Dit is nou ‘n sneeuwjacht

Vannacht had het Max-programma Nachtzuster  een sneeuwlijn. Wanneer het zou beginnen en hoe laat.

Nou, Vlissingen, meldde om 5 uur een vrachtautochauffeur die op het punt stond, thuis achter de gebreide broek te kruipen.

Hoera! Laat nu de kerst maar komen. Sneeuw is in dit land nog steeds niet gewoon. Maar reken erop dat zulks bezig is te veranderen. ‘Sneeuw is bevroren regen,’ meldde mijn vader hardvochtig toen ik ‘n jaar of zes was en ik weigerde dat te geloven, want had ik niet samen met m’n broertje gezongen: Engelkes schudt de bedjes op en láát de plumkes vliegen? En regen, veel regen zal ons deel zijn, al dan niet in bevroren vorm. Mijn dochter in de Auvergne kijkt jaloers via een webcam naar een witte Haarlemmer Markt en bereidt zich voor op een portie…ijzel en regen.

Intussen gaat het ook hier in Oost-Brabant gestadig door. Alles is wit, maar ik kijk uit op een tweekapper, waarvan de eigenaren ooit moeite zullen hebben met het verkrijgen van het bij verkoop tegenwoordig verplichte energielabel. Een groot deel van het pannendak wil namelijk maar niet wit worden.
Net als bij voetbal, zijn wij allen weerkundigen. Zo hoorde ik in voornoemd nachtradioprogramma een beller in dodelijke ernst beweren, dat-ie als volgt aan de lucht kon zien dat het zou gaan sneeuwen. ‘De wolken zijn dan namelijk niet grijs maar wit.’ Schilders als Avercamp (1585-1634) hebben het blijkbaar niet goed gezien.

Volgende vraag, ditmaal gesteld door een radiopresentator aan een weerkundige: ‘Wat is een sneeuwjacht?’ Het antwoord heb ik niet afgewacht, maar ben naar buiten gelopen om mijn kennis daaromtrent te verifiëren. Bij door de wind opgejaagde sneeuw krijg je namelijk wit gestreepte boomstammen. En verdomd, de eiken langs de Heuveleindseweg waren aan één kant helemaal wit.

Tenslotte wil ik nog iets zeggen wat sommigen misschien zal ergeren. Het is namelijk een verwijzing naar een mogelijke Elfstedentocht. Deze keer gaat de sneeuw de (strenge) vorst vooraf. Dat is gunstig. Andersom kan fataal zijn. Hoewel, lag er gisteren al geen vliesje op de Friese wateren? Zo kan ik nog úren doorlullen.

Zie ook: Winter in de kunst op HistoriekNet

Heden ik, morgen gij

De Wegener kranten vandaag in een twee pagina’s beslaand artikel over de actuele positie van de dagbladen:

‘Nieuws is is nu anytime, anywhere te volgen. En in de meeste gevallen gratis, dankzij de gretige digitale plundering van nieuws uit betaalde kranten.’

Dit is grotendeels onwaar en een regelrechte schoffering van integere internetjournalisten, veelal (ook door Wegener) ontslagen mensen, zoals door haar toedoen per 1 januari de redacteuren van de Gemeenschappelijke Persdienst (GPD), die zich gedwongen zien hun beroep als ZZP-er voort te zetten.

Een kat in het nauw maakt rare sprongen.

Laat de schrijvers van dit verhaal en hun verantwoordelijke hoofdredacteuren zich realiseren dat voor hen het aloude ‘Heden ik morgen gij’ geldt.

Kent iemand trouwens een dagbladjournalist, die het consequent vermeldt als hij zijn ‘nieuws’ aan het web ontleent? Stiekem om ‘n hoekje kijken, daar zijn ze goed in.

Ja, ik ben echt kwaad.

Muziek op 1

Hier is al eindeloos over gezeurd, zonder dat het tot iets zinnigs heeft geleid: muziek op Radio 1, de nieuws- en sportzender. Ik zou er ook niet meer over begonnen zijn, ware het niet dat er zich vanmorgen vroeg, in het programma Nachtzuster van Omroep Max weer een discussie  over ontspon. Een beller sprak dus zijn ergernis uit over het telkens weer onderbreken van de informatiestroom met een plaatje. Als ik in de auto zit, schakel ik dan altijd direct over naar BNR, waar ze niet aan deze onzin doen, zei hij. Presentator Astrid de Jong heeft het natuurlijk ook allemaal al eens voorbij zien komen. De muziek is ter onderbreking van de spanningsboog, liet zij weten. De meeste mensen houden het tot zich nemen van gesproken informatie niet langer dan  'n minuut of twintig vol. Zoiets.

Hier kun je dus, zoals gezegd, eindeloos over doorleuteren, te beginnen met de vraag of de redenering klopt of niet.  Ik houd het, als de telefonandus, op de redenering dat je kiest voor informatie òf voor muziek. Wat dat laatste betreft is het aanbod onmetelijk. Info is in vergelijking daarmee beperkt, zeker 's nachts. Ik ben trouwens ook voorstander van het uit elkaar halen van nieuws en sport. Op sommige momenten, zoals tijdens het weekeinde en bij  'grote gebeurtenissen' als OS, EK en WK, krijgen sportuitzendingen de trekken van auditieve terreur.

Bij Nachtzuster ging het nog even - niet zonder weemoed - over Talkradio, de zender die vooraf ging aan BNR, maar mislukte wegens gebrek aan reclame-inkomsten. Astrid de Jong beweerde dat naar die zender, waarop onder anderen Theo van Gogh en Frederique Spigt, een markante rol speelden, 'alleen de vrouw van Beau van Erven Dorens luisterde'. Dat is onzin. Talkradio sneuvelde omdat ze door de commercie niet werd gelust om haar provocerende, linksige karakter.

BNR komt dicht bij wat de newsfreak begeert:  blokken van een halfuur, met alleen de laatste vijf minuten reclame, die 's nachts (herhalingen) wordt vervangen door muziek.

Voorspelbaar debat over Culturele Hotspot

Het was niet zo moeilijk, het debatje in de raadscommissie te voorspellen over het voortijdig cancelen van de Culturele Hotspot in Best. Een onrijpe en onduidelijke kostenanalyse van een bureau in Zwolle. Huiswerk overmaken, wethouder.

Waar we wel van opveerden, was de opmerking van Leo Bisschops (Best Open), dat het gebouw van de Rabobank, waarin behalve voor de drie initiërende culturele instellingen ook nog ruimte zou zijn voor van alles, tevens de oplossing zou kunnen bieden voor het Tejaterke. Dit stukje totaalvisie hadden we tot dusver gemist.

Dat het ‘t Bestse gemeentebestuur aan zo’n visie ontbreekt, bedacht ik dezer dagen ook toen het zalencomplex Prinsenhof na grondige renovatie werd heropend. Prachtig, maar waarom is deze accommodatie nooit bij de overwegingen omtrent de totale culturele infrastructuur betrokken? Omdat het een ‘parochiële privéonderneming’ is? Dat zou toch een kletsargument zijn?

Dat de Rabobank intussen blijft zoeken naar een andere gegadigde voor haar gebouw aan de Raadhuisstraat is haar goed recht. Of ze daarbij succes zal boeken, blijft overigens in deze crisistijd twijfelachtig. Dat is even onzeker als het vinden van nieuwe bewoners voor de oude gebouwen van De Wig en Pulz.

Enfin, Bibliotheek, De Wig, Pulz én Tejaterke, behoeven na deze mislukte maidentrip van de wethouder, de moed nog niet te laten zakken.

BB

Hij was misschien wel de oudste internetter van Nederland en ondertekende zijn aan mij gerichte emails met BB, wat stond voor Broer Berry. Voluit heette hij Bernard Guillaume. Zaterdagmorgen is hij op bijna 92-jarige leeftijd – zoals hij de afgelopen weken graag wilde – in zijn slaap overleden.

Wij waren als broers en zussen (vier jongens en twee meisjes) nooit erg close. De leeftijdsverschillen waren hier en daar ook wel erg groot. En we leidden ieder ons eigen (drukke) leven. Maar we knoopten wel de woorden van onze vader, tijdens diens gouden bruiloft in onze oren: ‘Wees lief voor elkaar.’ Dat heb ik zeker de laatste jaren geprobeerd te zijn voor BB (en omgekeerd), sinds wij als laatsten van de zes kinderen waren overgebleven

Op bijgaande foto uit ca. 1942 zijn vijf van de zes te zien. Van rechts af: Catherine (Kitty), Henri (Han), Edouard (Eddie), Bernard (Berry), met mij, Guillaume (Guido) op de knie. Onze oudste zus, Dina, ontbreekt.

---

BB was een Philipsman in de commerciële sfeer, die een aantal jaren  in verre landen – zelfs met zijn hele gezin, hij kreeg zes zonen, in Nigeria – heeft doorgebracht. Hij heeft een interessant leven achter rug, was nota bene in 1943-1945 in een Belgisch kapucijnenklooster, droeg de pij en een tonsuur. Achteraf heb ik bedacht dat-ie daarmee toch maar mooi de oorlog is doorgekomen. Han daarentegen werd in mei 1942 als tweede luitenant b.d. alsnog naar een krijgsgevangenkamp afgevoerd.

Berry heeft de laatste jaren van zijn leven, wonend in een appartement aan het Dommelplantsoen in Eindhoven, besteed aan het op zijn computer (hij had er veel eerder een dan ik) schrijven van zijn autobiografie. Dat boek mochten wij niet voor zijn dood lezen – ‘die discussies, daar hoef ik niet bij te zijn’ – maar ik verwacht er veel van. BB had niet alleen een vlotte pen (en een schitterend handschrift!), maar ook een goed gevoel voor humor.

We zijn allemaal blij dat hij na een ziekbed van bijna een half jaar, waarvan drie maanden onder de liefdevolle verzorging van De Hapertse Kluis, zijn rust heeft gevonden.

-0-

- Mijn dochter Mariken, petekind van Berry, wijdt ook een liefdevol en bewonderend stukje aan hem op haar weblog.

- In december 2010 was BB’s 90e verjaardag aanleiding tot een groot familiefeest in Huis Den Deijl bij Breda. Daarbij kwamen nogal wat herinneringen naar boven.

Het Verdriet van Best

Het is niet te verwachten dat de pagina’s van het huis-aan-huis-blad Groeiend Best van deze week die over gemeentelijk beleid en politiek gaan in de raadszaal zullen worden opgehangen. Er is trouwens geen plaats voor, gezien al die portretten van burgemeesters en BB-ers. Maar het zou eigenlijk wel moeten, als reminder voor wat de plaatselijke beleidsmakers op korte termijn te doen staat.

Een literair talent à la Hugo Claus zou onderhand in staat zijn, een roman te schrijven, getiteld Het Verdriet van Best.

Voorop gesteld: ´Groeiend Best´ (GB) is een plaatselijk weekblad, dat niet geheel onafhankelijk is. Het bestáát immers van de advertenties en van door de gemeente gekochte pagina’s vol in stadhuistaal geschreven mededelingen en een bij toerbeurt geschreven ‘column’ van de leden van het college van B en W. Soms is niet duidelijk, of een ‘nieuwspagina’ door de redactie-zelf is geproduceerd, of kant en klaar door de gemeente is ‘aangeleverd’. Voorbeeld uit het recente verleden: uitvoerige informatie over de stand van zaken met betrekking tot het centrumplan.

