Leegloop

Bisschop Hurkmans van Den Bosch zegt dat de leegloop van zijn kerk in Brabant niets te maken heeft met het seksueel misbruik (letterlijk: ‘met dit rapport’). Ik denk dat hij daarin gelijk heeft.

In de loop van tientallen jaren is er in het eens zo ‘vroom-katholieke’ landsdeel, waar ik gemakshalve Limburg maar even bij reken, sprake van een vermaterialisering, gepaard gaande met een toenemende lauwheid in geloofszaken. Vooral sinds een aantal kerkelijke verboden en geboden (los van De Tien van God) zijn afgeschaft, zoals het verplichte zondagse kerkbezoek en de vasten- en onthoudingswet, is het hard gegaan. Met het sluiten en slopen van kerken als gevolg. Tegelijk verschenen in de van huis uit katholieke, van haar bisschoppelijke censoren ‘bevrijde’ Brabantse pers de seksadvertenties. Een proces van jaren dus.

Wat tot dusver was overgebleven, was ‘n rudimentair soort sfeerkatholicisme, goed voor zelf geregisseerde trouwpartijen en kerstnachtelijk gezwijmel. Met principes had dat niets te maken. Sterker: om je officieel als katholiek te laten uitschrijven diende je pas principieel te zijn. En zo ontstond tevens een klimaat, waarin het walgelijke gefoezel in kerken en kloosters aan het licht kon worden gebracht.

Overigens, in de raadszaal van de gemeente Best hangt – in een onopvallend hoekje weliswaar – nog steeds een kruisbeeld.

Even lekken a.u.b.

Historicus Jan de Roos heeft bij de bestuursrechter bot gevangen, met zijn verzoek tot volledige openbaarmaking van het dossier Klaas Carel Faber, de oorlogsmisdadiger die in 1952 uit de Bredase koepelgevangenis ontsnapte en sindsdien zijn straf in Duitsland niet uit zit.

Minister Ivo Opstelten, weigert De Roos inzage van een gedeelte van dat dossier ‘omdat dit de relatie met Duitsland zou schaden’. De rechter is daarin mee gegaan.

Mijn eerste gedachte hierbij is: is er ook een klokkenluider in de zaal? En vervolgens: Heeft de rechter kennis gekregen van de achtergronden, zodat hij kon beoordelen of hier geen sprake is van een drogreden?

Want hoe zou een zeventig jaar geleden door een ander Duitsland overvallen en geknechte natie de relatie met het nieuwe en gerespecteerde Duitsland met deze informatie op het spel kunnen zetten?

Is die informatie dan zó belangrijk? Dat weet ik niet en dat is het ‘m juist. Dezer dagen zette het NIOD het complete zogeheten standaardwerk van Loe de Jong over Nederland in WO2 online. Prachtig. Maar iedereen weet inmiddels wel dat die boeken van De Jong als ‘geschiedschrijving’ niet onomstreden zijn. Tezeer bepaald door zwart-wit-denken, is een van de punten van kritiek. Valt De Jong allerminst kwalijk te nemen; je kunt zelfs zeggen dat het ‘t lot van menig historicus is dat het denken over het verleden onderhevig is aan verandering. Met andere woorden: geschiedschrijving houdt nooit op.

Kan iemand even lekken? Naar Brandpunt of Zembla of zo.

Levende schilderijen

Al eeuwenlang gaat het over ‘levende’ schilderijen. Hoeveel is er al niet gefilosofeerd over de geheimzinnige glimlach van Da Vinci’s Mona Lisa in het Louvre. Wie is het eigenlijk en wat zit er achter dat lachje? Reproducties van dat portret zijn niet alleen van snorren en baarden voorzien, maar eindeloos gemanipuleerd. Die hobby heeft een enorme vlucht genomen sinds Photoshop. Even Googlen levert verbluffende resultaten <- op. Blijkbaar wordt dat mysterieuze lachje opgevat als een uitdaging.

De impact van schilderijen, in het bijzonder geschilderde portretten, is een nadere studie waard, zo bedacht kunsthistorica Elsje van Kessel en ze is er aan de Leidse universiteit op gepromoveerd. Ze bekeek daarvoor schilderijen uit het Venetië van de zestiende eeuw.

In het persbericht van de universiteit over dit promotieonderzoek lees ik: ‘In de Venetiaanse cultuur  konden schilderijen soms de rollen van mensen overnemen en dus personen worden. Schilderijen ontvingen bezoekers en trokken pelgrims aan; ze genazen en redden mensen; ze verdienden geld; mensen werden verliefd op ze; ze riepen agressie op en werden slachtoffer van geweld; ze werkten als agenten van kunstenaars, adellijke families en vorstenhoven; ze werden geslagen, gekust en geliefkoosd.’
Portrettengalerij in het gemeentehuis van Best.

---

Ik bezwijk voor de verleiding, om het wat dichter bij huis te zoeken. Ik denk aan de zeventiende-eeuwse portretten van calvinistische regenten met plooikragen als molenstenen in het Frans Halsmuseum in Haarlem. Bespeur ik daar, bij mij als man met luchthartiger roomse roots enige weerzin? Ja, al was het alleen maar om de macht en het aanzien, dat de opdrachtgevers aan de schilder in hun portretten uitgedrukt wilden zien. De benepenheid, de geforceerd strenge arrogantie. Zoiets.

Deze cultuur is nog steeds niet dood, getuige de nog geen halve eeuw oude portrettengalerij van burgemeesters en ereburgers in de raadszaal van Best. Kunnen ook deze portretten emoties oproepen? Jazeker, al denk ik daarbij eerder aan het schilderij van wijlen burgemeester Cox in het gemeentehuis van Heeze, waarvan rond 1960 de ogen met een balpen werden ingedrukt. Deze nimmer opgeloste ‘balpenmoord’ lijkt naadloos aan te sluiten op de redenering van onze jonge doctor in Leiden.

(Gesproken column voor Omroep Best, 14 december 2011, 18:10 uur.)

Opzienbarende buikgriep

Wat is er al veel geluld over Matthijs van Nieuwkerk, die maandagavond (naar nu blijkt) met de hand aan z’n gat de set van DWDD moest verlaten, wegens (naar nu blijkt) een zich aankondigende buikgriep, meestal in goed Nederlands aangeduid als ‘aan de schijterij’.

Laat ik daar dan ook nog maar even aan meedoen. Was het wel bijzonder genoeg, behalve dan  dat beroepsbullebak Jan Mulder even van bijzitter (wat iets anders is dan bijzit) promoveerde tot presentator eerste klas?

Nee, helemaal niet, want wie dagelijks de hoofdrol wil spelen op de buis, riskeert in het harnas te sterven en een aanval van buikgriep is een hopelijk vroege herinnering aan de sterfelijkheid van de mens.

Voel ik daar iets? Ben ik effe blij dat ik aan een laptop zit en niet voor het alziend oog der Nederlanden.

Sint op erfgoedlijst(en)

Sinterklaas komt in elk geval op de binnenlandse erfgoedlijst (wist niet dat die al bestond) en wellicht op de wereldlijst als typisch, onvervangbaar Nederlands feest. Betrek er België ook even bij a.u.b, want daar leeft het ook hoor, sinds jaar en dag. Felix Timmermans schreef er al over.
Erfgoed. Mét Zwarte Piet, neem ik aan. De discussie daarover tussen blank en zwart, blank en blank en zwart en zwart in

---

<- Is dit wel ‘n blank kindje? Anders krijg je dat weer.

---

Debat op 2 mondde zaterdagavond op tv uit in een complete chaos. Presentator Ghislaine Plag was misschien ´n beetje te zacht en te beleefd. Waar was trouwens de als mede-presentator in de gids aangekondigde Arie Boomsma? Niet dat dat veel had uitgemaakt.

In elk geval stelde beeldbuis-historicus Herman Pleij zonder omwegen vast, dat ‘de moor’ die Sint sinds het midden van de negentiende eeuw vergezelt, wel degelijk zijn roots in de slavernij moet zoeken. En ook ‘n beetje in de 80-jarige Oorlog met Spanje. Oeps, laat ze het daar niet horen.

Alles beter dan maar blijven ontkennen, lijkt mij. Maar zie dan tegelijkertijd in dat de rollen van zowel Sint als Piet zijn geëvolueerd. Met hetzelfde recht kan die evolutie verder gaan. Dus gooi er, nu de hulpsinterklazen toch al in opmars zijn, ook wat witte Pieten tussen, er zitten toch ook witte en zwarte kindertjes in de klas?

Wat blijft er de tegenstanders van de zwarte versie van Piet dan nog over om te klagen? Niks.

Occupy in de verdrukking

Over Occupy heb ik geen mening. Dat is vaker het geval, als ik ergens te weinig vanaf weet. En Occupy heeft zoveel gedaanten. De New Kids van Maaskantje doen ook al mee, met een stapel bierkratten als middelpunt.

Het ontstáán op Manhattan alleen al. Alsof die Amerikanen voor het eerst kennis hebben genomen van de mars van de Parijse marktvrouwen op Versailles in 1790 of daaromtrent. Alleen hebben ze  niet opgepikt dat het daar ergens over ging, dat het te maken had met een tekort aan brood, terwijl het Franse hof zich tegoed zat te doen aan taartjes. Het doet er niet toe, of het apocrief is of niet, want het verhaal is te mooi dat koningin Marie-Antoinette geroepen zou hebben: ‘Waarom hebben ze dat volk dan geen boterham gegeven?’

In Eindhoven zit het de Occupybeweging trouwens niet mee. Het gemeentebestuur wil ze weg hebben van hun prominente plaats in de stad en ze naar een braakliggend stuk grond achter het station bonjouren, waar geen hond, laat staan winkelend publiek, voorbij komt. De bezetters bedienen zich nu haastig van de middelen van de door hen verfoeide (?) rechtsstaat, door een kort geding aan te spannen.

Toch bespeur ik bij mezelf een begin van sympathie. Dat komt doordat de Eindhovense actievoerders korte metten hebben gemaakt met het irritante optreden van de tv-verslaggevers van PowNed, die er ‘gewoon’ van uit gaan dat hun Telegraaf- annex GeenStijl-gedrag niet alleen door publiciteitsgeile politici en andere zich Bekend achtende Nederlanders geaccepteerd dient te worden, maar door iedereen die ongevraagd de camera op zich gericht weet.

Gewoon rechts-reactionairen hoor, en daarbij gaan mijn haren recht overeind staan. Zo ook bij een oproep via het door mij overigens zorgvuldig gemijde Facebook van een zekere Danny Cordromp om eventueel op de ‘verboden plaats’ tegen de bezetters te gaan demonstreren. Want ja, ‘het zijn professionele werklozen die agressie opwekken en leven op kosten van mensen die werken’.

Wat zijn dat, professionele werklozen? Mensen die vrijwillig zonder werk zitten? De term langharig werkschuw tuig, was die ook niet uitgevonden door De Telegraaf?

