlaanderen aan: de verspreiding van 15.000 gratis affiches, waarop een schilderij van de Zwitserse kunstenares Bradi Barth, voorstellende de geboorte van Christus.

An Antonis, een voormalige kleuterleidster in Best, maakt tegen de klippen op, elk jaar nog een kerstgedicht, dat mij in z'n eenvoud altijd weer ontroert en dat ik dan ook graag op de website hhBest publiceer. Toevallig kreeg ik dit jaar ook een gedicht in Kempisch dialect onder ogen van Johan Biemans uit Bergeijk. Het heet 'Opa's Kèrstmus' en is een regelrecht protest tegen ‘kitsch en poppenkast’ en een verdediging van het kribke. Ook dat gedicht mag ik op mijn weblog  plaatsen. Het versje van An Antonis zal ik tot slot voorlezen.  Het heet

Maria die wààr ûtgeteld

Sint Jozef,die zéé

We moete ons in laote schrève

Maria godde mee

We kunne wel ergus blève

Zo gezééd zo gedaon

Mi un ezelke ès vervoer

Ze moesse wel wèèd gaon

Dè wààr unne hille toer

Maria,die wààr ûtgeteld

Logies in unne stal

Zo ergus midde in ut veld

Ut gebeurde allemal

Maonlicht bove de wei

Herderkes bè elkaor

En de mensen ôk zo blèj

Geluk vur hil het jaor.

(Column voor Omroep Best, 16.12.09, 18:10 uur.)

Johan Biemans schreef:

Opa’s Kèrsmus

De Kèrsmus van m’ne kijndertééd

is lééveslang mi me meegegroeid.

De jaore diej zèn verstreke,

diej hebben dä nôit ùitgeroeid.

’t Zit erregend tusse m’n ôre,

en veilig gebörge, diejp in m’n hart.

Mär de ‘kèrsmus’ van tegeworrig

is krèk e weze zonder kop, zonder start.

Al lijkt ons geloaf wel versleten

en loapen de kerken ommel leeg.

Blèf mee ‘w poate wel van m’n kribke!

Dä sti ummers niemes nie in de weeg.

Al dä gekift en gekibbel

van wa ommel nie mag en wél moet,

da duu aon de vrede op aarde,

äs ‘t ‘r op aonkömt, hillemaol gin goewd.

Wa of wie moete nog geleùve…

Diej kerk, die van alle kante kraokt.

Ze hebbe… hoew moet ik ’t zegge…

‘r mär e rommeltje van gemaokt.

Al dieje kermis toch mee Kèrsmus,

’t maokt m’ne kop hallef zot.

Pas op… mee ‘w fikken van m’n kribke!

Maokt dä pedomme nie kepot!

’t Zal ménnen tééd wel vôrt dure.

Proficiat paus, mee ‘w poppekaast.

Ik heb wel genôg aon mén kribke,

want dä is nog m’n innigst hoùwvaast.

Alweer geschokt

Jeminee, Here, Here, hear hear, het kabinet is weer eens geschokt, ditmaal door een kritische noot van de Nationale Ombudsman. Ik ben van mening dat deze uitdrukking ‘geschokt zijn’ dus, onderhevig is aan de ergste vorm van inflatie die maar denkbaar is.

Maar dit eigenlijk allemaal vooropgesteld en terzijde. Wat voor uitdrukking je er ook aan geeft, een Nationale Ombudsman die welke instantie dan ook bekritiseert en dan niet zorgt voor een schokeffect (aardig voorlopig alternatief) zou niet deugen voor z’n vak.

Letter met gaatjes

In de VPRO GIDS, die ik een zeer goed weekblad vind, las ik onder het kopje ecofont de volgende mededeling: 'De artikelen op pagina 14 t/m 19 zijn gezet uit het 'Ecofont' Spranq Eco Sans, een letter met uitsparingen, waardoor tot 20% minder inkt gebruikt wordt.'

Het eerste wat bij me opkwam was de vraag: als dit zo'n groen lettertype is, waarom dan alleen die zes pagina's? Ja, bedoelde pagina's zijn geheel gewijd aan 'groen produceren' en aan ecoproducten. Maar toch.

Maar oogt het 'n beetje? De broodletter (10 pts, denk ik) redelijk. Bij de koppen en kopjes ga je ze zien, de gaatjes. Ik heb dat lettertype Spranq Eco intussen op mijn computer geïnstalleerd en zit nu deze tekst in OpenOffice (de groene variant van Word zal ik maar zeggen :-) te tikken. Helaas, het ziet er niet uit... Nogal grijzig. Als ik het ooit in brieven zou gebruiken, dan moet ik er wel 'n verklaring bij zetten, anders denkt de ontvanger dat ik aan verkeerde zuinigheid lijd. Voor alle duidelijkheid. De regels die je nu leest zijn gewoon in Times New Roman.

Goed dat er een link onder het VPRO-verhaal stond, anders zou ik aan een in de verkeerde maand geplaatste aprilgrap hebben gedacht. Www.spranq.nl brengt je bij een collectief van webdesigners en grafische (!) ontwerpers. En zij leiden je naar 'Ecofont, het groene lettertype met gaatjes'. De daarop gegeven toelichting wil ik mijn lezers niet onthouden:

'Voor de prints die je dagelijks maakt gebruik je niet alleen papier, maar ook inkt. En volgens ons raakt je inktcartridge (of je inkttoner) onnodig snel leeg. We hebben daarom een lettertype ontwikkeld: het Ecofont. Na de gatenkaas is er nu ook een Nederlands lettertype met gaten.

Een goed idee is altijd simpel: kijk hoeveel je van een letter kunt weglaten met behoud van de leesbaarheid. Na een testfase met allerlei vormen is de keuze gevallen op het uitsparen van kleine rondjes. Het resultaat is het Ecofont dat tot zo'n 20% minder inkt gebruikt. Het Ecofont is gratis te downloaden en te gebruiken. Er is ook een professionele oplossing voor de kantooromgeving: Ecofont professional.'

Toch mooi van Spranq en van de VPRO natuurlijk.

Dagbladjournalist vlucht in romantiek

Op internet en in de krant (dagblad Trouw) discussiëren ervaren journalisten over de toekomst van het papieren dagblad in relatie tot de nieuwe media. Ze komen er vooralsnog samen niet uit. Voor de redacteur van de papieren krant is het verdwijnen van dat medium ondenkbaar. 'Desnoods moet Trouw maar weer ondergronds gaan', net als in de oorlog. In zijn vrees voor de toekomst van zijn papieren krant, vlucht de journalist in romantiek

'Op internet is het een chaos van rijp en groen, een stortvloed van informatie die in geen enkele context staat en waarvan de lezer maar moet raden wat de relevantie ervan is. En wat er nog aan structureels doorsijpelt is vaak een afgeleide van de krant.'

Dit is in een notendop de opvatting van een gerenommeerde dagbladjournalist, namelijk Willem Breedveld, van een al even gerenommeerde krant, namelijk Trouw.

Breedveld reageert in een column op een artikel dat zijn collega Bart Brouwers, hoofdredacteur van het gratis dagblad Sp!ts en eigenaar van het weblog Dode Bomen ('Media tussen toen en straks') eerder in datzelfde Trouw schreef.

Het begint er al mee, dat ik van Brouwers' verhaal kennis neem via dat weblog en van Breedvelds reactie vanuit Trouw. Brouwers schreef wel in die krant, maar Breedveld niet op internet (ook niet, voor zover ik kon nagaan op de website van Trouw). Gevraagd of die - prachtig geschreven - column ook op Dode Bomen zou verschijnen, verwees Bart Brouwers naar een stoere verklaring van Trouw op het web over auteursrecht. Als er ergens chaos heerst, dan toch niet alléén op het internet.

'Het is,' betoogde Brouwers, 'dat de krant, zeker voor een oudere generatie, zo diep in het leefpatroon zit ingebakken, want anders was het al lang voorbij geweest. Noch voor het laatste nieuws, noch voor de duiding ervan, noch voor de bredere geestelijke verrijking, noch voor de sociale binding is een dure krant nog echt nodig.'

Na de Vogelwaarwijken de Plasterkjournalisten. Die 60 banen zouden dus volgens Brouwers 'niet naar printmedia moeten gaan maar vooral naar kansrijke nieuwe online initiatieven. Juist dáár is immers nog een wereld te winnen op journalistiek terrein – en juist daar moeten we het in de toekomst van hebben.'