GB neemt zelf vrijwel nooit een ‘standpunt’ in, maar heeft wel een verslaggever die het plaatselijke nieuws volgt, ook op het niveau waarvoor het Eindhovens Dagblad zich te hoog acht. En, dat is belangrijker, het biedt een podium aan de inwoners van Best, die daar gretig gebruik van maken. Nog gretiger zijn wat dat betreft leden van de gemeenteraad, die – alsof hun vergaderingen daartoe onvoldoende gelegenheid bieden – in het weekblad hun politieke stokpaardjes berijden.

Welnu, wie GB van deze week doorbladert krijgt bijkans tranen in de ogen van de negatieve publicaties over het reilen en zeilen van de gemeente Best. En dat heeft niet altijd met de crisis en met bezuinigingen te maken. Het enige wat de burger mogelijk blij stemt is de aankondiging van een tijdelijke kunstijsbaan in het centrum, geïnitieerd door het Centrum Management.

In willekeurige volgorde:
1. Een woedende reactie van de voorzitter van de Raad van Toezicht van de Bestse Bibliotheek, oud-CDA-wethouder Jan van Beerendonk, op het voorstel van B en W, geen medewerking te verlenen aan het tot stand brengen van een zogenaamde Culturele Hotspot, waarbij drie organisaties op educatief terrein in één gebouw willen gaan samenwerken, dan wel fuseren. Dit voorstel komt maandag 26 november in de raadscommissie ‘Inwoners en Samenleving’, waarbij de raadszaal ongetwijfeld zal uitpuilen. Het is te hopen dat de rijstebrij aan agendapunten die er aan vooraf gaat, niet te veel van het geduld van het publiek zal vergen.

2. Het Bewonersoverleg van de wijk Speelheide doet uitvoerig zijn beklag over het feit dat hem maar niet lukt, relevante informatie bij de gemeente los te krijgen, met als klap op de vuurpijl de door de onwillige ambtenaar gedane mededeling dat deze vrijwilligers (!) voor deze ambtelijke diensten 92 euro per uur zouden moeten betalen.

3. Een ‘Brief uit de raad’ van D66-er Jan Willem Slijper (sinds kort oppositie) waarin de kersverse coalitie om de oren wordt geslagen voor de ‘politieke spelletjes’ met eenzijdige bevoordeling van de sportsector ten nadele van de cultuur (zie 1.) die haar niet alleen door de politieke tegenstrevers worden verweten.

4. Tenslotte: even los van het primair gemeentelijk beleid, GB kan dan wel in een vet geïllustreerd verhaal melden, dat de intocht van Sinterklaas ‘een gezellige happening’ was, blijkens een lezersbrief van een vader, die anderhalf uur met zijn peuter van twee jaar vergeefs in de rij heeft gestaan om de goedheiligman een handje te geven, is het de organisatie niet gelukt, het massaal onbeschoft voordringen van andere ouders te voorkomen.

We hebben met z’n allen, de politiek voorop, nog heel wat te leren, voordat huilend Jantje weer lachend Jantje wordt, of, om met het centrummanagement te spreken, Best echt ‘bijzonder’ wordt.

Privégeleuter

Tot de irritaties die sommige media bij mij oproepen, behoort het ouwe-jongens-krentenbrood-gedoe. Ik denk dat wat betreft de radio, de succesvolle BNR  ermee is begonnen, maar hier geldt toch min of meer le ton, qui fait la musique: hoe ver je daarin kunt gaan.

Zo'n Bas van Werven, destijds anchorman bij BNR, tegenwoordig fysiek imposant present in Een Vandaag, die een bericht over een schadelijk kevertje afsloot met  'stouteheersbeestje’, da's grappig. Maar als 'leuk' bedoelde opmerkingen over het privégedrag van een verslaggever in het Radio 1 Journaal, vallen wat mij betreft bijna altijd verkeerd. Ik heb daar niks mee te maken. Punt uit

Ik wil van dat journaal nieuws en geen (persoonlijke) meningen, laat staan privégeleuter. Te vaak wordt journalistiek verward met al dan niet vermeend columnisme. Vanmorgen ging het over het vers opgedoken gegeven dat vrouwen doorgaans zuiniger, dus duurzamer autorijden dan mannen. Werden we door Lara Rense (ex BNR) geconfronteerd met het testosterongehalte van haar copresentator Marcel Oosten: 'Zoals jij op een verkeerslicht af rijdt....'  Waarop Oosten: 'Ja, ik kan er niet tegen als er dan zo'n sukkel voor me zit.'  Word eens volwassen, man.

De presentatoren van Met het oog op morgen mogen dat late avond-radioprogramma openen met een persoonlijke noot over de actualiteit van de dag. Zeg maar ‘n minicolumn. Dat is zelden een schot in de roos. Het talent daarvoor is lang niet iedereen gegeven, ook al kan je er als presentator best mee door.

Nederlanders gaan door voor tamelijk nuchter, maar wij kunnen toch nog wel wat van de Vlamingen leren. Ik hoorde het zojuist een Belg, eveneens op Radio 1 heel netjes zeggen: 'Jullie zijn wat extraverter.' Met andere woorden: doe toch maar normaal.

‘t Is zund

Houdoe is dus verkozen tot het fraaiste Brabantse dialectwoord. Alweer het beste, het mooiste, terwijl dat in absolute zin  nooit te bepalen is. Tweede werd zund (zonde, in de zin van jammer, schadelijk).
Heb ik die Oirschotse anecdote wel eens verteld over zund? Nauw verbonden met bijnamen. In De Zwaan aan de Markt, die toen nog pretentieloos voor de ‘gewone burger’ was, hadden ze midden vorige eeuw een nogal narrige ober, bijgenaamd Den Tunt. Op ‘n avond tegen sluitingstijd zat een stoelenfabrikant, bijgenaamd Maus, nog aan de stamtafel. Zei de ober: 
'Maus d’r aus.'
Reageerde de stamgast:
' ’t Is zund Tunt.' 
Maar, hoewel er een ruime keus was, werd het dus de het meest tot in Amsterdam gebruikte uitdrukking. Zeven jaar geleden won houdoe ook al. Saai. Persoonlijk koos ik voor klokkebaaie(n) = bosbessen, maar ik ben dan ook afkomstig uit het Bredase, om het als oud-Ginnekenaar maar eens eufemistisch uit te drukken. Daarom teleurgesteld? Bèèènde gek! Wist dat ik voor een minder bekend dialectisch woord stemde.
Het heet dat de Provincie Noord-Brabant de wedstrijd deze keer organiseerde, maar het Tolk- en Vertaalcentrum Nederland  (TVCN) is met hetzelfde bezig. Opvallend is dat TVCN het provinciewapen gebruikt, terwijl het provinciaal bestuur al maanden bezig is de blokvlag (Brabants bont) erin te rammen. Daarvan heeft ras-Brabander Dries van Agt onlangs nog gezegd dat het meer een carnavalsatribuut is.
Wat zouden de heraldische Brabantse kleuren zijn? Die van het wapen natuurlijk, dus keel (rood), or (geel) en sabel (zwart). Net als die van België? Klopt, maar de Belgische vlag is dan ook van het Brabants hertogelijk wapen afgeleid. Zoals de Belgische koningen ook nog steeds de titel ‘Hertog van Brabant’ voeren, evenals trouwens…de Spaanse monarchen.
‘t Is zund.

Terechte Prijs

Als je in omroepland maar lang genoeg op dezelfde stoel blijft zitten, krijg je vanzelf een prijs. Wat die moet toch ergens naar toe, schreef ik in Altijd Prijs.

Wat voor personen geldt, geldt natuurlijk ook voor ‘instituten’ als radiozenders. Onvoorstelbaar, hoe in dat wereldje wederzijds veren in konten worden gestoken. Vooral tegen het einde van het jaar kunnen we ziek worden van ‘het beste van dit en van dat’. In wezen is het vaak zelfreclame.

Uitzonderingen bevestigen de regel. Het dagblad Trouw is European Newspaper of the Year 2012 geworden. Ik volg die krant vrijwel dagelijks en vind de onderscheiding volkomen terecht.

En Europa, da’s natuurlijk een heel ander niveau dan ons incestueuze wereldje.

Kickboksgalanterieën

Ben nog nooit op een kickboksgala geweest en zal er ook wel nooit komen. Is het eigenlijk wel een sport? Alleen de naam al, sinds
‘s mensenheugenis verbonden met penoze-achtige types, zo niet met regelrechte criminele handelingen, zoals het in het politioneel vakjargon heet.

Daarom verbaast het me, dat er tot dusver wèl in scholen werd geschoten, maar niet op dit soort gala’s waarvan ik me ook de outfit van de gemiddelde bezoeker, met gouden kettingen, kickboksgalanterieën en lichaambedekkende tatoos gemakkelijk voor de geest kan halen. Kom me nu niet aan met het verhaal dat ik een ‘eerzame sport’ door het slijk haal. Er bestaan trouwens nauwelijks sporten meer die niet in opspraak zijn, laat staan dat ik in hun eerzaamheid geloof.

Als ik de journaalverslaggever het hoor hebben over het ‘anders zo rustige dorpje Zijtaart’, moet ik weer denken aan Jan Hermans zaliger, in de jaren zestig stadsverslaggever en kroniekschrijver van het ED. Die schreef bij de aankondiging van een bezoek van de Boerinnenbond van Acht aan Zijtaart langs zijn neus weg: ‘smakelijke naam’.

Inderdaad Zijtaart en kickboksen, hoe komt het zo bij mekaar? Men zal mij voor de voeten werpen: zie je wel dat je geen verstand hebt van sport, laat staat van kickboksen, want dat doen wij hier al járen.

Nee dan, Ali Gunyar, eigenaar van een sportschool in Eindhoven die vechtsportgala’s aan de lopende band organiseert. Hij kent zijn pappenheimers en vertelt vol trots dat hij bij die gelegenheid ‘n stuk of dertig (!) beveiligers op de been heeft, voorzien van detectie-apparaten.

Beveiliging? Als ik het goed begrijp, moet de burgemeester van Veghel, waaronder het smakelijke plaatsje valt, daar niet aan denken. Ik voel met haar mee, Sporten waar beveiligers bij nodig zijn moeten worden afgeschaft. Voetbal ook? Ja, voetbal ook.

O ja, die andere kickbokser, die Badr Hari, mag die niet eens ergens ‘n hapje gaan eten, zonder door de politie te worden opgepakt? Over ‘verkeerd bezig zijn’ gesproken. Wat zijn we toch ‘n raar landje.

Update: Intussen is bekend geworden, dat Badr Hari, die wordt verdacht van onder meer poging tot doodslag, ook om andere redenen opnieuw is ingesloten. Om die reden schrap ik de laatste alinea uit mijn gesproken column voor Omroep Best.

(Gesproken column Omroep Best, 14.11.12, 18:10 uur.)

Traditionele feesten steeds vaker ‘nieuws’

De media zien steeds vaker aanleiding, doodgewone, traditionele feesten als nieuws aan te kondigen. Vanmorgen was 11/11 (‘opening van het carnavalsseizoen’) in het zuiden zelfs een onderwerp in het nieuwsbulletin van 8 uur op Radio 1. De website van de Volkskrant maakt er ‘n heel verhaal van, waarbij Sint Maarten (eveneens 11 november) niet over het hoofd wordt gezien. Tip: op 22 november is het Sinte Cecilia, patrones van de muzikanten en koorzangers, in Brabant te vieren met worstenbrood. (<- foto Wikipedia)

We komen er hier in Noord-West Europa nog genadig af: hoe meer naar het zuiden, hoe meer ‘kerkelijke feesten’, die gepaard gaan met een vrije dag. Allerheiligen bij voorbeeld (1 november), dat laten de Spanjaarden zich niet afpakken.