Overheid houdt hoofdpijn bij ICT

Overheid en geparenteerde diensten hebben chronische hoofdpijn bij het omgaan met ICT. Voor alle duidelijkheid: dat staat voor Informatie- en ComputerTechnologie.

Het is (te) duur, het werkt niet of onvoldoende en het is onveilig.

Een aansprekend voorbeeld vinden we nu weer in de gemeente Oirschot, waar de aanleg van draadloos internet (WiFi) voorlopig is afgeblazen.

Merkwaardig: Terwijl iedere klojo in een wip met een routertje van 85 euro een gesloten thuisnetwerk aanlegt, moet zoiets in Oirschot bij ‘eerste investering’ ruim 55.000 euro kosten. Terecht heeft een D66-raadslid daartegen geprotesteerd en dat bezwaar was niet aan dovemansoren verspild. Er wordt nu nog eens even ‘creatief gekeken’ naar een goedkopere oplossing, desnoods voor alleen de raadszaal.

Als men daar dan toch mee bezig is, realisere men zich ten eerste dat er in de ict-wereld teveel gladjanussen, misschien toepasselijker: linkmiechels rondlopen die uit het nog altijd wijd verbreide digibetisme een slaatje proberen te slaan. Als ik me goed herinner, heeft de gemeente Breda vorig jaar ‘n half miljoen neergeteld voor het bouwen van een nieuwe website, waarover men achteraf toch weer niet zo tevreden was. Da’s nog eens bouwfraude.

Ik zou zeggen, begin als ‘kleine overheid’ maar eens met een abonnement op een goed computerblad te nemen. Of, nog makkelijker, googel even. Dan kun je uitkomen bij sites als deze, die je zelfs helpen als je een camping van draadloos internet wil voorzien.

Zie ook: Raadsstukken op tablet in Oirschot

Broodje Slim

Bij sommige Lidls in dit land (‘Luxe voor iedereen’ tijdens de feestdagen) krijg je momenteel twee broden voor de prijs van een. Er geldt wel één voorwaarde. Je mag dat tweede brood pas ‘n paar dagen later ophalen.

Linda Nijenhuis van voorlichtingsorganisatie Milieu Centraal (uuh? nog nooit van gehoord, maar dat zal aan mij liggen) vindt dat ‘een mooi voorbeeld van hoe supermarkten kunnen meedenken met de consument om voedselverspilling te voorkomen’, zei ze tegen dagblad Trouw. Zo wordt immers voorkomen dat (een deel van) dat tweede brood de afvalbak ingaat, denkt ze.

Broodje Duurzaam? Welnee, Broodje Slim van Lidl, dat hiermee bereikt dat de klant zich ‘na een paar dagen’ weer eens meldt om zich door de luxe-voor-iedereen te  laten verleiden. Mevrouw Nijenhuis heeft zeker nog nooit van de vriezer gehoord, of ze gaat zover in haar duurzaamheid dat ze die in de ban heeft gedaan.

De waarde van Hoogervorst

Hoe hoog moeten we een waarschuwing inschatten van Hans Hoogervorst? Zoals voor de Commissie De Wit: ‘Banken over de hele wereld zijn nog steeds zo krakkemikkig gefinancierd en nemen nog steeds zoveel risico dat het financieel systeem zomaar als een kaartenhuis in elkaar kan storten,’ zei hij volgens de Wegener kranten. Klinkt dat toch niet ‘n beetje als spuit elf geeft ook nog modder, of als ‘wij waarschuwen China voor het laatst’?

Zeg nou zelf, H.H. vráágt er gewoon om, te worden gemaand, ‘n toontje lager te zingen – de VVD-er die in de Tweede Kamer, eerder dan Wilders, de vergrovingstrend zette door tegenover de oppositie een kotsgebaar te maken, de man ook die als Minister van Volksgezondheid, ons als afnemers van de zorg de das heeft omgedaan met nieuwe regels voor het declareren door ziekenhuizen en klinieken.

Wel eens gehoord van de DBC-regeling? Die afkorting staat voor Diagnose Behandeling Combinatie. Voor de precieze werking ervan verwijs ik gemakshalve naar Wikipedia. Maar wat je daar niet zult vinden, is de zekerheid dat die regeling ongestraft is te misbruiken. Ik ken een geval van een patiënt die een arts raadpleegde als  homeopaat en contant betaalde. Vervolgens zette die arts de pet op van reumatoloog. De financiële afwikkeling van dat consult in een praktijk achter een reformwinkel verliep heel anders:  Er kwam namelijk van een of andere stichting in het midden des lands een rekening van 632 euro’s voor twee consulten wegens DBC.

De zorgverzekeraar heeft op verzoek van de patiënt uitgezocht of dat wel kon. De uitslag was: ‘Wij staan met de rug tegen de muur’. Oeps! Klein maasje in de door Hoogervorst geëntameerde wet.

De vraag is, kan het hem wat schelen? Ondenkbaar voor een voorzitter van de Autoriteit Financiële Markten, over wiens salaris van 470.000 euro ooit kamervragen zijn gesteld. Nooit meer iets van gehoord natuurlijk. Gewoon de vinger in je keel steken en het gaat vanzelf over.

Zo’n man heeft ons over de financiële toestand in de wereld niks te waarschuwen.

Sloop Lopik en al die zendmasten maar

Het gepruts met draadjes beu, heb ik drastische maatregelen genomen voor een ongestoorde en duidelijke ontvangst van mijn nieuwsradio’s: Radio 1 NL en BNR. Die oplossing is: internetradio.

Voor wie behoefte heeft aan de voorgeschiedenis, men weet dat in juli mysterieusgewijs op één dag twee zendmasten, in Lopik (de belangrijkste) en in Smilde, in de fik vlogen. Sindsdien is het, met name wat betreft de etherontvangst van de nieuws- en sportzender van de publieke omroep, althans in de regio Eindhoven, huilen met de pet op. Het marginaal politiek gepruttel daarover in de kamercommissie Telecom leidde tot niet meer dan de bijna schaamteloze opmerking van  minister Verhagen (EZ) dat het een ‘kwestie van private partijen’ is. Schaamteloos, omdat daarmee is erkend dat de privatisering van allerlei vitale diensten ons alleen maar ellende heeft gebracht.

Ook de Brabantse regionale overheden worden intussen koud noch warm van het probleem. Radio is, om het maar weer eens eigentijds te zeggen, niet sexy genoeg. Je kunt er niet met je kop op verschijnen. En er wordt toch ‘niet naar geluisterd’. Behalve door mij dan en een enkele vriend of buurman. (Mijn maandelijkse gesproken column voor Omroep Best kan gevoeglijk als geklets in de ruimte worden opgevat.)

Van mij mogen ze die zendmasten nu slopen. Want de drastische maatregel, waarover ik het in de aanhef van dit stukje had, is de aanschaf van een internetradio. Die garandeert een vlekkeloze ontvangst van een keuze uit pakweg duizend zenders over, ongelogen, de hele wereld. Elck wat wils. Als hier in huis wordt gepoetst of gebridged, zet ik tot algemeen genoegen de sixties en seventies op, waarvan het aanbod in ruime mate voorhanden is. In Nederland is vooral de AVRO sterk in het aanbod van de meest uiteenlopende muziekgenres.

De internetradio maakt in huis deel uit van het WiFi-netwerk en betrekt dus zijn signaal van de router, die ook het wereldwijde web aan twee laptops en een tablet  doorgeeft. In principe kunnen de computers de radio- en tv-zenders ook ontvangen, maar ja, zo’n ding zet je niet zo gauw met toegevoegde boxjes op je nachtkastje. Voor wie dit allemaal nieuw is: ga eens naar de website TuneIn, dan kan je het zelf ervaren.

Het inregelen van een losse internetradio vergt eenzelfde soort handigheid als nodig voor het inrichten van een thuisnetwerk, maar hoe dan ook, het loont ruimschoots de moeite. Ze zijn nog niet goedkoop (zeker meer dan 100, eerder 150 euro) en menige fabrikant is nog zoekende naar het ideale design, maar het is niet moeilijk te voorspellen: dit is de toekomst.

Dat walgelijke geld

Het verhaal van de week stond in het Eindhovens Dagblad. ‘Het kapitaal van ome Toon’ uit Bergeijk. Zo klassiek als het maar zijn kan. Vrijgezel laat dik ‘n miljoen na aan de Kerk. Komt door verandering van testament, waarvoor de pastoor Toon naar de notaris heeft gereden.

Toen was-ie al dement, zeggen de overigens erfrechteloze neven en nichten, die dit tijdens de traditionele koffietafel (kosten erflater?) vernemen. Eerder waren een tante non en de kankerbestrijding de begunstigden. Dus: ‘Niet dat het ons om het geld gaat’. Lees vooral ook de - intussen al 53 reacties - op ED.nl

Klassiek? Het doet me denken aan die kale baron uit een toneelstuk van mijn vader, die z’n dochter aan een rijke jonker wil koppelen: ‘Praat me niet van dat walgelijke geld!’ En vergeet Toonders Heer Bommel niet. De menselijke hebzucht is door de eeuwen heen (Molière!) een kostelijke bron voor satirische schrijfkunst gebleken.

In een ander stuk van mijn vader, Zand of Klei (1942) gaat een arme zandboer op sterven liggen, om bij zijn rijke vrouw een ‘testament op de langstlevende’ af te dwingen. Toen dat stuk in het Oisterwijkse openluchttheater werd gespeeld, schreef een criticus puntig: ‘Het probleem is uit de tijd’.

Het ‘probleem’ is eeuwig.

Oeverloos gezeur

Nergens meer gezeur dan over het al dan niet weren van de auto uit de Bestse Hoofdstraat. Tot in het oneindige. Oorzaak? Tegenstrijdige ‘belangen’, hoewel niemand precies weet wat z’n belang is.

De plaatselijke politiek loopt het dun door de broek bij de gedachte, eens de knoop te moeten doorhakken. Die houdt zichzelf zoet met het prijzen van het toekomstige centrum als een bruisend fenomeen, zonder het verschil te weten tussen gebruis en geruis. En de onverbeterlijke automobilist maar doorrazen. Laatst zag ik een inhaalmanoeuvre van een taxi op het spoortunneldek, vlak voor de 30 km-zone.

De restaurant-houder wil rust op zijn gedroomde terrasje, dus weg met die auto, de schoenwink-elier met potentiële (ook gedroomde) klanten uit Eindhoven, wil dat die voor z’n deur kunnen stoppen om even in de etalage te kijken.

Ik zou zeggen, begin nou eens met een deugdelijke bewegwijzering die het doorgaande verkeer uit de Hoofdstraat houdt. Voorkom dat ‘vreemdellingen’ op de Oirschotseweg, ter hoogte van het Kruispark de weg naar Son en Breugel vragen. Op de rotonde in de Ringweg staan wel ‘s-Hertogenbosch en Sint-Oedenrde aangegeven, maar wie naar Son moet, zoekt het maar uit.

