Draaien rond de hete brij

Waar zal ik eens op stemmen, vroeg Jos Kessels zich af in een recente column. De wijsgeer, een kameel of een ezel. Een ezelin ontbreekt als keuzemogelijkheid en voor de context moet je trouwens bij het ED zijn. Want het is natuurlijk een metafoor.

Naarmate de datum van 2 maart nadert, werd het hoog tijd dat even werd stilgestaan bij het echte doel van de verkiezingen: Provinciale Staten. En niet de Eerste Kamer, wier toekomstige samenstelling bepalend schijnt te zijn voor het al dan niet voortbestaan van het op z’n zachtst gezegd omstreden gedoogkabinet Rutte-Verhagen. Is het straks een kwestie van verder gedogen of zoals een zwartkijker voorspelde ‘de Belgische chaos’?

In Brabant vatten twaalf organisaties die op enigerlei wijze in of met het buitengebied en de natuur bezig zijn de koe bij de horens. Ze stelden een manifest op en organiseerden in Den Bosch een debat met de provinciale lijsttrekkers. Wat doen we met ons platteland, deftig in de titel omschreven als ‘Het Brabantse buitengebied in een metropolitane omgeving’? Hou het maar op de spanning tussen stad en omgeving.

Deels zwaar door de overheid gesubsidieerde instellingen plus de boeren (ZLTO), plus de waterschappen, plus het toerisme (ANWB), kan daar méér uit komen dan een zacht mummelend compromis? Ik heb op die bijeenkomst niemand met dat manifest in handen gezien, het geduldige papier is aan de torenhoge stapels in het provinciehuis toegevoegd. Maar het initiatief is genomen, dat wel.

Wij pakken de zaken tegenwoordig ook in Brabant modern aan. Met een professionele ‘dagvoorzitter’ in de persoon van NOS-verslaggever Theo Verbruggen, die in elk geval zichzelf beloofd leek te hebben, het vooral ‘gezellig’ te houden. En met een entertainer over wie werd getwitterd dat hij de winnaar van het debat was. Kan je nagaan.

Twitter, jazeker. Mits uitgerust met een IPhone, een Blackberry of iets wat daar op lijkt, kon je via dat sociale medium de hele avond volgen. Hashtag: #hmvb. Er werd ook een poging gedaan, de twitteraars te betrekken in het vragenuurtje, maar Verbruggen had daar al gauw genoeg van, aangezien de tweets meer gemoedelijke commentaartjes waren. Bovendien bestond de weergave van het Twitterscherm door een beamer voornamelijk uit het ondefinieerbare gefriemel van de eigenaar van de ontvangende laptop.

Alle begin is moeilijk. Maar kandidaat en zittend statenlid Veerle Slegers had letterlijk het laatste woord en gaf meteen de ultieme waardepunten: ‘Natuurdebat was leuk vanavond hoewel niet echt op 't scherpst van de snede. Lijkt wel of organisaties tegenwoordig bang zijn voor pit.’

Laat ik het op mijn beurt zó zeggen: Het was weer eens draaien rond de hete brij. Want bij een redelijke eenstemmigheid over de noodzaak Brabants Ecologische Hoofdstructuur (EHS) af te maken, ontbraken de cruciale krachtmetingen over kwesties als de megastallen en de daarvan niet los te denken dierziekten als de Q-koorts, mitsgaders de angsten van de plattelandsbewoners. Verder mocht ik constateren dat die PVV-kandidaat best een aardige knul is. Zeker niet stom en hij bijt ook niet.

Twee slokjes jus kostten trouwens in de nogal ruw tot ‘congresruimte’ verbouwde fabriekshal twee euro. Ik weet nu definitief hoe zoiets gaat en ik denk dat ik een volgende keer lekker thuis ga zitten twitteren.

Handtekeningen voor de natuur gevraagd

Puberbrein

Wie heeft het nu weer gedaan?

De sigaret! Andermaal, kun je wel zeggen.

Maandagmorgenverhaal in de Volkskrant: ‘Roken leidt tot blijvende schade aan puberbrein.’ Ik heb verder genoeg aan de onderkoppen: ‘Jongeren die voor hun zestiende gaan roken, ontwikkelen aandachts- en impulsiviteitsstoornissen’ en: ‘Ze hebben minder controle over zichzelf en flappen er van alles uit.’

Zodoende.

Mijn vader is 89 geworden met dat pepke van ‘m. Dat klinkt als dat van die honderdjarige, die, gevraagd hoe dat zo kon, antwoordde:
‘Elken dag ‘n glaasje’. (Was ooit een reclame van Bols, geloof ik.)
‘Jamaar mijn opa, deed dat ook, terwijl-ie maar 72 is geworden.’
‘Heeft-ie het niet lang genoeg volgehouden.’

Niks wat lekker is mag meer.

Hoe ben ik, als 15-jarige (!) eigenlijk aan de sigaret geraakt? Iemand bracht als cadeautje een doosje Golden Fiction mee. Ik weet nog dat ik dat doosje met gouden opdruk en het geprinte zilverpapier binnenin zo mooi vond. Je kunt het moment dateren zo tegen het eind van de jaren negentienhonderdveertig. Virginiatabak (aan de scherpe kant hoor) was toen populair. Later veroverde een ‘zachtere’ sigaret de markt, die men Amerikaans noemde. Camel! Iets donkerder. Kenmerkend voor die soort was ook dat ze niet in doosjes, maar in pakjes zat. Populaire virginiamerken waren Miss Blanche, ook wel Straatmeid geheten en Chief Whip ('op ieders lip’)

Mijn eerste? Welnee, dit gedichtje moet slaan op de oorlog, dus ik was toen minder dan tien:

In het Markdal bedierf ik
misschien als eerste
het milieu
door het schielijk trekken
aan een surrogaat-sigaret.
Merk Succes.
Stonk als een boerderijbrand.

Voor de liefhebber: hier staat het compleet.

Maar dat was dus stiekum. Bij het aandragen van die Golden Fiction schenen volwassenen kennelijk te vinden dat het voor mij tijd werd. Zo was nu eenmaal de cultuur, mede bepaald door de bevrijders op hun tanks, die sigaretten strooiden.

Ik heb niet het gevoel dat mijn brein in mijn puberteit zwaar geleden heeft. En het doet het nog steeds goed, zeggen  ze. Ook al flap ik er van alles uit.

Artikel 53

Jammer dat Jan Vis, kenner van het staatsrecht,  ons onlangs is ontvallen. Die zou ongetwijfeld een schitterend ironisch commentaar bij de hand hebben gehad over de hype die Huub Oosterhuis – nooit te beroerd, zichzelf dan wel zijn zingende dochter Trijntje te promoten – heeft ontketend met zijn ‘onthulling’ van een geheim (<-audio) van Noordeinde, respectievelijk Huis ten Bosch: ‘De kersttoespraak van Beatrix is gecensureerd.’

Ik ben benieuwd of dagblad Trouw er wederom in slaagt, zijn  onlangs ontwikkeld principe te praktiseren, niet meer onmiddellijk elk gedebiteerd flauwekullletje van Wilders of wie dan ook in de krant te gooien.

Want dit is echt flauwekul en er was in het afgelopen weekeinde nauwelijks een medium (het is tegenwoordig usance van een media te spreken, maar daar doe ik natuurlijk niet aan mee) te vinden dat daar niet op gesprongen is.

Laten we proberen er à la Vis korte metten mee te maken. In de Grondwet van 1848, waarop onze constitutionele monarchie nog steeds stoelt, luidt artikel 53: ‘De Koning is onschendbaar; de ministers zijn verantwoordelijk.’

Eigenlijk zou hier nu ‘punt uit’ moeten staan, ware het niet dat dit grondwetsarftikel bij media en politici natuurlijk bekend is. Zodat je met recht kunt concluderen dat de flauwekul zich uitstrekt tot over SP en GroenLinks, die van premier Rutte ‘opheldering’ willen over deze zogenaamde censuur.

In dit geval hoop en verwacht ik dat Rutte wèl zal repliceren, want dat zou een fraai understatement kunnen worden in de geest van: ‘Dit is het soort koningschap, dat de meerderheid van ons volk in stand wenst te houden en dat de Oranjes tot nu toe zonder tegensputteren hebben geaccepteerd.’

De chaos vooruit?

De NS wil de baas blijven op het hoofdrailnet. Regionale vervoerders als Arriva en Connexxion  eisen evenwel een deel op van die infrastructuur. Geen goed idee, zei Bert Meerstadt, president-directeur van NS, tegen de Wegener kranten. Want ‘zo creëer je chaos op het spoor en dat is niet in het belang van de reiziger’.

Ach zo. Prettig te horen dat de NS ook schoon genoeg heeft van de chaos op het spoor en lief voor de reizigers wil zijn. Maar de onderbouwing van Meerstadt klinkt weinig overtuigend. Het principe van één tariefstructuur zou bij inwilliging van de wensen van de concurrenten worden doorbroken, denkt hij. Zou het? De eventuele herschikking van het railgebruik zou pas in 2015 aan de orde zijn. Ik zie niet in, dat het onmogelijk zou zijn, ten aanzien van tarieven e.d. voorwaarden te stellen.