Los van die feesten – Sinterklaas en Kerst zijn alweer nakend en dat zal ons straks zeker worden ingepeperd  – willen ook  doodnormale seizoensverschijnselen nogal eens de voorpagina’s halen, zoals het vallen der bladeren en het neerdwarrelen van het eerste sneeuwvlokje. O, ik vergat nog het planten van de bloembollen en de eerste en de laatste schooldag. Niet zelden worden lezers aangespoord, dit soort ‘gebeurtenissen’ onmiddellijk te fotograferen en onverwijld naar de krant te sturen.

Straks is er geen plaats meer voor echt nieuws.

‘n Soort Jeanne d’Arc

De manier waarop Mariska Orbán – de Haas, hoofdredacteur van het oer-conservatieve Katholiek Nieuwsblad keer op keer de krantenkolommen dan wel de beeldbuis weet te halen, beheerst momenteel het nieuws, voor zover dat niet gaat over een blijkbaar onafwendbare reconstructie van het regeerakkoord.

Orbán pleegt zich te manifesteren zich als het klassieke domme blondje, dat er in zelf-veronderstelde heldhaftigheid voor gaat zitten om zich, al provocerend, door godloochenaars  te laten afzeiken. Wellicht verkeert ze in de veronderstelling, dat ze ooit als Soldaat van Christus, als een Jeanne d’Arc van de eenentwintigste eeuw tot de kring der zaligen zal worden toegelaten.

Recente, deze week weer eens opgerakelde ‘getuigenis’: Orbán’s beledigende uitlatingen over homoseksualiteit bij Pauw en Witteman. Het gaf de mij onbekende schrijver Eric van den Berg aanleiding in de Wegener kranten uit te roepen dat deze vrouw ‘tegen zichzelf beschermd’ zou moeten worden. Van den Berg voegde aan zijn diskwalificaties toe, dat Mariska had toegegeven dat ze een ex-pilgebruiker is en voor haar huwelijk seks heeft gehad. Hierbij ziet hij mogelijkheid van inkeer en boetedoening over het hoofd. Trouwens, misschien voelt ze zich ook Maria Magdalena. Met andere woorden: irrelevant.

De kritiek cumuleerde deze week in een hoogst onfatsoenlijke column in Metro, waarmee Luuk Koelman een open brief van Mariska Orbán aan de moeder van de ongelukkige Tim Ribberink fingeerde. Daarin presteerde de schrijver het, de extreme opvattingen van Orbán los te laten op een vermeende homosexualiteit van Tim en de wijze waarop de ouders daar al dan niet mee om zouden hebben gegaan.

Hiermee beginnen de zaken aardig door elkaar heen te lopen. Het bashen van die rare hoofdredactrice kan mij niet vaak genoeg gebeuren, maar haar op deze manier als voertuig voor een geschreven misbaksel gebruiken stelt de vraag opnieuw aan de orde, hoe ‘vrij’ een columnist is onder de hoofdredactionele verwantwoordelijkheid voor het medium dat hem onderdak biedt. Het feit dat Metro aanvankelijk van een onvoorwaardelijke vrijheid repte, maar daar later met een excuus op terugkwam, bewijst dat dit geen non-discussie is.

Hoe maak je van klassieke muziek een dolle boel?

Laatst zag ik op YouTube een kleuter Beethoven dirigeren. Een natuurtalent dat na de laatste noot over de grond kronkelde van het lachen. En toen naar bed. Op die manier is het niet moeilijk van klassieke muziek een dolle boel te maken. Of het aangenaam is voor het oor is vers twee. Bij dat kind was het een bijkomend voordeel dat de muziek van een cd kwam.

De AVRO Televisie heeft  van de BBC een naar het heet onverbiddelijk succesvol format overgenomen: Maestro.  Min of meer B zijnde N-ers die zo gek zijn daar in te trappen gaan op de bok staan zwaaien voor een symfonieorkest. De grap zit  'm in het gegeven dat ze geen van allen enig benul hebben van wat het dirigentschap inhoudt en dat de meesten ook nog moeten bekennen dat ze nauwelijks iets met 'klassiek' hebben.  Voorspelbaar lachen en een puntenwaardering van een 'vakjury' die natuurlijk op geen enkele manier serieus valt te nemen: 'Je krijgt een extra punt omdat je de concertmeester een hand gaf.'  Sommige constateringen van die jury ('Je slaagde erin, een wals van Strauss in tweekwarts maat te slaan') leverden nog de aardigste momenten op. Maar hoe dit na de eerste aflevering (donderdagavond) nog 'gezellig' te houden, dat wil zeggen zonder dat de kijker het gevoel heeft meer van hetzelfde voorgeschoteld te krijgen?

Ik ben geen musicoloog en was 17 jaar slechts een kleine krabbelaar op de altviool in een amateurorkest. Maar hierdoor, en door te luisteren, te kijken en kennis te nemen van de ontboezemingen van kunstenaars weet ik hoe subtiel de wisselwerking kan zijn tussen dirigent en orkest, hoe het mogelijk is dat bij voorbeeld een strijkorkest feilloos functioneert, simpelweg door onderling een gevoelsmatig  'gesprek' aan te gaan. Men mag daar van mij gerust de zoveelste soap van maken, als ik het verder maar niet hoef te volgen. Catherine, je was Keylgoed, maar hou je verder maar bij je magazine.

Geestelijke volksziekten

Pesten is van alle tijden. Ik herinner me een verhaal van mijn vader over een schoolmeester, die een bochel had. Stond op de eerste schooldag voor de klas en zei: ‘Zien jullie die bult? Dat is een verwaarloosde muggenbeet. Ik geef jelui één minuut, waarin je daarom kunt lachen, zo hard als je wilt, maar wie het daarna nog waagt…’ Die man kon ‘orde houden’, zo heette dat.

Het is met dat pesten ingewikkelder dan we met z’n allen denken. Met het internet en die telefoontjes, gebeurt het nagenoeg geruisloos. Vandaar dat ik niets zie in ‘wettelijke maatregelen’ om dat getreiter tegen te gaan. Het is net als met het horkerig gedrag in het verkeer. (Vanmorgen nog ‘sneed’ een basketbalpetje in een oud rood citroëntje mij met mijn winkelwagen op een parkeerterrein.) Waar de moraal ontbreekt, is het vechten tegen de bierkaai. Ook vormen van lichamelijke weerbaarheid aankweken, door je kind op karate of judo te doen, zijn niet meer dan een lapmiddel.

In het geval Tim, die geen andere oplossing zag dan uit zijn rotleven te vertrekken, had zijn omgeving geen notie van wat hem kennelijk dag en nacht kwelde. In de reacties op het internet krijgen ‘de daders’ in de grove wartaal die zo kenmerkend is voor de heersende mores een lawine van verwensingen over zich heen. Alsof deze les alle pestgedrag zal stoppen. Vergeet het maar. Ook de algemene maatschappelijke veroordeling van het zogenaamde zinloos geweld heeft in járen geen einde kunnen maken aan wat een grensoverschrijdende volksziekte mag heten.

Als het geen belediging was van de dieren, zou ik zeggen, de mens blijft een redeloos dier.  

Jongeren hebben Bestse raad in de tang

Dat de Jongerenpartij (JO) de Bestse gemeenteraad in de tang heeft, weten we natuurlijk al ‘n week of drie. In haar positie van gedoger kan JO de ‘nieuwe’ coalitie van CDA, VVD en Gemeentebelangen maken of breken.

De tranen van de oppositie (D66, PvdA, Best Open) over het douceurtje waarvan JO zich vooraf heeft verzekerd, zijn dus die van een krokodil. Hoewel, douceurtje…het gaat wel om minstens 450.000 euro voor een kunstgrasveld ten behoeve van voetbalclub Wilhelmina Boys. De tweet van VVD-wethouder Walraven over een sluitende begroting is mij dan ook iets te triomfantelijk. Terwijl Walraven toch inmiddels moet weten dat Twitter voor een bestuurder ‘levensgevaarlijk’ kan zijn. Wat dat betreft kan-ie wel wat van zijn collega Gondrie (CDA) leren. Die volgt Twitter alleen maar. 

Het is voor Best te hopen dat JO niet op de een of andere manier de smaak te pakken krijgt. Want met het op haar instigatie doordrukken van een raadsbesluit, zijn eerdere afspraken over het beleid ten aanzien van  Wilhelmina Boys, doodleuk aan de kant geschoven. Als het om haar eigen hachje gaat, is de coalitie blijkbaar niets te dol.

Geef je kind geen hondennaam

Ik heb er natuurlijk niks mee te maken, maar ik zeg toch: geef je kind geen hondennaam. Dus, in alfabetische volgorde, Aylah, Bibi, – ah jazzes – Cheri, Don, Hajo – o got, is al gebeurd: de heer Apotheker, een burgemeester – Laila, Luna, enfin kijk anders zelf even hier. 
Niet eenvoudig. Persoonlijk zou ik in eerste instantie aan een recht-toe-recht-aan Nederlandse voornaam denken. Loop je, en wat het belangrijkste is, loopt je kind het minste risico mee. Desnoods een dubbele naam, al is dat sinds Laurens Jan Brinkhorst en z’n vrinden wat
D66-achtig. Hoewel, ik moet toegeven dat ik – in het nette – van Jan Kees ben gaan houden. Vooral omdat-ie beweert geen politicus te zijn en daarom destijds weigerde bij het CDA de kar te trekken, terwijl hij het meest politieke dier is dat er op aarde rondloopt. Let op, op de een of andere manier komt die nog eens terug.
Michaël dus? Vooruit, als het maar niet als Maikel wordt uitgesproken. Zelf ben ik in het trotse bezit van een Michiel, een naam die geliefd is bij de familie van Zeeuwse afkomst De Ruijter. Wijlen die jazzkenner heette ook zo en ik moet zeggen, het klónk.
Bij het Bestse station lag vanmiddag om drie uur nog een verdacht dikke stapel Metro’s – exemplaren van wat zich afficheert als ‘de grootste gratis krant van Nederland’. Bij de nabije bushalte gaf een drietal jongeren blijk van zijn voorkeur, door geboeid naar zijn smartphone-schermpje te staren.
Maar wat heeft Metro met voornamen te maken? Dit. Minstens één Duits onderzoek heeft volgens dat krantje uitgewezen, dat ouders van een jongen die Kevin heet, het beste maar meteen contact met de sociale dienst kunnen opnemen. Die haalt namelijk nóóit de universiteit. Voornamen zijn beslissend gebleken bij het beoordelen van resultaten door docenten bij het voortgezet onderwijs. Zo scoorde ene Charlotte met hetzelfde proefwerkresultaat een hoger punt dan – hoewel geen hondennaam – Chantal. Dit was dus een verschijnsel dat bij tal van voornamen viel waar te nemen.
Eén ding zit me vooral dwars bij dit Metro-nieuws. Alsof Kevin perse naar de universiteit zou moeten. Wellicht is dit een nog groter misverstand bij de ouders, miskleunend met voornamen of niet. Laat zo’n kind toch worden wat hem zint, respectievelijk wat hem het meeste ligt. Bij een bouwplaats zag ik vanmiddag de bestelauto staan van een elektrotechnisch bedrijf. Op de flanken stond in koeien van letters: ‘Wij zoeken collega’s!’ Iets voor jou, Kevin?

