woensdag 6 april 2016

Een kwestie van ballen hebben

Eigenlijk had ik me voorgenomen, geen woord meer vuil te maken aan De Mol. U weet wel. het reusachtige beeld uit 2009 dat vanaf het tunneldek bij de Willem de Zwijgerweg in Best richting Eindhoven kijkt. Nog eens overlezende, wat ik over dat monster schreef op 24 september 2014, vind ik dat ik dat voornemen gestand zou moeten doen. Maar ja de ontwikkelingen – door de krant getypeerd als een soap – rond het verval van het kunstwerk, de daaraan verbonden kosten en de houding van de maker, de internationaal vermaarde kunstenaar Tom Claassen, in deze schreeuwen toch opnieuw om aandacht.

Boven genoemd stukje staat: Heeft de gemeente Best nog tanden? Nader bezien, kan ik alleen maar een iets meer eigentijdse variant bedenken: Een kwestie van ballen hebben. Immers, Claassen mag dan, al is het dan maar in eigen ogen, een beroemdheid zijn, hij is in de eerste plaats ondernemer en in dit geval een leverancier van de gemeente Best. En als zodanig is hij ernstig in gebreke. In het kwadraat kun je wel zeggen. Want eerst was er de terechte claim van de gemeente dat het afbrokkelende beeld op kosten van de kunstenaar zou worden gerepareerd. En toen was er het onbewezen verhaal dat het Claassen – een ondernemer met een zaakwaarnemer - aan de daarvoor benodigde middelen zou ontbreken. Vervolgens nam Best genoegen met de deal dat hij de reparatiekosten, recentelijk begroot op 60.000 euro, ‘in natura’ zou vergoeden. Dat wil zeggen in nog enkele van zijn beelden.

Maar wat is nu de magere mededeling van verantwoordelijk wethouder Peet van de Loo? De door de kunstenaar aangeboden beelden zijn niet (meer) zijn eigendom. Als dat waar is, hoe noem je dan zo iets? Verduistering, toch? Niettemin heet het nu, dat de gemeente opnieuw met Claassen in onderhandeling is voor een oplossing. Ik noem dat ongehoord. Het lijkt wel klassenbejegening.
Het gemis aan ballen bij de gemeente Best is op zich niet nieuw. Kijk maar naar de permanente zondagsopening van de zogenaamde groothandel Makro op het bedrijventerrein Heide. Ten nadele van de kleine winkelier. Dat bedrijf is ooit door de gemeente een dwangsom in het vooruitzicht gesteld, maar uiteindelijk zijn de bestuurlijke bezwaren geruisloos uit het dossier verdwenen.

Nogmaals, ballen gevraagd.

(Gesproken column Omroep Best, 13.04.16)

donderdag 31 maart 2016

Het blijft sappelen bij de regionale krant

Het blijft sappelen bij de regionale kranten van met name De Persgroep. De NVJ (vakbond journalisten) slaat via Twitter alarm over een verdere verlaging van de honoraria voor freelancers. In de praktijk bij die kranten zijn dat de plaatselijke correspondenten. Volgens algemeen secretaris Thomas Bruning gaat het tarief naar 13 cent, per krantenregel, neem ik aan. De NVJ heeft het over een korting van (soms) 67%.

Het plaatselijk correspondentschap bij de regionale pers is allang niet meer in de handen van de dorpsonderwijzer of de hobbyende gemeenteambtenaar; hun niveau is langzamerhand gaan aanleunen tegen de professionaliteit. Het heeft natuurlijk te maken met de algemene stijging van het ontwikkelingspeil, dat ook af te lezen is uit de gemiddelde lezersbrief op de opiniepagina´s van de kranten.

Al meer dan een jaar geleden, gaf een plaatselijke correspondent van het ED aan dat hij voor een tot in de kleine uurtjes durende raadsvergadering 25 euro incasseerde. ´Ik zie het maar als hobby,´ voegde hij eraan toe.

Dat de NVJ, met de blik op de nieuwe ontwikkelingen, zich ernstig zorgen maakt over de kwaliteit van de regionale journalistiek is meer dan begrijpelijk. Hobbyisme is geen houdbare basis.

De dagbladen hebben het moeilijk; het abonneebestand daalt voortdurend en voor de advertentieomzet geldt hetzelfde. Dagelijks sporen de Persgroep-uitgaven met stoppers op de voor advertenties bedoelde pagina’s de lezers aan, hun krant digitaal te lezen. Begin van het einde van het aan de deur bezorgde papier?

vrijdag 25 maart 2016

Superplie, vergeten r.-k. begrip

Als je iets schrijft over wat te maken heeft met het r.-k. geloof, laat dat dan even lezen door iemand die geacht wordt er (nog) iets van te weten, want met de secularisatie (85% van de Nederlanders komt niet meer in de kerk) verdwijnt ook de historische kennis. Het plaatsen van foto’s uit oude collecties is een populaire activiteit bij dag- en weekbladen. Maar daar hoort natuurlijk een toelichting bij en daar zit ‘m nogal eens de kneep.

Zo zag ik laatst in een huis-aan-huis-blad een foto van de eerste-steen-legging voor de Bernadettekerk in Spoordonk (1935), waarop een processie van priesters en misdienaars te zien was. Die mensen hadden, volgens de tekstschrijver ‘witte gewaden’ aan. De scribent kent de juiste termen niet. Ze waren namelijk in toog en superplie. De toog (advocaten en rechters dragen nog steeds een toga) was in dit geval waarschijnlijk zwart; het was natuurlijk geen kleurenfoto. De toog kan vergeleken worden met de soutane waarin de priesters in overwegend katholieke streken dagelijks rondliepen. Alleen als ze op reis gingen, droegen ze een zwart pak – broek en colbert. Ze waren dan nog herkenbaar als r.-k. priester door het nog steeds in gebruik zijnde witte boordje plus eventueel een kruisje op de revers.

Misdienaars en acolieten (in het verleden uitsluitend van het mannelijk geslacht) hadden in de regel een zwarte toog met ontelbare kleine knoopjes aan en daaroverheen dus de superplie. Op hoogfeestdagen als Kerstmis en Pasen mocht er worden gevarieerd met rode en witte togen, nooit met blauw want dat was – hoewel de kleur van Maria – niet liturgisch.

Die superplies werden door de nonnekes gewassen, heel kunstig harmonikagewijs gestreken en vervolgens als tot een stok ‘samengebonden’. Als misdienaar moest je die ‘uitpellen’ en dan kreeg je dus een prachtig hagelwit, geplooid ‘hemd’. De priesters droegen bij het opdragen van de mis, onder het kazuifel, een wit gewaad, inderdaad, dat tot de schoenen reikte en albe werd genoemd.

Nu ik het toch over Spoordonk (gemeente Oirschot) had, ze voelen zich daar duidelijk ook steeds minder katholiek. De kerk (die van de eerste steen) krijgt een profane bestemming en de Sint-Jozefschool heet er tegenwoordig De Fonkeling, met als enig door de bedenker opgegeven motief, dat ‘we de kinderen willen laten fonkelen.’


zaterdag 19 maart 2016

Natuur mag geen permanente hype worden

Nederland mag binnenkort stemmen op ‘het mooiste natuurgebied’. De winnaars tot in derde instantie zullen extra worden gepromoot in binnen- en buitenland: nationale iconen. ‘n Soort alternatief voor de tulpen, de molens en de klompen. Ik houd m’n hart vast. Onze schaarse natuur mag geen permanente hype worden.

Na Jac. P. Thijsse, oprichter van Natuurmonumenten, was Bert Garthoff (1913-1997) in de tweede helft van de vorige eeuw de eerste radiomaker, die met zijn mateloos populaire Vara-programma Weer of geen weer op zondagmorgen de Nederlander dichter bij de natuur bracht. Ik heb heimwee naar dat programma. met bijdragen van mensen als dr. Fop I Brouwer over ‘alles wat groeit en bloeit en ons telkens weer boeit’ en ‘het weer, verstrekt door Gerrit.’

Het radioprogramma zou in 1978, bij de pensionering van Garthoff, worden opgevolgd door Vroege Vogels, aanvankelijk ook zeer interessant, want kritisch, tegenwoordig naar mijn smaak nogal zelfgenoegzaam en mede daardoor vrij saai en oubollig. Met een lachwekkende rubriek als de fenolijn, waarop mensen waarnemingen in hun achtertuin kunnen doorbellen: ‘Donderdagmiddag zag ik op een struik in mijn tuin de eerste dagpauwoog. Héél bijzonder.’

Even terug naar Weer of geen weer. Als Garthoff over een of ander gebied iets opmerkelijks te melden had, dan rukte de verkeerspolitie alvast uit. Want het gevolg was dat ‘iedereen’ zijn gezin in de auto laadde en er op af ging. Dit was vaste prik, zodat men ging spreken van het Garthoffeffect.
Zoiets verwacht ik van een al te nadrukkelijke promotie van onze nationale natuuriconen. Niet eventjes, maar onophoudelijk. Je moet er minstens een keer geweest zijn, zoals je ook wijs wordt gemaakt dat je niet hebt geleefd als je de  Jeroen Bosch-tentoonstelling hebt gemist.

Rond 1970 had ik een interview met de toenmalige coördinator van de Brabantse Milieufederatie (tegenwoordig heet zo iemand weer directeur). Toen het over de locatie voor de te maken foto ging, wees de geïnterviewde een mij volstrekt onbekend natuurgebiedje tegen de Belgische grens aan, met het nadrukkelijke verzoek die plek niet te noemen. Hij vreesde terecht dat het dan gedaan zou zijn met de weldadige rust aldaar. Ik bedoel maar.

donderdag 17 maart 2016

Clubblad PSV

Het Eindhovens Dagblad manifesteert zich maar al te graag als het clubblad van PSV. In goede of slechte tijden. Daar kun je een categorie jongeren mee aanspreken, toch? Liefst neemt berichtgeving over de voetbalclub driekwart of de hele voorpagina in beslag. Wat voor ander nieuws er ook wezen mag. Maar er zijn uitzonderingen…Gisteren stond half Europa op z’n kop door misdragingen van het schoremdeel uit de supportersbend van PSV jegens de armen van Madrid.

Dit schandaal is volgens de redactie van het ED geen plaats op pagina 1 waard. Ze houdt het op een zogenaamde tweekolommer, met alleen de portretjes van twee PSV-bobo’s op pagina 2. Weggedrukt. Lafhartig en een regelrechte miskleun.

De bespotting van wat men noemt ‘bedelaars’ op een zonnig plein in de Spaanse hoofdstad, waar dinsdagavond een wedstrijd tegen Atlético werd gespeeld, bleek ‘n soort kermisvermaak voor ‘meer correcte’ supporters op de terrassen, die het uiteraard niet nalieten, filmpjes en foto’s van de ‘voorstelling’ te schieten. Die verder passief toekijkende supporters zijn niet minder schuldig dan de daders.

Een jaar geleden schokten aanhangers van Feyenoord Italië en de wereld met het vernielen van de pas gerestaureerde Barçaccia-fontein op de Piazza di Spagna in Rome. Sindsdien heeft Nederland al het mogelijke gedaan, inclusief inzameling van gelden voor het weer opknappen van de fontein, om de hierbij opgelopen imagoschade te herstellen.

Hier is waarschijnlijk geen sprake van materiële schade, maar het beeld van de in ons land heersende immoraliteit onder het voetbalvolk staat weer helemaal overeind.

woensdag 16 maart 2016

Hoe moeilijk makkelijk kan zijn

Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker. Ja ja. Niet leuk is dat één man in Europa, de president van de centrale bank, kan beslissen dat de rente op 0,0 wordt gezet, waardoor het moment naderbij komt dat je de bank voor het bewaren van je spaargeld moet gaan betalen. Nog minder leuk is het dat deze regering je blijft aanslaan voor dat spaargeld, alsof je er 4% mee hebt gemaakt. Diefstal. Onrechtvaardig. Net zo onrechtvaardig als de kans dat de chauffeur van de monstertruc in Haaksbergen achttien maanden de cel in moet, terwijl de gemeente, die toestemming gaf voor de stunterij op een veel te klein plein vrijuit dreigt te gaan. Maak het allemaal vooral eens wat rechtvaardiger.

Dit even gezegd hebbende, wil ik het graag hebben over de mate waarin de Belastingdienst het ons bij het invullen gemakkelijker maakt. Tja, waar is de tijd gebleven dat ik voor dat karwei een vrije dag moest nemen? Daar zat ik dan, aan mijn bureautje, omringd door paperassen op de grond. Een variant op de spreekwoordelijke puinhoop. De inkomstenbelasting drukte het zwaarst op me, toen ik nog niet zoveel verdiende en in de kleine kinderen zat. Lieten ze je naar de Karel de Grotelaan in Eindhoven komen om je bonnetjes te laten zien, ocherm..