Klaar en duidelijk. Bart, papieren journalist van-huis-uit, (zoon van wijlen mr ED, Ton Brouwers - ‘Hij moest eens weten’) bevestigt bij voorbaat: 'Ja, het zal een chaos zijn, zeker voor de generatie die gewend was aan de orde van haar vertrouwde dagblad. Maar we gaan er onze weg weer in vinden. Dankzij Google-achtige applicaties en dankzij sterke journalistieke ankers, de professionals die erin slagen uit hun journalistieke ivoren toren te stappen en samen met de “amateurs” aan de slag te gaan in het gedemocratiseerde speelveld. Kortom: 'De krant als dagelijks eindproduct heeft zijn langste tijd gehad; de conversatie – waarbij de journalist een slimme positie tussen ontelbare zenders en ontvangers heeft ingenomen – is de kern van het nieuwe businessmodel.'

Het complete artikel staat hier: 'Conversatie als Basis van Nieuwe Journalistiek'.

Prachtig geschreven, zo kwalificeerde ik het weerwoord van Willem Breedveld in Trouw. Maar helaas, toch 'n beetje tegen beter weten in. Immers, het begint zo: 'Soms sta ik voor groepjes studenten, aanstormende managers of topjuristen met de mond vol tanden. Deze hoger opgeleiden tot pakweg veertig jaar vertellen me doodleuk dat ze veelal geen abonnee zijn van een krant. Te duur, te saai en ook niet nodig.' En, let op: 'Desondanks blijken ze vaak een verrassende kijk op van alles en nog wat te hebben en lijken ze ook redelijk goed op de hoogte van wat er in de wereld te koop is.'

Wat kun je hier anders op zeggen dan: 'Nou dan?' Halen die jonge intellectuelen (laat ik ze toch maar zo noemen) die wijsheid uit 'blogs, websites etc. die meestal de prakjes opwarmen van de maaltijd die eerder vorstelijk was opgediend door de kranten', zoals Breedveld het formuleert?

Dit wordt allemaal wel erg romantisch en snijdt niet echt hout. Want natuurlijk mankeert er van alles aan de nieuwe media, maar met het vorstelijk opdissen van nieuws en achtergronden door de kranten is ook wel eens wat mis. Het navrante is dat geëmancipeerde, onafhankelijke webloggers (dat wil zeggen niet de doorsnee lezer van Tante Bet) nu beschikken over goedkope faciliteiten om daar de vinger op te leggen zonder gehinderd te worden door monopolistische drempels van de gedrukte pers.

Wat ik in het weerwoord van Breedveld mis, is de erkenning dat het 'concept krant' zoals hij het noemt helaas aangewezen is op de rotatiepers en de vrachtauto's, die het product daarvan door het land rijden. Romantisch. Breedveld kon wat dat laatste betreft niet sprekender zijn dan met zijn verwijzing naar het ontstaan van het gestencilde verzetsblad Trouw.  ‘Als de visie van eigenaar Van Thillo van de Persgroep (Terug naar de krant als krant) in de praktijk niet zou werken, dan gaat Trouw gewoon weer ondergronds.'

Misschien kunt u het artikel van Willem Breedveld via de website van Trouw nog bestellen. En anders maar telefonisch of per email. Of, nog later, bij de Koninklijke Bibliotheek.

Nachtmerries van die verdomde privatisering

Het loopt steeds verder uit de hand met die verdomde privatisering. De de Volkskrant meldt vandaag dat ene Barry Rosenstein van 'n hedgefonds in de VS uit de kast is gekomen en waarschijnlijk het postbedrijf  TNT, waarvan hij samen met Canadezen 5% in handen heeft, onder druk gaat zetten om de postafdeling en die van de paketten te splitsen.

De krant noemt Rosenstein 'geen lieve jongen' en een 'met scherpe ellebogen', die bedrijven waarin hij belegt onder grote druk zet om ze te laten doen wat hij wil.

Jaja, we blijven als voormalige klanten-eigenaren van de PTT de vruchten plukken van het ooit door Margareth Thatcher aangezwengelde en gretig door het ondemocratische Europa overgenomen superkapitalisme. Dat TNT geen monopolie heeft, zoals destijds de PTT, speelt overigens geen doorslaggevende rol meer, nu we met de snellere en goedkopere communicatiemiddelen van het internet minder afhankelijk zijn geworden van dit soort bedrijven. Zelfs het opheffen van de postkantoren drukt daardoor - afgezien van nostalgische sentimenten - minder zwaar. Het ergste vind ik nog de degradatie van de kwaliteit van de postzegels tot die van 'n soort kassazegels van de supermarkt. Van brieven, beplakt met kinderzegels 2009, kun je niet eens meer zien dat ze uit Nederland komen.

Laat ze elkaar maar op die vrije markt de kraam uitvechten. En dat TNT-bestuursvoorzitter Peter Bakker nachtmerries krijgt van zijn dwarsliggende postbodes mitsgaders geldwolf Rosenstein, zoals de de Volkskrant veronderstelt, doet gelukkig geen seconde af van mijn nachtrust. Als-ie maar niet van bonussen droomt.

Snel rijk worden en wegduiken als het misgaat

Dirk Scheringa heeft zich aangemeld bij de Speakers Academy, wat betekent dat hij beschikbaar is voor lezingen in de trant van 'Hoe word je snel rijk en kun je er even snel tussenuit knijpen als het misgaat'. Wel voor zo'n spreekbeurt 7500 euro achter de hand houden, want Dirk wil proberen zijn huzarenstuk te herhalen, uiteraard liefst met weglating van een volgend deficit.

Scheringa is in spannende afwachting van de medewerking van Speakers Academy, die het mogelijk maakt, direct na Nieuwjaar van start te gaan. Intussen laat hij zijn memoires door juristen uitvlooien, alvorens ze naar hij hoopt risicoloos aan de openbaarheid prijs te geven. Allemaal in het kader van het moreel en financieel eerherstel.

Netwerkende ondernemers in Eindhoven, aangesloten bij de SuitClub krijgen volgens een bericht in het ED de primeur van Dirks spreekbeurt in het Arthotel aldaar, op woensdag 16 december. Organisator van dit evenement is de directeur van deze club, Bert Gelderblom, die zich ervoor op de borst slaat dat hij indertijd ook Bill Clinton voor een exclusief onderonsje ‘ naar Den Haag haalde’.

Hoewel er wel enig verschil is in het niveau van Clinton en dat van onze gesjeesde bankmagnaat, verklaarde Gelderblom tegenover de krant 'best trots' te zijn op de vangst van de 'man van het jaar', al drukte hij zich uiteraard in wat meer bedekte termen uit.

Wie geen lid is van de SuitClub mag ook bij de masterclass van Scheringa zijn, maar dient daarvoor wel 75 euro exclusief btw neer te tellen. Zo komt S. met een beetje goeie wil wel aan zijn eerste 7,5 mille. Interessant voor z'n schuldeisers misschien.

Krom

Wil je een oplopende discussie, dan moet je over voetbal beginnen, of over taal. Nog erger: dialect. 'n Tijdje geleden interviewde ik de Bergeijkse zanger, voordrachtkunstenaar en heemkundige Johan Biemans en die zei niet alleen, maar toonde ook aan: 'De taal verschilt per straat'. Kun je je het welles-nietes voorstellen.

Ik waag het er toch maar op, ofschoon ik het over Oost-Brabantse verschijnselen wil hebben, terwijl ik zelf uit West-Brabant kom. Daar eddet al.

In Museum De Vier Quartieren (houd de verklaring van deze naam even van me te goed – ik meen dat het om vier landstreken gaat, gelegen in de Meierij van 's-Hertogenbosch). Maar in dat streekmuseum dus, daar loopt tot en met 15 mei 2010 een tentoonstelling over gebruiken rond de geboorte. De titel van deze expositie, die het museum je van affiches toeroept, luidt: Met d'n kromme erm. Waar slaat dat op? Op de houding van een vrouw die met een mand vol lekkers aan haar arm op kraamvisite gaat. Het was eertijds een uitdrukking in het Brabantse: 'Ze gaat mee de krommen errem'. Ik meen dat Hilvarenbeek er het eerst bij was met een bronzen beeldje van dat tafereel.

Wat had u gezegd willen hebben? Dat die titel op dat Oirschotse affiche me pijn aan de ogen en oren doet. Volgens mij is het namelijk – voor zover dat mogelijk is – potjesbrabants en moet dat opschrift, de lezer kán het gezien het bovenstaande al weten, luiden: Mee de krommen errem.

Mijn vader schreef meer dan een halve eeuw geleden eens 'n stukje, een column avant la lettre, getiteld: 'Brabants dialect, dialect der luiheid' Flauwekul, want in bijna alle dialecten is men geneigd, zaken in te slikken, wat je als een vorm van luiheid zou kunnen bestempelen. Ik heb een Leeuwarder eens in zijn stadsfries horen zeggen: 'Moe'k nie hè', waar bij bedoelde: 'Moet ik niet hebben.' Nou vraag ik je.