De privatisering van het spoorwezen heeft volgens mij de reiziger nog geen enkel voordeel opgeleverd, eerder het tegendeel, maar wie durft te beweren dat verdere demonopolisering dat voordeel niet alsnog zou kunnen brengen? Nu eenmaal A is gezegd, zal B onherroepelijk moeten volgen – in elk geval serieus overwogen. Of je draait te klok helemaal terug naar het destijds ook bij vallende bladeren en sneeuw vlekkeloos opererende staatsbedrijf.

Intussen lijkt de NS-directie opnieuw onderweg naar een bonusloos jaar. Wat daarvoor is ietsje meer inventiviteit nodig.

Zonnestorm

Je denkt toch niet, dat iemand zich iets zal aantrekken van de waarschuwing dat de zonnestorm vandaag de TomTom kan verstoren, zodat het mogelijk is, dat the best way to Amsterdam naar het Brabantse dorp Best blijkt te leiden?

Want de praktijk bij n’importe welke weersomstandigheden mitsgaders de waarschuwingen van Kroll, Timofeeff of Oan Moarn hebben er nog nooit toe geleid dat bij voorbeeld de Nederlander besluit, zijn pantoffels aan te houden, respectievelijk te gaan telewerken en de autoruiten onbekrabd te laten. Ofschoon dat voor mensen als verstokte autorijder Bas (Jerommeke) van Werven wel zo gezond zou zijn. En ook voor de verzekeringmaatschappijen, van welke ik niet snap dat ze wèl restricties maken als caravanners na een stormwaarschuwing tóch over de Oosterscheldedam gaan rijden, maar niet als automobilisten aankondigingen van verraderlijke gladheid letlerlijk in de wind slaan. Sterker nog, in veiligheidswaan gebracht door hun winterbanden opeens gaan inhalen, waar ze dat anders nooit zouden durven.

Dus ook die zonnestorm is niet iets om je als autoverslaafde druk over te maken. Krantenberichtjes daarover zijn praatjes voor de vaak.

Tien kleine negertjes

Yvo Kortmann is waarnemend burgemeester van Best, met verlengd mandaat. Dat zou je niet zeggen, als je hem in zijn doen en laten gadeslaat. Ik bedoel, dat Kortmann zijn ambt niet uitoefent als oud-burgemeester van Oisterwijk, die er iets op gevonden heeft, niet achter de geraniums te gaan zitten. Iemand op leeftijd zei trouwens dezer dagen tegen mij: ‘Ik héb niet eens geraniums.’

Maar onlangs ontvouwde de Bestse burgemeester in het Eindhovens Dagblad opvattingen over intergemeentelijke samenwerking, die ik toch niet helemaal kan volgen. Kortmann opteert voor samenwerking van de gemeente Best met (hier zet ik veelbetekenend …) Veldhoven. OK, dat zou best vruchtbaar kunnen zijn, hoewel beide gemeenten geen directe buren zijn. Maar wat mijn verbazing wekt is de redenering van de burgemeester, volgens welke samenwerking met een aantal ‘echte’ buurgemeenten niet voor de hand ligt. Het lijkt wel De Tien Kleine Negertjes.

Son en Breugel streept Kortmann weg omdat die gemeente al samenwerkt met Nuenen en Geldrop, Sint-Oedenrode, omdat die niet onder het (op springen staande!) Samenwerkingsverband Regio Eindhoven (SRE) valt. Maar dan ook nog Oirschot, het buurdorp, dat met zijn bebouwde kom vier kilometer van die van Best verwijderd ligt. Als je onze gemeente verlaat, kun je alvast het gaspedaal loslaten om Oirschot binnen te rijden. Oirschot, zegt de Bestse burgemeester, heeft een strategische keuze voor samenwerking met De Kempen gedaan.

Dat is een argument om een groot vraagteken bij te zetten. Ja, als je het grondgebied van de gemeente Oirschot bekijkt, dan is driekwart daarvan Kempisch platteland, als we daar, naast De Beerzen, ook het dorpje Spoordonk nog onder kunnen rekenen.

Wat er dan ook van deze ‘strategie’ gedacht kan worden, ik vind toch dat zowel Best als Oirschot, zich eindelijk eens moet realiseren dat ze in praktische zin bij elkaar horen. Hoe ongemakkelijk deze waarheid ook, sinds de bestuurlijke splitsing 192 jaar geleden, ook lijkt. Ik doel hier op een soort animositeit, die we anno 2011 toch maar eens in het rariteitenkabinet moeten zetten.

Best heeft wat Oirschot niet heeft en andersom. Er is geen enkele reden, elkaar daarmee te beconcurreren, wel om wederzijds te delen. Dat gebeurt trouwens al, op beperkte schaal. Ze hebben bij voorbeeld een gezamenlijk muziek- en dansinstituut, met nota bene Hilvarenbeek en Reusel-De Mierden. Ook in de welzijnssector zijn er banden met Oirschot. Er is bij voorbeeld een Bests-Oirschotse stichting Harapan die belangrijk ontwikkelingswerk doet in Indonesië. En er worden van beide kanten driftig boodschappen gedaan, wat men zich overigens nu wel begint te realiseren, nu er een discussie aan de gang is over winkelen op zondag.

Best heeft een riante bioscoop, waarvan jarenlang is gedacht dat die wellicht zou kunnen worden uitgebouwd tot een volwaardig cultureel centrum. Maar in die sfeer komt daar niets van de grond, terwijl Oirschot, met bewonderenswaardige inzet van het particulier initiatief, in De Enck, een kleine streekschouwburg heeft, met een aantrekkelijke programmering van landelijk bekende performers. Te hooi en te gras vind je de seizoensfolder van De Enck wel eens in een Bestse brievenbus, maar waarom wordt niet aangestuurd op – tot op zekere hoogte – gezamenlijk gebruik? Met inschakeling van media, die nu aan beide zijden van de gemeentegrens doen of de ander niet bestaat. Dat geldt ook voor culturele initiatieven die het plaatselijke belang overschrijden. In hoeverre hebben de Oirschottenaren weet van de jaarlijkse evenementen in het Bestse openluchttheater? En realiseert Best zich, dat in de Oirschotse Sint Pieter dit jaar al voor de dertiende keer twee weken voor Pasen een Stabat Mater wordt uitgevoerd, deze keer door de Nederlandse Bachvereniging onder leiding van Jos van Veldhoven?Een culturele gebeurtenis dus van minstens nationaal niveau, die niet onder doet voor de jaarlijkse Mattheus in Naarden.

Over de Sint Pieter gesproken, er bestaat een Bests-Oirschotse stichting De Kapellekes, die recentelijk een geweldig project heeft gerealiseerd, namelijk de digitale reconstructie van het in 1944 verbrande koorgestoelte in de Oirschotse kerk.

Enkele jaren geleden deed zich het verbazingwekkende verschijnsel voor dat langs het Wilhelminakanaal, het gedeelte van een fietspad op grondgebied van Best werd verbreed voor tweerichtingsverkeer, terwijl er aan de Oirschotse kant niets gebeurde. De fietsers (recreanten, forensen en scholieren) reden in een fuik. ‘n Poosje later voerde Oirschot een soortgelijk plan uit, nota bene met Europese subsidie. Tussen beide gemeenten had overleg totaal ontbroken. Dat heeft veel geld gekost.

Nu we het toch over het grensgebied hebben, waarom is er geen overleg, laat staan enig overeengekomen beleid voor de ‘groene zone’ tussen Best en Oirschot? Alles wat daar gebeurt is ons overkomen, inclusief een zich alsmaar uitbreidend ‘tuinwarenhuis’ als een planologisch volslagen uit de hand gelopen geval. En inclusief het onverhoeds kappen van minstens vijftig knotwilgen in het Bestse landschap langs de Oirschotseweg. Waarom ieder voor zich sportaccommodaties plannen, terwijl die groene buffer prachtige kansen biedt voor een gezamenlijke aanpak?

Intergemeentelijke samenwerking is – al was het alleen maar om financiële redenen - een must, het gaat dus niet aan dat twee pal naast elkaar liggende dorpen nog langer met de ruggen naar elkaar toe staan.

Dit is een situatie die veel meer om nadenken vraagt, dan de mogelijkheid van Best om te gaan samenwerken met een voorstad aan de andere kant van Eindhoven.

(Gesproken column voor Omroep Best, 16.02.11, 18:10 uur. FM 106.2)

Haal de stekker er nu maar uit

Houdt de Haagse politiek zich onnozel, of houdt ze zichzelf voor de gek? Ik denk allebei.

Want je maakt mij niet wijs dat de Volkskrant vandaag op de voorpagina nieuws verkondigt met de mededeling dat aspirant politiemensen in Kunduz niets zien  in de voorwaarde van de Nederlandse regering dat zij na hun opleiding niet mogen vechten.

De politie in die provincie vecht allang tegen terroristen en de Taliban. De agenten doen dat ook graag 'om burgers te beschermen tegen geweld'. Een recruut: ‘Mijn commandant is de baas, het maakt mij niet uit wat de Nederlanders vinden.’

De krant heeft gewoon in Afghanistan de bevestiging gehaald van wat twee weken geleden tijdens de soap over deze kwestie in de Tweede Kamer al bekend was, al putte menigeen zich toen uit om het onder de pet te houden.

Oppositiepartij GroenLinks, wier achterban in meerderheid niets voor deze missie voelt, heeft zich het recht voorbehouden, de stekker eruit  te trekken. ‘Als niet klopt wat de coalitie belooft.’ Wat weerhoudt Jolande Sap en consorten er nog van om dat stante pede te doen?