Al jaren konden we het in te vullen formulier naar onze computer downloaden om het karwei rustig, op een redelijk comfortabele manier te klaren. Wanneer dat precies begonnen is, weet ik niet meer, maar op een gegeven moment vulde de Belastingdienst alvast wat essentiële gegevens in. Je moest dat allemaal niet als zoete koek slikken, maar die posten goed aan de hand van je jaaropgaven controleren. Dat geldt nog steeds. Kan me overigens niet herinneren fouten te hebben gevonden en ook dit jaar klopt het. Je krijgt die gegevens nu op een apart briefje, evenals je partner. Het verder invullen is makkelijk in één dagdeel te doen. Alleen het verdelen van een aantal posten tussen mij en Levensmaatje (bepalend voor het te betalen of terug te ontvangen totaal bedrag) laat ik aan de welwillendheid van mijn financieel veel handiger zwager over.

Het grootste verschil met voorgaande jaren is, dat je het formulier nu niet meer kunt downloaden maar dat je alles online moet doen. Dat betekent, telkens weer met je DigiD inloggen. Ik vind dat geen verbetering. Er zijn miljoenen belastingplichtigen, maar er kunnen slechts 40.000 mensen tegelijkertijd bij de Belastingdienst ingelogd zijn. De eerste week na de startdatum 1 maart zag je dan ook regelmatig de boodschap: het is te druk, kom later nog eens terug. Vandaar dat ze ook zeggen: doe dat niet op een regenachtige zondagmiddag. Mag ik dat alsjeblief zelf bepalen?

‘Iedere  idioot kan achter de computer iets intikken,’ hoorde ik vanmorgen een radiopresentator zeggen. Maar er zijn nog heel wat mensen, die het invullen van hun belastingformulier nog nooit op de computer hebben gedaan. Daarom vind ik het niet slim van de fiscus dat ze de stap van het naar je pc halen van dat formulier nu al heeft overgeslagen en dus direct op de online-modus is overgeschakeld. Het is vragen om moeilijkheden.

Je kunt trouwens toch nog allerlei hindernissen tegen komen. Zo had ik van vorig jaar een machtigingscode voor het invullen namens Levensmaatje. Een week lang kreeg ik bij mijn pogingen om die code te activeren de boodschap: 'er is iets mis gegaan'. Wist ik veel dat je een nieuwe machtigingscode moest aanvragen? De mevrouw van de Belastingtelefoon die ik na een woud van keuzemenu's – ‘n soort drietrapsraket - aan de lijn kreeg wist dat ook niet. Die heb ik daarover moeten voorlichten, in plaats van andersom.

Wat zeg je na zoiets? Nee, niet: kan ik effe vangen? Dat is helaas hun specialiteit.

(Gesproken column Omroep Best, 16.03.16)

dinsdag 8 maart 2016

Kamer bemoeit zich eindelijk met die 130 km

Beter laat dan nooit, zul je denken, nu de Tweede Kamer het RIVM laat uitzoeken, wat de gevolgen zijn van de verhoging van de maximum snelheid op sommige autowegen naar 130 km. Maar de realiteit is, dat een minister van verkeer, in dit geval de VVD-er Schultz, er zomaar een dergelijke maatregel, overduidelijk bij wijze van voorschot op de verkiezingsstrijd, kon doordrukken.

Ik bedoel maar dat zo’n, ook nogal wat euri kostende maatregel eigenlijk niet dient plaats te vinden, zonder voorafgaand overleg met de volksvertegenwoordiging.

Een verhaal over deze affaire, plus de berekening dat de normen voor luchtvervuiling bij vasthouden aan 130 wellicht met 81% zullen worden overschreden, staat in het AD, dus ook in de regionale dagbladen van De Persgroep (‘deze krant’). Prompt citeert dan o.a. het Radio 1 Journaal het AD, wat natuurlijk voor die andere kranten een beetje sneu is – maar dit terzijde.


Mogelijk en hopelijk, moet het recht van de sterkste het deze keer afleggen tegen de keiharde milieu-waarheid. Want dat zie je dan ook weer: naar kleinere gemeenten als Best en Oirschot (A2, A58) en Oosterhout (A27) werd tot dusver niet geluisterd. Sterker nog, de gemeente Breda ontkent doodleuk zonder onderbouwing het vervuilingsprobleem. Niet bepaald een demonstratie van regionale solidariteit in de Baronie.

zaterdag 5 maart 2016

Geheel ontgift

Ik voel me geheel ontgift. Let wel, ik zal best wel nog het een en ander aan gif in m’n lijf hebben, maar Levensmaatje en ondergetekende zijn helemaal klaar met de dagelijkse berichtgeving over telkens weer een andere bedreiging c.q. de risico’s die mensen lopen bij het verrichten van hun werkzaamheden.

Van het schilderen van tanks bij defensie tot en met het vervaardigden van Teflon door werknemers van een chemische fabriek in Dordrecht, tussen 1967 en 2013. Dan krijg je alarmerende krantenkoppen als Gif in bloed van arbeiders. Steeds vaker worden we voor de vraag gesteld: lezen of overslaan. ‘t Is immers elke dag wel wat, terwijl zogenaamde wetenschappers elkaar ook nog wel eens willen tegen spreken.

Dezer dagen ging het ook over blik en plastic verpakkingen. Bij blik betreft het een coating van de binnenwand, die geleidelijk aan iets onfris aan de inhoud van bij voorbeeld de soep toevoegt. Ook zou het dus zeer onverstandig zijn, voedsel te lang in plastic folie te laten zitten. Ochgottegot. Gewoon verder eten en leven, hebben we besloten.
Als ik het goed heb, begon het in de laatste kwart van de vorige eeuw met dat vermaledijde asbest. De angst daarvoor kan nu soms tot bijkans hysterische taferelen leiden. Maar, toegegeven, het was natuurlijk een hoogst ernstige zaak: arbeiders die minuscule vezeltjes in hun longen kregen en daar jaren later aan dood gingen.

Asbest was nog wel sinds de jaren dertig een hoogst populaire bouwstof. Echt niet alleen in de vorm van golfplaten voor de daken van stallen en schuren. Toen mijn vader in die tijd ons huis liet ‘renoveren’, kwam er een badkamer waarvan de wanden geheel waren samengesteld uit eternit. Dat interieur heeft nog in ‘n soort woontijdschrift gestaan. Toen het huis in de jaren zestig onnodig (want voor een straatverbreding die niet door ging) werd gesloopt, liepen er heus geen mannen in witte pakken rond.


Eternit, een asbestproduct uit uit het Overijsselse Goor, verkeert nu al jaren in de ban. Zo niet rond 1960.  De fabriek had toen in het centrum van Leeuwarden een showroom, met een voor die tijd tamelijk bijzondere, ‘geanimeerde’ lichtreclame. De lettergrepen E – ter – nit gingen een voor een aan. Het toeval wil dat een echtpaar uit Waalwijk aan de overkant een cafetaria, genaamd Brabantia, opende (waar ik trouwens een abonnement had op een warne maaltijd à 2,50 gulden). Die vonden de negatieve aansporing eet er niet natuurlijk minder leuk. Maar voorspellend was het wel, tot op zekere hoogte.

donderdag 25 februari 2016

Gepast wantrouwen

Sommige zogenaamde dagaanbiedingen van een internetsite in de –nog steeds- papieren krant leiden tot verbijstering of op z’n minst gepast wantrouwen. Op zich niks nieuws onder de zon: in de blootblaadjes van het verleden, zoals tot het midden van de vorige eeuw De Lach – nou ja bloot? EXTRA BADNUMMER – zag je wel eens advertenties voor ‘doorkijk brillen’. Met plaatje. Een griezel met een bril, van waaruit bliksemschichten. ‘Kijk dwars door kleren heen.’

Nou ja, handel bestaat bij de gratie van het kweken van behoeften; zie het MAKRO-aanbod. Niks mis mee, als je je verstand maar gebruikt, zeg ik tegen degenen die daarvoor open staan. Of het echt helpt, wijst de toekomst uit; de hier genoemde aanbieder is voornemens zijn assortiment zo ongeveer te halveren, in een poging de boel overeind te houden.

Echt ‘n goeie vind ik de dagaanbieding van heden: Ecolamp Air Desinfector, afkomstig van – eerste aanleiding tot verbazing – Philips Healthcare. Blijkbaar staat die het dumpen van haar product toe met een zogenaamde korting van maar eventjes 68%! Van € 249,95 voor € 170,— Laten we de vinkjes even nalopen. 1. Ontwikkeld in samenwerking met Philips Medical (hetzelfde als Healthcare). 2. Weg met bacteriën, virussen en schimmels. 3. Allergieën als hooikoorts of een dierenallergie worden sterk verlicht. 4. Ideaal voor mensen die snel ziek worden.

Ad 1: Onvindbaar in de Philips Webshop, niet op Ecolamp en niet op Air Desinfector Ad 2: Weg met etc. Toemaar. Dat helpt men u wensen.  Ad 3: Dat is eveneens een risicoloze belofte. Ad 4: Ben je snel ziek? Wat is snel? Ook nuttig voor langzaam ziek wordende mensen?


Verkooppsychologie van de kouwe grond. Laat je verlichten.

vrijdag 19 februari 2016

Bûter, brea en griene tsiis

De Friezen zijn blij. Hun taal is nu ook opgenomen in Google Translate (GT). Er is een club gevormd, die daarvoor een ontelbaar aantal woorden heeft ingetikt. Natuurlijk verloopt het allemaal niet perfect, maar dat is bekend van GT. In dit geval sluipt er bij voorbeeld bij omzetting van Nederlands naar Fries nogal eens ‘n Engels woord in, merkte de Leeuwarder Courant. Niet zó verwonderlijk overigens, want tussen Friese en Engelse woorden zitten sowieso veel overeenkomsten: zoals sleutel = kaai = key. U en gij is in het fries jo (you!) en jij=do  grijpt weer terug naar het Duitse (Saksische) du.


Het eerste zinnetje dat ik in mijn Friese tijd (ca. 1960) leerde, luidde ‘Bûter, brea en griene tsiis, wa't dat net sizze kin, is gjin oprjochte Fries’, Dat betekent: ‘Boter, brood en groene kaas, wie dat niet kan zeggen, is geen echte Fries.’  Google maakt daar van: ‘Boter, brood en kaas, degenen die niet te zeggen, is niet gegrond Fries.’ Ja ja, er valt nog heel wat te verbeteren. En dat geldt even goed voor de omgang met andere talen in GT.


Waar dat vandaan komt, dat zinnetje met boter en kaas? Het was in de middeleeuwen een krijgsmiddel. Zoals men in WO2  Duitsers kon ontmaskeren door hen Scheveningen te laten uitspreken, zo liet men destijds in de strijd tegen de Hollanders de niet-Friezen met bûter etc. door de mand zakken. De truc zou bedacht zijn door de Friese verzetsheld Grutte Pier. Het doet ook denken aan de Gulden Sporenslag, zoals door Hendrik Conscience beschreven in De Leeuw van Vlaanderen: ‘Alles wat Wals is is vals, sla dood!’

woensdag 17 februari 2016

Leven met veranderingen (V&D en zo)

Gvd, die V&D. Een mens moet leren leven met veranderingen. Hoe ouder je wordt, hoe meer er verandert. Of lijkt het maar zo? Wat vaststaat is de snelheid waarmee het gebeurt. In pakweg twintig jaar tijd is er meer veranderd dan in de hele negentiende eeuw. Of lijkt ook dat maar zo?

Bij de brok in de keel, waarmee het personeel van de V&D (zegt men tegenwoordig) de deur definitief achter zich heeft dichtgetrokken, kan ik me heel wat voorstellen. Je zult er maar meer dan veertig jaar de etalages hebben gemaakt. Ik had een tante die lang geleden cheffin was van de baby-afdeling. Een dametje met cachet en dat  hoorde  ook zo. Zo kwam het dat V&D een icoon in het stedelijk winkelbestand werd genoemd.

Toen ik klein was, had je in Breda aan de kop van de Ridderstraat een – besef ik nu temeer – schitterende V&D in jugendstil. Bij mijn weten toen de enige winkel in de stad met  een lift. Ging je naar de stad, dan kwam je natuurlijk in dat warenhuis. Op 'n keer nam mijn 12 jaar oudere zusje me mee en tracteerde me in de lunchroom op 'wijnsoep', 'n soort verwarmd vruchtensap met rozijnen, die ik natuurlijk als kleine zoetekauw erg lekker vond. Het bijzondere van die lunchroom was een enorm aquarium. De serveersters waren, als trouwens alle verkoopsters, in het zwart. Ze droegen witte schortjes met kant afgezet en wit-katoenen diademen. Niks zelfbediening; het begrip bestond niet eens. Nog geen twintig jaar geleden is die V&D onderdeel geworden van een luxe winkelcentrum, De Barones, dat momenteel alweer een grootscheepse verbouwing ondergaat. Aanleiding: vertrek Bijenkorf en meer leegstand van winkels. Daar komt het V&D-drama dus nu weer tussendoor.