Toch ging mijn vader voor alle zekerheid nog even naar de bakker om aan diens vrouw achter de toonbank te vragen: 'Wa plakte gij op 'nne brief?' Die vrouw keek 'm verbaasd aan en antwoordde: ' 'n possegel natuurlijk.' In het dialectisch spraakgebruik laat men alles weg, wat remmend zou kunnen werken op de woordenstroom, als ik het zo mag uitdrukken.

En van 'Met d'n krommen errem', raakt mijn tong dus in de knoop en krijg ik bovendien kromme tenen.

Stel ik thans de mogelijkheid open, recht te praten wat krom is.

Jongeren in crisistijd

Mogen wij de jongeren wat tegemoet komen in deze moeilijke crisistijd? Zo motiveert een Sonse horecaffer zijn dumpprijzen bij de jaarwisseling. Nee, de moeders van de aktiegroep Vroeg Op Stap, die ijveren voor een gematigder manier van uitgaan door jongeren, kunnen dan wel een Europese prijs hebben gewonnen, hier in Brabant lijken zij geen voet aan de grond te krijgen. Hun initiatief zal als 'te Fries' worden beschouwd. Te recht-toe, recht-aan. Bovendien hebben die moeders indertijd wegens drukke bezigheden een bezoek aan Pauw en Witteman beleefd afgewezen en dat is natuurlijk eerder integer dan zakelijk verstandig.

Jongeren vormen een sociale tijdbom, meldt het onderzoeksbureau Motivaction, op basis van wat zij noemt een narcistische levenshouding van de jeugd, waarbij alles draait om het uiterlijk en genieten. Natuurlijk zijn er al mensen opgestaan die dit allemaal wat overdreven vinden, maar ik vind toch dat er terecht naar de ouders wordt gewezen. Ik zie dan ook een relatie tussen de softe benadering van 'het kind van tegenwoordig' en de flauwekul rond die inentingsprikjes van de laatste dagen. De vader, die vrij neemt omdat er twéé kinderen moeten worden getroost en zo.

Maar we hadden het eigenlijk over de hohoreca, die uitmunt in huichelachtigheid als het gaat over de vraag hoe het drankprobleem van de jeugd tegemoet te treden. Over Valkenswaard, al decennia een toplocatie op het gebied van uitgaan, circuleerde onlangs het bericht dat de café-uitbaters bereid waren stewards in te zetten om in de weekends de rotzooi wat in te dammen. Stewards. Waarom moet ik dan aan hooligans en vergelijkbaar tuig denken? Trouwens, is het geen eufemisme voor de huis-, tuin- en keukenuitsmijter? Maar het mooiste komt nog. De hohoreca wil een tegenprestatie! Uuh? Ja, 'n paar uurtjes langer open blijven in het weekeinde.

Een tegenprestatie veronderstelt een persoon of instantie, die baat heeft bij – in dit geval – de prestatie van de hohoreca. Kort en goed, de plaatselijke overheid, die de verantwoordelijk is voor orde en rust in de samenleving, moet iets terug doen voor de opgepoetste uitsmijterspraktijken van de kasteleins.

De wereld op z'n kop, of niet? Laat ik het verder uitleggen: de Valkenswaarde hohoreca kwam wederom in het nieuws toen de krant wist te melden dat zij bij de exploitatie van het uitgaansleven de van overheidswege gestelde regels aan haar laars lapt. Er moet daar dus eens flink orde op zaken worden gesteld voordat er orde op zaken kan worden gesteld, laat staan dat ze in Valkenswaard al toe zijn aan het oplossen van het drankprobleem van de jeugd. Het allervervelendste is, dat ouders, hier als eerst verantwoordelijke aangewezen, weinig uitrichten als de overheid de zaken niet in de hand heeft.

Straks was de chocolademelk ook nog fout

Ochgottegot, het is maandagmorgen, de websites van de kranten hebben in het weekeinde keurig de politieberichten-online bijgehouden, maar nauwelijks meer uitgevoerd. Het prot.-chr. Friesch Dagblad deed helemaal niks, want dat heiligt nog steeds. Heel wat consequenter dan Trouw, dat altijd net doet of er 's zondags geen sport wordt bedreven, maar er wel over bericht onder de titel 'Sport op maandag'.

Nee dan de Volkskrant. Die knalt er vanmorgen tegenaan: 'Bernhard genoemd als onderkoning Indonesië', nieuws, zo belegen als Oud Amsterdam pretendeert te zijn, want uit en te na door deze en gene, onder wie Oranje-historicus Cees Fasseur, uitgemolken.

Het is onder anderen journaleur Jort Kelder, wiens voornaamste verdienste het is dat het hem met zijn nieuwste hype is gelukt, DWDD, Netwerk èn P&W voor z'n karretje te spannen. Hoewel... gaat het bij Pauw en Witteman nog wel door? Die houden niet van zaken die al door de concurrent zijn uitgeveterd.

Vanmiddag geven Kelder en historicus (!) Harry Veenendaal een persconferentie over hun boek ZKH. Hoog spel aan het hof van Zijne Koninklijke Hoogheid in - jawel - Hotel Des Indes. Dan krijgen we misschien ook te horen, waarom dat boek in eigen beheer verschijnt.

Natuurlijk komt er 'n soort van aap uit een mouw. De bronnen waaruit het duo heeft geput kunnen dan algemeen bekend zijn, zoals de dagboeken van 'de voormalige journalist, kamerheer en secretaris van de hofhouding Gerrie van Maasdijk' (niks horen, zien en zwijgen), maar 'Ik kom op basis van hetzelfde materiaal tot een heel andere conclusie dan Fasseur', onthult co-auteur Veenendaal tegenover de Volkskrant. 'Je kunt niet uitsluiten,' dat Bernhard een coup heeft willen plegen in de nieuwe republiek Indonesië om daar de scepter te gaan zwaaien.

Niet uitsluiten? Dat wisten we dus allang, zo dat het niet waarschijnlijk is dat de Oranjes het met dit verhaal opnieuw moeilijk zullen krijgen.

Op naar de volgende zeepbel. Misschien heeft die wel met foute chocolademelk te maken bij de kerstvieringen van Juul op Soestdijk.

Zo makkelijk is columneren

Vanmorgen zat ik een ‘opiniestuk’ van Max Pam in de Volkskrant te lezen. Laat ik het maar een column noemen. Het ging, tot het moment dat mijn lezen stokte, over Wereldoorlog 2, Hitler en zijn trawanten.  De leespauze ontstond bij nevenstaande passage.  De mededelingen die Pam daar doet worden gekenmerkt door drie woorden/zinsneden: ‘Bij mijn weten’ - ‘schijnt’ - ‘maar dat denk ik er bij’.

Zo makkelijk is nu columnisme, in vergelijking met serieus te nemen journalistiek. Je keutelt maar lekker verder, iets ‘denkende dat’, ‘aannemende’ of ‘veronderstellende’.

Doe je dat zelf dan ook wel eens? Ja hoor. Het is heel leuk om te doen. En ik ben dan toch aan het columneren? Van die ‘moeilijke journalistiek’  ben ik op dat moment ontslagen.

Autostekker

Dat is nou iets, waar ik niks van snap. Duitse ingenieurs hebben een 'intelligente zevenpolige stekker voor het opladen van elektrische auto's' ontwikkeld, die ze aan de International Electrotechnical Commission hebben getoond. Die commissie heeft doorslaggevende zeggenschap over het eventueel tot wereldstandaard verheffen van die stekker.

De kern van het niet snappen is die 'intelligentie', want waarom zou je die stekker (officieel spreekt men trouwens van 'steker') tot standaard maken, als een gewone tweepolige stekker, zoals die nu door NUON voor auto's wordt gebruikt en die het dus ook doet met 'n gewoon tweepolig stopcontact (officieel: contactdoos), niet het primaat geven?

Misschien zorgt die ingenieuze Duitse stekker er wel voor dat het opladen automatisch stopt als de accu vol is. Hoewel dat al een eigenschap is van veel opladers.

Mijn wantrouwen, dat trouwens voor de zogenaamde comptabiliteit van veel elektronische apparaten en accessoires geldt, wordt nog versterkt door het bestaan van al een andere 7-polige stekker, namelijk die voor wat oudere caravans. Wie 'n beetje bij de tijd is heeft er een met dertien polen. Ik kom er niet uit, voornamelijk door de onvolledigheid van zo'n bericht in de wetenschapsrubriek van een krant.