Intussen blijft Best de kop in het zand steken. De Sonseweg is namelijk de kortste verbinding met de A50 (Eindhoven-Nijmegen) Reken maar dat ze dat in Oirschot drommels goed weten. En vergeet het vrachtverkeer niet – dat is gespecialiseerd in het vinden van sluiproutes.

Ambtsketen

Burgemeester Fons Jacobs van Helmond heeft gisteren, getooid met zijn ambtsketen, de stadspenning uitgereikt aan Mister PSV, oftewel Cruijff-equivalent Willy van der Kuijlen. (‘Skieten Willy! is bij mijn schoonfamilie nog steeds een gevleugelde uitdrukking.)

Met ambtsketen? Da’s toch normaal? Zeker, behalve als de burgemeester zich bevindt op het grondgebied van de buren, Eindhoven dus. Het zou zelfs formeel verboden zijn, de ambtsketen buiten het eigen gebied te dragen. Zie deze a-protocollaire situatie maar als een genereus gebaar van ambtgenoot Rob van Gijzel.

Jacobs wist er trouwens wel een bodem onder te leggen: ‘Lang voor het woord citymarketing was uitgevonden, droeg Willy van der Kuijlen de naam Helmond al uit’, zei hij volgens het Eindhovens Dagblad, voorheen ter plaatse Helmonds Dagblad.

Als Van Gijzel met ambtsketen in Helmond verschijnt, dan zou er pas echt iets aan de knikker zijn.

Mozart was helemaal niet blond

Het blijft maar aanhouden: Geert Wilders, die man met dat rare kapsel, die steeds in zijn kamerzetel neurotisch met z´n been zit te wippen, zo niet met een balpen een neusvleugel omhoog zit te drukken (waarvan een foto de wereldpers heeft gehaald) aanduiden als ‘de blonde Mozart’. Teveel eer, en schofferend jegens een van de beste componisten.

Wolfgang Mozart was helemaal niet blond, althans niet van dat domme blond. Dat weten we van het onvoltooide portret van hem op 26-jarige leeftijd, zittend aan de piano, en façe, geschilderd door z’n zwager Joseph Lange. Wolfgangs echtgenote Constanze vond dat ‘het best gelijkend’. Wat ‘n wonder, de componist draagt daar niet een van zijn witte pruiken en ziet er als donkerblond persoon eindelijk eens normaal uit.

Wat deed Veldhuijzen van Zanten in Israël?

Wat had de staatssecretaris van Volksgezondheid, Veldhuijzen van Zanten, donderdag, in crisistijd, vergezeld van enkele ambtenaren van haar departement in Israël te zoeken? Wel, mevrouw Veldhuijzen die de eeuwigheid zal ingaan (zie filmpje op YouTube) als het mens dat de voorzitter van een Tweede-Kamer-commissie letterlijk de mond snoerde, bezocht daar het  monument in het Anne Frank Memorial Park.

Waarom stel ik deze vraag? Omdat ik het de tijd niet ernaar vindt, voor dergelijke reisjes, die niets te maken hebben met de portefeuille van een bewindsman of
-vrouw. Zelfs, als dat laatste wèl het geval zou zijn, zou ik er nog even mee wachten. Basta.

Het geheugen van de topman

Het bekende verhaal. Een topman in de bankwereld - het tegenwoordig meer gebruikte ceo, wat staat voor chief executive officer, lijkt wel een eufemisme sinds dit soort heren laten we zeggen in een kwaaie reuk is komen te staan - kan zich het allemaal niet meer herinneren. Ook niets over de cruciale momenten van een déconfiture.

Nu weer die Jan van Rutte, de voormalige baas van Fortis Bank Nederland, ten overstaan van de parlementaire enquêtecommissie, waar het gaat over de reddingsoperatie van zijn bank en ABN Amro.

Wat is er bij voorbeeld besproken tijdens een bezoek van Van Rutte aan De Nederlandsche Bank op zaterdag 27 september 2008, een belangrijk moment in de hele operatie? ‘Sorry, ik weet het niet meer.’

Eens even kijken, hoe oud is die Rutte, want dat is tegenwoordig nog wel eens als excuus te gebruiken. Mijn krant laat dat buiten beschouwing, maar alles is immers op het internet te vinden? Eén en zestig! Wel erg jong om je op het tekort schieten van je geheugen t beroepen. Maar ja, ik zei het al, het is het Bekende Verhaal.

Zevensprong

Telkens als ik iets lees of hoor over die Klaas-Carel Faber <- de oorlogsmisdadiger die op tweede kerstdag 1952 ontsnapte uit de Bredase koepelgevangenis – beter bekend als De Paraplu – moet ik weer denken aan De Zevensprong. Vanuit mijn uiteraard niet geheel betrouwbare geheugen, meen ik te weten dat hij bij die vlucht deel uitmaakte van een groep van zeven. ‘Heb je wel gehoord van de zeven, de zeven’ etc.

‘n Paar weken later, na een bal van de Vereniging Katholiek Leven in  de inmiddels betreurde schouwburg uit 1890 Concordia, maakte ik nog een ommetje langs de singel waaraan die gevangenis staat, met mijn toenmalige verkering, M.T. Zij in ‘het lang’, zoals het toen hoorde. Passeerden we een marechaussee, die – mosterd na de maaltijd – belast was met de bewaking van de koepel. ‘Zorg maar dat er niet meer ontsnappen,’ of zoiets moet ik hebben gemompeld, waarop de bewaker: ‘Jullie zijn anders ontsnapt aan de ouderlijke zeggingsmacht’.

Je kunt maar beter aan zoiets een anecdote overhouden dan een herinnering als de inmiddels 66-jarige zoon van Faber, verwekt in 1944 bij de eerste Nederlandse echtgenote, dus nog gauw even ‘gemaakt’ voordat de vader aan het eind van de oorlog in eerste instantie in de Leeuwarder strafgevangenis werd opgesloten.

Arnold Karskens, de onvolprezen onafhankelijke oorlogsverslaggever van dagblad De Pers, sprak met Faber jr. Hij heeft zijn nu in Duitsland verkerende vader nauwelijks gekend en wenst hem zo gauw mogelijk weer achter de tralies. ‘Dood is ook goed.’

Het is nog tegen de wet ook

Al die principiële politiekers als de CDA-ers Ferrier en Koppejan, die tegen hun opvattingen in stemmen en zich, zoals in het geval K. vervolgens een gelukkige christen democraat noemen, weten die wel dat ze in feite tegen de wet handelen? Zo niet, dan is het tijd om op te rotten.

Die wet bepaalt immers dat kamer-, staten- en raadsleden dienen te beslissen ‘zonder last of ruggespraak’.

Regeerakkoorden, fractiediscipline, afspraken in achterkamertjes, als het er op aan komt is het beroep daarop een politieke doodzonde.

Zo’n VVD-er als Jeanine Hennis-Plasschaert, die tegen de Wegener kranten zei dat het niet meevalt om tegen je eigen principes in te handelen, wedijvert dus in schijnheiligheid met Koppejan.

Bleef het nou maar bij die zeuro

Ook zo de buik vol van die zeuro? Wat ons natuurlijk vooral interesseert, is wat we er zelf van gaan merken. Laat ik toch maar een voorbeeld nemen aan die oudere mevrouw bij de kassa van de supermarkt, die – haar boodschappen op de band zettend – riep: ‘Wat hebben we het toch goed!’ Met andere woorden: na ons de zondvloed.

Maar stort ik mij straks zorgeloos in de feestmaand? Om eerlijk te zijn, ik zou ‘m het liefst helemaal overslaan, al was het alleen maar omdat we dan weer een maandje dichter op het misschien wel weer droge en zonnige voorjaar zouden zitten. O ja, dagblad De Pers, maandagmorgen: ‘Geld gaat gewoon rollen, met Sinterklaas’.

Pas er toch maar voor op, je kop niet in het zand te steken, want er zijn wel degelijk tekenen die erop wijzen dat we, zo niet individueel, dan toch collectief het een en ander zullen moeten inleveren. Laat ik me wat dat betreft eens op ons goei aauw Best concentreren, al was het alleen maar om niet verstrikt te raken in zaken als de zorgproblematiek. Hoewel, aan die van het onderwijs valt ook hier niet te ontkomen.

Ik woon nu bijna elf jaar in de schitterende wijk Heivelden, de wijk waar iedereen naar eigen zin op een redelijk ruim perceel mocht en kon bouwen; de wijk ook, van waaruit je in drie stappen in het weelderig groene buitengebied bent. Ik heb daar een winkelcentrum met bovenwoningen zien bouwen, dat als twee druppels water lijkt op de Toren van Babylon, zoals geschilderd door Pieter Brueghel, een vrije busbaan zien aanleggen, waarop zowaar ook een bus ging rijden, vele bomen zien planten en royaal plantsoenen zien aanleggen, megascholen zien verrijzen. Er kwamen, naast ouderen in appartementen, veel piepjonge gezinnen wonen. In de eerste jaren verschenen overal borden en symbolen in de voortuinen, waarmee ons werd gemeld dat er weer nieuwe Bestenaren waren geboren. Die kinderen gingen na enkele jaren dus naar die scholen.

Na verloop van tijd, kreeg je de verschijnselen die gepaard gaan met het opgroeien, met het laat ik zeggen ‘volwassen worden’ van een woonwijk. Er kwam steeds meer graffiti op de wanden van de fietstunnel naar het centrum. En op het bijbehorende fietspad: scherven van bierflessen. Vier jaar geleden was er opeens een Actie TomTom, waarbij dus ruiten van auto’s werden ingeslagen om die apparaatjes te bemachtigen. Intussen zitten we in de fase dat deuren van appartementen worden versterkt tegen het geweld van schroevendraaiers. ‘s Nachts is er soms dronkemansgelal, ook wel eens luidruchtige ruzie, en naast zo’n pas verstevigde appartementsdeur nam ik zondagmorgen de sporen van een wildplasser waar. Op de busbaan wordt nu met brommers geraced, waarbij het per mobieltje wordt doorgegeven als er een zeldzame boa op de loer staat. Het hoort er allemaal bij. Blijkbaar.

Wat er ook bij hoort, is de geleidelijke vermindering van het aantal basisschool-leerlingen, wat naar men vreest zal leiden tot overcapaciteit van zowel infrastructuur als van menskracht. Het is goed, daar nú al over na te denken. Zoals ook over de vergrijzing. Want Heivelden kreeg bij voorbeeld aan de Vlinderhei ook een schitterend uitgerust buurhuis, zoiets als wat de Fransen een salle polyvalante noemen. Waar vergaderd wordt, koffie geleut, gebiljart, gekaart, gecarnavald en ga zo maar door. Er is zelfs een eetclub, die er eens in de maand voor een aanvaardbaar bedrag exotische gerechten zit te verorberen. Wat hebben we het toch goed.