Stijve Stef

Goeie zet van de VVD om stijve Stef te parkeren op het ‘nieuwe’ departement Wonen en Rijksdienst. (Wat dat laatste precies inhoudt mag Joost weten. Het immer actuele Wikipedia spreekt in dit verband onverhoeds over de visie van Rutte II op de toekomst van de Nederlandse gemeenten, die een minimale omvang van 100.000 inwoners zouden moeten krijgen. Dit dus even terzijde.)

Maar de VVD en wij zijn zodoende in ene moeite af van Stef Blok als fractieleider. Hij wordt, zo meldde het ‘christelijk betrokken’ Nederlands Dagblad 14 minuten geleden op het web, opgevolgd door bijna ex-staatssecretaris van onderwijs Halbe Zijlstra. Over wie later ongetwijfeld meer.

Alles beter dan Stef, die hooguit de kunst verstaat, zijn nurkse gelaatsuitdrukking af te wisselen met een geforceerde grijns. Alsof-ie altoos een hoge nood heeft op te houden. Wij waren het vanmorgen tijdens het ontbijt over eens: het is een stijve hark, die tot dusver nimmer op smeuïge, laat staan inhoudelijk relevante uitspraken kon worden betrapt. ‘Ik verwijs zo aanstonds naar de premier,’ of woorden van gelijke strekking.

Aanleiding tot deze conclusie was een foto van ANP’s Robin Utrecht, waarop je Marx (© Telegraaf) Rutte samen met Stef ziet tijdens het debat over het kersverse regeerakkoord. Marc toont nu eens niet zijn langzamerhand legendarische gulle lach, maar eerder de grimas van een boer met kiespijn. Stef ondersteunt zijn kin met z’n armen op z’n ellebogen, waardoor hij tevens gedeeltelijk z’n neerhangende mondhoeken verbergt. Gaat-ie het alweer in z’n broek doen?

Bewaar ons voor Marc, zul je mij zo gauw niet horen zeggen, zeker niet gezien het lef dat hij deze week toont, waarmee hij niet alleen de toorn van de zich de stem des volks wanende Tel op zich heeft geladen. Maar Stef? Ach, die is van nu af helemáál ongevaarlijk. Even vier jaartjes uitzitten en dan burgemeester worden of zoiets. Van een 100.000-gemeente? Welnee, die zijn dan nog steeds niet voor het oprapen hoor. Ook de molens van de Rijksdienst blijven langzaam malen.

Roomse bijscholing

Het zou grappig zijn, als het niet zo droevig was. Droevig, althans voor hen die nog deel uit maken van de r.-k. geloofsgemeenschap, òf iets met die Kerk hebben vanuit hun jeugd. Ik bedoel de manier waarop de moderne media ondanks de ontkerkelijking menen, over bepaalde ontwikkelingen te moeten berichten, zonder over de broodnodige achtergrondkennis te beschikken. 

Ja, natuurlijk waren en zijn die Kerk en haar rituelen, beter aangeduid als liturgie, een tamelijk complex geheel. Je moest je ook er echt in verdiepen om er wat aan te hebben. Laat ik in de verleden tijd verder gaan, want de veranderingen van de afgelopen decennia zijn zo ingrijpend dat je niet weet, wat nog geldt en wat niet.

Liturgische kleuren bij voorbeeld: wit voor de hoogfeesten (als Kerstmis, nee geen rood daar, dat is de kleur van de martelaren, en Pasen), paars voor de tijd van boete, vasten en stille verwachting (Advent = komst), groen voor de tijd die gekenmerkt werd door de hoop: Pinksteren, de komst van de H.Geest, de beloofde vertrooster; en de weken daarna.

En blauw, is dat niet de kleur van Maria? Inderdaad, maar het was geen liturgische kleur en het gebruik ervan was dus verboden.

Zo zijn er nog tal van détails te noemen, waarvan je enig benul moet hebben, wil je er effectief over kunnen berichten. Hoe was de rolverdeling bij een ‘mis met drie heren’? Als er sprake was van een presbyter assistens, hoeveel priesters waren dan bij die plechtigheid betrokken? Wat is een absoute? Quizvragen. Maar dit waren wel gegevens die ooit in krantenverslagen niet mochten ontbreken. Je hebt ze nu niet meer nodig, maar als je een bericht maakt over de carnavalsmis (overigens een fenomeen dat mede de afgang van het ‘waarachtige roomse geloof’ heeft bevorderd), dan moet je weten dat er zich nooit iemand op het altaar bevindt Tenzij er sprake is van een zwarte mis, maar dat valt buiten dit bestek. Overigens was het zwart ook liturgisch, namelijk gebruikt bij de dodenmis. Dat is, zijnde te somber, vervangen door het paars. Lees eventueel op Wikipedia over het gregoriaanse gezang Dies irae (Dag der wrake!), dat ook niet meer ‘passend’ wordt beschouwd voor tijdens de uitvaart. Die banvloek geldt gelukkig niet het In Paradisum (Laat de engelen u naar de hemel geleiden), dat bij het verlaten van de kerk werd gezongen. Beluister het desgewenst op YouTube. Maar ik ben ernstig afgedwaald, wat trouwens in deze context ook letterlijk geldt.

Het altaar is een offertafel. Ooit bevond het zich op een verhoging (Introitus ad altarem Dei – ik zal opgaan naar het altaar van God) achterin de absis, de ‘kop’ van de kerk, en verrichtte de priester daar de bij de mis behorende handelingen met de rug naar het kerkvolk. In de jaren zestig werd het, als de avondmaalstafel bij de protestanten, een echte tafel die meters naar voren werd geplaatst. Een van de weinige veranderingen die ook echt een verbetering waren, al heb ik gelovigen gekend die afhaakten toen ‘de pastoor zich omkeerde’. 

Als in het Eindhovens Dagblad staat dat de carnavalsprins noch vrouwen zich ‘op het altaar’ mogen bevinden (een kwestie van toenemende orthodoxie in het bisdom Den Bosch, begrijp ik) dan lees ik dat dus – zie mijn inleiding – als een misplaatste grap. Men bedoelt eigenlijk de ruimte rond het altaar, in oudere kerken de absis of het priesterkoor.

Ik herinner mij uit mijn jeugd maar één situatie, waarin iemand op het altaar sprong. Dat was de koster als-ie op ‘n bepaald moment in de Goede Week de paarse doeken van het retabel (met beeldreliëfs) moest verwijderen. Dat ervoeren wij grinnikend als een changement de décor à vue. Over die koster is dan ook later een boekje verschenen: ‘Grinniken in Ginneken’.

Zei ik niet dat het een complex ritueel was? Ja, en vermakelijk en inspirerend, want die paarse doeken waren aangebracht om voor de gelovige alles te verbergen wat hem kon afleiden van het lijden van Jezus.

Het klinkt paradoxaal, maar geloven is vaak ook een kwestie van weten.

De rest is gepruttel

Zoals in Den Haag oppositie-figuren als Geert Wilders alleen nog maar kunnen pruttelen – we groeien toch toe naar een twee-partijenstelsel – zo pruttelt het ook in de plaatselijke politiek.

Helmond laat ik verder rusten. Een punt (achter burgemeester Jacobs) blijft een punt. De rest is nakaarten. Ook dat over het kennelijke feit dat de oppositie niks heeft gemerkt van de crisis waartoe de doodsbedreiging richting Jacobs vorig jaar in het college van B en W heeft geleid.

In Best geldt eigenlijk hetzelfde. De vacature, ontstaan door het vertrek van een D66-wethouder is opgevuld en natuurlijk gaat dat niet gepaard met een nieuw ‘regeerakkoord’, waarvoor de oppositie (waaronder nu dus ook D66) op de knieën valt.

De mooiste opmerking komt (alweer) van D66-er Jan Willem Slijper, die vond dat de partijen te weinig tijd was gegund om over dat (weinig zeggende) akkoord met de achterban te overleggen. Alsof dat iets had uit gemaakt. Superdemocraat Slijper moet de gemeentewet er nog maar eens over nalezen, maar raadsleden behoren te beslissen ‘zonder last of ruggenspraak’.

Zei ik het al niet? Gepruttel.

‘Responsabilisering van de pensioenen’

In België heerst ook ongerustheid over de staatsfinanciën. Met name het Waalse gewest zou zijn zaakjes niet in orde hebben.

Volgens federale minister Didier Reynders (door de krant De Morgen ‘MR-vicepremier’ genoemd) ‘geven de cijfers niet de indruk dat men beweegt richting de 300 miljoen euro die de federale regering heeft ingeschreven voor de usurperende bevoegdheden en de 89 miljoen euro voor de responsabilisering van de pensioenen van de gewestelijke ambtenaren’. Aldus De Morgen, die als bron het persbureau Belga noemt.

De vraag is, of de gemiddelde Vlaming hier nog een touw aan vast kan knopen. Gelukkig gaat het niet over de Nederlandse pensioenen.

Een dikke punt achter burgemeester Jacobs

Achter burgemeester Fons Jacobs van Helmond is dezer dagen een dikke punt gezet.

Niet zomaar een afscheid, al leek dat wel even zo bij lezing van het verslag in het Eindhovens Dagblad van de buitengewone raadsvergadering, waarin de scheidende ambtsdrager het ereburgerschap van de stad werd aangeboden. De gedachte aan hypocrisie heeft zich bij zo’n gelegenheid nog nooit zo sterk opgedrongen. Immers Jacobs was als burgemeester op z’n zachtst gezegd niet onomstreden en er waren zelfs omstandigheden, waarin de wethouders achter zijn rug stappen ondernamen om hem voortijdig te laten vertrekken. Datzelfde ED laat niet na dat, nota bene op  dezelfde pagina, onder de koppen ‘Kleurrijk en controversieel’ en ‘Jacobs weigerde te wijken’ uit de doeken te doen. Inclusief het gegeven dat hij ‘wel degelijk zijn verdiensten’ voor de stad had.

Een merkwaardige combinatie dus van min of meer opzienbarende zaken en de obligate afwikkeling van het ontslag. Is dat de heer Jacobs ‘eervol’ verleend, zoals in doorsnee gebruikelijk? Daarover valt nergens iets te lezen. Eén ding is wel zeker: de burgemeester is ooit door de koningin (‘U spreekt met Beatrix’) gebeld en door hare majesteit hartelijk bejegend. Dat was in de langdurige periode dat hij met zijn gezin onder de miljoenen kostende bewaking stond van de Dienst Koninklijke en Diplomatieke Beveiliging (DKDB) en tot twee keer toe in het buitenland moest onderduiken. Voor wie? Voor wat? Dat weet niemand. Zelfs de Hoofdofficier van Justitie in Den Bosch niet, die in maart 2011 nog grote woorden gebruikte: ‘Als ik er  achter kom wie dit heeft geïnitieerd, grijp ik hem in zijn magere kippennek en is hij niet jarig.’ 