Pedagogisch gezeik over kinderprikje

Kan er in dit land nou nooit eens normaal worden gedaan over doodnormale dingen, zoals een inenting tegen een goedaardige, althans nauwelijks kwaadaardige griep? Waarom zie je op bij voorbeeld Vlaamse media helemaal niks over dit verschijnsel terwijl daar toch ook honderdduizenden kinderen zijn opgeroepen.

Pedagogisch gezeik, ook van ouders, die wel door het mediagedruis zullen zijn opgezweept. Zoals vanmorgen op Radio 1 een vader: ‘Ik heb toch maar een dagje vrij gehouden. Want wij hebben er twee en dan hebben ze er ieder een om door getroost te worden.’

En Sinterklaas in de RAI als balsem op het wondje is de lieverdjes ook al onthouden. NRC:  ‘De organisatie van het mega-prikken in de RAI heeft nog even overwogen, Sinterklaas uit te nodigen, maar de pedagogen bij de GGD hadden dat afgeraden. We wilden  niet dat de kinderen de Sint zouden gaan associëren met zoiets vervelends als een vaccinatie.’

Nooit Afrikaanse kleintjes met hongeroedeem en ‘afzichtelijke zweren’ behandeld zien worden in een geïmproviseerde kliniek? Die piepen niet eens, die kijken je alleen maar met grote ogen aan.

Best Oost

Als er nog hersens aanwezig zijn in de Bestse gemeenteraad – en er is vooralsnog geen reden daaraan te twijfelen – dan hoop ik
dat-ie die gebruikt.

Dat hersengebruik is momenteel vooral nodig als het gaat over beslissingen over het gedeelte van Best ten oosten van de A2.

Je vindt daar de restanten van een oud bedrijventerrein, de aanzet tot wat je een woonwijkje zou kunnen noemen en verder is het meest kenmerkende dat daar de oude Sint-Oedenrodeseweg en de Sonseweg samen komen. Over die Sonseweg heb ik wel eens gewaagd op te merken dat die niet dient te eindigen in een steeg.

Laat ik het zo zeggen: het concept voor een  hoofdpijndossier, het zoveelste in Best, lijkt aanwezig. Ten eerste is daar het feit dat de Sonseweg met domkoppige hardnekkigheid pleegt te worden aangeduid als sluipweg, terwijl het de hoogste tijd is, te erkennen dat het een belangrijke invalsweg is.  Ten tweede schijnt de raad (ik ben er niet bij geweest) ooit te hebben uitgesproken, dat er in het gebied dat ik nu maar Best Oost zal noemen, verder geen woningen mogen worden gebouwd. Terwijl er tussen de Sonseweg en de tunnelbak van de A2 nog wel wat grond ligt die met dat doel  ‘ter opvulling’ zou kunnen worden gebruikt. Ik ben zelfs geneigd, te zeggen: daar liever dan aan de westkant over de Aarleseweg heen bouwen, een optie die nog steeds als een zwaard van damocles boven de karakteristieke buurtschap Aarle (sinds 1300 zoveel) hangt.

Best Oost staat  opnieuw in de schijnwerpers, nu Burgemeester en Wethouders – mits goedkeuring van de raad – de Rabobank in de gelegenheid zouden willen stellen, ter plaatse twee ‘gebouwen van drie lagen’ (formulering Eindhovens Dagblad)  neer te zetten ten dienste van een ‘advies- en bestuurscentrum’. Het ED meldt verder onder meer dat de bank de gebouwen aanvankelijk aan de andere kant van de A2, bij de Willem de Zwijgerweg, had gedacht maar dat dit na maanden studie op ‘grote onzekerheden’ zou zijn gestuit.

Grote onzekerheden. Nou, dat levert de optie Best Oost even goed op, lijkt mij. Want, wat doen we bij voorbeeld met de ontsluiting? De Rabobank zal deze centrale voorziening toch niet willen realiseren zonder de zekerheid dat ze van alle kanten gemakkelijk bereikbaar zal zijn. Dat wil zeggen, niet alleen vanaf de A2 via de woonstraten die deel uit maken van de oude rijksweg.

Realiseert met name de gemeente zich dat de zogenaamde sluip-Sonseweg bij verwezenlijking van het plan nu echt opgewaardeerd zal moeten worden tot invalsweg, aangegeven bij de aansluiting op de A50, waar op de borden nu – volstrekt irreëel – alleen ‘Son en Breugel’ staat vermeld? En dat het ter wering van het doorgaand verkeer in het centrum (Nieuwstraat-Hoofdstraat) onvermijdelijk is dat die Sonseweg wordt kortgesloten met de nieuwe Sint-Oedenrodeseweg door de Vleut, respectievelijk de ringweg langs Best West?

B en W zijn klaarblijkelijk van plan, de kwestie op het bordje van de raad te leggen. Nou, die zij dan veel wijsheid toegewenst.

Zie ook: Eenrichtingsverkeer

Terug naar de natuur

Vandaag een stukje geschiedenis. Het was in de jaren zestig van de vorige eeuw, dat er in ons land, het eerst in het zuiden, concentraties van regionale dagbladen werden doorgevoerd. Ik moet uitkijken dat ik de lezer/luisteraar niet ga vermoeien met uitgebreide sociologische verhandelingen, dus laten we het wat aanleiding en oorzaak betreft maar op economische wetten houden.

In Den Bosch zat de drukkers- en uitgeversfamilie Teulings, die onder meer de Provinciale Noordbrabantsche Courant Het Huisgezin (de naam alleen al) bezat en met geïllustreerde bladen en boeken voor het r.-k onderwijs veel geld verdiende. De Bossche krant werd om te beginnen het Brabants Dagblad en vervolgens keken de Teulingsen met begerige ogen naar 'n enigszins noodlijdend krantje, Oost-Brabant geheten, dat in Eindhoven, Helmond en omgeving verscheen. Het concurreerde met het Eindhovens Dagblad en de Helmondse Courant.

De strategie was overduidelijk. Teulings kocht Oost-Brabant op om daarmee te proberen de hele Zuidoostbrabantse krantenmarkt te veroveren. De Eindhovense editie kreeg de spetterend geachte titel van Nieuwe Eindhovense Krant en die in Helmond werd Helmonds Dagblad. Met argusogen keek het oude ED naar wat er gebeurde: Teulings pompte bergen geld in Oost-Brabant, trok gekwalificeerde journalisten aan en bouwde op de hoek van de Wal en de Grote Berg in Eindhoven een representatief, eigentijds krantenpaleis, uiteraard voorzien van nieuwe rotatiepersen. Het ED kon kiezen: zich door Teulings laten wegdrukken (wat overigens niet zó eenvoudig was, want de krant was en bleef voorlopig in Eindhoven veruit het populairst en meest gelezen) of zich zonder meer overgeven. Op dat laatste kwam het uiteindelijk neer. De eigenaresse van het ED, de oude mevrouw Mignot* (van de sigarettenfabriek), vond dat ze van Teulingsen een aardig prijsje kreeg en deed de krant aan hen over. De redacteuren voelden zich verhandeld als een zak aardappelen. De abonnees van het ED trouwens ook.

Om een lang verhaal wat korter te maken, de Bossche uitgevers hadden de smaak te pakken, zagen het succes van hun strategie en planden die ook maar voor Het Nieuwsblad van het Zuiden in Tilburg, eigendom van de textielbaronnen aldaar. Die hebben, ziende wat er in Eindhoven was gebeurd, vrijwel onmiddellijk eieren voor hun geld gekozen. Waarna Teulings, die intussen ook de Helmondse Courant had ingelijfd, de hele Midden- en Oost-Brabantse dagbladsector in handen had.

Die vier dagbladen (of eigenlijk vijf, als je Oost-Brabant meetelt) hadden elk een eigen drukkerij en dat zou op den duur natuurlijk niet efficiënt zijn. Dus besloot Teulings precies in het midden van de stedendriehoek, op de hei in Best een nieuwe drukfabriek te bouwen en de oude drukkerijen te ontmantelen. Dit had tevens tot gevolg dat de redacties van de kranten ook grotendeels op dat bedrijventerrein moesten gaan zitten. Later, in de jaren tachtig, maakten nieuwe communicatie- en transmissietechnieken het mogelijk die redacties weer te decentraliseren, een proces dat 'terug naar de natuur' werd genoemd. En nu kom ik eindelijk bij de aanleiding van dit stukje: bij Wegener Nieuwsdruk in Best zijn de technische problemen de laatste weken zo hoog opgelopen, dat het Eindhovens Dagblad zich genoodzaakt zag, de krant voorlopig vanaf vandaag op drie plaatsen buiten Best te laten drukken. Dus technisch gezien, is het nu ook op een haar na 'terug naar de natuur'.

(Als gesproken column, 18 november 2009 op Omroep Best.)