Nou ja, ze kunnen twee weken voor de verkiezingen natuurlijk hun geloofwaardigheid overboord zetten. Zelf weten.

VKdossier

Hoe kunstexpert John Hoogsteder een Gabriël Metsu ontmaskerde

Voor de nuance moet je op het internet zijn. Zelfs de gemiddelde dagbladjournalst schijnt dat – god betere ‘t – nog niet in de gaten te hebben. Terwijl toch regelmatig op tv  suggesties in die richting opklinken. Brandpunt bij voorbeeld: ‘Ga voor het complete interview naar onze website.’
Neem nou Tussen Kunst en Kitsch van woensdag 9 februari. Dat onverwoestbare tv-programma van de AVRO, waarin niet in de eerste plaats de bewondering voor de schoonheid van sommige getoonde kunstvoorwerpen in de ogen glanst, maar vooral – echt Hollands - het euroteken. Presentator Nelleke van der Krogt tot expert John Hoogsteder die zojuist de recordwaarde (in het programma), zijnde een kwart miljoen, bekend heeft gemaakt van een aangevoerd schilderij: ‘Uuuu? U méént het niet!’

Niet dat kwart miljoen, in de voorafgaande publiciteitscampagne natuurlijk zorgvuldig geheim gehouden, was het interessantste gegeven. Dat was het feit dat het schilderij Het Kantwerkstertje, tot zichtbare teleurstelling van de eigenaresse, niet langer kon worden toegeschreven aan de zeventiende-eeuwer Gabriël Metsu, maar aan diens tijdgenoot, het in zijn vrije tijd schilderende rijkeluiszoontje Joost van Geel.

Een ontmaskering derhalve, die precies twee eeuwen op zich heeft laten wachten, hoewel een andere kenner in een catalogus uit 1938 al de aantekening maakte: ‘Dit is zeker geen Metsu!’ Was Het Kantwerkstertje dat wel geweest, dan zou het volgens Hoogsteder een miljoen waard zijn geweest. Niets ten nadele beweerd over de kwaliteit van de Van Geel, overigens, daarover was de expert lyrisch. Maar zo liggen de schilders in de periferie van Metsu nu eenmaal in de markt.

Het internet: Op haar website toont de AVRO een twintig minuten durend filmpje, waarin te zien is hoe John Hoogsteder zijn vermoeden van ‘geen Metsu, maar een Van Geel’ bevestigd heeft gekregen. Dit kwam in K. en K. helemaal niet aan de orde.

Grijs

De koper van witlof is grijs, las ik ergens. Daar moet Het Produktschap nodig want aan doen, vindt het, want anders sterft met het grijs, de witlof uit.

Als kind had ik ook een hardgrondige hekel aan witlof, dat toen trouwens nog Brussels lof heette. Witlof is het verbleekte blad van de cichoreiplant, die tot in het midden van de vorige eeuw werd gebruikt als smaakoppepper van – en zelfs als surrogaat voor koffie. Vandaar dat bittere dat ik nu, grijs geworden, zo lekker vind van witlof, rauw, als salade, of gekookt. Met witlof kun je trouwens van alles doen, al dan niet in de oven. Even googlen voor ‘t koken, zou ik zeggen.

Maar gruwelijk vond ik het dus, als kind. Erger nog dan gekookte worteltjes, waarvan ik de zoetige smaak nog steeds niet echt kan waarderen. Met spruitjes heb ik nooit enige moeite gehad, behalve dan met ‘de geur van een niet-Indisch pension’ die er aan kleefde; die je opsnoof als je in zo’n burgelijk huis aan de Baronielaan in Breda, de trap beklom naar de bijles van de single wiskundeleraar.

Toch is Brussels lof volgens mij er de oorzaak van, dat ik op de vraag, ‘wat wil je eten’, in principe antwoord: ik vind álles goed. Want wij moesten alles eten van  ons moeder, onder het motto ‘bitter in de mond maakt het hart gezond’.

Het is waar dat het vroeger beter was

Nu weet ik het zeker: je mag het nooit zeggen, maar vroeger was het toch beter.

De Eindhovense wijk Meerhoven heeft gisteren zeven uren, waarvan 3 1/2 uur in het pikkedonker en al die tijd in de kou, zonder stroom gezeten als gevolg van  een stukgetrokken voedingskabel. In de vooravond kwam een evacuatie op gang als bij het naderen van een cycloon – want wat moet je anders bij het soort ontberingen, dat ‘n kop koffie niet eens mogelijk is?

Zeven uren heeft netbeheerder Endinet nodig om een noodkabel in te zetten.

Af en toe zie ik nog wel eens een spoor van onze goeie ouwe PNEM (voor de laatst geborenen: Provinciale Noordbrabantse Electriciteitsmaatschappij) bij voorbeeld reliëfletters in een betonnen klinker. Laten zitten. Trotse geschiedenis. Want niet alleen hebben wij er als Brabantse stroomverbruikers bij het door elkaar husselen van de de elektriciteitsbedrijven enorm op toegelegd, ik weet zeker dat een storing van deze omvang bij de PNEM nooit zou zijn voorgekomen.

Wie een precedent kan aanwijzen, krijgt van mij  een cadeaubon van 20 euro. Wel nauwkeurig specificeren, graag. En overmacht door zoiets als oorlogsomstandigheden of watersnood maakt de melding natuurlijk ongeldig.

Nog eens ‘n keer: weg met de privatisering en ontkoppeling van openbare nutsbedrijven.

En aan het einde van dit jaar natuurlijk geen bonussen. Liever nog: nooit meer.

Museumstuk

Geen (oud-)politicus die zo bedreven is in het zichzelf veren in de kont steken dan VVD-museumstuk Hans Wiegel.

Schrijft-ie vandaag op kosten van Wegener, naar aanleiding van de opstelling van de PvdA in de kwestie Kunduz in De Pers:
'Ik ben ook oppositieleider geweest. Heel kritisch en strijdbaar. Maar als er zaken aan de orde waren van groot belang voor ons land (denk aan de oliecrisis van de jaren zeventig) dan waren wij bereid de regering te steunen en daarvoor ook publiekelijk te staan.'

Voor een simplificatie hier en daar is Wiegel ook niet te beroerd. Maar dat is kenmerkend voor populistisch geleuter.

Gevaarloos, moet je maar denken.

Pistolen Ivo

Het lijkt er aardig op, dat we weer eens te maken krijgen met een materieelaffaire, waarbij nu eens niet defensie is betrokken maar de politie. Maar dat onderscheid is aan het vervagen sinds het debat over de omstreden missie naar Afghanistan.

Intussen solliciteert onze Minister van Veiligheid Opstelten naar de titel Pistolen Ivo. De politiebonden zijn namelijk des duivels over het bestellen door Opstelten van 42.000 dienstpistolen, tegen hun voorkeur en die van de agenten in. Afgelopen week  maakte de minister bekend dat het bedrijf Sig Sauer het nieuwe dienstpistool zal leveren.
Ik lees op een ‘onafhankelijke’ Amerikaanse website: There is something sexy about Sig Sauer handguns. Maar iets relevanter lijkt me het gegeven dat ten onzent over de vervanging van het dienstwapen al jaren wordt gedelibereerd, waarbij gaandeweg door belanghebbenden is proefgeschoten. Daarbij kwam een duidelijke voorkeur bij de dienders voor het merk Heckler & Koch uit de bus.

Vanwaar deze ministeriële tegendraadsheid? Daarover zou ik tzt wel eens ‘n ‘cabletje’ van WikiLeaks willen uiitspitten, want het zou best kunnen zijn dat de bewindsman naar de verkeerde ambtenaren heeft geluisterd. En dat in een week (ja, het was met weekje wel) dat het ex-kamerlid Bob van den Bos in de Volkskrant betoogde, dat meer macht van de politiek richting de ambtenarij dreigt te verschuiven dan democratisch wenselijk is.

Tot overmaat van ramp is de lucht van kruitdamp in  dit geval vermengd met die van corruptie. Opstelten moet dat weten, want hij plaatste een schot voor de boeg door mee te delen dat naar geruchten en aanwijzingen in die richting door onder anderen de Rijksrecherche een onderzoek is ingesteld.

Ik ben oud genoeg om terug te denken aan een affaire met ondeugdelijke helmen, waarover in 1958 of daaromtrent een PvdA-bewindsman struikelde. Een zaak die toen door De Telegraaf en de VVD enorm is opgeblazen.

Vanuit die hoek heeft Ivo niks te vrezen, maar of hij met zijn simpele aankondiging zomaar wegkomt, is de vraag. Een bestuurder van de Nederlandse Politiebond (NPB) zei tegen de Volkskrant: 'Deze aanschaf is voor ons zeer belangrijk. Daarom is het van groot belang dat we gedurende de hele procedure hierbij betrokken zijn. Ik ben hier heel chagrijnig van.'

Spoeddebatje?

De Barnaby’s

Prachtig stuk van Ronald Giphart in de Volkskrant over de volstrekt onrealistische maar o zo ‘gezellige’ Engelse plattelands misdaadserie Midsomer Murders, met chief inspector Barnaby en zijn familie, waarvan hij terecht opmerkt dat je altijd het gevoel hebt, naar een herhaling te kijken.

De verbinding met de actuele moord in Engeland, waarvan een uit Brabant afkomstige architect wordt verdacht, is trouwens een vondst op zich.