Het hele drama, dat ook tot een crisis heeft geleid binnen het Helmondse college van B en W, lijkt dus voor niets te zijn geweest. Men is blijven steken met de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, dat de bedreigingen tegen Jacobs te maken hadden met de sluiting van een coffeeshop en onderlinge strijd binnen het drugscircuit, Punt (zei ik reeds, geloof ik.)

Wat rest is het script voor een soapserie, namelijk de vrucht van – samengevat – onderzoekjournalistiek door Peter de Knegt, in samenwerking met Jacobs. Aanvankelijk heette het dat een en ander zou leiden tot een boek, te verschijnen bij uitgeverij SDU, maar daar zag Jacobs uiteindelijk van af. De Knegt ging echter door en het ED mocht het resultaat in verkorte vorm op vier pagina’s publiceren: ‘ED-productie over Jacobs’ heet het parmantig.

Er blijft maar één vraag (nou eigenlijk zijn het er twee) over: Wat is er in dit land nodig, om die beveiligingsmachinerie van de DKDB op gang te brengen en wanneer is het ‘verantwoord’ daar een punt achter te zetten? Want wat in de hele story opvalt is, hoe snel de ministers Opstelten (veiligheid) en Donner (Binnenlandse Zaken) hun interesse verloren en Jacobs gewoon lieten vallen. Gelukkig was er toen Beatrix nog.

Film om van weg te lopen

Weggelopen van de Nederlandse film Tirza (naar het mooie boek van Arnon Grunberg). Was te zien op Canvas.

Die zogenaamd flitsende, korte scènes, waarvan de betekenis je ontgaat.

Die al even flitsend bedoelde dialogen van telkens enkele gemompelde en daardoor onverstaanbare woorden. Kortom dat modieuze, grachtengegorgel.

Op de Vlaamse tv pleegt men nogal eens te ondertitelen. Het is me daarom al helemaal een raadsel waarom dat nu niet gebeurde.

Trouwens ook discussie gehad over de uitspraak van Tirza. De ene keer met de i van blik, de andere als Tierza.

Levensmaatje heeft de film wel uitgekeken. En? ‘Aardig maar niet te verstaan.’

Weten Nederlandse filmmakers eigenlijk wel wat ze willen?

Ik weet wel wat ik wil: dit niet.

Geintjes in de kerk

In het EO-radioprogramma Dit is de dag ging het over grappen over het geloof. Welk geloof? Dat maakt nogal wat uit. We ondervinden om de haverklap dat de Islam wat dat betreft niets tolereert. Bij de gristenen is ook weinig aanvaardbaar. Daar voeren ze alles terug op wat de bijbel zegt over het in beeld brengen van God: Gij zult u geen gesneden beeld maken. Een deelnemer aan het EO-gesprek legde dat uit als 'elke vorm van uitbeelding' ook met het woord. De  vraag is verder: is het beledigend, of alleen maar 'n geintje.

De columnist Theodor Holman heeft eens de inhoud van giertonnen over zich heen gekregen, omdat hij de overigens tamelijk antieke scheldterm christenhonden had gebruikt. Ik raad geïnteresseerde masochisten aan, eens op vrijdagavond naar het Human-radioprogramma OBA Live op Radio 5 te luisteren. Daar zit een rubriek Ketter en Geest in, gepresenteerd door Max Pam, dat helemaal is gebaseerd op 'rare capriolen' van gelovige mensen. Grappig en zouteloos door elkaar. Het doel - geloof alleen in het leven voor de dood - heiligt de middelen.

Bij de EO kreeg de cabaretier Hans Teeuwen (roomse roots) de gunst van de tolerantie, omdat hij werkelijk grappig is in zijn rol van imbeciel die allerlei gegevens uit de bijbel dooreenhaspelt.

Katholieken, zeker die in het 'Bourgondische' zuiden,  hebben nooit echt moeite gehad met wat relativerende humor, over wat er in de kerk gebeurde. Uit mijn jeugd herinner ik me het mopje over de drie T' s: Turgel, Taltaar en Touwhoer op de preekstoel. Historisch is het voorval met de pastoor die boos uitriep: 'Je kunt slapen bij wie je wil, maar niet bij mij.'

In de jaren zestig van de vorige eeuw trok Fons Jansen met zijn programma De Lachende Kerk de laatste meer naar orthodoxie neigende, want in de diaspora boven de rivieren levende katholieken over de streep. Hoewel, hij ontlokte aan hen aanvankelijk eerder besmuikte oh's dan onbevangen geschater. Sindsdien kon alles.

Had Jezus gevoel voor humor? Nergens blijkt van niet. En hij veranderde volgens het Nieuwe Testament wel water in wijn. Dat wijst op een grote vindingrijkheid.

In de Brabantse kranten stond deze week een 'zorgelijk' interview met bisschop Hurkmans van Den Bosch. Ik begrijp er andermaal uit dat de rooms-katholieke Kerk wel weer eens aan iets grappigs toe is.

(Gesproken column Omroep Best 24.10.12)

Klokgelui

Vanmorgen beluisterde ik in bed een podcast van het geschiedenisprogramma OVT, waarin Nelleke Noordervliet vanuit het Prinsenhof in Delft een van haar mooie columns voorlas. Aan het slot hoorde je, heel toepasselijk, een klok luiden, kennelijk van de kerk waarin de Oranjes begraven liggen.

In een vooraankondiging op Radio 1 laat een presentator van Vroege Vogels zich ontvallen, dat-ie geen idee heeft, wat voor weer het wordt. Beetje raar voor ‘n natuurprogramma, zeker als iedereen bezig is, zich te verbazen over, en te verheugen op uitzonderlijk hoge temperaturen voor eind oktober.

‘n Uurtje later sta ik op het balkon. De wind is naar het noordoosten gedraaid. Het is grijs en nevelig. Een buurman rijdt met zijn autootje door de straat en vergeet dat het daar 30 km/u is. De pastoor van de Odulphuskerk heeft op de knoppen gedrukt, waardoor alle drie de klokken gaan luiden. Alsof het ‘n hoogfeest is. De klanken verschuiven volgens een patroon, waarin een regelmaat zit, die je bij hand geluide klokken nooit zou horen.

Dit werpt mij terug in de tijd, naar toen ik een soortgelijk patroon waarnam vanuit mijn bed in het ouderlijk huis. Sommige dingen vergeet je nooit.

Wie brandschoon is werpe de eerste steen

‘Wij betalen de rekening voor wat er in het verleden in de wielersport is gebeurd,’ moet Raborenner Robert Gesink als commentaar hebben gegeven op het zich terugtrekken van de bank als sponsor.

Gesink heeft gelijk, als het waar is dat zijn generatie wèl zuiver op de graad is. Eerst zien en dan geloven. Als ik het goed begrijp is het juist de uitzichtloosheid op dit punt, die de hoofdsponsor heeft doen besluiten, na 17 jaar als zodanig te hebben geschitterd, definitief af te haken. Men wenst zich niet langer met  deze vergiftigde manier van sportbeoefening te encanailleren.

Het sympathieke van de wielrennerij vond ik altijd, de wijze waarop ´de mannen´ zich voor een schamel loontje uit de naad werkten, zichtbaar voor iedereen zwoegden op genadeloze berghellingen en even onbarmhartige, glibberige kasseistroken. Met het onweerlegbare bewijs, dat Lance Armstrong (-> tv-beeld NOS) en trawanten ons jarenlang een rad voor de ogen hebben gedraaid, zijn we vanuit een heldencircus op een kouwe kermis beland.

Overigens kan niet genoeg worden benadrukt, dat moeilijk een ´topsport´ kan worden gevonden, waarvan het vast staat dat die voor honderd procent brandschoon is. Ga toch fietsen. Zodra het om het grote geld gaat, is er plaats voor een gepast wantrouwen. Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.

Altijd prijs

Als je in omroepland maar lang genoeg op dezelfde stoel blijft zitten, krijg je vanzelf een prijs. Wat die moet toch ergens naar toe.

Twan Huys was indertijd als correspondent in de VS een belofte. Daarna, bij Nieuwsuur, begon hij geleidelijk aan wat tegen te vallen, met als absoluut dieptepunt, het tegenover zich in een draaistoel zetten van Willem Holleeder. Clairy Polak heb ik altijd beter gevonden op de radio. Ze heeft op de een of andere manier haar fysionomie niet mee. Die bewegelijke handjes. In de rol van presentator (->foto AVRO) bij De Klassieken op radio 4 is ze weer helemaal terug, zoals ik haar graag hoor.

Mariëlle Tweebeeke (prijs!)  verstaat de kunst, haar gesprekspartner op het moment suprême te onderbreken. Bij haar word ik trouwens steeds afgeleid  door haar houding aan het hoofd van de tafel, het best te omschrijven als diagonaal.

Sommige media, zoals de Volkskrant, hebben de goede gewoonte, hun mensen in een bepaalde functie aan een termijn te binden. Om de frisse wind te garanderen. Niet gek.

Wie te te lang blijft zitten, loopt onherroepelijk tegen het moment aan, dat hij/zij irritant wordt. Al was alleen maar door een air van zelfgenoegzaamheid en betweterigheid dat kennelijk niet te vermijden is. Dat bespeur ik bij voorbeeld bij het duo Lara Rense en Marcel Oosten dat op werkdagen ‘s morgens tussen 6 en half 10 het Radio 1 Journaal presenteert. Ik wil geen mensen tegen elkaar uitspelen, maar het mag toch niet zo zijn, dat je op zaterdagmorgen denkt: ‘Ha, wat een verfrissing, Bert van Slooten.’

In het ‘recenseren’ van Jeroen, Paul en Matthijs heb ik nu even geen zin, maar voor hen op m’n knieën gaan liggen, doe ik in geen geval.
Wat niet wegneemt, dat ik ze allemaal een prijs gun.

Bestse raad poetst imago wat bij

Het is tot de gemeenteraad van Best doorgedrongen, dat hij tijdens de meer dan drie maanden durende bestuurscrisis nogal wat imagoschade heeft opgelopen. Van die averij heeft de raad zich maandagavond proberen te herstellen door te erkennen dat tijdens de informatie- en formatieperiode ‘er wel het een en ander is misgegaan’. Zo is het volgens verschillende partijen wel degelijk een vraag of het niet verstandiger was geweest in eerste instantie een onafhankelijke informateur te benoemen, in plaats van de voorzitter van het plaatselijke CDA. Het laatste woord is hierover nog niet gezegd, zo kwamen de fracties overeen.

Er komt dus tegen het eind van deze maand een nieuwe ‘meerderheidscoalitie’ aan, van CDA, VVD, Gemeentebelangen plus als gedogende partij Jongerenpartij JO. Maar wellicht had PvdA’s Marja van Leeuwen iets meer dan ‘n beetje gelijk, toen zij opperde dat het eerder een minderheidscoalitie is. JO heeft zich van enkele zaken verzekerd, alvorens de handtekening te zetten onder het voorlopig ‘koopcontract’. Dat zijn de onschendbaarheid van het jongerenwerk en de vernieuwing van de accommodatie van de voetbalclub Wilhelmina Boys. En dan nog behoudt oudere jongere Jo van den Bogaard wat slagen om de arm, zodat op de volle publieke tribune werd gefluisterd: ‘Hij kan de zaak zomaar weer laten springen.’