*Artikel van Hans van Melis, over Eugene Mignot (1882-1962), een van de oprichters van het Eindhovens Dagblad op sigarenfabrieken.nl

Democratie uit onverwachte hoek

Het half en half verenigde Europa krijgt dezer dagen een lesje in democratie uit totaal onverwachte hoek: Polen.

Volgens een verhaal in de Volkskrant van heden wil Warschau niet dat de eerste president (eigenlijk voorzitter) van de Europese Unie na geheime telefoontjes en achter gesloten deuren door de Europese regeringsleiders wordt benoemd. Nee heren, onder wie eventueeel meneer Balkenende en meneer Van Rompuy, eerst open kaart spelen, of je het wilt of niet. En dan bij de EU-premiers met de billen bloot.

Als de lidstaten dit plan slikken, waar ik persoonlijk hun 'democratisch gehalte' niet hoog genoeg voor schat, dus niet zo hoog als die van de Poolse mentaliteit, dan kan de zittende Zweedse voorzitter zijn plan om het varkentje nog tijdens zijn bewind even te wassen, wel schudden.

Nog deze week zou hierover de nodige duidelijkheid moeten ontstaan. Fraaie uitdaging van een ex-oostblokland, dat overigens wel de aanloop nam naar de gisteren herdachte afbraak van de Berlijnse muur.



(Terug)naar hhBest.nl

Prikje

Moest opeens denken aan mijn oudste dochter (inmiddels 51), met wie we in 1961 bij wijze van vakantie in een pensionnetje zaten op Ameland. Gingen we de duinen in, zij met haar blote voetjes door het rulle zand: 'Zit prikje in!' (Helmgras).

 Kinderen en prikken. Vooral vaccinale prikken. Liever niet. Wat had je anders gedacht? Het blijkt andermaal uit een ANP-bericht van heden, dat het Jeugdjournaal citeert. 'Een kwart van de jongens en meisjes wil liever geen prik omdat ze er bang voor zijn. Een kleinere groep denkt dat de inenting toch niet helpt.'

Hoe noemen ze dit ook weer? De overlegcultuur.

Jaja. Driekwart van de jongens en meisjes wil liever niet naar de tandarts, omdat ze bang voor hem/haar zijn.

Maandag maakt de Gezondheidsraad bekend of de deskundigen vinden dat jonge kinderen moeten worden ingeënt. Ik ga ervan uit, dat die deskundigen zich niet laten leiden door het feit dat kinderen een prikje vervelend vinden.

Maar laat voorlopig de ouders, eventueel in samenspraak met hun vertrouwde huisarts, maar beslissen, los van de vraag wat die hysterie zaaiende, deskundige BN-ers ervan vinden.

De Oorlog van Rob Trip

Na twee afleveringen weet ik het zeker, dat mijn verwachtingen bij zijn vertrek van Radio 1 zijn bewaarheid: Rob Trip is geknipt om zo'n documentairereeks als De Oorlog bij de NPS te presenteren. De remake van Lou de Jong maar dan anders. Totaal anders natuurlijk, want Trip hoeft natuurlijk niet met bloed te tekenen, zoals zijn voorganger dacht te moeten doen.

Als ervaringsdeskundige (ik was 6 toen WO2 uitbrak) zie ik tot mijn verrassing het ene nimmer eerder geziene al dan niet bewegende en al dan niet polychrome beeld (de eerste kleurenfilms!) aan mijn oog voorbij trekken. Daarentegen geven de dagboeknotities van doodgewone Nederlanders mij een gevoel van herkenning. Wat een naïeviteit trouwens, in die beginjaren. Ook de meerzijdige benadering met commentaren van Duitse kant voegt veel toe.

Trip werkt volgens de formule van Geert Mak. Gaat hier en nu naar de historische lokaties. Vertelt rustig en ingehouden. Stelt kalmpjes de collaboratie van ambtenaren en politie tegenover de vastberadenheid van bij voorbeeld sommige burgemeesters aan de orde. Hij maakt me razend nieuwsgierig naar de woelige jaren die volgen, als de ware aard van het nazigeboefte zich zal manifesteren. De Jong verviel daardoor in een soort razernij. Hoe afstandelijk zal Trip dan nog kunnen reageren?


(Terug)naar hhBest.nl

Silbertanne

Zolang de kwestie Boere door de media rondzingt, moest ik denken aan een slachtoffer van zijn moordpartijen in 1943, in Breda.

Ik was 9 jaar en mijn oudste zus was assistente in <-- apotheek Heidema, net buiten de singel bij de Wilhelminabrug (die toen ongetwijfeld niet zo mocht heten). Ik geloof dat die apotheek er nog steeds is: een karakteristiek negentiende eeuws pand met een ronde hoektoren en een souterrain; de winkel enigszins op niveau, van buitenaf bereikbaar via een trapje.  Ervoor was een bushalte en als ik daar voorbij kwam, kon ik mijn witgejaste zus al pillen draaiend of poeders malend in een vijzel, aan het werk zien.

Haar baas heette Bicknese. Ik heb het verhaal natuurlijk van horen zeggen, weet niet eens of mijn zus er getuige van was. Maar op die dag in 1943 komen twee ss-ers de apotheek binnnen en vragen: ‘Bent u Bicknese?’  Op het bevestigend antwoord van de apotheker achter de toonbank schoot een hunner hem van dichtbij drie kogels door de borst.  De ander maakte ‘het karwei af’ zoals dat heet.

Het verhaal, zonder veel details en ook zonder de namen van de daders maakte op mij als kleine jongen natuurlijk een onuitwisbare indruk. Vooral ook, omdat de zonen van Bicknese wraak zworen.

Gaandeweg de berichtgeving over Boere, vroeg ik me af of Bicknese tot de slachtoffers behoorde van de wraakoefening Silbertanne. Maar, terwijl er vijftig onschuldige Nederlanders bij die geheime operatie van de Duitsers en de SS werden vermoord, ging het in de kranten en op de radio bijna  uitsluitend over Teun de Groot uit Voorschoten, wiens zoon in Aken tot de mede-aanklagers behoort. Tot nrc.next gisteren meldde dat Boere en consorten ook de moordenaars zijn van Bicknese. De tekst daarover komt vrijwel overeen met wat ik er destijds als kind over heb opgevangen. Inclusief de wraak-intentie. De twee zoons van Bicknese zijn ook als Nebenkläger aan de zaak toegevoegd, al zullen ze het proces niet bijwonen.

Voor mij is hiermee iets afgerond. Helaas geldt dat nog steeds niet voor de nabestaanden van Boere’s slachtoffers.

Telefoontje

Het zou gebeurd kunnen zijn, men zegt zelfs dat het is gebeurd. Maar helaas, het valt niet te checken. Het volgende verhaal aangaande het academisch ziekenuis Gasthuisberg Leuven vliegt als een razende over het internet.

Een telefoontje:
- Met Gasthuisberg, Leuven
- Ik zou graag met iemand spreken die me kan inlichten over de toestand van een patiënt die bij u verpleegd wordt.
- Hoe is de naam van de patiënt?
- Louis Peters.
- Een ogenblik alstublieft, ik verbind u door met de verpleging.
…
-  Met de wachtdienst, wat kan ik voor u doen?
-  Ik zou graag weten hoe het gesteld is met de gezondheidstoestand van  Louis Peters in kamer 302. 
- Een ogenblikje, ik verbind u door met de dokter van wacht.
…
- Met de dokter van wacht.
- Dag dokter, ik had graag geweten hoe het gaat met mijnheer Louis Peters, die al drie weken bij u verpleegd wordt in kamer 302.
-  Een ogenblikje, ik zal zijn dossier even raadplegen. Hier heb ik het. Hij heeft vandaag goed gegeten, zijn bloeddruk en zijn  hartslag zijn normaal, hij reageert goed op de voorgeschreven medicatie, en morgen  nemen we de hartmonitor weg.  Als alles zo nog 48 uur gunstig verder evolueert zal zijn  behandelende arts hem waarschijnlijk uit het ziekenhuis ontslaan voor het volgende weekend.
- Dat is fantastisch nieuws, ik ben ongelooflijk opgelucht.  Bedankt dokter, van harte bedankt.
-  Zo te horen bent u wel erg begaan met de patiënt. Dichte familie? 
-  Nee, nee dokter, ik ben Louis Peters zelf.  Ik bel u vanuit kamer 302.  Iedereen loopt hier mijn kamer in en uit maar niemand zegt verdomme iets.  Ik wou zelf ook eens weten hoe het met mij gesteld is!

Ik ga er van uit dat dit niet  gebeurd is. Was het wel zo, dan zijn bij dat ziekenhuis drie mensen in de fout gegaan op het punt van de privacyrechten van de patiënt: de telefonist, de wachtdienst en de dokter van wacht. En dat is dus hoogst onwaarschijnlijk.