Wat Giphart niet schijnt te weten is, dat John Nettles (Barnaby) eerder, in de jaren tachtig figureerde als de jonge speurder Bergerac. Speelde op het eiland Jersey. Ik lees verder op het web dat B. met pensioen gaat en wordt opgevolgd door zijn neef en naamgenoot. Ik wilde schrijven, dit allemaal terzijde, maar: moeten we dan ook Barnaby’s echtgenote Joyce en dochter Cully missen? Giphart typeert die als respectievelijk snibbig en theatraal pruilerig. En dat is het enige waarover ik het hier niet met hem eens ben.

Kapelaan

In de Sint-Jorisparochie in Eindhoven beschikken ze nog over een kapelaan. Daar kijk ik van op, want in de meeste katholieke kerken (als ze nog bestáán) staat zelfs niet eens meer een pastoor. Zo wel in de trotse Sint-Joriskerk, en ook nog eens ‘n onderpaster met ballen – wat zeg ik nou, want nu denkt de lezer in het licht van de recente geschiedenis natuurlijk van alles, terwijl we te maken hebben met een held! Eindelijk weer eens ‘n positief bericht over een roomse priester.

De kapelaan kwam zaterdag in de vooravond thuis van de mis en trof in de pastorie twee Belgische inbreeksters aan. Het Eindhovens Dagblad, dat het wel heel sobere politiebericht hierover uitdiepte, citeert een kerkmeester: ‘Onze kapelaan is niet bang uitgevallen, dus hup, boem, er bovenop.’

Mooi plastisch uitgedrukt, je ziet het voor je. Waarmee helaas niet is voorkomen, dat een van de dames er met ‘de geldpot’ van de pastoor vandoor ging. En daarmee worden we weer teruggeworpen in de achttiende eeuw, de tijd van Jan de Lichte, een man die gespecialiseerd was in het lichten van geldpotten in pastorieën. Kwamen die vrouwen misschien, net als Jan, uit Zottegem?

Om ziek van te worden

De machines – al dan niet van vlees en bloed – bij zorgverzekeraar  CZ hebben weer ijverig gewerkt.

In december kregen wij de nota voor polis 2011, iets van 2800 euro. In één keer te betalen. Dat hebben we zelf zo gewild, want dan krijg je wat korting. Vonden evenwel de last, waarmee we door het kabinet werden opgezadeld te gortig. Wat dat betreft is deze ploeg geen haar beter of slechter dan zijn voorgangers hoor, want die Hoogervorst bij voorbeeld, heeft ons ook de nodige kunstjes geflikt – breek me de bek niet open.

Te gek dus, die 2800 euro. In negatieve zin, uiteraard. Wij rekenen nog wel eens om en dan kom je op een bedrag van tegen de 6000 gulden hè? Dus besloten wij begin januari de tandarts maar te schrappen. Tenslotte is het een waarheid als een koe, dat je je nooit moet verzekeren voor iets wat je desnoods zelf kunt opbrengen. Het moet een risico blijven. Bovendien. Het voorlaatste kunstje (nog van Balkie c.s.) was het schrappen van de mogelijkheid je premie af te trekken. Echt waar, we worden beslopen. Als je bij voorbeeld denkt dat de hypotheekrenteaftrek  nog onaangetast is, dan help ik je uit de droom: die geldt voor ‘slechts’ dertig jaar. Mijn tijd zal het nog wel duren (Ik heb nog twintig en tegen die tijd zou ik 96 zijn, een mogelijkheid waar ik met gemengde gevoelens aan denk), maar voor starters is dat natuurlijk helemaal niet fijn.

Tip: chronisch zieken doen er goed aan, alleen het hoogst noodzakelijke te verzekeren; dan komen ze eerder over de drempel voor het aftrekken van door henzelf betaalde kosten van ziekte, inclusief eigen risico uiteraard.

Het schrappen van de tandarts scheelde al gauw 450 euro, zo bleek uit de door CZ toegezonden nieuwe polis. Het wachten was dus op een nieuwe, aangepaste nota. Nou, die kwam na ‘n week of drie, maar wel als….herinnering. Het bedrag klopte, maar zowel ondergetekende als zijn medeverzekerde levensmaatje kregen ook nog een brief, waarin hun werd meegedeeld dat ‘de persoon die de premie moest betalen’, tot dusver in gebreke was gebleven. Verder waren er folders ingesloten met de titel: ‘Ik kan mijn premie niet betalen, wat nu?’

Allemaal aparte enveloppen natuurlijk, want allemaal verschillende machines, al dan niet van vlees en bloed.

Om ziek van te worden.

Maar dat werden we natuurlijk niet. We bespaarden ons verdere chagrijn en verrichtten onze betaling. Ze zoeken het verder maar uit, daar in Tilburg.

Kunst op straat altijd omstreden

In Best is  commotie ontstaan rond een duur kunstwerk (kunst is altijd duur, in dit geval gaat het om 83.000 euro) dat in crisistijd is besteld ter plaatsing nabij het protestantse kerkje in de wijk Wilhelminadorp.

Die wijk is niet gehoord, oftewel voor een voldongen feit gesteld. Het wrange is in dit geval dat in Wilhelminadorp relatief veel bejaarden wonen, die onlangs tevergeefs hebbengevraagd om plaatsing van enkele zitbanken.‘Te duur’.

Je kunt niet zeggen dat helemaal geen sprake is van inspraak, want de keuze van kunstwerken voor de wijken wordt in Best mede bepaald door een Adviescommissie Beeldende Kunst, waarin, naast de wethouder van cultuur (voorzitter), een stedebouwkundige en een ambtelijk secretaris, vier ‘overige leden’ zitten, wie dat dan ook mogen zijn. (Website noch gemeentegids geeft daarover vindbare informatie.)

Die commissie heeft, om het zo maar uit te drukken, al enkele wijken eerder van kunst ‘voorzien’: IJsbeeld in Heivelden, dat refereert – hoe raadt u het zo – aan de ijstijd en De Mol op het dak van de spoortunnel. Tot dan is het redelijk goed gegaan, al is het met graven geassocieerde monster zo zwaar bediscussieerd dat de tv-zender SBS6 al eens op het punt heeft gestaan, er een uitzending aan te wijden.

Laten we voor eens en voor altijd vaststellen: kunst op straat is altijd omstreden. Dat komt gewoon doordat het bepalen  van wat kunst is en wat niet, altijd gebeurt op subjectieve gronden. Ik heb geen inzicht in de tactiek van genoemde adviescommissie , maar ik zou me best kunnen voorstellen dat die zich op haar beurt laat adviseren door een persoon of instelling over wat op dit moment ‘erkende’ kunst is en wie kan bogen op een zekere reputatie als beeldend kunstenaar. Hoe kom je anders uit bij Adam Colton (IJsbeeld) en Tom Claassen (Mol)?

Eén ding is zeker, de zogenaamde publieke smaak komt er nóóit aan te pas. Wat dat betreft, moet je van ‘wijkinspraak’ niet teveel verwachten. De doorsnee inwoner zal immers altijd zijn voorkeur uitspreken voor ‘echte’ zogende biggetjes, trommelende gildemannen in brons en dito karnende boeren, al was het boter karnen eertijds het werk van de boerin.

Kom daar maar eens uit.

Wat je wel moet loskoppelen, is de prijs die – al dan niet terecht – voor kunst betaald wordt en die van andere behoeften. Want het is natuurlijk niet waar dat een kunstwerk de plaatsing van zitbanken in een wijk in de weg staat. Dat suggereren is het bedrijven van populisme als het met de vinger nawijzen van ‘linkse hobbyisten’.

(Zie voor reacties ook hhBest)

Kwalijker dan wietlucht

De geheimzinnigheid rond de bedreigingen van burgemeester Fons Jacobs in Helmond en het beleid jegens de (tweede) coffeeshop Carpe Diem duurt onverminderd voort en heeft tot gevolg dat bestuurders en justitie steeds verder van huis raken.

De bewaking van de burgemeester is deze week opnieuw, zij het op wat bescheidener manier dan in december, ingevoerd zonder dat iemand van de autoriteiten iets wil zeggen over de aanleiding. Wel grote woorden natuurlijk in de geest van ´aanslag op de democratie´.

Vast staat dat de bedreigingen te maken hebben met het verlenen van een vergunning aan Carpe Diem (CD)en de eventuele heropening van die tent, nadat er vorig najaar twee aanslagen op zijn gepleegd.

Begin deze maand kondigde Jacobs aan, dat hij het lot van de coffeeshop in handen zou leggen van de gemeenteraad. Vandaag staat in het Eindhovens Dagblad dat de gemeente overweegt CD definitief te sluiten, omdat de coffeeshop banden zou hebben met het criminele circuit. De eigenaar staat op zijn achterste benen en zal niet nalaten, een eventueel besluit tot het intrekken van zijn vergunning juridisch aan te vechten. Dat hij het meent, valt af te leiden uit het kort geding dat hij al eerder tegen de gemeente heeft aangespannen over de voorlopige sluiting.

De gemeente Helmond beroept zich bij haar sluitingsplannen op een onderzoek in het kader van de Wet Bevordering Integriteitsbeoordelingen door het Openbaar Bestuur (BIBOB), waaruit volgens het tv-actualiteitenprogramma Nieuwsuur zou zijn gebleken, dat CD zakelijke banden zou hebben met een hennepkweker.