De meubelafdeling van de oude Bredase V&D lag in een groot aangrenzend pand aan de Karrestraat. Vroom en Dreesmann stond er voluit op. Onze overbuurman, meneer Van der Pas, was daar de baas. Die had voor de oorlog al een auto, een DKW met een tweetaktmotor, waarmee hij 's morgens om half negen de straat uit pruttelde. Die auto heeft hij trouwens tussen 1940 en 1945 in zijn schuur verstopt. Het echtpaar Van der Pas bridgete wekelijks met mijn moeder. Ik was dus tamelijk verbaasd dat meneer Van der Pas mijn moeder in de meubelzaak van V&D begroette alsof ze de koningin was. Achteraf begreep ik dat dat zo hoorde.

Zo, nu weten jullie 'n beetje, hoeveel er is veranderd.

(Gesproken column Omroep Best, 17.02.2016)

maandag 8 februari 2016

Halfvasten, een vreemde eend

De carnavalsoptochten in Den Bosch en Breda gaan vandaag, vanwege de harde wind, niet door. Die van Breda zal nu op 6 maart worden gehouden. Halfvasten! Op een twitterbericht hierover reageerde ik, misschien iets te snel, met ‘de definitieve loskoppeling van carnaval van het r.-k. geloof’. Want halfvasten was en is wellicht nog op het Franse platteland en in Franstalig België wel een carnavalesk feest: mi carême. In het wat ingetogener noord-west Europa is het een vreemde eend in de bijt. 

Hier spreken de gelovige katholieken van ‘Zondag Laetare’, waarbij het latijnse woord ‘verheug u’ betekent – op het naderende paasfeest wel te verstaan.

Ik ken in mijn lange leven – afgezien van de tweede wereldoorlog – maar één geval, waarin het carnaval in Nederland in zijn geheel werd afgelast: in 1953, na de watersnood met meer dan 1800 doden. Het carnaval had toen trouwens nog lang niet de omvang van nu; het werd door de r.-k. geestelijkheid tegengewerkt. Van het lyceum kregen we op maandagmiddag (Bredase optocht!) geen vrij. Bovendien waren we nog arm. Een kind met een vraagteken op z’n wang geschilderd was al heel wat. Breda mag dan nog steeds Kielengat heten, 'n fantasielozer en armzaliger uitdossing dan de boerenkiel is nu ondenkbaar. Wat niet wegneemt dat het carnaval daar aanwijsbaar ouder is dan waar ook in Brabant. Dankzij carnaval vierende Spaanse bezetters, kon de stad op 4 maart 1590 met behulp van een turfschip worden ingenomen.

Er bestaat ook nog zoiets als een carnaval d’été, een zomercarnaval, maar dat heeft in Nederland, afgezien van enkele plaatsen waaronder Rotterdam, nooit echt voet aan de grond gekregen.

donderdag 4 februari 2016

Politieke huichelarij in Bernheze

En zich maar bezorgd maken over het toenemende verschijnsel van de burger die zich afkeert van de politiek. Of is dat ook al huichelarij? Ik weet het niet meer. In de gemeente Bernheze lijkt die politiek (i.c. de gemeenteraad) door de knieën te gaan voor het schorem dat enkele weken geleden met grof geweld de discussie over de eventuele vestiging van een azc voor 500 vluchtelingen in Heesch frustreerde. Dat azc komt er dus niet. ‘Maar niet vanwege die relschoppers hoor.’

Zie, hoe CDA-er Wim van Lith het te verwachten besluit van de raad, volgens het Brabants Dagblad aan de goegemeente verkoopt: ‘Gezien de gespannen situatie in Heesch/Bernheze willen we nu duidelijkheid geven aan die mensen die op een ordentelijke wijze hun mening kenbaar gemaakt hebben.’ En – verkort weergegeven – ‘zwichten voor de relschoppers doen we niet.’

Als Van Lith nu stante pede met een alternatief voor een groot azc (500 mensen) voor de dag was gekomen, dan  had hij nog enigszins aan geloofwaardigheid kunnen winnen. Uit een onderzoekje online van het BD blijkt namelijk dat 71% van de deelnemers daar wel iets in ziet.

dinsdag 2 februari 2016

Beter horen begint bij het E3-strand

De gratis te lezen website van het Eindhovens Dagblad is natuurlijk een prima medium om meningen te peilen. Maar of de daaruit te verkrijgen informatie ook echt relevant is, blijft in het midden. Het soort vragen op zo’n site wil nogal eens blijven steken in een tenenkrommende soort oppervlakkigheid. Zoals dit ‘onderzoek’: Het E3-strand bij Eersel is de nieuwe locatie voor The Flying Dutch Festival. Het is een betere plek dan Strijp S. 1144 reacties, niet mis. Eens: 55%, Oneens: 45%.

Wie waren de reaguurders en wat zou er in hun hoofden zijn omgegaan bij het in overweging nemen (dit klinkt zwaarwichtiger dan de vermoedelijke realiteit) van de door het ED geponeerde stelling?
Kunnen we ervan uit gaan dat de deelnemers aan het spelletje overwegend behoren tot de categorie festivalliefhebbers? Ik wens dat te betwijfelen. Kan me namelijk goed voorstellen dat de tegenstanders van dit soort openluchtfestivals, met name die in de relatief nog landelijke Kempen, van de nood een deugd hebben gemaakt en de stelling – voor hen van ondergeschikt belang – hebben gebruikt om hun weerzin tegen dit soort oorverdovend vermaak te uiten. De uitslag (nagenoeg half om half) liegt er niet om.

Het nieuws over de nieuwe locatie, naast Rotterdam en Amsterdam (‘de beste dj’s’ zullen per helikopter worden heen en weer gevlogen) is voor de omwonenden en de vogelrijke natuur ronduit verontrustend: ‘Flying Dutch kan in Eersel 10.000 mensen meer kwijt,’ juicht het ED vandaag in haar papieren uitgave. Lang leve de de regio dienende nuance.

Over de decibellen die op dit soort festivals worden geproduceerd en waarop de plaatselijke overheden handhavend moeten toezien, heeft J.C.M. van der Schoot afgelopen september een prima column op deze site geschreven. (Her)lezing  hier zij van harte aanbevolen.

‘Beter horen begint op zaterdag 4 juni bij het E3-strand’, maar het probleem beperkt zich niet tot Eersel en de overige ‘Zaligheden’. Ook Aquabest, mede tegen de wijken van Eindhoven Noord aan gelegen en ‘in bedrijf’ tot in Best West te horen, heeft voor het komende seizoen weer een ‘veelbelovend’ programma van vijf music and dance events. 

zondag 31 januari 2016

Cordon Sanitaire

Het ziet er naar uit dat de maatregel die burgemeester Van der Werff van Noordoostpolder uitvaardigde tegen de komst van (ook) de media naar een voorlichtingsbijeenkomst over asielzoekers in Luttelgeest nog wel even de nationale gemoederen zal bezig houden. Ofwel, dit muisje krijgt ongetwijfeld nog een staartje, mede gezien het voornemen van de journalistenvakbond (NVJ) en Omroep Flevoland de bestuursrechter om een uitspraak te vragen over wat als een regelrechte schending van de persvrijheid kan worden beschouwd.

Er lag ‘n soort cordon sanitaire rond Luttelgeest en toen verslaggevers van de regionale omroep zich toch toegang probeerden te verschaffen, werden ze weggestuurd, wat burgemeester Van der Werff tegenover de Leeuwarder Courant verklaart met ‘Dat komt door hoe ze zich gedroegen’.
Dat is dan dat, zou je kunnen denken, ware het niet dat de Commissaris van de Koning in Flevoland, Leen Verbeek, meende te moeten twitteren: ‘persvrijheid geen rechtvaardiging wangedrag journalisten. Ik steun burgemeester v.d.Werff.’

Waarop Verbeek natuurlijk half journalistiek Nederland – en daaronder niet de eersten de besten – over zich heen kreeg. Zelf reageerde ik met het verzoek: ‘verklaar u nader aub.’  Want waarop baseerde Verbeek zich? Op de vage verklaring van de burgemeester omtrent gedrag? Ik kan me daarbij wel iets voorstellen. Je zult als journalist maar – dat is overigens op zichzelf geen nieuws – door de politie worden gehinderd in de volstrekt legitieme uitoefening van je beroep. Wat had de burgemeester anders verwacht? Dat die verslaggevers braaf, met hangende pootjes zouden afdruipen?

Ook bestuurders, van hoog tot laag, hebben de laatste jaren de mogelijkheden van de sociale media ontdekt, zichzelf en hun beleid te verkopen. Velen onder hen maken daar gedoseerd en met terughoudendheid gebruik van. Zij realiseren zich dat je in 141 tekens (de limiet van Twitter) onmogelijk op een genuanceerde manier een standpunt kunt vertolken.  Zo niet deze Commissaris van de Koning, die ik dan ook van harte aanbeveel eens ‘n cursusje internetgebruik te volgen, alvorens opnieuw het risico te nemen van een scheve schaats. Raadpleeg eventueel uw communicatieadviseur.

vrijdag 29 januari 2016

Twee borreltjes op een doodskist

Van begrafenisrituelen kun je niet meer spreken; begrafenissen raken steeds meer uit de mode, zijn opgevolgd door de crematie. Laat staan dat nog veel mensen iets weten van de uitvaarten in de r.-k. kerken, zoals ze vroeger, ja vroeger gestalte kregen.

Zwart als teken van rouw heeft volledig afgedaan. Te somber. Koningin Wilhelmina ging ons daarin voor: ze wilde alles wit hebben en zo geschiedde. In mijn jeugd was alles in de kerk zwart; hoe duurder (mis met drie heren!) hoe zwarter. Zwart velours over de panelen boven het altaar, zwarte vanen, een zwarte katafalk (‘n soort prieel in het middenpad van de kerk, waarin de kist met de overledene werd geplaatst). Daar verrichtte de priester aan het eind van de dienst de zogenaamde absoute, een laatste smeekbede voor de dode, waarbij de kist met wijwater werd besprenkeld.

Somber was ook het gregoriaanse gezang uit de 13e eeuw, tijdens de dodenmis, het Dies Irae (‘Dag van Toorn') maar ontroerend mooi en hoopgevend het lied In Paradisum deducant te angeli (‘De engelen geleiden u naar het paradijs’) bij het naar buiten, naar het kerkhof dragen van de overledene. Een deftig lijk werd deftig uitgeleide gedaan. Nog rond 1970 kwam ik bij zo'n gelegenheid een hoofdredacteur tegen, gekleed in jacquet en met hoge hoed. Maar die man placht dan ook in zijn werkkamer op de krant te lunchen met complete garnituur, inclusief linnen servet.

Religiositeit is er bij de crematieplechtigheden nauwelijks meer bij, of er zou een spreker moeten zijn die het ongeloof van een dominee aangaande het hiernamaals citeert. Het is nog steeds zoeken naar ‘nieuwe vormen’. Recentelijk maakte ik twee crematiebijkomsten mee. In het ene geval betrof het een zeer oude weduwnaar, van wie werd gezegd dat hij, toen zijn vrouw nog leefde, graag voor het slapen gaan samen met haar een borreltje tot zich nam. Dus werden er twee glaasjes op de kist gezet en gevuld!

In het tweede geval frappeerde de aanwezigheid van…een hond. Het was een flinke boxer, naar verluidt een van de beste vrienden van de overledene. De hond gedroeg zich voorbeeldig en ik geloof niet dat er iemand was die zijn aanwezigheid raar vond.

Beluister In Paradisum in het Requiem van Fauré

woensdag 27 januari 2016

Niet node gemist

Wat heb ik in de jaren zestig, zeventig toch veel van de tv gemist. Het was nog overwegend zwart-wit en tv on demand (uitzending gemist) was er niet bij. Als ik terugkijk, maar dan in de zin van ‘mijn herinneringen raadpleeg’, denk ik niet dat ik veel heb gemist in de zin van dat het me spijt.

Het gaat hier voornamelijk over de spelletjes en de quizzen waarover de vpro gids van deze week schrijft onder de kop ´Het was stil op straat´.  Aanleiding is, als ik het goed heb, een uitzending van Andere Tijden, waarin werd onthuld dat ook in die tijd uitzendingen zodanig werden gemanipuleerd dat de leukste of bekendste mensen de spelletjes wonnen, Het wordt door toenmalige quizmasters als Fred Oster zonder blikken of blozen erkend.


Het was niet het vele avond- en nachtwerk dat mij van de buis weghield, want programma’s als de Soundmixshow, Een van de acht en dat van de mateloos populaire Willem Ruis z.g. waren bedoeld als Ontspanning Na Arbeid (ONA) op de zaterdagavond. (Ik kan het niet laten hier even aan te stippen dat er een voetbalvereniging bestond die ONA heette en dat de plaatselijke correspondent van het regionale dagblad ooit na een nederlaag schreef: ‘teleurgesteld trokken de ONAnisten af.’)