Koe in het verdomhoekje

Ter gelegenheid van de veertigste verjaardag van de Club van Rome, probeert het Planbureau voor de Leefomgeving (alweer een planbureau) ons het leven zuur te maken met de mededeling dat 'vleesconsumptie tot honger, verlies aan biodiversiteit en klimaatverandering leidt'. Jaja. Vanwege de koeienscheten zeker. Alsof die niet al miljoenen jaren aan het ruften zijn. Sommige van hun scheten, in Egypte met name, worden zelfs als heilig beschouwd.

Nou zó simpel ligt het natuurlijk ook weer niet. Het PBL legt – volgens een voorpublicatie in de Volkskrant van zaterdag – uit dat vleesconsumptie een te groot beslag legt op de wereldwijde landbouwgronden. En dan komt er een verhaal, dat 80% van die weiden wordt gebruikt om slechts 15% van van de caloriëen in ons voedsel te produceren. Vooral runderen zijn wat dat betreft inefficiënt.

De koei heeft het weer gedaan. Zag ik net zondagmiddag tot mijn visuele vreugde dat veehouder K. te Oirschot zijn 90 zwartbonte memmen nog eens even lekker door zijn grazige weiden liet dartelen, voordat de winter toeslaat; ondertussen met zijn nieuwe poepschraper (die straks ook sneeuwschuiver kan zijn) de stal uitvegend.

Gun die koeien toch hun eeuwenoude multifunctionaliteit van vlees- en zuivelfabriek. Tekort aan grond? Laat me niet lachen. In Frankrijk moet je tegenwoordig honderden kilometers rijden, naar Auvergne of zo, om weer eens een rund in de wei te zien. En dat charolaisvlees, dat is verdomde lekker. Mag ik daar, van dat planbureau maar 10 gram per dag van eten?

Ga toch gauw aan de pompoensoep, jullie.

Daar eddet al

Daar eddet al riep ons dienstmeisje uit Bavel, toen mijn broer op eerste kerstdag een in de boom hangend vuurpijltje aan stak. Ze had het van begin af aan niet begrepen op die kerstboom met kaarsjes. (In wezen had deze boerendochter natuurlijk volkomen gelijk, maar wij burgers waren in die tijd niet wijzer.)

Daar eddet al. Dat dacht ik ook toen ik vanmorgen voor de vierde keer kennis nam van de column van de Aaf-met-zwangerschapsverlof-vervanger in nrc.next. Ik moet bekennen dat ik een gevoel van triomf (of leedvermaak) niet kon onderdrukken, immers ik had het afgelopen vrijdag op deze plaats voorspeld: ’Het idee dat de vaste plek van Aaf bovenaan pagina 2 van de next, de komende maanden in bezit zal worden genomen door 'verschillende auteurs', doet mij eerlijk gezegd huiveren. Teveel mensen met een toetsenbord en een beeldscherm worden in staat geacht – of achten zichzelf in staat – tot het schrijven van columns. In de praktijk valt dat vaak vies tegen.’

Ik besloot 'verschillende auteurs' een redelijke kans te geven, maar met de beste wil van de wereld kan ik absoluut niets maken van (anderen beginnen dan over chocola, maar daar houd ik niet zo van, wel van chocola maar niet van de metafoor) de volgende zinnen in een column van mevrouw Renske de Greef:
1. ‘ Mijn culinair hoogtepunt valt in één woord te omschrijven (dok-teroetkermozzarellapizza), ik denk dat pannacotta Italiaans is voor ovenwant en ik reken magnetronpoffertjes tot een van de betere uitvindingen van de eenentwintigste eeuw.’ 2. ‘En naast het feit dat hij beroemd en vrij charmant is, ben ik bovendien een fraudeur.’

Ik heb daar een speciaal woord voor: waterstofsuperoxyde.

Columnist met zwangerschapsverlof

Aaf Brandt Corstius – zeg maar Aaf – columnist van nrc.next is vandaag met zwangerschapsverlof gegaan. Ze is thuis op de bank gaan liggen om lang en intensief na te denken over zoiets als babybehang, schrijft ze.

Onder sinds kort of al heel lang gevestigde columnisten als Jan Blokker, Bert Wagendorp en Sylvain Ephimenco zou een homerisch gelach kunnen opstijgen, ware het niet dat zij het er af en toe ook van nemen. Een columnist hoort  volgens mij niet met vakantie te gaan. Een bevriende journalist en stukjesschrijver zei eens tegen mij: Ik ga niet met vakantie, ik ben voor de binnenlandse meute 'afwezig', maar werk gewoon door. Aaf evenwel legt haar lezers gegronde, om niet te zeggen verontrustende, motieven voor om toch maar  van haar rechten gebruik te maken.

Zwangerschapsverlof is een verworvenheid van de tweede emancipatiegolf, die ik Aaf en al die anderen niet graag zou afnemen. (Ik zou het niet kunnen en niet durven.) Maar ik mag er toch wel 'n beetje bij glimlachen? Het idee dat de vaste plaats van Aaf bovenaan pagina 2 van de next, de komende maanden in bezit zal worden genomen door 'verschillende auteurs', doet mij eerlijk gezegd huiveren. Teveel mensen met een toetsenbord en een beeldscherm worden in staat geacht – of achten zichzelf in staat – tot het schrijven columns. In de praktijk valt dat vaak vies tegen.

Intussen bespeur ik bij mezelf – ik gaf het al min of meer aan - enige ongerustheid aangaande de fysieke en psychische toestand van Aaf. Ze deelt namelijk haar lezers mee: 'Ik verweek aan alle kanten. Ook in mijn hersenen. Zo kon ik gisteren tijdens het schrijven heel lang niet op het woord “vullen” komen.' Enzovoorts.

Is dit normaal? Kijk,  zwangerschap en de cultus die daar omheen is gegroeid kunnen tot de raarste situaties leiden, maar dit?

Ik moet opeens denken aan de gemeenteambtenaar die met zwangerschapsverlof ging en haar mailaccount zó instelde dat haar kliënteel daar telkens van op de hoogte werd gesteld als zij haar iets mailde. Ik heb haar voorlopig maar van de maillist gehaald, want ik kreeg het gevoel dat ik ook aan hersenverweking begon te lijden.

Verdere samenwerking Best-Oirschot onontkoombaar

De de Volkskrant heeft vandaag, met als aanleiding de gefrustreerde ambities van Tilburg (Miditheater, megashoppingcenter) een commentaar, waarin ze wijst op de noodzaak dat grote steden, met name in cultureel opzicht, niet met elkaar concurreren maar samenwerken. Nederland telde in 2008 158 theaters, met nog eens 40 in de planning, zo schrijft de Vk. Dat zijn er veel te veel, volgens Cees Langeveld, directeur Chassétheater in Breda en bijzonder hoogleraar in de economie van de podiumkunsten.

'Het is goed als lokale bestuurders ambitie tonen, maar niet ieder ambitieus plan verdient te worden uitgevoerd', aldus de krant.

Wat geldt voor (middel)grote steden, geldt volgens mij in niet mindere mate voor kleinere gemeenten. Dezer dagen bekeek ik een online-enquête van het verkiezingsstrijd gerede CDA in Best. Het te ambitieus gebleken centrumplan voor deze gemeente (er wordt een bevolkingsgroei tot hoogstens 34.000 verwacht in plaats van eerder 40.000), komt er niet expliciet in voor. Wel een onderdeel daarvan, namelijk vervanging van het niet eens zo oude gemeentehuis door een Huis van Bestuur en Cultuur, waarin bij voorbeeld de bibliotheek en een kunstenpodium zouden kunnen worden ondergebracht.

Doen of niet doen, is natuurlijk een interessante vraag, maar nog boeiender vind ik de suggestie van de Bestse
oppositiepartij, te kijken naar samenwerkingsmogelijkheden met aanpalende gemeenten, waarbij met name het
cultureel centrum annex theater De Enck (foto)  in Oirschot wordt genoemd.

Wie mijn onlinestukjes een beetje volgt, weet dat deze suggestie, evenals trouwens de visie van de Volkskrant in dit geval, mij uit het hart gegrepen is. De bebouwde kommen van Best en Oirschot liggen nauwelijks 4 kilometer meer van elkaar vandaan. De twee plaatsen kunnen dan wel een onderlinge animositeit hebben, die teruggaat tot de verzelfstandiging van Best in het begin van de negentiende eeuw (!) wie nu nog de vooral de laatste jaren sterk gegroeide sociaal-economische verwevenheid ontkent, steekt als de spreekwoordelijke struisvogel z'n kop in het zand. Verdergaande samenwerking van de twee gemeenten is dus onontkoombaar.