Sjongejonge. Die hennepkweker is dan zeker de leverancier aan de achterdeur, waarop coffeeshops, dus ook CD, als gevolg van het hapsnap-drugsbeleid van de overheid zijn aangewezen?

Het riekt rond deze affaire veel kwalijker dan naar louter wiet. Het stinkt naar een drogreden om zonder gezichtsverlies toe te geven aan de eisen van – precies – het echte criminele circuit.

Als dat waar is, dan is er pas echt sprake van een democratisch déficit.

Eerder: Flinke jongen

‘Nederland leest’ dit najaar Campert

De CPNB heeft Het leven is vurrukkulluk (1961) van Remco Campert uitgekozen voor de actie Nederland Leest, het komend najaar. Dit meldt nrc vanavond.

Ik ben benieuwd of deze populaire en veelgeprezen, ironische roman de actie nieuw leven in zal blazen, want de afgelopen jaren ging het daarmee bergafwaarts.

Van het boek De grote zaal van Jacoba van Velde bleven stapels gratis exemplaren in de bibliotheek liggen.

Niemand snapte het gebrek aan interesse, tenzij men vond dat de vormgeving van de boekjes en het krantenpapier dat werd gebruikt allesbehalve de begeerte opwekten. Wellicht doet de nationale uitgeversclub daar nu iets aan.

Kruis

Peter van Straaten is altijd een tekenaar geweest die de grenzen opzocht. Zoals het betaamt. Een kunstenaar die daarvoor terugschrikt, brengt het meestal niet ver. Of het altijd even betamelijk was, wat hij produceerde, is een kwestie van smaak. Ik had er tot dusver nooit problemen  mee, al vond ik wel dat de tekenaar zich vaak herhaalde.

Deze week ontving Van Straaten de Inktspotprijs voor  de beste politieke tekening van 2010. Zonder hem dat te misgunnen, wil ik andermaal (dus niet voor het eerst) vaststellen, dat het beste van dit of van dat niet bestaat. Daarvoor is de selectie van eventueel in aanmerking komende objecten te afhankelijk van toevalligheden.

Maar laten we het eens over de bekroonde tekening-zelf hebben. Al dagen ben ik zoekende naar de bewoordingen, die mijn gevoel van afwijzing het best kunnen weergeven. Tot ik kennis nam van een stuk van Trouw-columnist Sylvain Ephimenco, zich noemende ‘ongeschonden oud-misdienaar’. Collega, kan ik wel zeggen.

Zijn interpretatie van de prent komt er op neer dat hier niet wordt afgerekend met de misdrijven van bedienaren van de r.-k. kerk, maar dat door gebruik van het kruis met corpus Christi de integriteit van de gelovige wordt aangetast. Hier is nu eens niet in de eerste plaats de goede smaak in het geding, maar wordt een grens overschreden die, aldus Ephimenco, bij andere religies onmiddellijk zou leiden tot drastische maatregelen ter beveiliging van de auteur.

Het gaat er niet om of je zelf (nog) gelovig bent, het is gewoon een kwestie van zindelijk denken. En kom me in godsnaam nu niet weer met de vrijheid van meningsuiting aan.

Journalistieke politiekers

Maandagmorgen kwam de benedenbuurvrouw me met uitgestoken hand tegemoet. Het kón nog, hoewel de Eerste Zondag na Driekoningen al was gepasseerd en het zalencentrum Prinsenhof al is gedecoreerd met een nieuw spandoek ‘Klompengat’. Aardige vrouw, trouwens, met leuke kleinkinderen. Had ik ooit best carnaval mee willen vieren.

Persoonlijk ervaar ik het uitbotten van de kastanjes langs het Dopveldenpad eerder als een teken van nieuwjaar, dan dat gedonder rond de eerste januari. Ik houd dat nauwlettend in de gaten, kan ik u verzekeren, evenals het periodieke beraad van pakweg tien man van de WSD-plantsoenendienst rond één plataan langs de vrije busbaan in Heivelden over de wijze waarop deze boom gesnoeid moet worden. Niet alleen vanwege deze mishandeling,  maar ook door het geworteld zijn in wat op z’n Bests koaje grond  heet, gaat het met deze plataan al even slecht als met de spin Sebastiaan.

Maar laat dit een jaar worden van positieve daden en minder gemopper. In het bijzonder de leden van de Bestse gemeenteraad, zou ik willen verzoeken, te doen waar ze voor zijn gekozen, namelijk besturen en beslissen en wat minder van hun frustraties blijk te geven in krantenartikelen. Want Joost Eerdmans, die tegenwoordig wethouder is in Capelle aan den IJssel en tevens presentator van Wakker Nederland, kan dan wel beweren dat journalistiek géén ambacht is, de staaltjes van zogenaamde burgerjournalistiek, die ook in deze regio ten beste worden gegeven, tonen het omgekeerde aan. Een hoogst merkwaardige ontwikkeling doet zich voor bij Omroep Brabant, waar de Commissaris der Koningin in een praatshow letterlijk fungeert als verslaggever. Dat programma begint dan ook met de mededeling dat het ‘mede mogelijk wordt gemaakt door de provincie Noord-Brabant’. Lachwekkend, als het niet om te huilen was.

Wat mij nog het meest verveelt, is de gebakken lucht die sommigen van onze politiekers serveren in krantenstukjes en zogenaamde columns, die hoofdzakelijk lijken te dienen om hun onmacht te verdoezelen en zichzelf op de borst te slaan. U mag, wat mij betreft, dit soort stukjes met gepast wantrouwen tot u nemen, of – misschien beter – ongelezen laten.

Graag ook wat minder foto’s van de huisfotograaf, waarop handen worden geschud, overeenkomsten worden ondertekend en dingen worden overhandigd. En, o ja, moge de Gemeentegids voor 2012 wat meer dynamiek op de omslag tonen, dan een holle fabriekspijp op een kaal veld vol onkruid.

Maar van nu af aan ga ook ik minder mopperen. Het is mij echt niet ontgaan dat eergisteren aan de Prinses Margrietlaan een vogeltje zat te fluiten.

(Radiocolumn, Omroep Best, 12.01.11)

Dorpsburgemeester

Die burgemeester Denie van de heringedeelde gemeente Moerdijk (hoofdplaats Zevenbergen) mag er dan uitzien als een dorpsburgemeester uit het midden van de vorige eeuw (‘Zijn hier dan geleerdere mensen dan de burgemeesters?’), van hem zeggen dat-ie het buskruit niet heeft uitgevonden zou alleszins misplaatst zijn.De Limburger Denie (hij werd bij alweer een herindeling uit Swalmen weggesaneerd en heeft nu om gezondheidsredenen zijn voortijdig vertrek aangekondigd) verstaat als geen ander de kunst, de boot af te houden, zo moest ‘n enigszins geamuseerde Twan Huys gisteravond tijdens Nieuwsuur ervaren. Niet van z’n stuk te krijgen.

Daarvoor hadden Huys en anderen hun huiswerk beter moeten doen. En zich bij voorbeeld moeten realiseren dat de burgemeester bij mijn weten qualitate qua ook voorzitter is van het Industrie- en Havenschap Moerdijk, dat in feite ter plaatse alles regelt, zoals (volgens haar website) het ‘zo dicht mogelijk bij elkaar zetten van gelijksoortige bedrijven’.

Nu was er eindelijk op Moerdijk iets belangrijkers aan de hand dan de oersaaie openbare vergadering van dat schap en kwam het er nóg niet uit. Wat dat betreft, was Omroep Brabant, dat klaagde over te geringe medewerking voor haar functioneren als rampenzender, ook aan het verkeerde adres. Zoiets moet sowieso vooraf worden geregeld en niet achteraf met een klaagzang van de overkoepelende Stichting ROOS voor Radio 1.

Tere kinderzieltjes

„Mam, het is de ergste brand óóit!” Lasse (6 jaar) uit Amsterdam zat gisteravond om kwart voor zes naar Sesamstraat te kijken, toen het kinderprogramma werd onderbroken voor een extra nieuwsuitzending over de grote brand in Moerdijk. Lasse rende naar de keuken om zijn moeder in te lichten. Zo’n honderdduizend kleuters werden zo gisteren abrupt met de brand geconfronteerd.

Is dit nou geen regelrecht gezeik in NRC over tere kinderzieltjes die onverhoeds worden geconfronteerd met de harde werkelijkheid?

Hier zullen we toch eens even werk van maken, moet de schrijver, misschien wel de vader van Lasse, hebben gedacht.  Dus A.J. Boshuizen, eindredacteur van Sesamstraat, gebeld. Die ‘kan zich heel goed voorstellen dat de jonge kijkers geschrokken zijn van het breaking news. Maar: „Nederland 1 is de calamiteitenzender. Dus als er iets gebeurt van nationaal belang, dan mag de uitzending worden onderbroken of worden geschrapt.’ Enzovoorts, blablabla, ook nog eens van de woordvoerder van het NOS Journaal over journalistieke urgentie en zo.

Schei toch uit en vervang Sesamstraat door tien minuten voorlezen uit Jip en Janneke, als je denkt dat je kinderen daardoor normaal opgroeien.

Boerka weg, basta!

NRC Handelsblad heeft vanavond een commentaar op de uitlatingen van de Amsterdamse korpschef Welten over het boerkaverbod. Welten zou gezegd hebben dat zijn agenten die eventuele maatregel niet hoeven te handhaven.