Men was opvallend lief voor elkaar. Geen onvertogen woord, zoals wel tegenover de krant gebezigd: vriendjespolitiek en achterkamertjesgedoe. Het scherpst was nog D66-er Slijper (scherpslijper ;-) toen die de gedroomde ‘cultuurwethouder’, Wout Gloudemans, onder de neus wreef dat die destijds de cultuurnota van zijn voorgangster (D66) ‘prutswerk’ had genoemd.

De bijzondere raadsvergadering had een enigszins nerveus en rommelig verloop, wat door de aankomend voorzitter, burgemeester Anton van Aert, naar hij aan het slot zei, voor een keer werd gedoogd. Of dat ook geldt voor het gedrag van een deel van de publieke tribune, dat herhaaldelijk meende te moeten applaudisseren, zal de toekomst uitwijzen. Een tamelijk onzekere toekomst van 400 dagen tot de volgende verkiezingen, zo neem ik, zonder rekenmachientje, voetstoots aan van een van de hoofdrolspelers, Leo Bisschops.

Wanneer komt er 'n einde aan dat politieke gezeur?

Als het over de bestuurscrisis in Best gaat, dan dringt zich nu vooral de vraag op: wanneer kom er eens  een einde aan het politieke gezeur?  Tijdens een aan het onderwerp te wijden raadsvergadering op 15 oktober, op instigatie van de  'formateurs' van CDA en VVD?  We zullen zien, in de veronderstelling dat een en ander zich in de openbaarheid zal afspelen.

De status quo: Een coalitie met de plaatselijke partij Best Open is mislukt. D66, dat een wethouder zag sneven, wenst  niet verder mee te doen. De PvdA heeft zich ook buiten beeld geplaatst. Resteert de optie van een minderheidscoalitie (van CDA en VVD dus).

Politiek gezeur? Eerder haakte Best Open af, omdat aanvoerder Leo Bisschops zich in zijn persoonlijke ambities zag gedwarsboomd. Nu heet het weer dat Bisschops het initiatief tot een raadsvergadering van de formateurs  'niet sjiek' vindt, omdat de oppositie al eerder op dat idee zou zijn gekomen. Is dat niet  'n beetje kinderachtig, in aanmerking genomen dat die formateurs gewoon bezig zijn met hun werk? Volgens mij zet Best Open zich hiermee definitief buiten spel. Ze heeft de sfeer voor een vruchtbaar overleg bedorven. Laat ze maar fijn oppositie blijven voeren, opdat de kiezer bij de eerstvolgende gelegenheid (helaas kan dat nu niet) zijn oordeel kan vellen.

Intussen is er in Best van alles aan de hand, dat een krachtdadig bestuur vergt. Ik bedoel hier vooral het voortbestaan van enkele buurthuizen, dat door wegvallen van gemeentelijke financiering vanaf 2013 niet langer gewaarborgd is. Ik veroorloof me de boosaardige opmerking: zo kan ik ook een sluitende begroting presenteren.

D66 probeert nu via het plaatselijk weekblad te 'regeren'. Opnieuw schandaliseert fractieleider Jan Willem Slijper het cultuurbeleid,  door de financiering van de restauratie van het restant van wat officieel erkend is als 'de oudste boerderij van Nederland' (door hem denigrerend 'een stal' genoemd} als het ware in te ruilen voor die van de buurthuizen. De hemel beware er ons voor dat dit D66 ooit nog wat in het dagelijks bestuur van Best te zeggen krijgt.

Laat Nationale Ombudsman gerust politiek dier zijn

Het aankomende VVD-talent in de Tweede Kamer Pieter Litjens gaat er vandaag in zijn maidenspeech meteen tegenaan. Hij wil de Nationale Ombudsman, Alex Brenninkmeijer, de les lezen omdat die 'te politiek' in de weer zou zijn. Litjens heeft alvast een voorschotje genomen via een gesprek met de Haagse redactie van de GPD, die er melding van doet in onder meer de Wegener dagbladen. Jaja, nieuwkomer Litjens heeft z'n selfpromotion alvast goed voor mekaar.

Het Nederlandse volk heeft de afgelopen jaren kunnen constateren, dat het mikpunt van de VVD (naam ooit afgeleid van Vrijheid en Democratie) het niet gewoon is, een blad voor de mond te nemen. Brenninkmeijer - door de Tweede Kamer onlangs weer voor zes jaren benoemd - is er de man niet naar, het spreekwoord Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt op zichzelf van toepassing te verklaren. Benoemen is hier niet hetzelfde als inpakken.

Een criticus van de overheid, en dat behoort een ombudsman te zijn, kan niet om de politiek heen. Sterker nog, hij dient zich bij voorbaat te wapenen tegen de machinaties en de leugenachtigheid van de politiek, die de machteloosheid van de burger, eenmaal de verkiezingen achter de rug, mede bepalen. Het moet niet zo zijn dat die 'overheid', immers gedragen door de dames en heren  politici, op dat punt onkwetsbaar is.

Brenninkmeijer mag dan in de ogen van Litjens (teveel) een politiek dier zijn, het nieuwbakken kamerlid heeft wat dat betreft en aangaande het functioneren van de democratie nog heel wat te leren.

De vergelijking met de controlerende functie van de vrije pers dringt zich op. Die heet al gauw 'links' of 'niet objectief' als haar kritisch functioneren niet in de kraam van 'de politiek' past. Moet de Nationale Ombudsman zich van de VVD soms gedragen overeenkomstig de bij haar zo geliefde Telegraaf?

Gelukkig is de VVD nog steeds niet de hele Kamer. Laat die toch vooral de strikte onafhankelijkheid van de ombudsman bevestigen en niet luisteren naar het geraaskal van ene Pieter Litjens.

Je moet wat over hebben voor 'n sterk internetsignaal

Dit verhaaltje wordt misschien wat technisch, maar het onderwerp moet de gemiddelde internetter interesseren. Het gaat namelijk over de sterkte van het signaal dat je op je laptop-tablet-smartphone krijgt, binnen- en buitenshuis.

Ik las, waarschijnlijk in de Vlaamse krant De Standaard (kon het helaas niet meer terugvinden) een enthousiast verhaal over het versterken van elk signaal (hotspot of een ander min of meer openbaar netwerk, bij voorbeeld van hotels of campings òf dat van je thuis) via de D-link. Dat is een dingske, iets groter dan een luciferdoosje, dat je op een zo strategisch mogelijke plaats in een contactdoos moet steken. Na het inregelen, met behulp van pc of laptop, die je daarvoor tijdelijk met een ethernetkabel op het doosje moet aansluiten, geeft het 't signaal dat van het modem van je provider of van je eigen router komt draadloos en versterkt door aan al je apparaten (computer, internetradio, telefoons, tablets enz.).  Zoiets heet een repeater. Steek het in je jaszak en je kunt het ook op je hotelkamer voor alle apparaten gebruiken, aldus de krant.

Laat ik zeggen, waarom ik dat apparaatje ben gaan halen. Als ik bij de reguliere stand van zaken met mijn tablet (alternatief voor de I-pad) naar mijn balkon ga en de deur sluit, dan kan ik mijn internet wel vergeten. Het signaal zwakt af en valt soms zelfs helemaal weg. De internetradio op mijn nachtkastje 'streamt' trouwens sowieso niet naar behoren. Aan het experimenteren dáármee ben ik niet eens toegekomen want de D-link werkt niet en de producent heeft mijn conclusie daarom bevestigd, dat ik het maar naar de winkel moet terugbrengen.

Het gepiel met die repeater heeft me twee dagdelen en ettelijke telefoontjes (10 cent/min, zeer slechte verbindingen) gekoppeld aan aanwijzingen per email van de helpdesk, gekost. Daarbij moest ook nieuwe, zogenaamde firmware naar het apparaat worden geupload. Blijkbaar was de oude software al eerder inadequaat gebleken.

In het slotstadium constateerde de hulpvaardige Vlaamse technicus dat het voor mekaar was, maar mijn wantrouwen werd gewekt door de indruk dat ik mijn signaal nog steeds rechtstreeks van mijn gewone Sitecom-router ontving en niet versterkt door de repeater. De aap kwam definitief uit de mouw, toen ik met mijn tablet naar buiten ging. Die moest volgens de technicus zonder verandering in de instellingen op het signaal van D-link moeten werken. Niet dus.

Einde verhaal.

Behalve dat ik nog even melding wil maken van een andere 'versterkingsmogelijkheid', die echter vooralsnog alleen is toe te passen op een apparaat met usb-aansluiting, zoals een laptop. Dat is geen repeater maar een losse ethernetadapter met antenne van 2Com.nl, die ik dankzij de tip van een veel reizende buurman enkele jaren geleden heb aangeschaft. Zit je bij voorbeeld op een camping met al dan niet gratis draadloos internet, dan ontvang je dat via de WLAN USB van 2com dramatisch beter dan via de ingebouwde adapter van de computer. Daar kan ik nog aan toevoegen, dat de leverancier altijd onmidddellijk voor je klaar staat als er iets mis zou zijn, zelfs 's avonds. Momenteel haalt Windows (7) trouwens de geschikte driver automatisch op, als je de adapter in de usb-poort steekt.

Stoppen voortrekken Apple (2)

Het exclusief gebruik van de I-pad van Apple door officiële instanties, zoals de overheid en het onderwijs, is steeds meer omstreden.  Zo doet het VVD-raadslid Arno Flapper uit principiële overwegingen niet mee aan het papierloos vergaderen met de iPad in de gemeenteraad van Son en Breugel. Flapper is het niet eens met de keuze van alleen Appleproducten.

Ik voel met de heer Flapper mee. Lees desgewenst even de column Stoppen met voortrekken Apple,  die ik op 15 februari van dit jaar plaatste. Samengevat komen mijn bezwaren hierop neer: De productiemethodes van Apple in ontwikkelingslanden, inclusief kinderarbeid. Het kunstmatig hoog houden van de prijzen. De vergaande bemoeienis met wat je met het door jou gekochte apparaat mag doen en wat niet.

De I-pad is een uitstekend product, maar niet de enige mini-computer die over de eigenschappen beschikt, nodig voor communicatie (via het internet) en educatie. Het aanbieden van apps exclusief voor de I-pad is een vorm van discriminatie van door anderen op een niet minder innovatieve manier gefabriceerde tablets, gebaseerd op een ander besturingssysteem (Android van Google).  Het is ook strijdig met de vrije-markt-economie. Aan het gebakkelei tussen Apple en concurrenten als  Samsung over auteursrechten hebben we als consumenten dan ook geen enkele boodschap.

In Son en Breugel blijkt de voorkeur voor Apple verband te houden met een door haar ontwikkeld softwareprogramma, Notu-bis. Burgemeester Hans Gaillard tegenover het Eindhovens Dagblad:  "We hebben nadrukkelijk gekozen voor kwaliteit. Toevallig is Apple het verst met de ontwikkeling daarvan. Dat Apple extreem lage lonen betaalt in fabrieken, heeft ons niet tegengehouden. Binnenkort is het pakket ook beschikbaar voor Android-tablets." Daarmee spreekt Gaillard zichzelf 'n beetje tegen. Want binnenkort komt die onmisbare Notu-bis-app kennelijk ook voor andere tablets beschikbaar. Ik heb nog even gezocht naar, hoe in Oirschot is afgelopen met een tablet-proef in het najaar van 2011, maar kwam er niet uit. In elk geval werd daarbij het merk tablet in het midden gelaten.