Maar goed, op de een of andere manier meende ik dus al die programma’s te kunnen missen. Uitzonderingen daargelaten, zoals Hou je aan je woord, onder leiding van de Vlaamse schrijver Karel Jonckheere, waaraan bekende auteurs als de toen nog sigaretten paffende Harry Mulisch, Hella Haasse en Godfried Bomans deelnamen. Laatstgenoemde had zelfs zijn immense populariteit in die jaren aan zijn tv-optredens te danken. Hij placht in zo’n uitzending de beantwoording van een vraag te beginnen met. ‘Ik had een oom…oom Eustache…’, waarop de zaal als op commando in een deuk lag.


Een voorbeeld van manipulatie dat ik tot slot nog even vermeld, om het niveau van de spelletjes nader aan te duiden, was het gedoe met een metalen spiraal, die de deelnemer met ‘n ring moest volgen zonder die aan te raken – gebeurde dat wel, dan klonk er een alarm. De truc die bij een potentiële winnaar werd uitgehaald, was het uitschakelen van de stroom. Die spelopdracht was een ietwat veredelde versie van wat kinderen al in de jaren vijftig presenteerden op een fancy fair of bazar, met behulp van een batterijtje en een fietslampje.

woensdag 20 januari 2016

Populistisch gekronkel

Het gekronkel van de VVD in overduidelijke reactie op de peilingssuccessen van voormalig medelid Wilders begint lachwekkende, want al te doorzichtige vormen aan te nemen. Onlangs zagen we zorgminister Edith Schippers al op een desktrainer in haar werkkamer onder het onnozele motto ‘zitten is het nieuwe roken’ en joeg Melanie Schultz van Haegen (verkeer) aanpalende gemeenten, waaronder Best en Oirschot, tegen zich in het harnas met de bij haar kiezers o zo populaire opvoering van de maximum snelheid op de autosnelwegen tot 130 kilometer per uur.

Of dit gekronkel helpt is natuurlijk vers twee. Ik zag een archieffoto van de inmiddels weggebonjourde Fred Teeven in zijn werkkamer met zo’n 130-bord aan de muur. Kinderlijk.

Vandaag gaat minister Schultz naar de in Brabant hoogst omstreden kerncentrale in het aangrenzende Doel, dertig kilometer verwijderd van Bergen op Zoom. Wie denkt dat er een oplossing uit komt voor de krakkemikkigheid van de installaties daar (sluiting) wedijvert met de VVD in naïviteit. Veel meer dan een excursie is het niet. Tegenbezoek aan Borssele in de pijplijn. Er zit voor de Brabanders en de Zeeuwen niks anders op dan het voorbeeld te volgen van Maastricht en Aken, die een juridische actie voorbereiden tegen het open houden van de ook al meer dan 40 jaar oude centrale in Tihange.
Het is trouwens duidelijk dat België diep in de puree zit met zijn electriciteitsopwekking. Al hebben we de laatste tijd niets meer gehoord van het desnoods tijdelijk stroomloos zetten van een aantal gemeenten aldaar. En van  de optie, elektriciteit uit de Nederlandse overcapaciteit te kopen. Handel, VVD, handel!

Kampioen populist Schultz zat gisteravond in Nieuwsuur zogenaamd het kabinetsbesluit (ja ja, de zoveelste collaboratiedaad van coalitiegenoot PvdA) te verdedigen tot het liberaliseren van het bouwen aan de welhaast uniek gave Nederlandse zeekust. Loop dat niet uit de hand, wilde interviewer Mariëlle Tweebeeke weten. Schultz: Welnee, provincies en gemeenten zijn er toch om daar op toe te zien, zoals in andere natuurgebieden. Wat heeft zo’n besluit dan voor zin, als het toch geen verschil maakt? Tweebeeke heeft net niet het gewicht, c.q. is te beleefd om de minister erop te wijzen  dat ze gewoon – zoiets heet tegenwoordig altijd gewoon  - geen antwoord geeft op zo’n cruciale vraag.

Wie een beetje doordenkt, en gelukkig zit er een meerderheid in de Kamer die Schultz tot de orde wil roepen, ziet het al helemaal voor zich: lagere overheden die bezwijken voor de verleiding, de grootste vrienden van de VVD, de projectontwikkelaars, ‘n handje toe te steken.


Steeds meer het gevoel dat de voornaamste kunst op dit moment is, hoe overleven we dit rampzalige kabinet.

woensdag 13 januari 2016

Vooruit met de geit...eh...het edelhert

In Groeiend Best las ik een berichtje, waarover op de besluitenlijst van B en W (5 januari) geen letter is te vinden, maar dat mij toch liet opveren: ‘Gemeente geeft subsidie aan Brabants Landschap voor uitzetten edelherten.’

De Stichting wordt volgens het bericht, zelfs voordat ze daartoe een verzoek heeft ingediend, een subsidie van 10.000 euro toegezegd voor het plaatsen van een hek om het natuur- en recreatiegebied Het Groene Woud om het mogelijk te maken, daar edelherten uit te zetten. Normaal geeft Best aan dit soort projecten in het kader van de ‘stimuleringsregeling recreatie en toerisme’ maximaal 5000 euro, maar in dit geval wordt zonder opgaaf van redenen een uitzondering gemaakt. ‘Vooruit met de geit…eh…het hert’.

Edelherten, da’s toch leuk, zult u zeggen. Inderdaad, het is net als bij die zeehondjes met hun grote ogen. Zonder verdere kennis en doordenken lijkt alles voor dit soort ‘opwaardering’ van onze armzalige natuur te pleiten. Maar er zijn velen die daar toch ‘n tikkeltje anders over denken.
Zo heeft de Partij voor de Dieren de Provincie Noord-Brabant vorig jaar juni al per brief gevraagd om de subsidie voor de introductie van het edelhert in het Groene Woud in de wacht te zetten. De partij vindt dat een gebied van 300 hectaren te klein is voor een goede ontwikkeling van de populatie en is bang voor inteelt. Ook  maakt men bezwaar tegen beheer van de toekomstige hertenpopulatie door middel van afschot. Ik citeer: ‘Dat is geen natuurbeheer anno 2013 maar het houden van productiedieren voor de jacht.’ Door het plaatsen van dat hek zou bovendien een extra obstakel worden gevormd voor andere dieren die in het gebied leven. Anderen vinden dat overheden, in plaats van meewerken aan deze flauwekul, meer zouden moeten doen aan de bevordering van de rust in de ons resterende natuurgebieden.

Mijn indruk is – en dat geldt ook voor het gemeentebestuur van Best – dat er weer eens slecht naar de burger wordt geluisterd. Het Noord-Brabants Landschap, 84 jaar geleden door enkele deftige heren als stichting (een ondemocratische bestuursvorm) opgericht, zou maar eens wat minder soepel door diverse overheden in de watten moeten worden gelegd. Zelf heb ik ‘n paar weken geleden, na 50 jaar contribuant te zijn geweest, dit ‘lidmaatschap zonder rechten’ opgezegd. Denk maar niet dat het Brabants Landschap daar met een enkel woord op heeft gereageerd. Zelfgenoegzaamheid is troef daar in dat riant tot kantoor ingerichte koetshuis van kasteel Nemelaer in Haaren.

(Column voor Omroep Best, 13.01.16)

maandag 4 januari 2016

Een driehoekje winter

Nederland heeft nu een driehoekje winter.  Sneeuw is trend nummer 1 op Twitter. Een exponent daarvan is een foto van Stad Magazine Groningen dat zijn gebruikers oproept ‘hun mooiste sneeuwfoto’ op te sturen, een actie waaraan dagbladen zich tegenwoordig ook nogal eens overgeven. Het Radio 1 Journaal leverde vanmorgen een reportage over zoutstrooien. Héél bijzonder, om het maar weer eens modisch te zeggen.

Wie had dat gedacht? Ik wel, zei de betweter, tot ergernis wellicht van Levensmaatje, voor wie de zomerse winter niet lang genoeg kan duren, als de lente er maar gauw op volgt. Als ik eerlijk ben, van mij mag het vriezen dat het kraakt, dat is het gezondst, al was het alleen maar omdat de natuur daardoor niet van het padje raakt, de vogels incluis. Er zijn ook categorieën insecten die ik tegen het lengen der dagen liever kwijt ben dan rijk.

Er schijnt al een facebook-pagina over de Elfstedentocht van 19 februari 2016 te bestaan, met ik weet niet hoeveel volgers. Ha! De wens is de vader van de gedachte. Maar, ik voorspel, een zestiende officiële Elfstedentocht zit er echt niet in. Daarvoor moet het eerst een maand lang onafgebroken, ook overdag, vriezen. En dan nog zou het problematisch zijn als gevolg van het te lang te ‘warm’ gebleven oppervlaktewater. De gevolgen zagen we in 2012, toen kwelwater in Friesland aan de onderkant van de ijsvloer knabbelde.


Ik durf zelfs een volgende voorspelling: de Elfstedentocht is compleet historie. Hoe dat zou kunnen, weet ik niet, maar men mag er mij later op afrekenen.

Facebook, houdoe en bedankt

Heb in december ‘n paar weken een Facebookaccount gehad. De start was al twijfelachtig: tot dan had ik mijn Facebookhaat niet onder stoelen of banken gestoken, maar ik dacht uiteindelijk het motief te vinden dat ik er – gezien mijn hoofdbezigheden op internet – ‘niet langer omheen kon’.
De praktijk wees anders uit. Facebookgebruikers zijn vooral geïnteresseerd in 1. zichzelf, c.q. de promotie van hun business en 2. hun familie en enkele ‘echte’ vrienden. Het was het familiecircuit dat me het meest aansprak, zeker als het ging om mensen die ‘aan de andere kant van de wereld’ zitten. Maar er kleven aan Facebook teveel bezwaren. Het is moeilijk daar diep op in te gaan zonder iemand op het hart te trappen.

Laat ik het houden op de tsunami aan informatie en foto’s die ongevraagd over je wordt uitgestort. In december was het aantal ´beste wensen´ vergezeld van sleetse plaatjes van kerstballen, sterretjes en ander vuur niet te tellen. Allemaal van mensen die ik niet ken en op het eerste gezicht zelfs niet wil kennen. En komt er al eens een bericht met wat serieuzer gehalte, dan stuit het mij tegen de borst dat – inclusief opgestoken duimpje – leuk te vinden. In één geval heb ik letterlijk ‘niet leuk’ gezegd toen een Bestse ‘instantie’ ongegeneerd een foto van mijn site zonder bronvermelding gebruikte.

Googel even op ‘Facebook verwijderen’ en je krijgt ontelbaar veel motieven voor ogen waarom je dit zou moeten doen. Plus aanwijzingen hoe, wat niet onwelkom is gezien de wijze waarop Zuckerberg en consorten deze mogelijkheid ‘verstoppen’. Daar hebben ze hun redenen voor: F. is voor hen immers een goudmijn dankzij de aan derden verkoopbare informatie die ze over jou verzamelen. Totdat overheden daar eindelijk afdoende tegen optreden. Hoe vaak is mij al niet om mijn telefoonnummer gevraagd, terwijl ik helemaal geen smartphone gebruik.


Kortom: houdoe en bedankt. Gelukkig vond ik op F. enkele gasten die ik wel verder zou willen volgen en die ook een Twitteraccount hebben. Twitter is namelijk een sociaal medium dat je zelf naar je hand kunt zetten.

donderdag 31 december 2015

Herinneringen aan York

Er zijn plekken in de wereld, die je wat doen. Die in je herinnering blijven omdat ze indruk op je hebben gemaakt of verbonden zijn met een emotionele fase in je leven. Landschappen, dorpen steden. Zo’n stad is voor mij York. Als je dan hoort dat zo’n mooie, monumentale stad onder water staat, als gevolg van door dijken niet te keren regen, dan leef je sterker mee dan bij gemiddelde berichten over rampen.

Ik was in York, als elfjarige, in mei of juni 1945, deel uitmakend van een kinderuitzending naar Engeland. Die was al in maart van dat jaar – voor het einde van de oorlog – begonnen. Met een Brits marineschip waren ondervoede kinderen uit Brabant en Limburg, tussen de mijnenvelden door overgezet naar de havenstad Tilbury, voor een verblijf van drie maanden in een barakkenkamp bij het dorp Cottingham in Yorkshire, ver van alle oorlogsgeweld. Als lid van een kersvers gevormde Nederlandse padvindersgroep (met oranje dassen, vanwege de textielschaarste slechts driehoeken, voorzien van een stempel met de Nederlandse Leeuw) mochten we daarna nog een maand kamperen in de natuur.

Tussendoor maakten we een trip naar York, bezochten daar de indrukwekkende middeleeuwse kathedraal, de York Minster, waarvan ik me vooral de massa buitgemaakte strijdbanieren herinner die daar onder de gewelven hangen; zo oud dat je er dwars doorheen kan kijken. Ja geloof en oorlog zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden, realiseerde ik me later als volwassene.