NRC – die overigens van mening is dat Welten de bevelen gewoon moet uitvoeren of anders moet gaan - noemt de bezwaren van de politiebaas ‘op zichzelf juist’. ‘Het aangekondigde boerkaverbod is een opzettelijk discriminerende maatregel tegen aanhangers van de orthodoxe islam, genomen om politieke redenen. Die zijn terug te voeren op het onjuiste PVV-standpunt dat de islam een verwerpelijke ideologie is, geen religie. (…) Amsterdam is geen Teheran. Het kabinet valt diep als het hier inderdaad toe overgaat,’ zo schrijft de krant.

Kan allemaal wel zijn, maar NRC gaat hiermee wel voorbij aan het feit dat het dragen van een boerka neer komt op een complete maskerade. Daar kunnen  burgers zich onveilig bij voelen en daar mag een overheid tegen optreden, zonder dat haar het verwijt van discriminatie kan worden gemaakt. Basta!

Flinke jongen

Burgemeester Fons Jacobs van Helmond is een flinke jongen. Vorig jaar overwoog hij nog, dat het na 25 jaar burgemeesterschap wel eens mooi geweest zou kunnen zijn, maar nu hij ‘n tijdje voor het criminele circuit is moeten onderduiken, piekert hij daar niet meer over: ‘Mij krijgen ze niet klein.’

Jacobs gunde direct na Nieuwjaar het Eindhovens Dagblad de primeur van een interview, toen hij na een maand onderduiken weer op zijn post verscheen. Wat uitgerekend bij de jaarwisseling de kust opeens veilig maakte, is in justitiële en politiek-ministeriële nevelen gehuld. Dat weet zelfs Jacobs niet, zoals hij eigenlijk ook niet zegt te weten waar de dreiging uit bestond. Er was iets met een coffeeschop, die op de een of andere manier niet door de penose werd gedoogd. Er werd een terreinauto op de gevel los gelaten en een granaat naar binnen gegooid. Dat soort dingen.

Beetje raar was het wel, nou ja béétje… een politiepost op poten bij het huis van de burgemeester; een verplichte ‘vakantie’ op een natuurlijk geheim gehouden plek. Allemaal om voor der burger onduidelijke redenen. En nu moet de gemeenteraad alsnog beslissen over het al dan niet laten voortbestaan van die coffeeshop. De burgemeester legt wat dat betreft duidelijk de bal waar-ie thuishoort.

Benieuwd of minister Opstelten van Veiligheid straks ook aanleiding ziet, de hele raad onder bewaking te stellen, respectievelijk op vakantie te sturen.

Tabloid-voorpagina’s regelrechte ramp

Als ik de hoofdredacteur van nrc was (de hemel zij geprezen dat ik dat niet ben) zou ik me nog eens driemaal bedenken alvorens ja te zeggen tegen dat tabloid-formaat.

Daar kan een dagblad dat kwaliteit nastreeft niets mee. Zie me nu de eerste pagina van de Volkskrant van heden eens aan. Er staat geen letter nieuws op. Een rubrieksnaam als Voetnoot slaat daardoor als een tang op een varken. Het Eindhovens Dagblad  ‘opent’ vandaag met een beschouwing over de economie in 2010. Dit gaat weer ingezonden stukken opleveren, want denk maar niet dat alle lezers met deze aanpak genoegen nemen. Dat is bij voorgaande missers van soortgelijke aard wel gebleken.

Altijd gedacht dat pagina 1 van de krant er zodanig moet uit zien dat ze de losse verkoop vanuit de kiosk stimuleert. Nieuws, liefst een primeur! Jammer, dat ik nog niet de gelegenheid heb gehad, de vernieuwde Leeuwarder Courant in levende lijve te aanschouwen (geen demo online), want die restyling heeft tot een spectaculaire toename van het aantal abonnees geleid.

Agrarisch Dagblad. Geen flauwekul en nog eens aansprekend regionaal nieuws ook.

Het volksgevoel

Politieke tekenaar Marijn (Mat Rijnders) toont vandaag,  op zijn website  politiekeprenten.nl en in het ED  haarfijn Het Volksgevoel aangaande de vermeende disrelatie tussen de opwarming van de aarde en de sneeuwwinter die we nu beleven.

Als we ‘n paar lekker warme zomerweken meemaken, klinkt het al gauw: van mij mag die CO2 nog wel wat verder oprukken. Nu er voor Nederlandse (en Belgische) begrippen uitzonderlijk veel sneeuw valt, klopt er natuurlijk niks van de ongemakkelijke waarheid van Al Gore. Het is de vraag, of de prent van Marijn in de VS, ondanks de recente blizzard aan de oostkust, even goed begrepen zou worden als hier. Immers de sneeuwstorm daar was helemaal niet uitzonderlijk.

Sneeuw is bevroren regen (mijn eerste teleurstelling vóór het hol zijn van chocoladen paaseieren en het niet bestaan van Sinterklaas). Sneeuw valt doorgaans niet bij zeer strenge vorst, maar eerder bij temperaturen rond het vriespunt. Een van de gevolgen van de opwarming van de aarde is meer verdamping van zeewater en dus meer regen en meer overstromingen, die dan ook in niet-sneeuwgebieden ‘gewoon’ doorgaan.

Ik heb de Leuvense professor die er zich eerder in deze geest over uitsprak niet nodig om te beseffen dat uitbundige sneeuwval de truth van Al Gore helemaal niet logenstraft. Integendeel.

(Zie ook: Duizenden mensen geëvacueerd in Australie. NOS-video)

Het nieuwe Verdriet van België

Heb je dat gezien,die kerk in Lutselus? ‘t Is godgeklaagd.  Wat een laag sneeuw op een dak al niet kan aanrichten.

Godgeklaagd? Een straf van God zul je bedoelen.

Hoezo, straf van god? Het gebeurde toch maar mooi ná de nachtmis, die volgens de krant door tweehonderd zielen werd bijgewoond.

Wat je mooi noemt. Het is de straf voor al dat misbruik. Het enige wat gespaard bleef waren twee kruisen. Een met het lichaam van Christus dat in de kerk hing en het kruis op de toren. Toch frappant.

Als je dan toch in wonderen gelooft, misschien is het wel een zegen, want je denkt toch niet dat er elke zondag 200 mensen in die kerk zaten hè? Ook in België doen ze tegenwoordig vooral aan sfeerkatholicisme. Weet je dat die kerk eigendom is van de gemeente Diepenbeek? En daarmee wordt geen parochie bedoeld. Dus de gemeente int de verzekeringspenningen en daarmee kunnen ze een leuk nieuw bedehuisje bouwen voor de anderhalve man en een paardenkop die daar door het jaar heen nog komt. Dat doen ze op een andere plaats, las ik in Het Belang van Limburg, want dan kunnen ze op de ouwe plek mooi een verkeersrotonde maken. Misschien ook wel van die verzekeringspenningen. Elk nadeel heb z’n voordeel. Kerk en Staat zijn in België nog steeds sterk verweven, zoals je ziet. De ongelovige Belg betaalt mee aan het onderhoud van de priesters en de kerken. Over godgeklaagd gesproken. Begrijp je nou iets van Het Verdriet, waar Hugo Claus het ooit over had?

En dan was er nog die man, die met zijn baby in de auto rondreed, om dat kind in slaap te wiegen. Toen de baby sliep, stopte hij  vlakbij de kerk en juist op dat moment liet God de hele boel in mekaar donderen. Met andere woorden: word eindelijk eens wakker. En dat van die verkeersknoop in Lutselus, is dat Goddelijke Voorzienigheid of niet? 

Ik geef het op.

Ondenkbare wet

Krantenbericht: ‘Als Pieter Lakeman in de toekomst nog eens een oproep doet om massaal geld van de bank te halen, kan hem dat vier jaar cel kosten. De ministers Opstelten (Justitie) en De Jager (Financiën) werken aan een wet die een oproep tot een zogeheten bank run strafbaar gaat stellen.’

Men werkt dus aan een wet. Is dat in dit geval niet ‘n beetje verloren tijd? Immers, er zijn tal van manieren ‘op te roepen tot het van de bank halen van je geld’. Laat ik eens proberen aan te tonen, hoe moeilijk het is dat wettelijk te bestrijden, zonder in conflict te komen met onze grondrechten.

Ooit was het in veel gemeenten verboden, over het gras van een plantsoen te lopen. Er kwamen bordjes ‘Verboden over het gras te lopen.’ Ging een agent op een stelletje af, dat in het Vondelpark op het gras zat te picknicken. ‘Dat mag niet,’ zei de agent, ‘ik geef u een bon.’
‘Dat denk ik toch niet,´ zei de graszitter, ´want het is verboden over het gras te lopen, maar zitten mag wel.´
´Ja maar,´ antwoordde de agent,´ om daar te komen, heb je moeten lopen.´
´Nee hoor, we zijn geparachuteerd.´

Enfin.

Aangezien soortgelijke discussies ontstonden, toen mensen over het gras fietsten, staan er sindsdien bordjes ´Verboden zich op het gras te bevinden.´ Net toen men zover was, ging het blauw aan de computer zitten, raakte de handhaving in het slop en is het gezellig vrijen op het gras van de Nederlandse parken.