Maar, om kort te gaan: Blijft dat allemaal nog bestaan, nu het Rijk – hier schuift men af en over – de geldkraan naar de gemeenten steeds meer dichtdraait? Want zo’n buurthuis is natuurlijk wel financieel van de gemeente afhankelijk. Moet voor het behoud ervan straks ook actie worden gevoerd, net als voor het Tejaterke?  En Vlinderhei is natuurlijk niet de enige voorziening van deze aard in Best. Ik hoor ook verontrustende geluiden over de staat van onderhoud van de veel oudere buurthuizen De Kadans en De Voeg.

Kortom, beste mensen, er is méér onder de zon dan de vraag of er een neuro of een zeuro moet komen.

(Gesproken column Omroep Best, 16.11.11)

Gloeiende kwesties

‘n Beetje leedvermaak is nooit weg in deze bittere tijden, waarin we tot overmaat van ramp ook nog een met te velen op één kluitje zitten. Neem nou zo’n evenement als Glow, ‘n soort compensatie voor het verdwijnen van Philips en, letterlijk, zijn gloeilampen uit het zich Lichtstad noemende Eindhoven. Hoezo leedvermaak? Omdat je met je klompen kunt aanvoelen dat een kitschfestijn als dit leidt tot een volksoploop van ongekende omvang, waarbij – lichtjesroute! – de auto als onontbeerlijk geachte luxe loge-plek de boel dreigt te gaan verstieren. Mij niet gezien dus.

Al in de jaren zeventig ben ik eens, met auto op weg naar de Brabantse Dag in Heeze, omgekeerd omdat er geen doorkomen aan was. Kan je nagaan, hoe het nu gesteld is met het excessieve bezoek aan onze volksvermaken. Uit de hand gelopen evenementen als Keniginnedag en de huldiging van verliezende foebalmiljonairs op het Museumplein in Amsterdam, hebben bij peentjes zwetende bestuurders al tot de conclusie geleid, ‘dat het zó niet meer kan’. Omwonenden waren al veel eerder die mening toegedaan. Lees de rapportage hierover van H.J.A. Hofland in het boek Platter en dikker over de verhuftering van de westerse maatschappij

Een vergelijkbare vaststelling blijkt aan de orde in Eindhoven, waar het bezoek van honderdduizenden,  aan het gloeifestijn dreigt uit de monden in een chaos. Al wordt daar waarschijnlijk niet, zoals in Oud Zuid, door tuinhekken gepiest.

Kern van het probleem in Eindhoven is namelijk de verkeersveiligheid. Het eeuwige conflict tussen de per definitie ongeduldige automobilist en de voetganger. Kortom, het is een bende. Verkeersregelaars zijn van de straat gehaald omdat ze, volgens een organisator tegen het Eindhovens Dagblad, ‘meer voor verwarring zorgen dan dat ze toegevoegde waarde hebben’. Een van die regelaars zou zelfs door een boze automobilist zijn aangereden en uitgescholden.

De voor de hand liggende kreet is: ‘Ga toch fietsen,’ maar we weten allang, al was het alleen maar van het woon-werkverkeer, dat je daar niets mee oplost.

Veel sterkte allemaal.

Naaktfoto's

Het uit de kleren gaan voor een kalender is een Europees hot item. In Oirschot bij voorbeeld, heeft zelfs een lid van de gemeenteraad al voorgesteld, daar op in te haken, ten behoeve van de gemeentekas, een idee dat nog bijval kreeg ook, al keek de burgemeester er een beetje bedenkelijk bij.

Foto uit het boek van Hofland/Visser. De motorrijder, een inmiddels van tv Bekende Nederlander, wil dat het boek uit de handel wordt genomen, omdat hij in zijn persoonlijke levenssfeer zou zijn aangetast.
------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het is allemaal redelijk onschuldig, zeker als je bladertdoor het pasverschenen boek Platter en dikker, waarin H.J.A. Hofland de morele afbladdering van de westerse maatschappij op onnavolgbare wijze analyseert. Daarin staan soms schokkende foto's van Roel Visser, die je overigens ervaart als een uitvergroting van wat ik dan maar 'het probleem' zal noemen.

In het regiokatern van het Eindhovens Dagblad staat vandaag een verhaaltje onder de kop Foto's Wintelrese boerin 'niet over het randje'. Met de erbij geplaatste foto's is eigenlijk alles gezegd. Een zogenaamde hobbyboerin poseerde (ook al voor zo'n kalender) in haar stal, met zo'n onflatteuse bolle bh van de MAKRO (daar kopen we toch tegenwoordig gemiddeld?) en een korenblauwe slip, waarvan je nog net een stukje achter het verder alles verhullende stro kunt zien. Wie vindt dat het op het randje zou zijn? Niemand natuurlijk.

Zal ik eens wat zeggen? Ik vind de foto van die Wintelrese Sanne, in spijkerbroek en houthakkershemd, knuffelende een wit koebeest, die ook bij het verhaaltje staat, veel beter. Leuke blonde meid.

Blijft CDA zichzelf gedogen?

Toch benieuwd, wat het partijcongres van het CDA, zaterdag in Utrecht, gaat opleveren. Hoewel ik in de agenda, noch de tot 13 oktober (sluitingsdatum) ingediende ontwerp-resoluties iets bespeur dat kan worden beschouwd als een krikkel punt, in relatie tot de beruchte gedoogconstructie waarop het kabinet Rutte steunt.

Het neemt niet weg, dat de situatie voor de christen democraten kritiek is. Niet alleen gezien de dramatische stand van de peilingen, maar ook door het einde verhaal van CDA-minister Leers over de zogenaamd uitgeprocedeerde asielzoeker Mauro Manuel. Alleen de PVV en een minderheid van de Nederlandse bevolking staan hierbij te juichen. Leers en het CDA krijgen een koekje van eigen deeg door de strot geduwd en dat speelt de tegenstanders van de kabinetsdeelname in de kaart. Het is al eerder gezegd: de PVV heeft Leers en het CDA in de tang.

Vanmiddag is er een overleg van de Kamercommissie Immigratie en Asiel met de minister, waarbij naar verluidt een poging zal worden gedaan, aan het wet-is-wet-verhaal van Leers te tornen. Of, meer concreet, de wettelijke regeltjes zodanig te veranderen dat Mauro – en onvermijdelijk jongeren in vergelijkbare situaties – kunnen blijven. Het is twijfelachtig of moties van deze strekking het zullen halen, zodat de discussiestof voor het CDA-congres straks voor het oprapen ligt.

Andermaal eens zien, hoe sterk de D in de naam van de partij is.

Zie ook: Frontaal Naakt

Busje komt zo….mooi niet

Er is ‘n hoop te doen over de plannen van de gemeente Eindhoven, de gratis bus met de stadspas voor onder anderen 65-plussers, ook uit sommige randgemeenten, waaronder Best, met ingang van 1 januari 2013 af te schaffen. Bezuiniging.

Jos Kessels schreef er bij voorbeeld vorige week in het ED een uiterst venijnig stukje over, waarbij vooral Eindhovens burgemeester, Rob van Gijzel, er van langs kreeg. Als bestuurder die het als het over de besteding van overheidsgelden (onze centen) gaat, zichzelf vooral niet vergeet.

Ik ben zo’n 65-plusser en was blij met die stadspas, die ik dan ook voor 2012 zal proberen te verlengen. Ik gebruikte de kaart voornamelijk voor controlebezoek aan het Catharinaziekenhuis, waarmee ik voldeed aan de doelverwachting van Eindhoven – de bus in plaats van de auto.

Was, gebruikte, voldeed. Verleden tijd dan? Hoewel ik dus die pasverlenging zal aanvragen, betwijfel ik toch
of-ie mij nog veel nut zal bewijzen. En wel hierom:

Vorige week vrijdag stond ik aan de Raadhuisstraat in Best op lijn 145 te wachten, die volgens verschillende displays om 14:56 uur voorbij zou komen. Niet dus. Te voet (2 km) naar huis. Gezond, dat wel. Maar je zult daar maar met je bagage staan voor Eindhoven Airport.

Het gebruik van de 145 is sowieso onaantrekkelijker geworden, sinds de frequentie in december 2010 van een half uur is teruggebracht tot een uur. Goed OV staat of valt met haar frequentie. Als ik om half elf in ‘t ziekenhuis moet zijn, zou ik de bus van 9:56 uur in de Bestse wijk Heivelden moeten nemen. Anderhalf uur inclusief wachten.  Dat is me te gortig.

En dan laat ik nog buiten beschouwing, dat de chauffeurs van Hermes/Connexxion de onhebbelijke gewoonte hebben, niet bij de haltes te wachten tot het aangegeven tijdstip van vertrek. Zodat je voor alle veiligheid 10 minuten voor dat tijdstip aanwezig moet zijn.

Busje komt zo…mooi niet.

Dorpswapens

Ja, je leest het goed, er staat dorpswapens. Het gaat over heraldische symbolen die dat in feite niet kúnnen zijn, omdat dorpen, die geen zelfstandige gemeenten zijn, geen wapen kunnen hebben. Zomin als stadswijken, ook al waren ze ooit een (deel van) een dorp. Vraag het anders aan den Hoogen Raad van Adel. Die heeft in 1819, toen Best zich los maakte van Oirschot, trouwens een nogal scheve schaats gereden door de kersverse gemeente een wapen te gunnen met het niet-heraldische symbool van een heilige (Odulphus, op z’n Brabants Dulfke) in toog en superplie met een appel in de hand, maar dat laatste doet weer minder ter zake. Terecht doet Best nauwelijks meer iets met dat wapen. Niet sexy genoeg, zal ik het maar eigentijds zeggen.

Dus, waar een wethouder van een stad als Breda zich al niet druk om kan maken. Die wethouder, Wilbert Wilems, wil dat het stadsdeel Ginneken – tot en met 1942 deel uitmakend van de gemeente Ginneken en Bavel – afstand doet van het aloude wapen, met het rooster waarop de heilige Laurentius is gebraden (‘Draai me nu maar om, ik ben aan een kant gaar’), een koebeest op een stuk gras, dat verwijst naar de agrarische roots en drie zilveren Andreaskruisen op keel dat sinds 1744 (!) de ligging van het voormalige Ginnekense rechtsgebied in de Baronie van Breda symboliseert.