Verder weet ik er natuurlijk niet veel meer van. Het zijn de merkwaardige dingen die blijven hangen. Zoals een ontvangst in een deftige ruimte met English Tea door plaatselijke boyscouts. Broeders verkenners, zei men in die tijd. En, o ja, in de nu overstroomde rivier de Ouse (normaal nauwelijks breder dan de Dommel of de Mark) heb ik leren zwemmen!

dinsdag 22 december 2015

Onze auto heeft last van polymeren

Als je vroeger de motorkap open deed, zei je, ‘goh is dat alles’. Langs het motorblokje, de accu, de carburateur en de radiator plus wat kabeltjes door zag je de straatstenen. En het ding ging, mits af en toe een beurt, zonder morren ‘n paar ton kilometers mee. Moet je nou eens kijken, je kunt niet eens ‘n koplamp vervangen, zonder ‘t een en ander te demonteren. Mudjevol dat compartiment, niet in het minst met elektronica. Zijn we daar beter van geworden? Retorische vraag. Lees en huiver.
 
Onze Citroën C4 heeft nog geen 60.000 gelopen en toch al last van polymeren. Googel gerust, maar je moet technisch hoger opgeleid zijn om er iets van te snappen. Men kon net zo goed – met dank voor de uitleg aan wijlen S. Carmiggelt – tegen mij zeggen dat er iets geëpibreerd moest worden. Toen de receptionist van de dealer mij de te verwachten reparatieduur (een of twee werkdagen) plus kosten (navenant) meedeelde, wilde ik – in weerwil van zijn aarzeling – toch wel een copie van het computer-uitleesrapport.

En daar staat het: Vorming van polymeren in de inlaatkanalen en op de inlaatkleppen. Eerder had de motor al ‘veel te vroeg’ last van een vervuilde brandstofpomp, wat geweten werd aan te voordelige, althans inferieure benzine.

Jaja, deze moderne auto’s zijn hypergevoelig. Nu kreeg ik weer kritische vragen over de kwaliteit van de gebruikte olie. We betalen als gebruikers trouwens ook voor hun verminderde uitstoot van koolmonoxide, want daartoe laat men de uitlaatgassen nog ‘n keertje circuleren, alvorens ze aan de buitenlucht prijs te geven. Wist je dat al? Ik niet en ik voel me daarom even sterk door de fabrikant gepiepeld als de kopers van sjoemelsoftware.


Zelfs met de beperkte kennis van nu was enkele maanden geleden reiniging van de brandstofpomp wellicht afdoende geweest. Maar dat hebben we toen ‘voor alle zekerheid’ maar niet gedaan.  

zaterdag 19 december 2015

Toch maar niet

Nog even naar mijn stukje van vorig jaar gekeken of ik een reden heb om vanavond niet mee te doen aan het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Eigenlijk niet, want het was op 17 december 2014 best wel leuk met knuffelexministerpresident (koppeltekens bestonden niet meer in het dictee van Bart Chabot) Dries van Agt. Dus maar een andere smoes verzinnen: in mijn ogen had die aartsijdeltuit van een Philip Freriks als presentator eindelijk eens het veld moeten ruimen in plaats van de Vlaamse naar mijn hart Martine Tanghe (trouwens niet zomaar vindbaar via Google, wel gelijkgenaamde garage en hotel).
Nou ja, het Dictee is niet louter Freriks (zie boven) en Lieve Joris als opsteller 2015 maakt zonder meer nieuwsgierig. Misschien krijg ik straks wel spijt. Niettemin: basta!

vrijdag 18 december 2015

VVD, ff klep dicht aub

De vrouw als supermachtige is in opmars. Heel goed, als het kaliber Merkel is – ik heb op de site van Time mijn stemmetje laten klinken, toen haar score nog op niets leek. Maar hoed u bij pogingen het glazen plafond *) te doorbreken voor de mutsen en trutten. Dat werkt averechts.

Neem nou de Minister van Volksgezondheid Edith Schippers. In de week dat iedereen roept, VVD, nu ff klep dicht aub, laat die zich door het AD en consorten fotograferen op een deskbike in haar werkkamer. Het kon nog erger. Ze zei: 'Zitten is het nieuwe roken.'  Is dat functie-invulling of zo? Wie zoiets bedenkt, zou 'n poosje moeten zitten, of ter observatie naar de aanverwante kliniek worden gestuurd.

Ja, we weten het nu wel, de VVD zou het liefst de Bestse Hoofdstraat tot 130 km-zone verklaren; het schrappen van de milieuzone in onder meer Utrecht, waar vuile diesels niet mogen komen, is nog maar het begin. Overigens moest de partij in Rotterdam wat dat betreft bakzeil halen. Ze had als alternatief aangevoerd, het kappen van bomen om het fijnstof beter te laten verwaaien. Echt waar. VVD, laat je onderzoeken en tot zover, inderdaad, klep dicht.

*) De onzichtbare barrière als gevolg van een complex geheel aan structuren in door mannen gedomineerde organisaties, die vrouwen het opklimmen naar leidinggevende functies belet (Encyclo.nl).

dinsdag 15 december 2015

Het bruist van jewelste

En, lukt het 'n beetje met dat vernieuwde centrum in Best? Wat? Het bruist, het bruist van jewelste, al was het alleen maar de waterstraat op het met ministeentjes in waaiervorm herbestrate plein. Ik ging afgelopen zaterdag even kijken, ook al omdat mij signalen bereikten dat je in de Bestse winkelcentra over de hoofden kon lopen. Even niet gedacht aan de kunstijsbaan. Het stond vol tenten voor het gemeentehuis, dus niks spuitende fonteinen. 

Waar doet die waterstraat me trouwens aan denken? Aan het centrale plein in het Jurastadje Lons le Saunier – met dit verschil dat daar wel dertig stralen uit de grond komen. Niet gek voor een plaats van maar 18.000 inwoners. 

Best heeft een behoorlijk actieve Twitterbevolking en uit die bron vernam ik eind vorige week de klacht, dat er rond de Hoofdstraat geen parkeerplekje meer vrij was. Ook niet op die grote parkeerplaats achter de Odulphus? Echt niet. Aan de klacht werd de vurige wens verbonden, de parkeerkelder aan de Molenstraat voor het publiek 'open te gooien'. Ooit stonden er in Best langs de straat grote borden Ga toch fietsen, maar dat was nog in de tijd van wethouder Jan van Beerendonk, dus dat is verrekte lang geleden. 

Intussen vlei ik mij met de gedachte dat de parkeerdruk in het centrum niets te maken heeft met het al dan niet toelaten van autoverkeer op het stuk Hoofdstraat tussen de Nazarethstraat en de Nieuwstraat. Of toch wel? Is hierdoor niet bewezen dat de mensen bereid zijn massaal naar de winkels te komen, ongeacht de vraag of ze daar letterlijk langs mogen rijden of niet? 

Ik vraag me echt af, waarom we in dit stadje zo lang moeten discussiëren over de vraag half, helemaal of niet open stellen van de Hoofdstraat. Waarom daar nu weer een arbeid en geld verslindend onderzoek naar moet worden ingesteld. Een onderzoek, waarvan de uitkomst tamelijk voorspelbaar is. Kijk nou eens om je heen in dit land en je ziet overal voetgangersgebieden, die heel wat groter zijn dan dit straatje. Een straat waarvan het nieuwe profiel met terrassen en zonder trottoirs helemaal is toegesneden op rustig kuieren en luieren. 

Ik heb een kerst- annex nieuwjaarsgedachte. En die gaat over een gemeenteraad die een besluit durft te nemen, ongeacht de vraag of er wel een draagvlak voor is. Gewoon op basis van gezond verstand, zonder angst daar in 2018 (dat is nog twee jaar hoor) bij de verkiezingen op te worden afgerekend.

(Gesproken column voor Omroep Best, 16.12.15 - Ook op Facebook is een fikse discussie over het al dan niet afsluiten van de Hoofdstraat aan de gang.)

maandag 14 december 2015

Excuus zonder schuld

Al eerder heb ik mij uitgelaten over het slikken of stikken, waaraan driekwart van de regionale dagbladen, onder de Persgroep zijn overgeleverd. Het nieuwe beleid, waarbij minstens de helft van de krant en de weekendbijlage onder leiding van het Algemeen Dagblad elders worden gemaakt, heeft tot een akelig stemmende gelijkvormigheid geleid. Elke regionale nuancering op deze pagina’s ontbreekt. Het is allemaal reuze efficiënt, maar als de Belgische eigenaren denken dat ze hiermee de regionale journalistiek overeind kunnen houden, dan heb ik daar mijn ernstige twijfels over.

Intussen varen de plaatselijke gratis weekbladen, die dicht op de huid van de lezer zitten – er verschijnen zelfs nieuwe titels – er wel bij. Ze pikken ook steeds meer van de regionale advertentiemarkt in.

Afgelopen zaterdag zag de hoofdredactie van het Eindhovens Dagblad in haar wekelijkse rubriek Beste lezer zich genoodzaakt haar verontschuldigingen aan te bieden voor iets, waaraan zij part noch deel had. Een excuus zonder schuld. In een interview met de nieuwe baas van Shell Nederland, de Helmondse Marjan van Loon, heette het dat Helmond ‘volgens de overlevering bekend staat als een notoir boevennest’.

Leg dat nu maar eens aan je uiteraard woedende lezers, die eerst hun Helmondse Courant en vervolgens de titel Helmonds Dagblad aan ´Eindhoven´ moesten afstaan.
´Hoofd opinie´ Chris Paulussen kwijtte zich prima van deze taak in de geest van ´ongepast, niet recht doend aan de wijze waarop juist Helmond in de afgelopen decennia met succes heeft gewerkt aan zijn reputatie´.


Weliswaar is hiermee de brand geblust, maar het het blijft – zie boven – natuurlijk smeulen.

maandag 23 november 2015

Coco/Koko

Wat coco is, weten alleen financiële bollebozen. Daarom citeer ik gemakshalve maar even de nrc. Die krant reconstrueerde onlangs ‘hoe banken, aangevoerd door ING, meeschreven aan de wet die ze een fiscale aftrek van 350 miljoen euro per jaar geeft op coco-obligaties’. Volgens minister Dijsselbloem is daar niks mis mee. Niettemin beloofde hij de Kamer meer helderheid over dit soort zaken. Ik zou zeggen, zit er maar niet mee. Er zijn de laatste weken wel andere dingen om ons druk over te maken en waarschijnlijk is ‘coco’ daardoor alweer bijna vergeten. Stellig tot genoegen van Dijsselbloem. Laat ik het over Koko  hebben, da’s veel gezelliger.

Koko is een Friese Stabij, een wit met zwarte jachthond, verblijvend achter het hek van de overbuurman van onze Stadse Boerin. Tenminste als alles goed is, maar daarover later.

De Stadse Boerin heeft ook een hond: Luna, een schat van een boxer, die op gezette tijden woef zegt en het daarbij laat. Luna en Koko zijn maatjes. Dat is overduidelijk.

Anderhalf jaar geleden kreeg Luna acht puppies, na een gezellig samen zijn met, nee niet met Koko, maar met een stoere rasgenoot, genaamd Cesar. Zie deze filmpjes. Ze gingen als zoete broodjes over de toonbank, als je me deze beeldspraak toestaat. Het smaakte naar meer, dus was Luna een maand of wat geleden op de bestemde tijd weer bij Cesar. Niks, nada. De staart tussen de benen. Dan maar niet. De Stadse Boerin zei: ‘Cesar had twintig minuten vast moeten zitten’. Uh? Dit soort informatie over hondenseks – wat zeg ik nou  weer – gaat mij boven de pet.

En toen kwam de aap uit de mouw. Ondanks strenge maatregelen, was het Luna gelukt, ‘n dagje met Koko te gaan stappen. De rest laat zich makkelijk raden. Liefde met de buurjongen. Afgemat kwam ze weer opdagen.

Het werden zes pikzwarte hondjes met de witte staartpuntjes van Luna. Zwart is dominant, dat is bij koeien ook zo, zegt de Man van de Stadse Boerin. Je kunt er nog niet alles van zeggen, maar er is een zeer aanvallig nieuw ras ontstaan, dat is duidelijk.


‘Ik krijg dekgeld,’ roept Koko’s baasje.

PS Dit is trouwens ook een leuke van Peter van den Besselaar op zijn TilburgDailyPhoto Daar is Coco een papegaai.

dinsdag 17 november 2015

Niets is zeker, maar wees niet bang

Nadenkend over dit maandelijkse stukje voor uw omroep, dacht ik: het was een bewogen week. Voor Best, jazeker. Maar niets is zeker want vrijdagavond laat klonken over de radio de alarmkreten uit Parijs. We waren net naar bed gegaan en ik ving het een en ander op via een oortje; besloot mijn Levensmaatje er niet meer mee te belasten
.
Vorige week, bij sporthal Naestenbest, sprak ik even met twee jonge migranten, die daar met 195 anderen, zo goed en zo kwaad als dat ging, gehuisvest waren. Ze leken me niet goed te begrijpen, maar dat kan ook aan mijn Engels hebben gelegen. Ze gedroegen zich hoffelijk en beleefd, maar onzeker en verlegen. Vind je het gek? Hoe zouden ze zich nu voelen, na Parijs? Het duivelse geweld is hen immers achterna gereisd en hier in Nederland is sinds 13 november het meest gehoord: ‘het komt nu wel erg dichtbij.’