Huilend thuis op de bank

In het Eindhovense stadsdeel Gestel en omgeving zitten, op het moment van schrijven van dit stukje, twaalf gezinnen thuis huilend op de bank, omdat zoon- en broerlief al twee dagen door de politie wordt vastgehouden. Dit heb ik van de voorzitter van de voetbalvereniging Gestel, Herman Brugmans, die het tegenover het Eindhovens Dagblad heeft verklaard.

Sinds wijlen Rinus Michels (tevens van Happen naar Peijnenburg) meedeelde dat voetbal oorlog is – en dat is echt heel lang geleden – is die habitus van de sport der sporten geleidelijk aan afgedaald naar de laagste klassen van de amateurs. We kennen allemaal de verhalen van opgewonden standjes van ouders, die langs de lijn het zwetende zoontje toeschreeuwen dat-ie de ander verrot moet slaan.

Tja, theorie wordt zo vanzelf praktijk, Zo komt het ervan dat afgelopen zaterdag een 18-jarig voetballertje van de Bestse Wilhelmina Boys door het A1 team van Gestel het ziekenhuis in is geschopt. Ondanks de redelijke voorspelbaarheid van deze lynchpartij, kan ik me voorstellen dat de krant dit nieuws, gezien de voorpagina van maandag, nét even hoger aanslaat dan het primeurtje dat bierbrouwer Bavaria met een miljoenen kostend nieuw beeldmerk komt.

De Eindhovense politie schijnt even tijd nodig te hebben om uit te zoeken, wie wat heeft gedaan, vandaar de lange duur van de aanhouding van twaalf 16 tot 18-jarige Gestelaren. Ze zouden de Bestse speler zó te pakken hebben genomen, dat die ter observatie een nacht in het ziekenhuis heeft moeten doorbrengen.

Er zijn aanwijzingen, dat er bij de vv Gestel een belabberde mentaliteit heerst want er werden ook twee begeleiders aangehouden wegens bedreiging van een 50-jarige man uit Sint-Oedenrode, zodat ik des te minder begrip heb voor het gejank van de voorzitter, die zich tegenover de krant heeft uitgelaten in de geest van 'Er zal best iets gebeurd zijn, maar om dan die jongens in zes politieauto's af te voeren en twee nachten vast te houden...' enz. enz...

Ik zou zeggen, eigen schuld dikke bult en neem een voorbeeld aan je eigen jeugdvoorzitter, die tenminste het fatsoen kon opbrengen, Wilhelmina Boys excuses voor het gebeuren aan te bieden. Dat doe je niet, als er niet meer dan 'best wel iets' gebeurd is.

(Gesproken column Omroep Best, 14 oktober 2009. Elf  voetballers van Gestel zitten, tot woede van de ouders, nog steeds vast. Lees ook dit relativerend stuk van Marcel Van Bussel.)

Hoogwaardig en minderwaardig openbaar vervoer

De wethouder van verkeer en vervoer en oppositiepartij D66, ook in Best still growing neem ik aan, wedijveren om het kampioenschap inzake de bevordering van het openbaar vervoer.

Jaja, de verkiezingen naderen – dus zorg dat je erbij bent. Zo heeft de wethouder gezegd dat ook Best HOV moet krijgen. HOV staat voor Hoogwaardig Openbaar Vervoer. Dat is dus zoiets als de Phileasbus tussen Eindhoven en zijn Airport. Over vrije banen. Over die bus als vervoermiddel (op de foto links) zal ik het verder niet hebben. Gelukkig dat HOV dáár niet van afhankelijk is.

Eerlijk gezegd denk ik, als het over verkeer en vervoer in Best gaat, niet aan HOV als eerste prioriteit. ‘k Zal zeggen waarom niet. We hébben het al een frequente treinverbinding met Brabant Stad, om eens een wat verwaarloosd begrip te hanteren. Door de week stopt hier zelfs de intercity naar Schiphol. Verder zijn we de laatste jaren gezegend met twee buslijnen, waaronder een halfuurdienst op Eindhoven via Airport. Ze hebben daar, op het vliegveld bedoel ik, tegenwoordig zelfs een busstation, vlakbij de Aankomst- en Vertrekhallen, waar je niet alleen per automaat kaartjes kunt kopen maar ook bij mensen van vlees en bloed, die er bovendien klaar staan met informatie.

Andere prioriteiten? Is de informatie op het paneel aan de noordkant van het NS-station inmiddels opgewaardeerd? De laatste keer dat ik er naar keek, was het wat de ‘buitenrailse’ vervoersmogelijkheden betreft huilen met de pet op.

Ik lees in de krant dat spoorbeheerder ProRail de komende tien jaar 450 miljoen euro gaat investeren in het comfortabeler en toegankelijker maken van 250 treinstations. Is Best, hoewel dat een zo goed als nieuw station is,  daar ook bij? Hoeft hier niks te kosten. Immers, het Bestse station is zó ingericht dat de stoptreinen daar geacht worden stil te houden aan het eerste en het vierde spoor, dus aan de buitenkant. Dáár zijn voorzieningen voor veilig en comfortabel wachten, met zitbanken achter glazen wanden. Die voorzieningen ontbreken op het middenperron, langs spoor 2 en 3, eigenlijk bedoeld voor het laten langsrazen van doorgaande- en goederentreinen. Maar de lezer/luisteraar weet het natuurlijk al: ProRail laat de stoptreinen stilhouden langs dat voor de wachtende reiziger oncomfortabele middenperron. Als er dan zo’n doorgaande trein langs dendert, moet je je ergens aan vasthouden om niet weg te waaien. Dat is geen HOV, maar MOV, minderwaardig openbaar vervoer.

Het heeft allemaal te maken, met het dirigeren van de treinen over het spoor, waarvoor ProRail ook verantwoordelijk is, vernam ik ooit van NS Reizigers, of hoe die afdeling tegenwoordig ook mag heten.

Slechte regie dus, althans voor de reizigers, zeker als je in aanmerking neemt wat ons destijds bij de spoorbaanverdubbeling allemaal is beloofd. En wellicht een prioriteit voor de gemeente Best om daarover eens met ProRail in conclaaf te gaan.

Schiep God? Bijbel biedt keuze

Is er voor de christenen nog een uitweg, nu ene Ellen van Wolde in Nijmegen haar professoraat aanvaardde met de alleszins schokkende mededeling dat de eerste zin van de bijbel niet klopt. 'In den beginne schiep God de hemel en de aarde.' Verkeerd vertaald, zeg Van Wolde. God 'schiep' niet maar 'scheidde'. Daar is ze dus na duizenden jaren achter gekomen.

Wie nog niet van z'n geloof is afgevallen, doet dat nu. Tenzij de bijbel nog ergens een uitweg biedt. Volgens mij doet het Boek der Boeken dat, namelijk in het Nieuwe Testament, het even beroemde als beruchte (om zijn cryptische formulering) evangelie van Joannes.

Hij begon zijn verhaal - volgens de tekst die in mijn jeugd nog aan het einde van elke mis werd gelezen - aldus: ‘In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God. Dat was in den beginne bij God. Alles is door Hem ontstaan, en zonder Hem is niets ontstaan van wat ontstaan is. In Hem was het leven en het leven was het licht van de menschen.’ (Ontleend aan het Volksmisboek van de Benedictijnen van Affligem - 1939)

Dit zou dus de sleutelzin moeten zijn: 'Alles is door Hem ontstaan, en zonder Hem is niets ontstaan van wat ontstaan is.'

Geloven of niet? Gewoon een kwestie van kiezen. Genesis of Joannes. Eigenlijk is dat altijd zo geweest. Als je er de draak mee wilt steken, met dat professorale betoog, doe het dan op de manier van Bert Wagendorp in de Vokskrant. Die schrijft: God mag wel oppassen, straks is hij nog een vrouw in een kokerrokje.

Bij mij verandert er niks. Ik geloof allang niet meer en ik heb geen behoefte weer opnieuw te gaan geloven.

Geen koning met macht, die af en toe beetje dom is

Is de vraag of het constitutioneel koningschap in Nederland niet moet worden omgezet in een ceremonieel geen schitterend onderwerp om tot inzet van de verkiezingen te maken?

Wie durft?

Balkenende (CDA) in elk geval niet. Die heeft naar hij zegt voor het leven gekozen voor de situatie zoals die nu is. Een situatie die meer en meer omstreden is, want volstrekt uit de tijd. Die bovendien onder druk staat door een adspirant koning, die alle kenmerken vertoont van een verwend kind en af en toe een beetje dom kan zijn.