Waarom, Wilbert? Omdat er verwarring kan ontstaan met de dorpen Ulvenhout en Bavel, die respectievelijk het Laurentiusrooster en de koei als herkenningstekens hanteren. Voor de goede orde: het wapen van Ginneken en Bavel is indertijd overgenomen door de gemeente Nieuw Ginneken, waartoe zowel Ulvenhout en Bavel behoorden. Aan die toestand is in 1997 weer een einde gekomen, toen Breda delen van Bavel en Ulvenhout inlijfde, terwijl wat restjes werden toegeschoven aan een nieuw gevormde gemeente Alphen-Chaam. Ik wil er niet al te zeer over uitwijden, maar laatstgenoemde gemeente maakt zich onsterfelijk belachelijk met een wapen waarin twee alpen en een kam voorkomen. Wellicht uit een erfenis van de oude gemeenten  Chaam en Alphen-Riel, maar toch…

Om af te ronden: Ik begrijp ‘het probleem’ van de Bredase wethouder niet. Ulvenhout (ook een Laurentiusparochie) heeft om wat voor reden dan ook de koe ingeruild voor een leeuw en Bavel houdt de koe in ere. Beide dorpen plegen met de andrieskruisen verre van verraad aan hun roots.

Ik zou zeggen, beste Wilbert, wethouder van erfgoed, láát ze toch. Verwarring is een waandenkbeeld En pak vooral ‘t Ginneken niet z’n historisch symbool af. Dat heeft het met zijn ijver voor het behoud van z’n karakter niet verdiend.

En wie strijdt om een koe, geeft er een toe. Dat ook nog eens.

BN/De Stem, 17.11.11: Einde gedoe

Wat? WIJ zijn gehackt!

Schreef ik in het weekeinde over de suggesties van het AV-bedrijf Symantec-Norton dat hhBest op het virtuele inbrekerspad zou zijn, nu kan ik zeggen dat – omgekeerd – wij zijn gehackt.

Iemand of wat heeft op de ‘hoofdpagina’ van deze site een vervelend script weten te smokkelen (vraag me niet hoe, want dat is vragen naar de onbekende weg). Symantec meende dat zodanig te interpreteren, dat ze mijn gebruikers waarschuwde voor een aanval van hhBest.nl De gratis virusscanner AVG van Grisoft gedroeg zich correcter door te melden, dat zij een vervelend script had geblokkeerd, waarna de gebruiker gewoon verder kon naar de site. Je kreeg pas weer met de waarschuwing te maken, als je de computer had uitgezet en opnieuw gestart.

Dat alles behoort nu tot het verleden,door herinstallatie van WordPress.

Heb je als gebruiker van hhBest niks gemerkt? Oei, update je virusscanner resp. je malware detector. Maar geloof niet alles letterlijk wat ze zeggen.

Ben ik ook een hacker?

Ben ik ook een hacker? Volgens het zich graag als gerenommeerd beschouwende anti-virusbedrijf Symantec-Norton wel. Een gebruiker van mijn website hhBest.nl (wie durft nog?) die zijn beveiliging hoog heeft ingesteld, kreeg namelijk van zijn scanprogramma (Symanterc dus) het bericht dat  'een inbraakpoging van www.hhbest.nl (was) geblokkeerd'. Toemaar.

Paniek natuurlijk. Tenslotte is het hacken aan de orde van de dag en signaleerde Brenno de Winter donderdag nog, dat van de website van de gemeente Gilze-Rijen 645 wachtwoorden waren gekaapt. De gebruiker vroeg mij dan ook, hem van de maillist te schrappen. Hij had geen zin in problemen, voegde hij eraan toe. Uiteraard voldeed ik aan dat verzoek, maar wel met de opmerking dat ik het jammer vond dat hij Symantec meer vertrouwde dan mij, plus het aanbod, hem de adressen verstrekken van uitstekende (gratis) virusscanners en bestrijders van malware, die niet van dit soort rare dingen doen.

Verder heb ik mij vrijdag in de vooravond met de volgende mail tot Symantec-Norton gewend:

Mag ik van u vernemen, hoe u erbij komt, een van mijn adressanten (mailadres) de volgende waarschuwing te zenden:

(Schermafbeelding)

Bij deze verzoek ik u, uw mening over mijn brave WordPress-website nader te onderbouwen, eventueel te herzien en betrokkene daarvan in kennis te stellen.
Afhankelijk van uw reacties, behoud ik mij het recht voor over uw werkwijze - waarbij u achter mijn rug om opereert - te berichten aan een of meer gerenommeerde Nederlandse 'securitysites'.
Ik kan u mededelen dat ik betrokkene alvast enkele betere antivirus- en -malwareprogramma's heb aanbevolen.

Hoewel een anti-virusbedrijf geacht wordt, zeven dagen per week te functioneren, mocht ik tot zaterdag 10:30 nog geen reactie van Symantec ontvangen.

Overigens snap ik ook wel, dat het alarm van een ‘hoog afgestelde’ virusscanner zonder fysieke tussenkomst van de makers op de computer van een gebruiker op van alles wat verdacht is met rigoureuze maatregelen kan reageren. Het zou me bij voorbeeld niet verbazen als de boosdoener moet worden gezocht in een verouderd audioprogramma. De link van hhBest leidde immers naar een pagina met een verwijzing naar een mediabestand.

Enfin, men is gewaarschuwd/gerustgesteld – Doorhalen wat niet van toepassing is.

Licht in de duisternis

Het is of je een muntstuk in een automaat gooit, zo voorspelbaar is het wat er uit komt. Liefhebbers van eigenwijze, moderne – niet eens abstracte - kunst  ijveren voor het behoud ervan en de ironisch bedoelde commentaren barsten los. De kunst wordt niet als zodanig herkend en erkend, men weigert zelfs bij voorbaat er naar te gaan kijken, maar als de marktwaarde in geld ter sprake komt, is de beer helemaal los.

Dit soort kunst kan zelfs regelrechte agressie oproepen, wat volgens mij bewijst dat het gehate object ‘iets heeft te zeggen’. In 1986 maakte een man zich uit het museumpubliek los en sneed met een stanleymes drie keer horizontaal in het werk Who’s afraid of Red, Yellow and Blue III van de Amerikaanse abstract expressionist Barnett Newman. Barbarij, zegt de een. Net goed, reageert de ander. Hier komen we natuurlijk nooit uit.

Zij, die de kunst er niet in zien, zullen ook geen verschil waarnemen tussen de installatie Wood Circle van Richard Long in het Van Abbemuseum en het folkloristisch aandoende initiatief in het Eindhovense stadsdeel Tongelre tot de aanleg van een (tijdelijke) verticale moestuin. Jammer voor hen, want ze missen iets.

Richard Long is gespecialiseerd in cirkels. Wood Circle (zeven meter in doorsnee) is gevormd uit 840 zorgvuldig door hem bijeen gezochte boomtakken. Ze zijn niet zomaar op de grond gekwakt, maar in een, laat ik zeggen tot de verbeelding sprekend patroon gelegd. Ten eerste: kom maar eens op het idee. Ten tweede: Voer het dan ook maar eens zó uit, dat mensen bereid zijn, er voor stil te staan en er stil van te worden.

Terug naar de automaat. Invoer: de mededeling dat het kunstwerk door de erfgenamen van de bruikleen-geefster te koop is gezet, waarbij het Van Abbe het voorkeursrecht heeft bij een ‘vriendenprijs’ van 160.000 euro. Een prima prijs, zegt veilinghuis Sotheby’s, wijzend op de bedragen die elders ter wereld voor werken van Long zijn neergeteld. Uitvoer: het eerste en waarschijnlijk niet het laatste ingezonden stuk onder het kopje Takkenboel in het Eindhovens Dagblad, waarin genoemde 160.000 euro alvast aan de zorg en het onderwijs worden toegedacht. En ED-columnist Jos Kessels, die – kunstliefhebber maar allesbehalve Van Abbevriend – is uitgedaagd er ‘zijn licht over te laten  schijnen’ en aankondigt met lucifers onderweg te zijn.

Maar wie brengt werkelijk licht in deze duisternis, respectievelijk slaagt er in verduisterde geesten te verlichten? Helaas, ik zei het al: hier komen we niet uit. Bij kunst is het altijd zo geweest: ze is zoveel waard als de gek er voor geeft. De uitdrager Couvreur, duwde rond 1900 een kar vol tekeningen van Vincent van Gogh door het centrum van Breda. Was 82,5 miljoen dollar voor een Van Gogh (‘Portret van Dr. Gachet’, 1990) verhoudingsgewijs niet even goed gekkenwerk?

Lees ook Alles Hollands populair van Jan van de Ven.

Wiegel solliciteert bij PvdA

Hans Wiegel, oud-minister en VVD-prominent in betrekkelijke ruste, solliciteert naar een adviseurschap bij de op sterven na dood zijnde PvdA.

Anders dan zo valt zijn column in De Pers vandaag niet te interpreteren. En passent etaleert de zelfbenoemde staatsman zijn persoonlijke wapenfeiten, zoals het destijds ‘uitschakelen’ van VVD-concurrent DS70 ‘op haar rechterflank’.

Naar aanleiding van de recente incidenten binnen de voormalig socialistisch gevederde partij, verstrekt Wiegel alvast een voorschot: ‘De partijvoorzitter in de Eerste Kamer moeten een drie-eenheid met de aanvoerder in de Tweede Kamer zijn. Een falanx.’

‘De PvdA moet weer terug naar haar roots', zo luidt het understatement van de VVD-er, maar hij weet dat wel te nuanceren: ‘Haar sociaal-democratisch fundament weer opbouwen en eigentijds vertalen.’ En hij noemt daarbij vijf hoofdpunten, intussen afrekenend met de ‘reacties van de PvdA op de harakiri van voorzitter Ploumen’. Die zijn ‘van een grote knulligheid’.

Wiegel noemt ook het roepen om de komst van Lodewijk Asscher (Amsterdams wethouder, voor wie hij bewondering zegt te hebben) naar Den Haag ‘ontijdig en beschadigend’.

En dan besluit hij: ‘Misschien moet de PvdA achter de schermen maar eens een goede adviseur van buiten aantrekken.’

Het is duidelijk: Hans Wiegel laat er met zijn betoog geen twijfel over bestaan dat hij die adviseur zou kunnen zijn.

‘Ongehoord, niet te geloven, verschrikkelijk’

Wanneer zou enig medium het aandurven, soberder te berichten, over zo’n drama als de dood van de tienjarige Jennefer in Rotterdam?

Natuurlijk is het ‘ongehoord, niet te geloven en verschrikkelijk’ wat er is gebeurd, maar, met alle respect voor de gevoelens van ‘de buurt’, zijn de reacties niet ál te voorspelbaar, inclusief de inrichting van een ‘gedenktafel’ op school en de psychologische opvang van kinderen?

Waarom moet de berichtgeving ontaarden in ‘n soort wedstrijd in het ‘t als eerste voorop staan met microfoon en camera, waardoor de nieuwsconsument in 24 uur tijd, tien keer hetzelfde van dat voorspelbare door de strot krijgt geduwd? Als je dat allemaal gehad hebt, glijdt de krant in de bus met als openingskop: Buurt geschokt door dood Jennefer, waaronder opnieuw de mededeling: Veel mensen waren geëmotioneerd.