Voordat ik overschakel naar ons eigen Best, wil ik hierover nog twee dingen kwijt. In Frankrijk is deze oorlog al járen aan de gang. Het heeft met zijn Afrikaans-koloniale verleden te maken, met tien miljoen islamitische inwoners – let wel, goeien en kwaaien – en met hun abominabele situatie in de voorsteden van vooral Parijs. Ja, IS claimt de aanslagen, maar ze kwamen niet uit het Midden Oosten, ze kwamen van binnenuit, als we België daar bij mogen rekenen – over dichtbij gesproken. Tweedens: angst is de slechtst denkbare raadgever. Angst is precies wat die monsters ons toewensen. Dus Levensmaatje zegt: ‘Ik ga niet onder de tafel leven.’

Dat laatste wil bij voorbeeld zeggen, dat onze verantwoordelijkheid voor de vluchtelingen ongewijzigd is. Wat dat betreft heeft Best zich vorige week van zijn beste zijde laten zien. Het gemeentebestuur dat – ondanks de vele onzekerheden – de organisatie van de opvang uitstekend in de hand hield, de inwoners dankzij de mogelijkheden van het internet, tot in de details op de hoogte hield en vele Bestenaren en plaatselijke ondernemers wist te inspireren tot aanvullende hulp, van het wassen van de kleren van de gasten en het aanbieden van skeelers tot en met de actie van Bestse kinderen om het kroost van de vluchtelingen op snoep te trakteren.

Natuurlijk is een tijdelijke huisvesting van 200 mensen gedurende enkele dagen niet te vergelijken met een permanent AZC voor 500 asielzoekers, maar toch. Niets is zeker. Burgemeester Van Aert kon desgevraagd niet anders zeggen dan dat een nieuw beroep van het COA voor crisisopvang vroeg of laat verre van ondenkbaar is.

Intussen kunnen we wel weer eens aan onszelf denken. Ik liep over het vernieuwde Raadhuisplein en las daar het gedicht van Merel Morre, waarvan de letters als een rooster in de metalen afdekking van een afvoergoot zijn aangebracht. Grappig zoals de dichteres de letters b e s t hier en daar in haar tekst heeft verwerkt, zoals in ‘je BESTeelt me een beetje van het gevoel alleen te zijn’  Het is een warm gedicht. Precies wat we nodig hebben in deze onzekere tijd.


(Gesproken column Omroep Best, onder meer 18.11.15, 18:10 uur.)

woensdag 11 november 2015

De taal is een ganzenvolk

'De taal is gans het volk', zei een negentiende-eeuwse dichter. Nou, om wat preciezer te zijn: ‘De tael is gantsch het Volk’. Je komt ook tegen: 'De taal is gans een volk' en een staatssecretaris van cultuur, oud-literatuurcriticus, maakte er zelfs 'van gans een volk' van. Mijn vader, in zijn vrije tijd geneigd tot absurdismen, spotte 'een ganzenvolk'.

De spreuk zou opgang hebben gemaakt in de periode dat België nog deel uit maakte van het Koninkrijk der Nederlanden onder Willem I, een vorst die veel meer voor het zuidelijke landsdeel heeft betekend, dan de afscheidingsbeweging rond 1830 wilde doen geloven. 'De taal is gans het volk' werd toen ingezet ter emancipatie van de Nederlandse taal in Vlaanderen. Over de uitvinder  ervan zijn de geleerden het niet eens; iemand die vaak wordt genoemd is de priester-dichter Guido Gezelle. Overigens denk ik, dat de Vlaamse schrijver Hendrik Conscience met zijn nationalistische De Leeuw van Vlaanderen ('Hij leerde zijn volk lezen') heel wat meer invloed op het taalgebruik in het zuiden heeft gehad.

Meer dan ooit ben ik voor 'van het volk'; er zijn er teveel die zich – al dan niet goed bedoeld - de totale zeggenschap over onze taal aanmeten. In een recent verschenen boekje met zogenaamde vergeetwoorden (ik zou voor zoiets van mijn hoofdredacteur op m'n donder hebben gekregen, in de tijd dat taalpuristen nog volop oorlog voerden tegen germanismen) onderstreept Van Dale Uitgevers – ik zei het al eerder: een geldmachine – haar hegemonie met de volgende mededeling: 'In deze uitgave zijn enkele kenmerken aangebracht die het ongeoorloofd kopiëren van (een deel van) deze uitgave kunnen aantonen.' Kom op zeg.

Dat boekje (160 blz.) '1000 vergeetwoorden om te koesteren', kwam tot stand dankzij de radiorubriek De Taalstaat van Frits Spits, waarin Nederlanders en Vlamingen 'vergeten' woorden konden (en nog kunnen) aandragen, om vervolgens door Nelleke Noordervliet tot 'adoptieouder' van dat woord te worden benoemd. Wij zeggen wel eens tegen elkaar: 'Teveel Nelleke', vanwege de mate waarin de beroemde schrijfster als bijzitter (vergeten woord) in allerlei radio- en t.v.-programma's wordt gesignaleerd. Zij is dan meestal aangeschoven, een presentatoren-cliché dat zo gauw mogelijk vergeten moet worden.

Dat Nelleke, respectievelijk Van Dale, niet het laatste woord hebben als het over taal gaat, blijkt uit sommige eigenaardigheden als de veelvuldig terugkerende vermelding: Belgisch-Nederlands, terwijl er qua taal geen Belgen zijn, hooguit Vlamingen en Walen. Standaard Nederlands en Zuid-Nederlands zou meer voor de hand hebben gelegen. (Mijn Eindhovense schoonvader zaliger dronk altijd een tasse koffie en geen kop.) Het woord binst (terwijl) wordt opeens 'gewestelijk' gemerkt, terwijl het puur Vlaams is. En dan de doodzonde: Het woord schaften, waarvan ook de eerste betekenis is vergeten, de pauze-boterham van de arbeider, voordat die medewerker ging heten. De Friezen hebben het bij het rechte eind met hun tegeltjeswijsheid De tiid hâldt gjin skoft (De tijd staat niet stil).

Ach, muggenzifterij. Ik voel me nu net een voetbalsupporter die de nationale coach de les leest. Maar de taal is 'van ons', dus ook van mij hè? En het is natuurlijk een leuk boekske, vol ´vergeetwoorden´ waarvan ik er nog heel wat met veel plezier gebruik… Wie ze niet meer snapt, gaat maar Kuifje lezen of what's appen.

maandag 2 november 2015

De Automens

De automens is een belangrijk wezen. Voelt zich althans zo. Soms kom ik, min of meer bij toeval – zelf ben ik geen automens, ik word uitgelachen als ik het nalaat, af en toe ‘een linker bocht af te snijden’ – terecht bij de Nationale Autoshow op BNR. Het programma, waarin kenners over elkaar heen buitelen met hun macho-geleuter over alles wat met het vierwielig fenomeen te maken heeft. Het is vaste prik op vrijdagmiddag en wordt tijdens het weekeinde, dag en nacht herhaald.

Dit weekeinde was er Groot Nieuws. Dealer Kroymans in Hilversum mocht de James Bond Aston Martin DB10 zaterdag gedurende 6 uren in zijn showroom aan de liefhebbers laten zien; men verwachtte duizenden. Of dat in de praktijk zo ook is uitgepakt is mij niet bekend. Vind ik eerlijk gezegd ook niet zo interessant. Wel de in de autoshow ietwat besmuikt geventileerde raadgeving, in verband met die verwachting, met het openbaar vervoer (OV) naar Hilversum te komen!

De zelfbenoemde belangrijke automens was nog anderszins dit weekeinde in het nieuws. Dat kwam door een persbericht van ANWB autoverzekering over de manier waarop echtelieden c.q. levenspartners op elkaar reageren als een hunner in het belangrijkste bezit (afgezien van het huis) beschadigt. Dat schijnt zo erg te zijn, dat sommige kranten daaraan de pakkende kop ontleenden: Autoschade levert vaak ook deuk in relatie op.

Pakkend maar nagenoeg bezijden de waarheid want wat is er dan helemaal aan de hand? Van de vrouwen is 9 procent ‘boos of geïrriteerd’ als manlief brokken maakt; Bij de mannen is dat 6 procent. En dan komt er, althans in de krant, ‘n soort nuancering waarvan ik in dit verband geen chocola kan maken: Mannen zijn vaker teleurgesteld in hun wederhelft (12%) dan vrouwen (8%). Vanwege dat deukje? Of is het een soort druppel die een emmer doet overlopen?

Boeiend wezen, de mens, al dan niet in bezit van auto.

dinsdag 20 oktober 2015

Anonimiteit op internet ziekmakend

Er was ‘weer eens’ een incident tussen asielzoekers en, laat ik zeggen, hoog en droog gevestigde Nederlanders. Heel kort, maar volledig als ik een bericht op de website van Omroep Brabant goed interpreteer: Buurtbusje rijdt van Rijen naar het azc in Gilze. Vader, moeder en kind willen instappen. De bus zit vol en de vader mag niet meer mee. Boos slaat hij met zijn hand tegen de bus; een andere man schopt tegen de wielen. Aanvankelijk baseerde OB haar bericht blijkbaar op mededelingen van de gezond-verstand-krant: ‘dronken asielzoekers belagen vrouwelijke buschauffeur’. Daar moest de omroep op terug komen, zeker ook nadat de politie had verklaard dat ‘de kwestie enorm was opgeblazen.’ Kun je wel zeggen.

Maar het kwaad was al geschied. Een stroom reacties in de geest van ‘Het is niet voor niets oorlog daar, het zijn achterlijke idioten’ (Het lijkt wel de stem uit een graf in Italië.) Allemaal anoniem natuurlijk. Gelukkig bestaat er ook zoiets als een zelf corrigerend vermogen onder de Nederlanders. Opa Bokma was de eerste die iedereen weer met de voeten op de grond zette. Anderen veegden de omroep de mantel uit, omdat die in eerste instantie doodleuk De Telegraaf had overgeschreven.

Ik vind het de moeite waard om het betoog van Bokma over te nemen: Ik lees net de gewijzigde versie van het gebeuren. Volgens dit artikel is iemand boos dat hij niet mee kan in de bus ( waar zijn vrouw en kind al in zitten ) omdat de bus vol is. Uit boosheid geeft hij een klap tegen de bus. Ik zie geen afwijkende reactie. Gebeurt in uitgaanscentra wekelijks.
Wat ik wel zie is een grote opgefokte reactiemachine van mensen die reageren op een onvolledig en daardoor foutief artikel dat OB (alweer) overgenomen heeft van de grootste roddelkrant van Nederland.
Ik laat iedereen in zijn waarde wat betreft zijn of haar gedachtes en uitspraken, maar laten we elkaar niet gek maken en meegaan in deze beperkte vorm van massahysterie.



Een hysterische wolkbreuk als deze zou overigens voorkomen kunnen worden, als media op internet het voorbeeld van de kranten zouden volgen en de mogelijkheid tot het anoniem (onder schuilnaam) reageren zouden afschaffen. Dat zou het ‘eerst denken en dan pas doen’ bevorderen. Hoe zit het trouwens met de moderatie van de inzendingen bij OB? De omroep blijft verantwoordelijk.

dinsdag 13 oktober 2015

De mening van een ouwe zeur

Een van de aardigste programma's van NPO Radio 1 vind ik De Taalstaat van Frits Spits, in lunchtijd op zaterdag. Het wordt in de gids aangekondigd als een 'vrolijk en informatief programma over onze taal'. Laat dat maar aan Frits over; hij is van 1948, dus weet waar hij het over heeft. Onderdeel van het programma is de uitnodiging aan de luisteraar, een ten onrechte vergeten woord aan te dragen. Afgelopen zaterdag was dat een psycholoog die verklaarde het woord pruilen met veel succes in zijn praktijk toe te passen. (Man met kort lontje draait helemaal bij, als de psycholoog hem voorhoudt dat hij 'dus pruilt'.) Mijn suggestie voor het vervolg: pruillip.

Vanwaar mijn waardering voor de oudere mens die van wanten weet? Laat ik maar eens opscheppen: ik pretendeer er zelf een te zijn. En hoe voelt dat? Nou, tamelijk bizar. Ik vraag me wel eens af of ik nog wel een mening mag hebben. Begin nu niet over de vrijheid van meningsuiting want dat begrip is de laatste weken weer te vaak misbruikt en niet alleen door Geert Wilders, als hij weer eens iets walgelijk vindt.

Afgezien van de taal (het Groene Boekje is een Groen Boek geworden) verandert er in wereld en maatschappij in korte tijd zoveel, dat je niet eens erg oud hoeft te zijn om het niet allemaal meer bij te benen. En toch, nieuwsfreak en bemoeial die ik ben, probeer ik het. Alleen realiseer ik me voortdurend mijn gevorderde leeftijd, waarbij ik mezelf – en mijn Levensmaatje doet dat ook – afvraag: ben ik 'een ouwe zeur' aan het worden? Let wel, dit  soort kwalificaties kan de beste overkomen. Zo werd de kampioen van de columnisten in de vorige eeuw, Jan Blokker, in de laatste fase van zijn leven voor 'ouwe brombeer' uitgemaakt en na 35 jaar door de Volkskrant bij het grof vuil gezet.