Nu het toch hierover gaat, de dagbladen zijn volgens mij ook 'verkeerd bezig'. Zo stelt (of stelde) NRC onder bepaalde voorwaarden een I-pad gratis beschikbaar. De Wegener Nieuwsmedia, waaronder het ED, begonnen met een  I-pad-app, maar kwamen na de nodige kritiek toch ook maar  met een versie voor Android-tablets. Niet perfect overigens, want het programma draait niet met de stand van het schermpje mee (zie foto).

Bestse politiek, voor leken verklaard

De Bestse CDA-wethouder Theo Reijnders, die onder meer wijkontwikkeling in zijn portefeuille heeft, is zich rot geschrokken en als-ie zou zeggen dat het niet zo is dan jokt-ie.

Want, terwijl het gemeentebestuur sinds 22 juni (!) in een crisis verkeert door het opstappen van de D66-wethouder en de onderhandelingen over een reconstructie van de coalitie kort geleden weer zijn vastgelopen op de verdeling van taken, staat Best op z'n kop door de aankondiging dat een nog geen drie jaar oud, goed geoutilleerd en met enthousiasme gebruikt buurthuis ten dienste van de wijken Heuveleind en Heivelden op slot gaat. Komt dat even slecht uit.

De Stichting Welzijn Best-Oirschot, die het buurthuis Vlinderhei de eerste jaren met financiële steun van de gemeente exploiteerde, denkt wat dit betreft niet op eigen benen te kunnen staan en heeft de gebruikers 'netjes medegedeeld' (aldus een verklaring namens wethouder Reijnders) dat het per 1 januari uit en over is.

Alweer herrie in de tent. Want, 'dit kan natuurlijk niet'. Een gebruiker: Waar moeten we nu met ons kostbare, van het Oranjefonds gekregen biljart naar toe? Waarom zouden andere wijken wèl hun buurthuis mogen behouden en wij niet? Stuur als gemeente maar eens zo'n dure externe adviseur de laan uit en je hebt het geld om de zaak overeind te houden.

Dus, wat zegt wethouder Reijnders nu? Ho ho, wacht even, we proberen nog een oplossing te vinden, dus het is nog niet definitief dat het buurthuis straks leeg komt te staan.

Als ik aan het hoofd stond van de Stichting Welzijn, dan zou ik nu aan de wethouder vragen: Had je dat niet eerder kunnen zeggen?

Nee, want de heer Reijnders moest eerst even opgeschrikt worden door de commotie die over deze affaire is ontstaan. (Zo zie je maar weer dat je als inwoners niet zomaar alles voor zoete koek moet slikken.) En hij heeft het als 'poppetje' in de over de vakantie heen getilde coalitiebesprekingen even druk als Rutte en Samsom in Den Haag.

En hiermee zijn we aangeland, bij wat steeds meer op een tragi-comedie begint te lijken. In juni knapte namelijk de D66-wethouder af op het dossier Tejaterke, een voormalige kerk, waarvan de broodnodige renovatie en de daarmee verbonden exploitatie voor de gemeente 'ontbetaalbaar' zou zijn. Krijgen we daarvan een reprise? De ironie wil bovendien dat het buurthuis Vlinderhei destijds officieel is geopend door wethouder Reijnders' voorganger Leo Bisschops (Best Open), de man die het vervolgens als oppositieleider in de raad niet kon laten, de portefeuillehouder welzijn (Reijnders dus) regelmatig in de haren te vliegen en nu weer uit de onderhandelingen is gestapt omdat het er niet naar uit zag dat hij 'zijn ding' weer zou mogen gaan doen. Door de 'formateurs' is dat eufemistisch 'vastlopen op de poppetjes' genoemd.

Kijk, zo grijpt in de plaatselijke politiek uiteindelijk alles in elkaar. Helaas niet tot heil van de gemeenschap.

Katerig

De voorzitter van de fractie Best Open in de gemeenteraad van Best, tevens oud-wethouder, Leo Bisschops, zit met een katerig gevoel. Dat zou hij tegen het Eindhovens Dagblad hebben gezegd, naar aanleiding van het mislukken van de herformatie van het college van B en W. Drie maanden duurt nu al de bestuurscrisis in deze gemeente.
Katerig. Dat woord bestaat niet, volgens mijn Van Dale, waarvan ik moet bekennen dat het ‘n al wat oudere druk is. Ga je googlen, dan kom je het wèl tegen in de betekenis van katterig. Zo zie je maar weer, als je maar lang genoeg wacht, wordt kindertaal (doordeweeks in plaats van door de week; vernoemen naar, in plaats van noemen naar) vanzelf officiële taal.
Als ik een betekenis van katerig zou moeten bedenken, dan zou ik eerder in de richting gaan van de bronst, gepaard gaande met nachtelijk gejank, waartegen een emmer water nog wel eens wil helpen. De heer Bisschops is een integer mens, dus pas ik ervoor, hem te betichten van een zekere geilheid, nu blijkt dat de formatie-onderhandelingen zijn afgesprongen op de taakverdeling. Begrijpelijkerwijs keek Leo daarbij met meer dan normale belangstelling naar ‘een brede sociale portefeuille’. Dat was en is zogezegd zijn ding.
Maar er was sprake  van ‘oud zeer’, zoals de aanvallen in het verleden van de oppositieleider op de huidige portefeuillehouder, de CDA-er Theo Reijnders en kennelijk is het niet gelukt daarover schoon schip te maken.
Dus toch een emmer koud water voor Bischops én voor Best, dat maar niet van zijn crisis af komt.

De schuldvraag

In het Mediaforum, subrubriek van NCRV’s Lunch op Radio 1, moest het wel gaan over de schuldvraag rond de rellen in Haren.

Jammer dat alweer enkele fossielen van de oude media, met name Frank Kuitenbrouwer (NRC) en Max van Weezel (VN), het hier voor het zeggen kregen, want ze zaten er volgens mij voorspelbaar naast toen ze de op het nieuws verlekkerde kranten, de radio en de televisie (op tijd in Haren opgestelde satellietzenders) aanwezen als dé hoofdschuldigen bij het ‘aantrekken’ van wat nu opeens gelegenheidshooligans heten.

Ik zit liever op de golflengte van (internet)journalist Henk Blanken, die in de Wegener kranten terecht vaststelde dat jongeren kranten lezen noch tv kijken, laat staan iets met radio hebben. In de visie van Blanken waren het de social media als Facebook en Twitter, die in dit geval als instrumenten voor de opjutterij fungeerden.

Ik denk dat we nog lang niet uitgepraat zijn over zaken als het zelfreinigend vermogen en de daarmee verbonden verantwoordelijkheden van deze razendsnel en vrij toegankelijke webapplicaties en hun gebruikers. Beperking of censuur zijn daarbij niet aan de orde. De communicatietechnieken zijn immers al zo ver in hun ontwikkeling dat kwaadwillenden altijd een kanaal zullen blijven vinden, om hun snode plannen te verwezenlijken.

Zinvoller lijkt een degelijke evaluatie van de manier waarop diverse overheden op de nadering  van de Harense Krawalle hebben gereageerd. Constateringen achteraf, als die van ‘Veiligheidsminister’ Opstelten: ‘Volstrekt onacceptabel’, zijn tot op de draad versleten en op z’n zachtst gezegd lachwekkend.

Klantgericht

Voor de klantgerichtheid van sommige grote winkelketens kan niet genoeg bewondering worden opgebracht.

Hoe die klant wordt uitgenodigd, zichzelf bij de neus te nemen.

Het zogenaamd psychologische trucje van het net even naar onderen prijzen van artikelen (5,99 euro, natuurlijk aan de kassa afgerond naar boven) zal wel onuitroeibaar zijn – een consument met enig verstand heeft daar trouwens geen moeite mee, ze doen maar.

Maar wat hand over hand toeneemt, laat ik mij vertellen want ik pleeg mij doorgaans niet in dit soort details te verdiepen, is het regelrecht geknoei met kledingmaten. Het gaat hier om de gefrustreerde enigszins mollige tante die juichend de winkel uitloopt omdat ze nog maatje 40 kan hebben.

Ooit overwogen, dat de verkopende instantie de sticker 44 wel eens vervangen kan hebben door 40?

Ech waar, het gebeurt aan de lopende band. Goed voor de economie, moet je maar denken.

Bisdomblad

Bestaat in het Oost-Brabantse het Bisdomblad nog? De Sint-Jansklokken? Mogelijk alleen nog in digitale vorm of zoiets.

Geen nood, het Eindhovens Dagblad, voorziet. Alsof  het r.-k. dagblad De Tijd, ongeacht zijn kwaliteit destijds de pastoorskrant genoemd, uit de doden is opgestaan.

Het ED opent heden met een ‘open brief’ van een huisarts aan bisschop Hurkmans over de actuele perikelen in zijn diocees. Niet zonder ironie, met de archaïsche aanhef Hoogwaardige excellentie monseigneur. Let op het ontbreken van de komma achter ‘excellentie’, een aanspreektitel die binnen de
r.-k. Kerk trouwens alleen een kardinaal toekomt.

Een artikel, dat op de opiniepagina niet mis zou hebben gestaan, maar waaraan naar mijn idee, het merendeel van de ED-lezers geen behoefte heeft.

Is dit nieuwe journalistiek? Moeten daarvoor het nieuws, de minstens zo sterk het tijdsgewricht tekenende Facebook-rellen, naar de onderkant van de voorpagina worden gedrukt?

Iemand in mijn omgeving, geen journalist zijnde, vroeg: ‘Wie bepaalt zoiets?’

In mijn geheugen tastend, opperde ik: ‘De eindredacteur, in overleg met de hoofdredactie, neem ik aan.’

Die hoofdredacteur heeft dus heel wat uit te leggen.

Economen zijn gek

Dat het niet goed gaat met de economen, weten we al sinds 2008. De meesten lijken gek of zijn het. Gek van het niet weten en van het weten dat ze het niet weten.

Wat moet je dan als gek? Iets buitengewoons verzinnen, zodat journalisten en presentatoren gek genoeg zijn om je voor de microfoon, met of zonder camera te halen.

Om met laatstgenoemde categorie te beginnen, ik heb Humberto Tan, tegenwoordig presentator van het ochtendprogramma van BNR, tamelijk hoog. Geestig en adrem, niet voor enig karretje te spannen of in de luren te leggen. Maar vanmorgen viel hij me toch vies tegen.

Want hoe kun je nou een econoom serieus nemen, die alleen al zijn schoolgeld moet terughalen wegens onvoldoende taalkennis, annex –gevoel en die bovendien de meest baarlijke nonsens staat te verkondigen? En dat deed Tan, zonder een spoor van kritiek.

Hoe de man heet, is  - de radio is een vluchtig medium – me ontgaan; de websites van BNR bieden me ook geen uitsluitsel, maar alla, wat doet de identiteit er in dit geval eigenlijk toe.

Dit was dus de bewering ter adstructie van de door hem en Tan kennelijk als pakkend beschouwde onliner Beter beunhaas dan angsthaas: De hard werkende (om 7 uur opstaande) bankier annex geldwolf is beter voor de economie dan de integere functionaris, die gewoon zijn plicht doet.

Klompen zijn uit de mode, maar was dat niet zo, dan was er bij mij een gebroken. Interviewer Tan had nog wel de tegenwoordigheid van geest, deze econoom te vragen, wat zijn collega’s daar wel van dachten. ‘Die zijn het intuïtief met mij eens,’ wist de ander met zekerheid.