Wie dan wel durft, staat nog te bezien, want zodra het debat 'n beetje serieus wordt - de hyperigheid (wat hetzelfde is als de hijgerigheid) van de media ontstijgt - begint in de volksvertegenwoordiging de draaikonterij. Alsof toch de vrees toeslaat voor het gemiste lintje op het daartoe geijkte moment. Vraag maar aan ex-D66-kamerlid Thom de Graaf, die ooit eens 'n béétje, heel voorzichtig heeft gedurfd.

Toch denk ik, dat de meerderheid van ons volk, die achter Oranje staat, het worst zal wezen of de Koning zijn (beperkte) politieke invloed behoudt, of in zijn functioneren wordt gereduceerd tot iemand met louter symbolische taken.
Hij kan immers gewoon staatshoofd blijven heten, namens de regering een troonrede blijven uitspreken en - wat waarschijnlijk als het belangrijkste wordt beschouwd - daartoe jaarlijks in de gouden koets voorrijden. En welke koningin dan ook kan desgewenst de trend in de hoedenmode blijven aangeven.

Het constitutionele koningschap is volkomen uit de tijd - Daar onvoorwaardelijk aan vasthouden dus hopeloos conservatief en onnodig opportunistisch. Ik heb van de MP daarvoor ook geen enkel argument gehoord dat werkelijk hout snijdt.

Wat zegt u? Wil WA anders niet? Maakt niks uit, als Máxima het maar goed vindt.


(Terug)naar hhBest.nl
Email: manieren@hhbest.nl

Hoogstraat

Er zijn van die - op het eerste gezicht doodgewone - foto's, waar ik uren naar kan kijken. Nou ja, úren… Omdat ze een verhaal vertellen. Zo'n foto staat vandaag in Trouw, katern deVerdieping en toont de Hoogstraat in Wageningen. Er staat bij: 'Al telt de gemeente slechts 36.000 inwoners,ze geldt als een bestuurlijk wespennest'. Ik zie het verband niet direct, maar alla, het gaat me meer om het bééld.

Hoogstraat. De hoofdstraat van wat overduidelijk een provinciestadje is. Rechts een Kruidvat en, nog net zichtbaar, het logo van de Etos. Links de ingang van een passage - tegenwoordig niks bijzonders voor een provincieplaats, Best heeft er ook een. Verder valt er qua winkels niet zoveel te onderscheiden. Zouden de winkeliers er nog boven wonen? Zo oogt het wel.

Er is de wat truttige, van regen glimmende, rode-klinkerbestrating van een voetgangersgebied; er is ook een rijtje bomen. Het is redelijk druk. Op de voorgrond 'n stuk of vijf heel jonge meidjes. Rechts, op de rug gezien, wat wij hier in Brabant 'n ouw wefke noemen, met een linnen tas of zak aan haar linkerschouder. Haar komt een soortgenoot tegemoet. Verderop onder meer een vrouw met een aangelijnd hondje. Flink wat geparkeerde fietsen.

Het lekkerste heb ik voor het laatst bewaard: Links, nog voor de meisjes uit, tamelijk dominant, een mooie vrouw, met lang kastanjebruin haar, origineel gekleed, hoog op de gelaarsde benen, komt ons in marstempo tegemoet.

't Is dat ik me niet in een wespennest wil steken, maar anders zou ik geneigd zijn voor dit straatmeubel naar de Hoogstraat in Wageningen te reizen.

Boer vraagt, wij draaien

Als de krant meldt: 'Provincie geeft gehoor aan verzet', dan veer ik al op. Maar als er ook nog eens een vette kop staat 'Groei stallen afremmen', ga ik zowat door het plafond.

Want, een provincie Noord-Brabant die naar haar burgers luistert, daar bestaat een fraaie volkse uitdrukking voor: er vliegt 'n ekster uit d'r gat (wat betekent: dat is een zeldzaamheid). En een provincie Noord-Brabant die de de boeren beperkingen oplegt, dat is nóg zeldzamer. Want soms denk ik wel eens, het provinciaal bestuur, dat is niet Provinciale Staten of zo, nee dat is LTO, dat is in de dagelijkse praktijk de agrarische sector.

Nadere omschrijving, zoals die vandaag te lezen valt in de Brabantse dagbladen (allemaal van Wegener): 'De provincie wil recht doen aan de weerstand tegen de megastallen en aan het belang van de volksgezondheid.' Toe maar.

De uitleg komt van provinciebestuurder (gedeputeerde) Paul Rüpp. Het komt er op neer dat men wat betreft de bouw van die megastallen voor tienduizenden varkens 'gefaseerd' te werk denkt te gaan. Dus: 'niet meteen de maximale 2,5 hectare aan bouwruimte, maar beginnen met 1,5 hectare,' zegt Rüpp.

Hoera. Maar van waar zo plotseling dit fier besluit? Ook daarover geeft de krant gelukkig uitsluitsel: 'Hiermee sluit de provincie aan op de realiteit dat veel veehouderijen vooralsnog genoeg hebben aan 1,5 hectare bouwruimte (...) De boeren die meteen 2,5 hectare willen, zijn sterk in de minderheid.'

De nieuwe keuze zou een reactie zijn op de protesten van het Burgerinitiatief Megastallen Nee, dat een 'moratorium' op de stallenbouw wil, totdat meer bekend is over de gezondheidsrisico's. Maar het lijkt er toch meer op dat meneer Rüpp c.s. een aartsopportunist is en, zoals een mooie oude uitdrukking het zegt, de huik naar de wind hangt, Simpelweg: Liever niet direct 2,5? Ok, dan maar 1,5 hectare 'om te beginnen'.

U (boer) vraagt, wij draaien.

Bierologie

Op academisch niveau is gekrakeel uitgebroken, rond hoogleraren, die samen met Bierbrouwers in een Kennisinstituut zijn gestapt, dat het imago van bier moet gaan opvijzelen, zo lees ik vanmorgen in Trouw.

Het gaat om Frans Kok, hoogleraar Voeding en Gezondheid in Wageningen, die zelfs het voorzitterschap van het instituut op zich heeft genomen, Joop van der Pligt, professor in de sociale psychologie en de Deen Arne Astrup, een 'internationaal expert op het gebied van overgewicht', die trouwens in zijn land geregeld wordt verweten aan belangenverstrengeling te doen.

Collega's van de profs, onder wie voedingsdeskundige Martijn Katan van de VU, hebben zich uitgelaten in de geest van: 'Het is het goed recht van de brouwers, te proberen het imago van het bier te verbeteren, maar wetenschappers horen zich daar niet voor te lenen'.

Omstreden bierologie, derhalve. Het eerste statement staat al op papier: 'Je wordt niet dik van bier, wel van de snacks erbij.'

Persoonlijk vind ik trouwens de Ignobelprijs voor de vrede (woordspeling), die is toegekend aan Zwitserse pathologen interessanter. Die zouden namelijk hebben bewezen dat het gevaarlijker is om iemand op het hoofd te slaan met een leeg bierflesje dan met een vol flesje. Dat lees ik op dezelfde pagina in Trouw. De verklaring voor deze 'bierologie' ontkracht haar weer ten dele, want de theorie zou even goed kunnen gelden voor een al dan niet gevuld flesje cola. 'In beide gevallen kan de schedel breken, maar het volle flesje explodeert door het koolzuurgas vrij snel en daardoor komt de klap net iets minder hard aan.'

Enfin, liever proost dan whamm!

(Terug)naar hhBest.nl

Frietje? Eerst helm af!

Het duurt niet lang meer, of je moet je identificeren als je in een cafetaria een frietje bestelt. Fijn land wonen we.  Bij Cafetaria De Smickel aan de Oirschotseweg in Best hangt op de deur een A4-tje met de volgende tekst:

‘I.V.M. De overvallen de laatste tijd, houden wij de deur op slot na de spits (v.a. ong, 20 uur). Dit is voor uw en onze Veiligheid! Wij zijn er wel, dus Klop of Bel!  (In kader:) Graag mutsen, petten, Helmen, sjalen enz. Afdoen Wij vragen hiervoor uw begrip. Bvd. Cafetaria de Smickel.

Bij navraag binnen, deelt de verkoopster mee dat het cafetaria in februari 2009 is overvallen en dat toen de kas is gelicht.  ‘Maar de daders zijn wel gevat hoor!’

Waarom is ons ‘de voorwaardelijke toegang’ na 8 uur ‘s avonds niet eerder opgevallen. terwijl we daar dagelijks voorbij komen.

‘Overdag hebben we vaak de deur open staan.’

Voor de volledigheid: De gehelmde bromfietser, die in de deur wordt weerspiegeld, maakte geen aanstalten een frietje te gaan halen.