Waarom? De vraag stellen is haar beantwoorden. Commercie, concurrentie, angst.

Ik begon dit stukje met: Wanneer zou enig medium het aandurven, soberder te berichten etc. Hierop is het antwoord: Vandaag! Het gratis dagblad De Pers durft er over te zwijgen. Soberder kan niet. Het valt me trouwens steeds vaker op dat die krant zelden bericht over dingen die ik allang weet.

Gangsta’s dissen met je app

Maandagavond zat ik met mijn tablet op schoot – dat is kort door de bocht gezegd een minicomputer – naar het debat over onze monarchie te kijken en hoorde domineeszoon en  opiniemaker Geert Mak zich ‘principieel republikein’ verklaren, maar met de toevoeging dat over een eventuele afschaffing van de monarchie eerst nog wel twintig jaar zou kunnen worden nagedacht. Als bijdrage aan de discussie, die zich synchroon op Twitter voltrok, tikte ik in: ‘Mak wil eerst nog een lintje.’

Vervolgens werd mijn aandacht getrokken door een tweet van de politie, waarin een sensationeel initiatief op het gebied van de internet-communicatie tussen haar en de burgers van de gemeenten Best, Oirschot en Son en Breugel (kortweg BOS) werd aangekondigd. Het gaat om een zogenaamde app voor mobieltjes en tablets, waarmee je, eventueel met foto, onmiddellijk iets verdachts bij de afdeling BOS van de politie Zuid-Oost-Brabant kunt melden. Omgekeerd, kan de politie natuurlijk ook die burgers met hun elektronische speeltjes inseinen en alarmeren. Minstens een landelijke primeur, begrijp ik en staatssecretaris Fred Teeven van Veiligheid en Justitie was dan ook aanwezig bij de presentatie van het project in het Bestse gemeentehuis. Burgemeester Kortmann zou bij deze gelegenheid de gedenkwaardige woorden hebben gesproken: ‘Vetcool en chill om de gangsta’s te dissen met je app’.

App is een afkorting van het begrip applicatie, wat letterlijk toevoeging betekent, een miniprogramma, dat je in dit geval gratis met je telefoon of tablet kunt downloaden. De app PolitieBOS is ontwikkeld door een bedrijf dat zich (ook best wel cool) Applsap-zonder-e noemt. Het behoort tot een Vennootschap Onder Firma (VOF) genaamd Vers Geperst! Dat bedrijf heb ik dinsdagmorgen maar eens gemaild, omdat de mededeling van de politie, dat de app op onder meer Android Market was te downloaden, niet bleek te kloppen.

Geen nood trouwens, want er zijn voldoende mogelijkheden om met de politie via het web te communiceren. Ik wees al op Twitter. De afdelingschef van Politie BOS, Peter van Dalen, heeft zelfs een eigen weblog inclusief mailformulier, waarmee je hem rechtstreeks kunt aanspreken. De laatste bijdrage van Peter aan zijn weblog is overigens van 18 juli. Zeker te druk.

Wat volgens mij bij dit alles een kardinale vraag is: kan je de politie ook aanspreken over eigen fouten en misdragingen? Jazeker, via Twitter, zo heb ik persoonlijk ervaren met de politie Eindhoven. Maar het kan wel zijn, dat de beantwoording op een cruciaal moment stopt.

Op 27 september schreef ik in twee opeenvolgende twitterberichten het volgende naar de Eindhovense politie: Verzoek om opsporing @PolitieEhv Kleine pol.auto zonder zw.licht of sirene, rijdt op Boschdijk over strook rechtsaf rechtuit door rood. Tijdstip: 27/9 ca. 11:30 op Boschdijk binnen de ring.

Op 28 september krijg ik zowaar een reactie: We proberen de bestuurder te achterhalen, om die te vragen naar de reden van dit gedrag. Maar daar is het wel bij gebleven. Op een ongeveer een week later door mij geplaatste vraag, of het onderzoek nog wat heeft opgeleverd, kwam geen antwoord meer.

Ik wens politie en justitie verder veel succes bij de communicatie met de burger op het internet. Ik blijf van mijn kant doen wat ik kan. Ondertussen drink ik een glaasje appelsap.

(Deze column verschijnt in gesproken vorm op Omroep Best, op woensdag 12 oktober, ca. 18:10 uur.)

Kijk- en luistergeld

In de VPRO Gids staat een interview met een man die vroeger bij de mensen thuis controleerde of ze hun kijk- en luistergeld wel hadden betaald. Dat kan nu. Ik herinner mij, ooit eens bij de betrokken rijksdienst te hebben gevraagd, of ik  'n keer met zo'n man mee mocht voor een verhaal. Niet dus. Kwestie van privacy. Toen al.

In de jaren vijftig, toen het alleen nog om kijkgeld ging, haalde men periodiek een radiozegel <- bij het postkantoor; die zegels werden op een kaart geplakt, die 'in de nabijheid van het radiotoestel' diende te worden bewaard.

Wij hadden thuis een kleine netradio, een zogenaamd universeeltje. Mijn ouders waren er tegen gekant, dat ding aan te zetten, bij wijze van achtergrond.  'Net of er in de hoek van de kamer een vent staat te kletsen, naar wie niet wordt geluisterd.'  Ze waren trouwens ook buitengewoon terughoudend in het kiezen van entertainment als de Bonte Dinsdagavondtrein (AVRO) en Negen heit de klok, al was die van de KRO. Wam Heskes, als  'de gewone man', die er  'het zijne' van zei, kon er nog net mee door en natuurlijk had ook pater Henri de Greeve met zijn toelichting op de moralistische teksten ('Roddelen is een rattenplaag') van de Bond Zonder Naam een min of meer willig oor. Geen hoorspelseries als Paul Vlaanderen of Sprong in het heelal. Daar konden wij op het schoolplein niet over meepraten. Ik kan me trouwens niet herinneren of ik me daardoor misdeeld voelde.

Mijn vader was op een middag alleen thuis, toen de controleur van de luisterbijdrage aanbelde en zich met zijn permanente toestemming tot huiszoeking legitimeerde. Wat nu?

'Die radio is kapot,' zei de oude heer en demonstreerde dat door aan de knoppen te draaien. Zo dood als een pier.

'Dan houdt het op,' concludeerde de controleur 'en wens ik u verder goede middag.'

Onze verbazing over deze move van onze vader, die zo a-technisch was dat-ie nog geen schroevendraaier kon vasthouden, nam een einde toen hij ons de oplossing  onthulde:

'Ik had voor alle zekerheid de stekker eruit getrokken.'

Bokbier

Als de blaadjes vallen, probeert de commercie ons wijs te maken, dat het tijd is voor bokbier, een donker bier van lage gisting, 6 à 8%, met een caramelachtige smaak (brrr), uitgevonden ergens in Nedersaksen. Het wordt verkocht van oktober tot februari. En dan moet er weer iets anders gepromoot worden, want vanaf de vastentijd tot in mei heb je het zogenaamde lentebok.

Café De Paternoster aan de Bossche Markt, (een paternoster, letterlijk onze vader, is de Brabantse benaming voor rozenkrans, een gebedssnoer) voelde het aan zijn stand verplicht, het nieuwe bokbier te laten keuren – nog net niet wijden – door niemand minder dan de Bossche bisschop Hurkmans. Die is daar ingetuind, mitsgaders nog iemand met een priesterboordje, zo zie ik op een foto in de krant. Pater Noster kwam er ene vatten. Volledigheidshalve: Hurkmans liet zich het bier ‘goed smaken’.

Conclusie, zowel ‘de Kerk’ als ‘de media’ zijn er opgesprongen als een bok op de haverkist. Ze hebben het allebei nodig, moet je maar denken. Vanwege de dorst naar positieve aandacht. Met De Paternoster en de brouwer als lachende derden.

Hella Haasse

Op 30 september 2011 is de schrijfster Hella Haasse (93) te Amsterdam overleden.
Op 7 april 2004 schreef ik op hhBest 1.0  het volgende, waarop ik niets heb af te dingen, noch eraan toe te voegen.
Geachte mevrouw Haasse,
Op het NOS-journaal van 6 uur hoorde en zag ik dat u de Prijs der Nederlandse Letteren is toegekend. Geen dag te vroeg, lijkt mij, gezien het feit dat u vorig jaar uw 85e verjaardag vierde en al bijna 60 jaar geleden debuteerde met een poëziebundel. Het toeval wil, dat ik juist doende ben, uw roman uit 1949 Het Woud der Verwachting (over het leven van Charles van Orléans) te herlezen. Ik weet niet, in hoeverre u daar nu nog achter staat, maar voor mij staat dat boek nog als een huis. Wat een vermogen om een tijdperk uit te beelden!
In aanmerking genomen, wat u daarna allemaal nog hebt gepubliceerd, mag ik u toch wel als een van onze meest veelzijdige auteurs beschouwen. Naarmate ik u vaker tegenkom in interviews, documentaires en beschrijvingen, groeit mijn respect. Dat komt door uw eerlijkheid en uw bescheidenheid.
Eens had ik de eer, voor u een koffer uit het bagagerek van de trein te mogen tillen. Ik had stil tegenover u gezeten. Had graag 'n paar woorden met u gewisseld over uw werk, maar vond dat ik u met rust moest laten. Nu kan ik u fijn op deze plaats geluk wensen.

Filosofie

Arnon Grunberg schrijft vandaag op de 1 van de Volkskrant:

‘Er bestaat het misverstand dat achter ontevredenheid een echt probleem schuilgaat. (…) Lang niet alles wat alarmerend lijkt is dat ook. De rellen in Engeland waren onprettig, er vielen enkele doden, maar dat gebeurt eveneens in het verkeer.’

Hoe noem je nou zoiets, ontregelende sarcastische humor of gewoon filosofie van de kouwe grond?

Van Baron tot Boy

Burgemeesters doen steeds vaker wat burgemeesters niet moeten doen. Zo heb ik wel eens een burgemeester de uitslagen van de raadsverkiezingen zien presenteren. Moeilijk als je als (nog steeds) benoemde functionaris geacht wordt, boven de partijen te staan. De burgemeester hoort op zo’n verkiezingsavond de grote afwezige te zijn en zijn of haar nieuwe politieke biotoop thuis, eventueel met het oor aan de plaatselijke omroep, respectievelijk surfend op het internet, af te wachten.

Ben ik ouwerwets? Zeker. Maar is daar iets mis mee dan? Ik stam nog uit de tijd dat burgemeesters bij voorkeur uit de adel werden gerecruteerd. Evenals commissarissen der koningin. Niet dat ik daar nu nog voorstander van zou zijn, hou me ten goede, maar het is het andere uiterste, zal ik maar zeggen. Want tegenwoordig komen ze overal vandaan – zelfs uit Limburg – en dragen voornamen als Boy. Da’s wel iets anders dan jonkheer meester, soms ook nog doctor, enz.