Heb ik hiermee iets aangetoond? Zeker, want als het over mijn geld op de bank gaat, mag ik best zeggen dat ik gegronde redenen heb, om dat eraf te halen. Ik, Pieter Lakeman, of wie dan ook kan suggereren (grondwettelijk recht op de vrije meningsuiting) dat het verstandig is, dat te doen, zonder dat iemand mij iets kan maken. Daar is geen wet tegen denkbaar, al menen Opstelten en De Jager van wel. Die komen van een kouwe kermis thuis en – let op mijn woorden – straks horen we hier niks meer over, mits ook het parlement inclusief de steeds assertievere Eerste Kamer er de dwaasheid van inziet. Heeft de politiek oogkleppen op (wat immers nog al eens gebeurt) dan is er gelukkig nog de onafhankelijke rechter, die niet zal nalaten de wettelijke bepaling aan de grondwet te toetsen. En bankcriticus Lakeman zou Lakeman niet zijn, als hij het daar niet op zou laten aankomen. O ja, is er al aan Europa gedacht? Zóveel eigen boontjes hebben we nu ook weer niet te doppen.

Laten de bewindslieden liever hun kostbare, misschien zelfs zeer beperkte tijd steken in de bescherming van de consument tegen de banken, dan andersom.

Kerstgedoe

In het sociaal-maatschappelijk centrum Bestwijzer, zo mooi ingericht, zo goed bemensd (= bemand en vooral bevrouwd) dat het er nooit gekomen zou zijn als de bezuinigingsdrift al had toegeslagen, zomin trouwens als de dependance van de bibliotheek in het Heerbeeck College, is een kerstaltaartje ingericht. Wat moet je je daar bij voorstellen? Een rood kerstkleed (altaardwaal), in het centrum de foto van een mooie zwarte mevrouw, die ik niet zo direct kan thuis brengen en teksten over de geschiedenis van de kerstboom en over die van de kerstman alias Santa Claus. Jammer dat ik in die teksten al direct twee koeien van taalfouten ontdekte.

De verheldering van de bron van het kerstfeest ontbreekt, maar ja, wat wil je, bij de staat van ontkerstening waarin we verkeren.

De pastoor van het Vlaamse stadje Aalst is het allemaal in het verkeerde keelgat geschoten, zo lees ik op de website RKBoulevard (‘Uit het heilige hart van Nederland’) , die dat weer heeft van Het Nieuwsblad. ‘Prettige Feesten’ had de gemeente boven de deuren van twee kerken laten aanbrengen, waarover de pastoor zogezegd de jurisdictie heeft. Die pastoor vond dat dus zo ver verwijderd van wat zijn core business is, dat hij in één geval de constructie verwijderde en bij de andere kerk ‘gewoon’ de stekker eruit trok.

Ja, je hebt Kerstmis (met een hoofdletter) en kerstgedoe. Het huis-aan-huis-blad Groeiend Best, verscheen sinds jaar en dag rond de feestdagen met een laagje sneeuw op z’n titel, maar heeft daar deze keer van afgezien, kennelijk vanwege het al te gewoon worden van een witte kerst. Het heeft nu het on-hiëraldische maar er desondanks ooit bij de Hoge Raad van Adel doorheen geglipte wapen van Best in een kerstbal verwerkt. Het veelgelezen krantje had eerder al de originele design-gedachte, dat wapen met de heilige Odulphus scheef in de titel te zetten. Het nu bereikte effect is, hoe zal ik het zeggen, ‘n tikkeltje scrabeus. Odulphus in de olie?

Kijkbelasting

Onder bobo’s van de Publieke Omroep gaan nu weer stemmen  op tot herinvoering van het kijk- en luistergeld. Je moet toch wat, in de strijd om het voortbestaan?

Hoewel ik nu óók betaal, namelijk via de inkomstenbelasting, wil ik bij doorgaan van dit idee, wel precies weten waarvoor en voor wie ik betaal. Voor Pauw of voor Pow, voor Bolle Paul of voor Minimaxi? Laat ik het anders zeggen: dé Publieke Omroep bestaat voor mij niet. Er zijn zogenaamde niet-commerciële omroepen die desondanks tot onophoudelijke ergernis (Uit dat geluid!) uit de ruif  van de etherreclame vreten. Er is een NOS en er is een NRI (Dat heet toch zo hè? En wat is ook alweer het verschil?), er zijn pulpstations, zogenaamde zendgemachtigden, die zich letterlijk door de minister van cultuur laten knuffelen.

Afijn. Als je alle dood hout wegsnijdt, dan houd je enkele omroepen over, die mij iets te zeggen hebben en waar ik blindelings op zou afstemmen. Dat die overeind moeten blijven is evident. Dus: Kijkgeld terug? OK, maar dan moet ik kunnen aanwijzen naar wie mijn geld mag gaan. Wee hun gebeente als ze daarbij de transparantie vergeten. Aan de ellende van de Goede Doelen, die van onze rotcenten goede sier maken voor zichzelf, hebben we al meer dan genoeg.

En dan natuurlijk ook: weg met die reclame.

Relict

Wikipedia: Een relict is een organisme, soort of verschijnsel (…) uit vroeger tijden dat de grote veranderingen sindsdien in het milieu heeft overleefd, terwijl de andere soorten zijn uitgestorven dan wel verdwenen.Hoewel het niet voldoet aan de voorwaarde dat ‘de andere soorten zijn verdwenen’, is het afgebeelde toiletgebouwtje een typisch voorbeeld van een relict. Het gebouwtje, dat allang niet meer doet wat het belooft, namelijk toilet wezen, staat bij het Bredase etablissement Huis Den Deijl, achter het Mastbosch in Breda.

Bij een groot familiefeest dat wij daar mochten beleven, werd ik bestormd door herinneringen. Dat feest was ook niet voor niets dáár georganiseerd. Onze familie is als het ware onverbrekelijk met Den Deijl  verbonden. Mijn jongste zus had er bij voorbeeld in 1945 haar bruiloft, waarbij men volgens mijn vader, bij gebrek aan beter, ‘korstjes van pasteien’ at.

Het huis in rustieke stijl tussen het Mastbosch (aan het eind van de drie Eeuwigheidslaantjes) en de buurtschap Overa, moet in het begin van de jaren dertig aan een zandweg, zonder electriciteit, ver van de bewoonde wereld, zijn gebouwd. Jan van Deijl, een employé van de Holland Amerika Lijn, was door de dokter ‘zuivere boslucht’ voorgeschreven.

Mijn moeder, die een verwoed bridger was, kwam via dat edele spel met de Van Deijls in contact, fietste regelmatig de Eeuwigheidslaatjes af, om er bij kaars- en petroleumlicht te gaan kaarten. Mevrouw Van Deijl was eigenlijk te jong, om als echtgenote van een rentenier te fungeren en verveelde zich in wat toen nog wel werd bestempeld als ‘n negorij. Waarop mijn moeder haar het idee aan de hand deed, een theeschenkerij te beginnen.

Jan van Deijl deed wel mee, maar was toch eerder kunstminnaar dan horecaman. Het duurde niet lang, of hij bouwde naast het huis een kunstzaal, waar vooral Bredase kunstenaars, onder wie mijn vaders vriend Jan Strube, gelegenheid kregen, te exposeren. Best wel slim, want de bezoekers die op zondagmiddag toestroomden hadden natuurlijk ook dorst.
_____________________________________________

De bruiloft in 1945 op het podium van het openluchttheater. Aan het onkruid is te zien, dat er in de oorlog nauwelijks was gespeeld.
__________________________________________________________

Door de kunst ontstond er ook een zekere vriendschap met mijn vader, die Van Deijl ervoor wist te porren, achter de kunstzaal en naast de moestuin een openluchttheatertje te bouwen. Het kwam die in zoverre wel goed uit, dat hij lucht had gekregen van de aanstaande afbraak van een korenmolen (dat ging toen nog zomaar), waarbij een enorme hoeveelheid handgevormde bakstenen zouden vrij komen. Omdat Van Deijl voor die bakstenen nog niet direct een bestemming had besloot hij, ze voorlopig te verwerken in de tribune van het theatertje. Daarna waren er nog genoeg stenen over voor onder meer een overdekte loge bovenaan de tribune. En voor dat toiletgebouwtje plus het ook nog steeds bestaande prieel dat als kassa fungeerde.

Het theater werd geopend met Molière’s Schelmenstreken van Scapin, door beroepsacteurs, onder wie mijn ouders. Vervolgens – het was nog steeds voor de oorlog – schreef mijn vader zijn eerste openluchtspel, De Vuurwolf, dat daar herhaaldelijk door amateurs is opgevoerd. Het was zo’n succes dat Van Deijl zei: Voor mijn part doe je dat elk jaar. In 1947 volgde de première van In ‘t Ooievaarsnest door het toenmalig Rotterdams Toneel onder leiding van Johan Steenbergen. De achterkant van de kunstzaal fungeerde, uiteraard aangepast, als decor; de zaal zelf als kleedruimte.

Vanuit die inmiddels sterk vergrote zaal ‘voor bruiloften en partijen’ keek ik tijdens het familiefeest door een glazen deur naar wat overgebleven is van het theatertje: het podium dat nu als terras dient en waarachtig de loge, waarin nu stoelen staan opgestapeld.

Over relicten gesproken: voor Huis Den Deijl, dat trouwens in- noch uitwendig is veranderd, ligt ook nog steeds het vijvertje, dat destijds op ons een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefende en waar mijn jonger broertje dan ook prompt in is gekukeld. Ik zie ‘m nog staan, in de badjas van mevrouw Van Deijl.