En? Hoewel mij onlangs werd toegevoegd dat ik de lat hoger moet leggen, ben ik een fervent gebruiker van het sociaal medium Twitter. Vooral om 'n hoop interessante mensen (meestal geen BN-ers) en instanties, waaronder vooral buitenlandse kranten, te volgen. Maar af en toe moet ik natuurlijk ook m'n ei kwijt. Zo maakte ik eens 'n kritische opmerking over een columniste die haar ontboezemingen vergezeld laat gaan van een mijns inziens laf portret met over de ogen getrokken pet.  Wat er dan mis was aan die foto. Ik zei: ga zo maar eens brandstof tanken, dan merk je het wel. De conclusie van mijn opponente was dat mijn opvatting een leeftijdsdingetje was. Kijk, dat bedoel ik nou.

(Gesproken column, Omroep Best o.m. 14.10.15, 18:10 uur)

dinsdag 29 september 2015

Nooit, echt nooit, moet boom wijken voor verkeer

Nooit, maar dan ook echt nooit moet een boom wijken voor het verkeer. Ook niet als iemand tegen zo’n boom is gebotst en dat niet heeft overleefd. Het is namelijk nooit de schuld van welke boom dan ook.

Om de haverklap duiken er berichten op over plannen tot het rooien van bomen ‘omdat ze een vlotte afwerking van het verkeer in de weg staan’ – of argumenten van gelijke strekking. Vaak gaat het om secundaire (provinciale of gemeentelijke wegen) waar een maximum snelheid geldt, eenvoudig omdat de omstandigheden geen hoge snelheden toestaan.

Het zijn niet zelden wegen die een bestanddeel vormen van een fraai natuurhistorisch landschap. Een bekend voorbeeld in mijn buurt is de kronkelende weg Best-Sint-Oedenrode door het populierenlandschap van de Meijerij. Die is onlangs door Best fiks onderhanden genomen en momenteel is het Rooise deel aan de beurt. Bomen zijn en worden daar zoveel mogelijk ontzien; zonodig vindt herplanting plaats. Terecht is het ook de bedoeling, daar straks een maximum snelheid van 60 km/u in te voeren. Bevalt dat de automobilist niet? Dan maar de omweg over de A-wegen; die zijn er genoeg.

In het Brabants Dagblad lees ik nu weer een  bericht over een bomengevecht in Goirle. Daar staat een eik op de oprit van een particulier en daar is een jongeman uit het Belgische Poppel tegen aangebotst met voor hem fatale gevolgen. ‘Op advies van de politie’ zou die boom moeten wijken. Leiden…eh.. Goirle in last. Er is een handtekeningactie tot behoud van de eik opgezet en de kwestie is intussen tot op het niveau van de Raad van State geraakt.


Weg met die kettingzaag dus. Of ter plaatse een maximum snelheid geldt, is mij niet bekend, maar mijn advies richting politie luidt hoe dan ook: handhaven. Bomen kappen is nooit een oplossing. Nooit nie, zeggen ze in Brabant.

dinsdag 15 september 2015

Glazenwasser

'n Paar weken geleden, overleed op gezegende leeftijd, Leo de Bever, vooraanstaand architect te Eindhoven. De bouwkundige sporen die De Bever heeft nagelaten zijn niet mis. Het Evoluon, icoon van de stad, bij voorbeeld. En in Best de Lidwinakerk, aanvankelijk om haar originele ronde vorm vaak aangeduid als 'de circuskerk'. Eerder ontwierp hij op uitnodiging van burgemeester Guido Notermans het nieuwe gemeentehuis. Dat raadhuis stond met het front naar d'Ekker. Het had daar een balkon. Dat was in die tijd wettelijk verplicht, voor het afkondigen van belangrijke mededelingen. De burgemeester ging daar op staan bij gelegenheden als de kinderaubade op koninginnedag en bij de ontvangst van Sinterklaas.

Er was ook een lage, langwerpige vleugel aan de Hoofdstraat, waarin Cees van Helvoort met zijn Gemeentewerken en Bedrijven was gevestigd. Intussen is het gemeentehuis (wederom onder architectuur van De Bever) niet alleen drastisch verbouwd en uitgebreid, maar als het ware ook omgedraaid. Het balkonnetje is er nog steeds, 'n beetje verstopt tussen de bouwblokken en dient nu als rookplaats voor raadsleden tijdens schorsing van vergaderingen.

Het overlijden van architect De Bever maken bij mij weer flink wat Bestse herinneringen los. Zo was daar het mysterie van de bouwmaquette van de Lidwinakerk, waarvan onverhoeds een foto in het Eindhovens Dagblad verscheen, tot ontsteltenis van onder anderen de redactie van het dagblad Oost-Brabant, dat met het ED in een felle concurrentiestrijd was verwikkeld. De foto was onscherp, maar toch… Het mysterie is, na de fusie van beide kranten, in geuren en kleuren uit de doeken gedaan door de legendarische ED-verslaggever Piet de Bont.

In die prehistorische tijd werkten de regionale kranten nog met plaatselijke fotografen, tevens fotohandelaren. Ik hoor nog een collega 'n foto van een duivenmelker bestellen met de woorden: 'Zet 'm maar 'n duif op z'n kop.' De streekredactie van het ED (Piet de Bont dus) had een melkboer in Nuenen ontdekt, die handig was met de camera: Toon van de Wildenberg. Die had trouwens een charmante, van origine Russische echtgenote als assistente: Anouschka, die met haar Zizi Jeanmaire-kapsel overal gemakkelijk toegang had. Dit even terzijde.

De Bont was er achter gekomen dat de maquette van de te bouwen Lidwinakerk voor een slaapkamerraam van de eerder gerealiseerde pastorie stond. Hij kwam met Toon van de Wildenberg overeen dat die als glazenwasser een ladder naar dat raam zou beklimmen. Zo gezegd zo gedaan, alleen...het regende dat het goot. Niet direct het geijkte moment om ruiten te poetsen. Dat dachten enkele mensen van de rijkspolitie, die toevallig in hun surveillance-auto passeerden, ook. Dialoogje:
'Is het niet te nat voor dat werk?'
'Sterker nog, 't is gekkenwerk dus ik schei er maar mee uit,' repliceerde Toon.
Maar de foto was al gemaakt en de politie reed door.


(Gesproken Column Omroep Best, 16.09.15)  

woensdag 9 september 2015

Bedrijfsleider

‘Bedrijfsleider van het kabinet’, zo betitelde Felix Rottenberg PvdA-leider Diederik Samsom. Is dat nou een compliment of een diskwalificatie? Bedoeld is natuurlijk het laatste, maar de zichtbaar zenuwachtige fractievoorzitter in de Tweede Kamer had zijn opponent in de partijtop makkelijk kunnen piepelen door er een eigen draai aan te geven.

Immers, een bedrijfsleider, tegenwoordig ook wel vestigingsmanager of filiaalhouder/-beheerder genoemd, is de man van het totale overzicht, de onmisbare alleskunner die ervoor zorgt dat de boven hem gestelde directeuren en bestuurders, achteroverleunend hun bonussen tegemoet kunnen zien. De ziel van het bedrijf.

Is er iets mis aan die m/v? Niet per definitie en in de vergelijking met de aanvoerder van een regeringsfractie valt de bedrijfsleider ook niets te verwijten, tenzij Rotopberg wil dat de bedrijfsleider oprot. Dat laatste is natuurlijk zijn bedoeling. Samsom krijgt de schuld van alles, op gezag van Rottenberg, die vervolgens erkent dat hij een stomme vent is. Behoort hij trouwens wel tot de partijtop? Wat is zijn functie meer dan die van mede-uitvlooier van de nieuwe kandidatenlijst voor de vroeg of laat te houden kamerverkiezingen?

Wat bepaalt Rottenbergs gezag, behalve dat hij op gezette tijden zittende PvdA-politici ‘een kunstje flikt’? Als hij de partij-ideoloog wil uithangen, moet-ie toch meer in huis hebben, respectievelijk van stal kunnen halen Ik zie hem toch eerder als kletsmajoor dan als redder van de Nederlandse sociaal-democratische waarden, ooit ideologische veren genoemd.

donderdag 3 september 2015

Spuit Elluf

Het PvdA-kamerlid Mei Li Vos vindt dat de Goede Doelen volledige openheid van hun boekhouding moeten geven, zodat de donateurs (u en ik) weten, hoe hun geld wordt besteed. Daar hadden we vroeger een uitdrukking voor: spuit elf geeft ook nog modder.

Ik schreef  ‘u en ik’ maar eigenlijk klopt dat niet. Ik doneer al jaren niet  meer vanwege het ontbreken van die openheid, de strijkstok, de exorbitante salarissen en – dat gegeven komt er nu weer bij – de tonnen die door een aantal instanties als het Prins Bernhard Cultuurfonds, het Aidsfonds en Plan Nederland worden uitgegeven aan de huur van riante grachtenpanden in Amsterdam. Sommigen motiveren dat met drogredeneri als ‘zitten we lekker dicht bij elkaar; goed voor de onderlinge contacten’. Alsof afstand in dit digitale tijdperk nog enige rol speelt.

Ik neem het kamerlid Vos niet kwalijk dat ze deze understatement plaatste. Ze werd tenslotte door de krant om haar mening gevraagd.

De Kamer debatteert deze week, op instigatie van Arie Slob (Christen Unie) naar aanleiding van de uitlatingen van MP Mark Rutte over Dikke Ikke. Over de uitkomsten van dit debat, dat volgens mij een zinnige discussie over dringender vraagstukken als dat van de vluchtelingenstroom in de weg zit, maak ik mij geen enkele illusie. Verdubbel als regering tzt maar weer lekker het opgehaalde bedrag bij een of andere selfkick tv-actie voor een nader te bepalen goed doel, zonder te weten waar het geld blijft.

woensdag 2 september 2015

Kinderen en klimaatverandering

In het onderzoek naar ‘de staat van het onderwijs’ dat momenteel door 14 regionale kranten wordt uitgevoerd, mis ik vragen  over de actuele milieuproblematiek, in het bijzonder de CO2-uitstoot en de klimaatverandering, waarvan wij deze zomer vrijwel dagelijks de nare gevolgen ondervinden.
Heeft het schoolgaande kind daar niets mee te maken? Is het daar niet in geïnteresseerd?

In de brievenrubriek Achterwerk van de vpro gids, die ik altijd even doorkijk, om me ervan te vergewissen of er voor de jongeren nog meer is dan eerste liefdes, seksualiteit, coma zuipen en pesterij op school, is momenteel een discussie gaande over de manier waarop wij met onze planeet aarde omgaan. De toon is behoorlijk cynisch, kan ik wel zeggen. Zo lees ik: ‘Als het buiten regent, zullen veel kinderen (…) vragen of hun ouders ze met de auto naar school wil brengen. Dat soort dingen kun je niet veranderen met een brief in de vpro gids.’

Toevallig regende het even flink, toen ouders vanmorgen met hun kinderen naar school fietsten. Hoorde ik een moeder tegen haar dochtertje zeggen: ‘Gossie wat ‘n regen. Als dat straks ook zo is, zal ik je dan met de auto ophalen?’ Met als klap op de vuurpijl: ‘Vind je dat goed?’

De reactie van het meisje heb ik niet meer opgevangen. Jammer want ik had graag gehoord: ‘Ach nee, laat maar, die paar druppeltjes.’

Kinderen zijn soms slimmer dan hun ouders. Een kleinzoon van me spreekt zijn vader (employé) af en toe aan op de ‘wandaden’ van Shell.

dinsdag 1 september 2015

Rotonde

Eigenlijk houd ik wel van rotondes. Officieel, voor de wet, heten ze verkeersplein, maar niemand zegt dat, zoals ook niemand, behalve de ambtenarij, zegt dat een rotonde gereed is. De nieuwe rotonde in de halve Bestse Ringweg bij MAKRO en Philips Healthcare is klaar.

Het eerste verkeersplein in Nederland was halverwege de vorige eeuw een rotonde in Venlo. Om de situatie te illustreren: Utrecht-Den Bosch (nu A2) had toen nog talloze gelijkvloerse kruisingen zonder verkeerslichten. De Venlose rotonde was een tegemoetkoming aan de winkelende Duitsers die al met het verschijnsel vertrouwd waren (voorrang!). Duitsland liep voorop.

De rotonde is de ideale beveiliging van gevaarlijke wegkruisingen en verdient dan ook veruit de voorkeur boven verkeerslichten. Bij handig gebruik (het ‘nieuwe rijden’ waaraan het rempedaal nauwelijks te pas komt) heeft ze een ‘mild temperende’ werking op het autoverkeer. Belangrijk voor de doorstroming is wel het gebruik van de clignoteur: alleen bij het verlaten van de rotonde.