Overigens kon het voorheen onder ‘ons mensen’ ook wel prikkelend toegaan. Zo las ik een handgeschreven zogenaamd visitatieverslag uit ca. 1900 – wel héél lang geleden, ik geef het toe - van een Brabantse commissaris-baron over een plattelandsgemeente in West-Brabant, waar een burgemeester-baron aan het roer stond. De provincie-commissaris-baron uitte zijn verwondering erover dat hij, per rijtuig arriverend, niet op de stoep van het gemeentehuis werd verwelkomd. Zo liet de ene baron de andere blijkbaar voelen, dat ze in principe op hetzelfde niveau stonden. Qua adel dan. Vandaar misschien dat, toen die burgemeester-baron overleed, er door toedoen van de commissaris-baron een jonkheer tot opvolger werd benoemd. Ietsje minder adel. Een burgemeester, tevens hartstochtelijk jager, die later door zijn ‘eigen’ bromsnor wegens stroperij zou worden bekeurd. Maar dit terzijde. Trouwens alles terzijde, want het gaat in principe om een vergelijking met ‘de boys’ van heden.

Tot de activiteiten van hedendaagse burgemeesters en andere bestuurders behoort tegenwoordig ook het ‘zelf schrijven’ van columns. Nee, niet op het internet, in dat stadium van digitale ontwikkeling zijn die bestuurders nog niet beland. Maar in het plaatselijke krantje, al dan niet in gekochte plaatsruimte. De meeste burgemeesters weten nog net, hoever ze in hun ontboezemingen kunnen gaan: tot laat ik zeggen een variant op de gemiddelde dagsluiting, respectievelijk het voorwoord in de gemeentegids, waarbij de mensch voorheen altijd achter zijn bureau, met de vulpen in de hand en in de lens kijkend werd afgebeeld.

Zo niet de Limburger Boy Swachten, burgemeester van Bladel cum annexis. Die kreeg het aan de stok met een van origine Friese kastelein in het kerkdorp Hulsel over een column, waarin hij – excuseer - zijn gal spuwde over de wijze waarop die omging met de Limburgse biercultuur, mitsgaders de betaling van twee euri’s. Zoiets. Dat is zo hoog opgelopen, dat de kroegbaas heeft aangekondigd, de burgemeester bij kop en kont te pakken, als hij het waagt weer eens zijn café te betreden. Boy wil er, volgens het Eindhovens Dagblad verder niks over zeggen. Dat doet hij in zijn volgende column.

Bladel cum annexis heeft bij voorbaat rooie oortjes.

Bests Erfgoed

De VVD in de Bestse gemeenteraad draagt haar steentje bij in de discussie rond het al dan niet behouden van de voormalige Avondmaalkerk, naar het lijkt ‘al eeuwen’ in gebruik als theater- en ontmoetingsruimte. Dat Tejaterke zoals het nu bekend staat, verkeert in vervallen staat, waarom het op de nominatie staat om te worden gesloopt. De verenigingen mogen oprotten, zonder dat zij zicht hebben op een alternatief. Voor de SP (niet in de raad vertegenwoordigd) was dit aanleiding tot het starten van een actie ‘Red ‘t Tejaterke’. En wat blijkt nu? Het VVD-raadslid Mari Vervaart (oud-wethouder) meent zich te herinneren dat de Avondmaalkerk op een lijst van Wederopbouwerfgoed staat. Weten B en W van Best dat wel?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet wist dat er een ‘Wederopbouwerfgoed-lijst’ bestond; wel wordt er met vallen en opstaan gesleuteld aan een gemeentelijke monumentenlijst. Een lijst waartegen ik al eens bedenkingen heb geopperd, nadat ik kennis had genomen van een voorstel van een architect om een door hem ontworpen kantoor-woonhuis in een nieuwbouwwijk de status van monument te geven. Dat het met het zogenaamde erfgoed in Best een ratjetoe is bewijst onder meer de tamelijk recente sloop van een alleraardigste meer dan honderdjarige dorpswoning (pandje Boelaars)  ten faveure van de zoveelste kiesholte in de Hoofdstraat.

Voor de gebruikers van het Tejaterke moet een oplossing komen. Daarvoor is, behalve geld, vooral creativiteit nodig, een kwaliteit waarop ik de D66-wethouder van onder meer culturele zaken, tot dusver niet heb kunnen betrappen. Zelfs het luisteren naar andermans ideeën lijkt niet haar sterkste zijde. Eerder manifesteert deze mevrouw zich als kampioen ‘de boot afhouden’.

Wat de plaats van de voormalige Avondmaalkerk op een lijst van ‘Wederopbouwerfgoed’ betreft. Dit gegeven is moeilijk serieus te nemen en wel om twee redenen:
1. Deze kerk heeft met de wederopbouw van Best (ze staat in een naoorlogse wijk) niets te maken.
2. Ook al zou dat wel zo zijn, qua architectuur is deze blokkendoos een typisch voorbeeld van de fantasieloosheid waarmee in de jaren zestig van de vorige eeuw werd gebouwd.

Ik zou zeggen, probeer nu eindelijk eens met de eigenaren van het BioBest Theater tot een vergelijk te komen over multifunctioneel gebruik. Dan gebeurt er ook iets in het centrum, dat door de sluiting van het ene horecabedrijf na het andere alleen maar achteruitboert.

R.-k. Kerk ‘stimuleerde’ vakbond

In de Wegener kranten lees ik weer eens een verhaal van hele en halve waarheden – deze keer over de vakbondsgeschiedenis – waarbij het, o zo makkelijk inschakelen van ‘deskundigen’ tot op academisch niveau, de schrijver van de wal in de sloot lijkt te doen belanden.

‘Kerk hield Brabantse vakbond klein’, zo luidt de kop boven het artikel in het Eindhovens Dagblad. Gefundenes Fressen voor de lezer, die maar geen genoeg krijgt van de bevestiging van zijn gelijk bij het de rug toekeren van Het Instituut. Niet zelden de schaamlap voor luiheid en gemakzucht, zo eigen aan de laatste halve eeuw.

Let wel, wie mij ‘n beetje kent, kan weten dat ik de laatste ben die zich geroepen voelt, de r.-k. Kerk te verdedigen. Ook ik had, al rond 1970, volgens sommigen rijkelijk laat, mijn redenen om eruit te stappen.

Maar wie met een minimum aan kennis en ervaring aan geschiedschrijving doet, moet zich wel behoorlijk documenteren. Een al dan niet zelfbenoemde ‘deskundige’ is daarbij niet eens de meest voor de hand liggende weg. Je kunt bij voorbeeld wel laatdunkend doen over het internet, maar dat neemt niet weg dat er heel wat echt goed onderlegde en integere mensen zijn, die zich op dat web toeleggen op het schrijven van degelijk onderbouwde artikelen. Een mooi voorbeeld is de site Protestant.nl, waarop de geschiedenis van de katholieke vakbeweging haarfijn uit de doeken worden gedaan.

Het enige wat ik in dat webartikel mis, is een verwijzing naar de encycliek Rerum Novarum (1891) waarin paus Leo XIII onomwonden pleit voor het oprichten van vakbonden, als antwoord op ‘de nieuwe dingen van deze tijd’. Men mag deze encycliek best beschouwen als een vorm van ‘eieren kiezen voor zijn geld’, gezien de opkomst van liberalisme en socialisme en het daar weer uit volgende ‘ontwaken’ van de arbeider als ‘verworpene der aarde’. Een vorm van reactie dus.

De roomse Kerk in Nederland heeft de vakbonden niet zozeer tegengewerkt, als wel geprobeerd, er zo lang mogelijk (onder meer, tot 1970, met zogenaamde ‘geestelijk adviseurs’) greep op te houden. Het karakter van de Katholieke Arbeidersbeweging (KAB) als ‘standsorganisatie’ is dan ook in de loop der jaren verwaterd, wat inhoudt dat zij zich geleidelijk aan militanter ging opstellen. In het ED staat dat het NKV in 1935 haar steun aan een wilde textielstaking in Tilburg onthield. Daarvoor was het dan ook een wilde staking, zou ik hieraan willen toevoegen. En de naam NKV dateert pas van 1964.

Trouwens, wanneer en waar vond in Nederland de eerste naoorlogse werkstaking plaats? Juist, in de jaren zestig bij de schoen- en lederindustrie Bata in Best.

Tip: Log ook eens in bij het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedens te Amsterdam.

Van de pot gerukt

De PVV ontpopt zich als anti-discriminatie-partij. (Ik worstel met de spelling van deze samenstelling, die een soort instinker van het Groot Dictee zou kunnen zijn, maar ben te lui om dat te gaan uitzoeken.)  De Grote Gedoger heeft niet alleen de gedoogden (VVD en CDA), maar ook mede-gedoger  PvdA achter zich gekregen voor een debat met minister Donner over het wegpesten van homostellen.

Dit is nog niet alles. De PVV-fractie in de Haagse gemeenteraad eist zelfs het vertrek van burgemeester Van Aartsen omdat hij het nieuwe adres van een weggepest homostel naar de media heeft laten lekken. PVV-leider Wilders, ooit een blauwe maandag lid van deze gemeenteraad, heeft zich gehaast, zijn steun te betuigen aan deze eis.

Heeft de PVV een punt? Ik denk het wel. Ik ben benieuwd hoe de oppositie straks in dat kamerdebat een draai aan het initiatief gaat geven, om aan te tonen dat de opstelling van de PVV tegenover homohaters – onder wie zoals bekend nogal wat immigranten, respectievelijk kinderen van immigranten - geen exclusiviteit van die politieke beweging is. Ik durf zelfs boosaardig te veronderstellen, dat de andere partijen alleen dáárom al hebben ingestemd met het debat op nationaal niveau. Zorg dat je erbij bent.

Intussen heeft de gemeente Den Haag wel degelijk ‘n scheve schaats gereden, door het nieuwe adres van die homomensen bekend te maken. Om ‘t maar vast op z’n Wilders te zeggen: Zijn ze daar nu helemaal van de pot gerukt?

Nazomeren kun je overal behalve in Oirschot

Iedereen heeft het er over. Kranten wijden er driekwart van hun (tabloid-) voorpagina’s aan. De nazomer, die nog wel twee weken kan duren.

Voor een maandagmiddag was het best druk op de Kampinase Heide, nog net niet helemaal uitgebloeid, maar toch overwegend bruinig. Het loof aan de bomen lijkt vermoeid. Maar er is aan de kant van het dorpje Lennisheuvel zóveel meer te zien. Om te beginnen het aardigste verzetsmonument, dat ik ken: Een uit plaatijzer gesneden boer, die met een melkbus op zijn fiets, proviand brengt naar onderduikers. De vennetjes en de termietenheuvels in het toch al door stuifduinen geaccentueerde boslandschap. Ik laat me door een bezoeker vertellen, dat ze er als het ware een dorp van maken. Als er dan een groene specht een duikvlucht naar maakt, hebben ze uitwijkplaatsen. Zoiets. Kom er niet te dicht bij, want voor je het weet zit je onder de mieren.