Moet ik verder nog iets uitleggen, hoewel dat primair de taak van onze wetenschapper zou zijn? Ja, het gebruik, of liever misbruik van het woord beunhaas in deze context. Want een beun is iemand, die voor een habbekrats een karwei redelijk tot slecht uitvoert, dat bij de vakman scheppen met geld kost.

Dit onderdeel van des econooms minireferaat was het, dat mij deed afvragen: is hij nou gek, of ben ik het?

En vooralsnog waag ik het, ‘t laatste uit te sluiten.

Klasse 1

De op 82-jarige leeftijd overleden André Spoor, vanaf 1970 bijna dertien jaar hoofdredacteur van NRC Handelsblad, was er een van klasse 1. Lees de necrologie maar op de website van die krant.

Wat me in zijn levensschets niet in de laatste plaats opviel, waren zijn correspondentschappen voor wat toen het samenwerkingsverband Grote Provinciale Dagbladen (GPD) heette. Zo was Spoor van 1964 tot ‘68 in Washington gestationeerd, in een tijd dat de grote Nederlandse kranten nog slechts losse medewerkers in de Verenigde Staten hadden. Het siert NRC, dat ze niet nalaat dit laatste te vermelden.

GPD, zo heet nu haar opvolger, de Gemeenschappelijke Persdienst, die op 1 januari 2013 ophoudt te bestaan, als gevolg van afhaken als deelnemer door Wegener.

Zo symboliseert de dood van Spoor meer dan één verlies voor de Nederlandse dagbladjournalistiek.

KrantHout

Dit is toch wel het toppunt van innovatie en een fraai staaltje van ‘duurzaamheidspraktijk’: KrantHout. De Eindhovense onderneming Vij5 lijkt hiermee op wereldniveau successen te gaan boeken.

KrantHout is een product dat, simpel gezegd, ontstaat door het samenpersen en verlijmen van oude kranten. Het resultaat is verbluffend sterk en fraai genoeg om  bij voorbeeld het chique notenhout te vervangen in een pretentieuze bolide. Peugeot heeft er het oog op laten vallen en presenteert deze maand op de Autosalon in Parijs de Onyx V8 conceptcar, waarin het nieuwe product is verwerkt. Natuurlijk is alle krantenpapier geschikt, maar in het Eindhovense is men er niet vies van, elkaar het balletje toe te spelen. Vandaar dat het Eindhovens Dagblad vandaag met trots weet te melden, dat je straks in de nieuwe Peugeot het oog kunt laten vallen op ‘n soort reïncarnatie van dat ED.  Niet helemaal overtuigd? Op de website van Vij5 ziet het product er zo –> uit.
Peugeot kan trouwens wat gedegen innovatie, gezien haar penibele positie op de markt, goed gebruiken. Maar of Margotje binnenkort in haar Peugeotje (met dank aan Wim S.) van krantenpapier zal rijden, staat nog te bezien. Die conceptcar lijkt eerder te preluderen op een verdere verhoging van de maximum snelheid tot minstens 200 km per uur en dát perspectief ligt nu juist wat minder voor de hand.

Een herboren inspector Morse

Met verbluffend herkenbare psychische gelijkenis, is de Britse acteur Shaun Evans zaterdagavond op het Vlaamse Canvas verschenen als de startende rechercheur Morse. Een reïncarnatie.

Nog altijd treurende om de in 2002 te vroeg overleden John Thaw, die als de oude Morse nimmer zijn voornaam prijs gaf, en niet echt onder de indruk van diens opvolger Lewis, vond ik het aantreden van Evans als de jonge Endeavour Morse beslist een verrassing. Ook in praktische zin.

Die intellectuele achtergrond, contrasterend met zijn directe omgeving, die onvoorwaardelijke liefde voor het belcanto, die in de eerste aflevering van vier een heel speciale dimensie krijgt in de confrontatie met een zangeres in verschillende gedaanten, de knipoog naar de Jag van de oude Morse, dat Oxford van de jaren zestig, alles weer met Britse precisie gereconstrueerd… Adembenemend mooi.

Moge ook deze Morse in het vak vergrijzen.

Het gaat tegenwoordig zo snel

Leuk. Dat woord wordt zóveel gebruikt, dat het aan inflatie onderhevig is. Ik ben een oude man, dus gebruik zo vaak als het kan het ouderwetse woord vermakelijk.

Dus: reizen met het OV kan zeer vermakelijk zijn. Gezellig mag ook, hoewel ook dat woord begint te slijten. Nog erger: gezellie. Hoe is het eigenlijk verder gegaan met die reacties op Twitter onder de tag #ergwoord? Ik neem me al weken voor daar weer eens te gaan kijken.

Zomaar een voorvalletje met lijn 145 Eindhoven-station – Eindhoven Airport via station Best. Terwijl ik comfortabel op de voorste stoel tegenover de robuust, maar trefzeker rijdende bestuurder zit, nadert de bus halte Nazarethstraat in Best. Daar staat een bejaard stel op het bordje met de dienstregeling te turen. De bus stopt, de chauffeur wacht, zonder de deur open te doen. De oudjes blijven puzzelen. De chauffeur rijdt aan. ‘Hoho, wij willen mee.’ Gelach.

Chauffeur: ‘Wete gullie wel waar ge naar toe moet?’

‘Ja, naar Airport, eh, nee naar de MAKRO', zegt oma.

‘Volgende keer wel beter opletten, hé?’

‘Ja, maar het gaat tegenwoordig zo snel allemaal.’

De chauffeur wacht netjes tot de oudjes zijn gezeten. Daar zijn ze bij de Hermes-busdienst heel correct in.

Beloften die in de weg zitten

Toen de Onbekende Nederlander mevrouw Van Lieshout dinsdagvond tijdens het slotdebat aan de lijsttrekkers vroeg, ieder één belofte te noemen, die ze na de verkiezingen zouden nakomen, zwegen de sprekers stil. Ook de potentiële grote winnaars.

Ik probeerde, tegen beter weten in, want ondanks de afwezigheid van interactieve tv, de heer Samsom te herinneren aan zijn herhaaldelijke verklaring, de door Rutte I aangekondigde btw-verhoging op de  boodschappen, ons dagelijks brood, terug te zullen draaien. Hij hoorde het natuurlijk niet. En dát kon hij mevrouw Van Lieshout, vermoedelijk niet luisterende naar de naam Ingrid, niet beloven.

Ik wil hiermee maar zeggen dat nog heel wat kwesties het bereiken van overeenstemming tussen de VVD en de PvdA over een gezamenlijke regering, eventueel met aanvulling door D66 en/of CDA, in de weg zitten. Om nog maar een krikkel puntje te noemen: de hypotheekrente-aftrek, waaraan het VVD-stemmend legioen even niet heeft gedacht, maar waaraan Rutte c.s. onwrikbaar vast houdt. Of juist wel, met dienovereenkomstige kokerblik.

Wie doet hoeveel water in de wijn?

Papieren gespartel

Wat oude media, met name de kranten, niet zouden moeten doen als ze het over nieuwe ontwikkelingen op hun marktterrein hebben, is, zich neerbuigend uitlaten over internetjournalistiek. Zoals vandaag gebeurt in de Wegener pers:

‘(…) niet alleen nieuwsartikeltjes die gratis op internet staan, maar ook alle diepgravende interviews en doorwrochte analyses van de kwaliteitspers’.

De in deze zinsnede gevatte diskwalificerende constatering (gratis ‘nieuwsartikeltjes’)  is bezijden de waarheid. De redenering kan alleen maar worden opgevat als het panikeren van een papieren medium, dat als het over ‘gratis nieuwsartikeltjes’ op het web gaat, op z’n minst kan worden betrapt op stiekem om ‘n hoekje kijken en daar, comfortabel aan het beeldscherm, de broodnodige inspiratie aan ontlenen.

De Wegener scribent is de zoveelste kranten-fossiel, dat niet in staat blijkt, de technische vernieuwingen in medialand te verwerken.

Papieren gespartel.

Ja, hou eens op met die peilingen

Ja, goed idee, hou nu maar eens op met die peilingen. Het is mooi geweest en op deze manier draait het nog uit op een belediging van de kiezer; immers ze zijn virtueel al begonnen met de kabinetsformatie zonder dat die op een geldige manier zijn/haar zegje heeft kunnen doen. Dit is van de zijde van de peilers vrágen om moeilijkheden. Ik wens ze dan ook het échec toe van een verkiezingsuitslag, woensdagavond, die hen compleet in hun hemd zet, want significant afwijkend van hun voorspellingen.

Komt het voorstel tot het verbieden van die peilingen, in een bepaald stadium vóór de verkiezingsdatum (zoals in Frankrijk al praktijk is) soms uit verdachte hoek? Je zou het bijna gaan denken doordat het Emile Roemer van de SP is, die de kat de bel aan heeft gebonden. Je kunt immers moeilijk beweren dat de man baat heeft gevonden bij al dat gepeil.

Korte tijd aangewezen op de radio voor de broodnodige nieuwsvoorziening (de wifi op de boerencamping liet het even afweten) moest ik het doen met de reactie van PvdA’s Samson. Teugen natuurlijk, maar naar zijn zeggen niet omdat hij profiteert van het al vaker vastgestelde verschijnsel dat de al dan niet zwevende kiezer gaarne meelift op de bagagedrager van de winnende partij. Nee, zegt Samsom, de vrijheid van meningsuiting is hier in het geding. Waar heb ik dat smoesje vaker gehoord?

Intussen ben ik bijgepraat door de zaterdagkrant die de buurman voor me heeft bewaard: het argument komt helemaal niet uit de koker van de naar het schijnt zo succesvolle lijsttrekker in gerepareerd rood verenpak. Roemer heeft de meningsvrijheid  zelf al geopperd als mogelijk breekpunt. Wat hij heeft gedaan is niet meer dan het hyperige fenomeen ter discussie stellen. Dat is – zie hierboven – allesbehalve een oneerbaar voorstel, laat staan dat Roemer zich hiermee  als ‘potentiële verliezer’ verdacht zou maken.

Is het geen ‘ongeschreven wet’, dat je op verkiezingsdag geen reclame meer maakt bij de ingang van het stembureau? Is dat soms ook een beperking van de vrijheid van meningsuiting? Laat het maar gauw woensdagavond worden. Dan kunnen de winnaars en (nipte) verliezers net als in 2010 weer in de achterkamertjes gaan konkelefoezen. Helaas, dat dan weer wel, heeft het kiezersvolk dat maar te gedogen.

We spreken elkaar nader.

Puisterig

ED afgelopen week: ‘Op het braakliggende terrein Hoofdstraat 6-8 in het centrum van Best wordt straks 't Koetshuys gebouwd met twee winkels, tien riante appartementen en een parkeergarage met autolift. Het terrein wordt wel 'een lelijke puist' in de mooie Hoofdstraat genoemd.’

Wie noemt die plek aan de Hoofdstraat zo? Nooit gehoord. En als het dan toch over lelijke puisten gaat, dan weet ik er nog wel ‘n paar. Wat anders te denken van de leegstaande bedrijfspanden en min of meer monumentale, maar onbewoonde woonhuizen, omringd door hoog opschietend onkruid tegenover Prinsenhof/Tapijtcentrum?

Een en ander geeft te denken, dat er in het centrum van Best nog heel wat te doen staat.

En, Koetshuys? Van mij mag het gewoon Koetshuis heten.