Een rotonde vergt veel ruimte, waardoor ze niet altijd toepasbaar is. Hoewel, in Engeland hebben ze virtuele rotondes: niet meer dan een flinke stip midden op de kruising en dat werkt zo goed dat het verbazingwekkend is dat men daar op het continent nog steeds niet aan wil.

Over de noodzaak van de nieuwe rotonde in Best heb ik trouwens mijn twijfels, tenzij men vindt dat op de Ringweg zoveel mogelijk kruisingen hiermee moeten worden beveiligd. De kruising bij MAKRO/Philips (nieuwe uitrit) was best overzichtelijk en er gebeurde bij mijn weten nooit wat.

maandag 31 augustus 2015

Frans van der Mespel

Stilletjes is hij weggegaan, 79 jaar oud. Frans van der Mespel, bij actief leven sportredacteur van de toenmalige Brabant Pers (onder meer ED) en bij de lezer vooral bekend van zijn verslagen van de Tour de France, jaren achtereen. Ik kwam hem nog wel eens tegen, bij onze wandelingen door de Bestse wijk Heuveleind of in de Bibliotheek, waarvan hij trouwens 'n tijdje bestuurslid was. ‘n Vluchtig praatje, eigenlijk wel passend bij de tamelijk oppervlakkige relatie die we beroepsmatig hadden. En mijn Levensmaatje kende hem van de Bridgeclub.

Frans was een rustige man, bij het laconieke af. Soms kon hij je op het werk in de kantoortuin aan de Erica in Best (waar toen de vitale delen van de redacties zetelden) iets toeroepen want dan had hij weer een leuke mop. Het mooiste was dan, als hij teruggreep naar zijn ‘moedertaal’, het Rotterdams. Overigens was Frans volledig in Brabant geïntegreerd; in zijn overlijdensadvertentie wordt hij ons pap genoemd.

Meermalen heb ik overwogen, hem voor te stellen samen nog eens naar de live-verslagen van de Tour te kijken. Ik wilde wel eens weten hoe hij daar nu tegenaan keek. Het is er niet van gekomen. Ik had de indruk dat hij daar niet meer voor in was.


Stilletjes. Op de redactionele pagina’s van het ED mis ik een bericht over zijn overlijden. Verbazingwekkend is dat niet. Journalistiek is naar mijn mening een nederig vak. Je bent iemand, zolang je het uitoefent, daarna niet meer. Of je moet gespecialiseerd zijn in aandachttrekkerij. Zo iemand was Frans nu juist niet.

woensdag 12 augustus 2015

Word liever geen proefkonijjn

De Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW) is volgens een radiobericht van plan, autobezitters niet langer per post te waarschuwen dat ze naar de APK-keuring moeten. Ook dit zal worden gedigitaliseerd, met andere woorden – begrijp ik – dat je op de website van die dienst een account moet aanmaken, zodat je die waarschuwing elektronisch kunt ontvangen. De Belastingdienst ging haar voor, met dit verschil dat je van de fiscus nog steeds papier in huis krijgt gestuurd, als je dat wil.

Allemaal goed en wel, negentig procent van de Nederlanders heeft wel een computer, in welke vorm dan ook, maar waar blijft de vrijheid dat ding te gebruiken voor zover men dat wil? En er blijft nog een flink aantal ingezetenen over dat geen computer, tablet of smartphone heeft en er ook nooit aan zal toekomen. Daar hoef je niet verstandelijk beperkt voor te zijn. Dus, RDW, bezint eer ge begint.

Zelf behoor ik, in weerwil van mijn vergevorderde leeftijd, niet tot de digibeten. Al in de jaren zeventig werd op de krant waar ik werkte het zogenaamd Geïntegreerd Informatieverwerkend Systeem ingevoerd. We werden allemaal aan een terminal gezet, een beeldscherm met toetsenbord, dat verbonden was met een gigantische computer; zichtbaar draaiende schijven in een stofvrije ruimte. Als een groen lampje aan het plafond brandde, dan was alles in orde; werd dat lampje rood dan moest je de tekst waarmee je bezig was als de wiedeweerga opslaan, anders was je wellicht uren werk kwijt. Dat rode lampje wilde nogal eens in de middagpauze aangaan en dan klonk door de redactiezaal: quick fit!

Die vroege introductie van de computer op de werkvloer heeft mij in zoverre geen windeieren gelegd, dat ik meer dan 25 jaar geleden helemaal in the mood was voor een eigen thuiscomputer. Al gauw maakte ik ook kennis met het internet, nog voordat er kant-en- klaar-vensters bestonden waarop je maar hoefde te klikken om te komen waar je in de wereld ook maar wezen moest. Laat staan dat er al sprake was van plaatjes of filmpjes op de computer. In een zwart venster moest je iets intikken, wat dan in witte of groene lettertjes zichtbaar werd. Nou ja, de stoomtrein in plaats van de hoge-snelheidstrein. Al doende leert men en zo heb ik me met hulp van vrienden en computerbladen door alle Windowsversies heen een redelijke vaardigheid op computergebied eigen gemaakt.

Er is nu aanleiding, iets van die vaardigheid en ervaring aan u mee te delen, namelijk de met veel bombarie door softwaregigant Microsoft aangekondigde mogelijkheid om je computer met Windows 7 of Windows 8.1 gratis op te waarderen naar de nieuwste versie, Windows 10. Begerig naar alles wat nieuw én gratis is, ben ik daar vrijwel direct op in gegaan. Eerste reden: ik vond mijn Windows 7 namelijk wat aan de trage kant en aangezien wij thuis een netwerkje met twee computers en nog wat andere draadloze apparaten hebben, leek het me verstandig, ook de tweede laptop, draaiend op Windows 8.1, te upgraden zoals dat heet. In dat laatste geval verliep alles, voor zover ik nu kan overzien, vlekkeloos. Maar de voormalige Windows 7-computer zit nu met van alles in de knoop.

Laat ik u niet met allerlei details vervelen. De voornaamste klacht is dat software waaraan ik sterk gehecht ben, zoals Adobe Photoshop Elements, niet meer functioneert, terwijl de laatste versie van dat programma zich in Mijn Windows 10 verslikt. Voor zover ik kan nagaan is Virusscanner Kapsersky de enige die tijdig op het nieuwe besturingssysteem van Microsoft is ingehaakt en nòg heeft Kaspersky 2015 problemen met het dagelijks updaten van de database met de virusdefinities. Tussen haakjes: Elke kloojo die een nieuwe aanval op computers bedenkt, wordt door Kaspersky zo gauw mogelijk in de nek gesprongen. Vandaar die dagelijkse update.


Kort en goed, Windows 10 is nog niet voldragen en de meeste software-ontwikkelaars zijn er nog niet genoeg op ingespeeld. Dus hebt u een goed draaiend toestel, laat dat dan voorlopig zo. Wordt liever geen proefkonijn. Gratis overstappen kan nog tot 29 juli 2016. Tegen die tijd zijn heel wat kinderziektes overwonnen.

(Radiocolumn Omroep Best, 12 augustus 2015)

dinsdag 28 juli 2015

Lisa, blijf ons volgen, het smullen gaat verder

Als je de tv opbelt of mailt dat je regelmatig grote onderbroeken wast en die dan buiten te drogen hangt, komt de tv om dat te filmen. Bijkomend voordeel: de heer des huizes deelt in, wat heet, sappig  Peellands, gaandeweg mee dat hij nóóit de was doet. Ja ophangen doet-ie nog wel. Geen kunst aan, met die knijpertjes. Einde item.

Soms gaat er ‘n hoop sociale-media-geweld aan vooraf, zoals in het geval Lisa, het meisje van dertien met het uiterlijk van een 20-jarige, dat heimelijk de ‘ouderlijke’ camping verliet en dagen later in min of meer verholen gezelschap van een 41-jarige (!) man in een streekbus werd aangetroffen. ‘Ben jij Lisa?’ - ‘Nee.’ -  ‘Ga toch maar mee.’

Eind goed al goed? Dat zou ik toch maar eens even afwachten.
De reguliere media krijgen het via de asociale media voornoemd, in het bijzonder Facebook, allemaal op een presenteerblaadje aangeboden. Daar gooit iedereen zijn – elders zo fel geclaimde en verdedigde – privacy voor de wolven.

Zo kan het gebeuren dat je in de journaals – op één avond naar het lijkt eindeloos herhaald – de ouders van Lisa gezellig op de bank ziet zitten, vrolijk het land in blikkend met de woorden: ‘Een pak van ons hart. Ze is terecht. Iedereen hartelijk bedankt.’

Ik denk dus dat die vrolijkheid niet terecht is, althans op z’n minst voorbarig. Want het belangrijkste weten de ouders noch wij: wat is er de afgelopen dagen met Lisa gebeurd? De politie probeert daar achter te komen en ik vind het ronduit verbazingwekkend dat de ouders daar kennelijk niet over in spanning zitten.


De media nemen alvast een voorproefje op wat volgt, door nogal hypocriet het geijkte verhaal te brengen over ‘ouders die hun kinderen met media moeten leren omgaan’. Zo van: ‘morgen meer. Blijf ons volgen, het smullen gaat verder’.

dinsdag 21 juli 2015

Muggen, het moes nie magge

Vele jaren geleden was ik tijdens een vakantie aan de Neusiedlersee, in Neder Oostenrijk. Drie kenmerken (wie er meer over wil weten, raadplege bij voorbeeld neusiedlersee.nl): het meer is een geliefd weekenduitje voor de inwoners van Wenen, die zich bijzonder hoffelijk gedragen ten opzichte van anderen. Toen ik onder de stranddouche ging staan, was een hunner zo vriendelijk, die spontaan met de daarvoor bestemde trekker in werking te stellen en te houden. Ze maken er verrukkelijke wijn, die helaas niet geschikt is voor export (kan niet tegen vervoer) en, ten derde, het stikt er van de muggen.

Wat dus het meest in mijn herinnering is blijven hangen, is de avond met Wein,  Weib und Gesang, gevolgd door een nachtelijke jacht op het muggengespuis. Men kan zich voorstellen dat het een tamelijk ingewikkelde combinatie is.

Muggen, het moes nie magge. Maar ze gedijen het best bij de combinatie van zomerwarmte en stilstaand water. In het Peeldorp Griendtsveen weten ze daar alles van sinds men in die omgeving bezig is met zogenaamd natuurherstel, inclusief het verhogen van de grondwaterstand. Men wil het oorspronkelijke hoogveen terug, meldt het Eindhovens Dagblad, dat bijkans een halve voorpagina wijdt aan het muggenprobleem dat hiervan het gevolg zou zijn. De dorpsraad is zodoende in het geweer gekomen, acht de overheid aansprakelijk voor de muggenplaag en sluit zelfs ‘een gang naar de rechter’ niet uit. Maar of het zal lukken, de magistraat te overtuigen van oorzaak en gevolg, daar twijfelt de dorpsraad zelf ook wel ‘n beetje aan, evenals de boswachter ter plaatse: ‘Het is nu eenmaal een goed jaar voor de muggen.’


Ik denk dat de rechter zal zeggen: koop maar een goeie vliegenmepper. Pats!

dinsdag 14 juli 2015

De truc is: blijven lachen

Ik geef toe, het kan soms moeilijk zijn, maar probeer bij het nieuws dat over je heen wordt gestort te blijven lachen. Anders is het niet vol te houden, toch?

Neem nou zo’n geval als dat van de rekenfout van 12 miljoen bij de exploitatie van de Internationale School in Eindhoven. Aan negatieve bedragen werd een rente-opbrengst toegekend. ‘Hoe verder in de min hoe hoger het rentebedrag dat geplust werd,’ schrijft het ED vandaag op de voorpagina. De lach die aan de kop valt te ontlenen, mag gerust sardonisch genoemd worden. Ik citeer: Financieel adviesbureau rekent niet goed; accountant ziet fout niet.

Hou op, ik houd het niet meer.

Het volgende is niet om te lachen, dus ik meld het vrijblijvend. Via via verneem ik namelijk dat de oudste inwoonster van Best (99) noodgedwongen in het ziekenhuis ligt, omdat er geen plaats voor haar is in de zorgsector. Wee het gebeente van de bestuurder die straks, al dan niet behangen met een ambtsketting, met een taart met honderd kaarsjes op haar verjaardag verschijnt.

Blijf lachen. Ook bij de leegstand van een fraai, nog geen tien jaar oud schoolgebouw in de wijk Heivelden, waarop als een schone belofte het reclamebord van een particuliere kinderopvang is aangebracht. Hoeveel rekenfouten zijn, respectievelijk worden hier gemaakt en door wie? Niet door de ouders in Heuveleind en Heivelden in elk geval, want die zijn wat de vrouwelijke helft betreft zo langzamerhand in de menopauze (schreef ik daat bijna memopauze) beland.


Laat ik het hier maar bij laten, het is tenslotte komkommertijd, al kun je dat aan de gezichten van de Grieken niet zien. De enige in dit circus die nog reden heeft tot lachen is Jeroen Dijsselbloem over zijn verlengde baantje.