De Jacobushoeve, een gezellige uitspanning, gecombineerd met een boerderij, waar je eventueel je trappist kunt drinken met uitzicht via een glazen ruit op de koeienstal, is op maandag gesloten. Dan maar naar Oirschot. Geen straf, want op en rond de Markt zijn daar wel tien terrassen. Maar, ondanks de kermis en de 24 graden,  zijn er slechts twee open en die zitten vol. Achterlijk. Het doet me denken aan een vergelijkbare mededeling van een collega van Omroep Brabant, die onlangs in een ‘toprestaurant’ ter plaatse om half elf z’n diner niet kon afsluiten met koffie omdat ze het apparaat al aan het schoonmaken waren. Ook achterlijk. En van de parkeerplaats achter het Franciscanessenklooster (waar enkel bejaarde nonnekes nog hun dagen slijten) stuurt men de toerist met z’n auto in verband met dat kermisje doodleuk het buitengebied langs de A58 in. Noch achterlijker.

Nazomeren kun je overal, behalve in Oirschot.

Markiezin

Op NOS.nl is het volgende bericht te lezen. ‘Begin volgende maand wordt in Pennsylvania de oudste nog rijdende auto geveild. De Dion Bouton et Trepardoux Dos-a-Dos Steam Runabout is gebouwd in 1884 en heeft de bijnaam “La Marquise”.’

Hoe de auto in de VS terecht is gekomen, staat er niet bij. Misschien wel als oorlogsbuit. Ik moet even denken aan een mededeling in het boek D-day van Antony Beevor, waarin een gedachtenwisseling tussen een Amerikaanse bevrijder en een Franse burger wordt weergegeven. De Amerikaan liet zich nogal laatdunkend uit over Frankrijk, maar kwam geheel tot inkeer toen de Fransman hem erop wees, dat in zijn land zowel de auto als het vliegtuig was uitgevonden.

In de door mij cursief gemaakte weergave van ‘merk en type’ van de stoomauto, treffen we trouwens een merkwaardige mengeling van Frans en Engels aan. Ik mis daarbij enige uitleg: ‘Dos-a-Dos’ (lees Dos à Dos) slaat op de zitwijze van de passagiers: met de ruggen naar elkaar toe.

De auto heet La Marquise, wat door een nieuwslezer van de NOS werd uitgesproken als ‘La Markies’. Vervolgens werd de wagen als een ‘hij’ aangeduid, wat duidelijk in tegenspraak is. Meest illustratief is echter de gebrekkige uitspraak van het Frans, die structureel is op de  Nederlandse radio. Zelfs op de Wereldomroep, waar je bij de verkeersinformatie de raarste verbasteringen van Franse plaatsnamen hoort.

De Franse taal is – alleen al om zijn cultuur-historische waarde – toch een belangrijker studievak dan de Nederlandse onderwijspraktijk suggereert.

Sint-Michielszomertje

Een weerman van RTL4 had het de afgelopen week herhaaldelijk over een ouwe-wijvenzomer, doelend op de zonnige dagen (ca. 20 graden) die ons vanaf heden te wachten staan. Mogelijk maandag een dipje.

Dat is dus de ‘Hollandse’ aanduiding van een reeks nazomerdagen. Kwestie van cultuur. In het ‘Roomse zuiden’, waar men overigens geen missaals meer hanteert en uiteraard ook geen weet meer heeft van  de feestdag van de Heilige Aartsengel Michael (29 september) spreekt men van een Sint-Michielszomertje.

Dit heb ik van Johan Verschuuren, de voormalige landbouwer uit Aarle-Rixtel, die dertig jaar lang een onmetelijke populariteit genoot als weerman van Omroep Brabant. Johan’s ‘geheim’ was de natuur. Daarbij keek hij ook regelmatrig naar de hemel. Wellicht heeft hij toen ook soms Sint-Michiel zien vliegen.

Hoe het zij, ik heb nog steeds liever een Michiels- dan een ouwewijvenzomer. Ik zou zeggen dat we die juist de afgelopen maanden hebben moeten doorstaan.

Benieuwd hoe Helmond en Justitie zich hier uitdraaien

De gemeente Helmond en Justitie zijn bezig zich  te ontdoen van de bedreigingsaffaire rond burgemeester Fons Jacobs. Dat gaat uiterst moeizaam.

Meer dan een half jaar is de burgemeester ‘bewaakt’ en zijn bij zijn woning uitgebreide en kostbare beveiligingsmaatregelen van kracht geweest, die een enorme weerslag hadden op de Helmondse gemeenschap, de omwonenden in het bijzonder. Bovendien is de burgemeester in december 2010 een aantal weken ondergedoken.

Over feiten en achtergronden van deze affaire waren de autoriteiten zo gesloten als een pot. Wat het Eindhovens Dagblad en andere media ook probeerden, er was geen vinger achter te krijgen. Ook niet, nu de beveiliging van Jacobs sinds 1 augustus in hoofdzaak is ‘afgebouwd’.

Wat is de reden dat de beveiliging nu opeens tot een beperkt niveau wordt teruggebracht, terwijl de Hoofdofficier van Justitie in Den Bosch, zijn aankondiging in een kranteninterview, dit voorjaar, dat hij de bedreiger ‘in zijn kippennek zou grijpen’, tot dusver niet kon waarmaken? Wie kennis neemt van een vandaag door het ED geciteerde nota van het Helmondse college van B en W (waarover niets is te vinden op de gemeentelijke website) is eerder geneigd, te denken aan een verzwaring van de beveilingsmaatregelen dan aan een ‘afbouw’. Die nota lijkt dan ook alleen maar meer vragen op te roepen.

Het ED schrijft: ‘De dreiging (…) kwam uit een criminele hoek waarvan bij politie en justitie bekend was dat die “geweldadig” kan zijn en “het gebruik van zware vuurwapens” niet schuwt.’

Zo zo, en wie zijn die ‘gewelddadige’ lieden dan wel en  – als dat bekend is – waarom zijn ze niet aangehouden? Het antwoord op deze vraag is temeer interessant, omdat in de gemeentelijke nota ook zou staan dat het gevaar allerminst geweken is en best weer in ernst zou kunnen toenemen.

Het klinkt allemaal weinig overtuigend. Ik begrijp best dat de autoriteiten in zo’n affaire moeilijk het achterste van hun tong kunnen laten zien, maar in dit geval begint het toch wel te lijken op een bestuurlijke en justitiële déconfiture, waar men zich zonder al te veel gezichtsverlies uit probeert te draaien.

Aanmodderen met nrc.next

Een proefabonnement op nrc.next  heeft zo z’n ups en downs. Het begint er al mee, dat je verdomd alert moet zijn bij het ingaan op het aanbod ‘twee maanden voor 25 euro, inclusief digitale versies, ook van de ‘grote’ NRC-weekendeditie’. Wordt automatisch verlengd, tenzij tijdig opgezegd. Mag dat nog wel?

Van het online lezen kwam de eerste weken niets terecht, omdat de vereiste
'welkomsbrief’ met abonneenummer uitbleef. Ook nadat hier nog eens per email om was gevraagd. Een gerede aanleiding – naast andere – om die ‘ontslagbrief’ maar vast per reguliere post te verzenden.

Vlak voor vertrek naar Frankrijk, kwam alsnog dat abonneenummer. Maar denk maar niet dat je daarmee onmiddellijk de krant op je scherm krijgt. De NRC-website meldt raadselachtig in rode letters: ‘Het abonneenummer is ongeldig of al in gebruik.’ Klantenservice maar weer eens gemaild. ‘Wij proberen u binnen vijf dagen te antwoorden’, klinkt dehoopvolle automatische reactie. Na twee dagen komt op het eerste gezicht weinig relevante informatie, met een tikfout in het in de mail vermelde adres (een 0 in plaats van een o), maar wonder boven wonder lukt het inloggen nu wel.

De digtale versie van nrc.next, geschikt voor een Android gestuurde e-bookreader, is evenwel niet van een kwaliteit om over naar huis te schrijven. De krant is als het ware omgezet in een e-book van ca. 175 bladzijden – zonder enige opmaak van betekenis. Ik zou zeggen, kijk eens hoe het gratis De Pers dat doet. Dan lees je echt een krant/of een echte krant. Doorstrepen naar wens.

En zo is mij tevens het langverwachte wonder van de NRC-weekendeditie op het e-bookscherm onthouden, al lag dat niet aan de presentatie, maar aan de terugkeer van het probleem van het ongeldige abonneenummer dat al in gebruik is.

nrc.next had zich trouwens op 1 september al ingedekt met een van Facebook geplukt, nogal flauw, zich voortdurend herhalend ‘essay’ onder de titel ‘Weg met het nieuws’. Daarin werd mij onder meer meegedeeld dat ik meer dan veertig jaar als journalist zo ongeveer voor niks heb geleefd.

O ja, het kleine grut

Sante Brun, die niet en wel met vakantie is (‘wij zijn altijd met vakantie, wij schrijven steeds maar door’) heeft het over Hitte en klein grut op zijn Italiaanse camping. En maait daarmee het gras voor mijn voeten weg, voor zover dat al niet is verschroeid.

Meldde ik al op Twitter de vondst van een Duitser, zijn grut auf Marktplatz te zetten, nu is er nog alle tijd, jonge Franse ouders en hun kroost te bestuderen. Die hebben het al even moeilijk met de anti-autoritaire opvoeding als onze debutanten. Begint er een baby op het lommerrijke terras tegenover de landelijke auberge – speciaal bestemd voor de lunch – te jengelen, dan verdwijnt de moeder gegeneerd met het kind al wiegend op de arm  naar gebieden buiten gehoorsafstand. Een echtpaar met een soortgelijk ‘probleem’ lost elkaar bij het wiegen af, zodat de een na de ander z’n hap naar binnen kan werken. Blijkbaar zijn die Franse baby’s op geen enkele andere manier stil te krijgen.

Het kan erger. Een vermoedelijk gescheiden, en in elk geval tot over z’n nek gefrusteerde vader, kennelijk met zijn twee dochtertjes ‘op vakantie’ gestuurd, schreeuwt aanhoudend Ecoutez bien à moi. Het is daar een en al ellende en verdriet rond die tent.

Nee dan toch maar die familie uit Zwolle, met een pas van een klusjesbedrijf  gekochte bestelbus met opzichtige belettering: Het leukste tafereel is het naar schatting 14-jarige dochtertje dat de jongste in een hangmat de fles geeft. En dan nog de buren, van duidelijk Noord-Afrikaanse herkomst: een en al lol rond een met een lichtslang versierde combinatie van tenten. Zulke mensen zijn, evenals die Zwollenaren, voor ‘n paar dagen  je vrienden, zodat er bij het vertrek hevig wordt (uit)gezwaaid.