Meer over mijn vader, een ‘Bredase getuige van de negentiende eeuw’.

Knuffelparadijs

Wie noemt er nu z’n kinderbewaarplaats Knuffelparadijs? Ik zou er niet over piekeren, mijn kroost daar te stallen.
De zedenzaak in Amsterdam kwam aan het licht in een weekeinde, waarin ik met vrienden discussieerde over het kennelijke ‘alleenrecht’ van
r.-k. geestelijken op kindermisbruik. In de loop van maanden heb ik, als ik me goed herinner, van één geval in protestantse kring kennis genomen. Een koster in een Hollands dorpje. Mij maak je niet wijs dat dit een exclusieve bezigheid is van religieus georiënteerden die met kinderen te maken hebben.

En ziedaar.

Een enorme klap trouwens voor het imago van het homosexuele bevolkingsdeel, omdat hier een gehuwd homostel is ontspoord met  praktische pedofilie, annex kinderporno.

De ouders van de slachtoffertjes (0-4 jaar) zijn zondag in langdurige sessies door de autoriteiten ingelicht. Daarbij kon de Amsterdamse burgemeester niet om het feit heen, dat ouders al in 2008 naar de politie waren gelopen omdat ze de man niet vertrouwden. Dat is toen geen zaak geworden, een gegeven dat de burgemeester aanleiding gaf op te merken dat toen ‘wellicht een beoordelingsfout is gemaakt’.

Jaja. Justitie speelt wederom geen glansrol, als je in aanmerking neemt dat de affaire pas ging rollen door een tip uit de VS over in Amsterdam gemaakte kinderporno.

Voorlichting in dit soort zaken – en uitgebreider kon het zondagavond niet – pleegt altijd weer nieuwe vragen op te roepen. Hoe kan bij voorbeeld de leiding bij twee crèches in járen niks hebben gemerkt? Wordt dit soort met hun ‘specialiteit’ op Marktplaats adverterende mensen, dan nooit eens gescreend? En dan die medewerker die zich in een van de crèches al chattend zat af te trekken. Wat valt er überhaupt te chatten in een peuterbewaarplaats?

Tijdens de persconferentie projecteerde justitie de politiefoto’s van verdachte meer dan levensgroot achter het ‘panel’. De hoofdredacteur van BN-De Stem twitterde vanmorgen: ‘Foto verdachte misbruikzaak  openbaar. Opsporing delicten belangrijker dan privacy verdachte ook al moet hij nog voor rechter komen.’ Dit zegt niets over het beleid van deze hoofdredacteur met betrekking tot die politiefoto’s, maar vast staat dat sommige kranten die foto’s wèl en andere die niet publiceerden.

En zo blijft het publiek weer eens in verwarring achter.

Nummer 1 van de macht (m/v)

Wat moet je daar nou mee, met het nieuws dat de 67-jarige voorzitter van werkgeversvereniging VNO-NCW Bernard Wientjes de ‘invloedrijkste Nederlander’ van 2010 is. Volgens de Volkskrant, die elk jaar weer dit openingsnieuws maakt door dat analyserend uit te zoeken.
Niks, want het is infotainment, dat alleen maar als aanvulling dient voor de kaartenbakken van praatshows als Pauw en Witteman en De Wereld Draait Door. Want je zult, zoals P&W gisteravond, maar aangewezen zijn op de altoos bitter kijkende, zelfbenoemde psychotherapeut Keith Bakker, die bereid bleek zich voor de camera in allerlei bochten te wringen na de beschuldiging van sexueel misbruik door de Krant van Wakker Nederland. Tijdens die ranzige ondervraging à la PowNed – over invloed gesproken - moest ik herhaaldelijk denken, wat heb ik daar nou mee te maken en van het gezicht van Alexander Pechtold aan dezelfde tafel kon je aflezen, waar ben ik nu in jezusnaam terecht gekomen?

Je kunt gerust zeggen dat het ‘snurkende VVD-lid’ (de term schijnt van hemzelf te zijn) Wientjes met zijn neus in de boter is gevallen. Hij was de eerste, die bij het aantreden van Rutte c.s. z’n vingers aflikte en dan ook vooraan in de lobby stond. Kreeg dus het primaat van de rechtse kiezer cadeau.

Waarom maakt de Volkskrant trouwens nog steeds onderscheid tussen mannen en vrouwen en vetert ze, als ze zich toch met deze flauwekul  bezig wil houden, niet uit wie de machtigste mens van Nederland is? Dat zou het nog enigszins spannend kunnen maken. Nu is het zo van ‘o ja, er moet ook nog een vrouw bij’ en zijn we weer afgescheept met Agnes Jongerius, die bij vorige gelegenheden in een van die praatshows erbij zat, alsof ze er zelf nauwelijks in geloofde.

Leterme onstuitbaar; interviewer dreigt weg te lopen maar gaat toch weer zitten

Onstuitbare woordenstroom van demissionair premier Yves Leterme, waarvoor interviewer dreigde weg te lopen. Aan het eind zegt deze niettmin: ‘Dankuwel.’

Bron: Gazet van Antwerpen

(Dit blog fungeert als vervanger van de nieuws- en commentaarsite hhBest.nl, die om technische redenen tijdelijk uit de lucht is. Zie ook deze nadere info)

Abonnee

Een van de 13.000 abonnees van de Brabantse dagbladen die zaterdag gratis naar de Winterefteling mochten; winterser dan ooit. Video

(Dit blog fungeert als vervanger van de nieuws- en commentaarsite hhBest.nl, die om technische redenen tijdelijk uit de lucht is. Zie ook deze nadere info)

De twijfelachtige fighter

Het CDA, houdt vast aan de aanschaf en flinke betaling vooraf van een nog niet bestaande Amerikaanse straaljager. Het enige aan dat toestel dat vliegt is de prijs: bijna loodrecht omhoog, een mooie prestatie uiteraard. VK-columnist Bert Wagendorp veegt er dan ook de vloer mee aan. Hij ziet al een ‘spectaculaire parlementaire enquête over de aankoop van de Joint Strike Fighter’, die nog lang niet Joint, vermoedelijk ook nooit Strikes en een twijfelachtige Fighter is. Maar als die enquête eenmaal gehouden wordt – als het CDA tegen die tijd weer veel zetels heeft gaat het onderzoek uiteraard niet door – dan zijn die centen dus al lang aan de Amerikaanse vliegtuigfabriek overhandigd, en voornamelijk geïnvesteerd in spectaculaire vertrekpremies voor wegens falen ontslagen directieleden aldaar.

Lees de gehele column op SanteLOGie

(Dit blog fungeert als vervanger van de nieuws- en commentaarsite hhBest.nl, die om technische redenen tijdelijk uit de lucht is. Zie ook deze nadere info: http://manieren.blogspot.com/2010/12/mij-zullen-ze-niet-hebben.html#comments)

Een onvergetelijke conférence

De kijk van Toon Hermans (1916-2000) op Sinterklaas, die terug te voeren is tot zijn armoedige jeugd. Pas als het afgelopen is, lacht hij zelf.

Mij zullen ze niet hebben

Zo gebruik ik maar een klassieker van wijlen Jan Blokker, om te vertellen dat ik dit blog nu gebruik als alternatief voor het gestoorde hhBest . (Probeer gerust, maar het wordt wel maandag voordat de helpdesk van mijn hostprovider weer in actie komt).

Nu om te beginnen maar de dagelijkse column van Sante Brun:

Als ik zo dadelijk naar de markt ga, dan heb ik het vel aan van een in Mexicio gestorven schaap, en op mijn kop een muts van een in Finland overleden wasbeer, maar ik zal toch kouwe handen, kouwe voeten en een gevoel van algehele kouwigheid houden.

Bekijk het gehele door hem gelegde ei hiero.

Werktijden en werkplekken

Een opmerkelijk initiatief, namelijk van een oppositiepartij (GroenLinks) en een coalitiepartner (CDA): een nieuwe wet, die de werknemer het recht moet geven op flexibele, wisselende werktijden en op thuiswerken.

Dit kan verstrekkende gevolgen hebben, aldus de Volkskrant, die vandaag met dit bericht opent. Op die gevolgen gaat de krant wel nader in (minder files), maar ik mis toch een belangrijk aspect, namelijk een afnemende behoefte aan kantoorruimte. En dit is een buitengewoon actueel probleem, gezien de leegstand die nu al her en der valt waar te nemen, terwijl menige overheidsinstantie en projectontwikkelaar de oogkleppen ophoudt en doorgaat met het plannen van kantoren.

Onder anderen Maurice de Hond heeft daartegen in een recente publikatie over de voortschrijdende informatie- en computertechnologie (ict) en het daarmee verband houdende thuiswerken gewaarschuwd.

Een voorbeeld van tamelijk riskante planning spreidt de Provincie Noord-Brabant ten toon met haar voornemen een opknapbeurt en verbouwing van het Provinciehuis ten bedrage van 33,5 miljoen euro deels te financieren door verhuur van de ruimten in de laagbouw.

Kan du palais

Geweldig toch, die aanstaande veiling bij Sotheby’s van de spullen van Juul en Benno? Dáár zal me een volk op af komen.

Een zekere ontroering maakt zich van mij meester. De smaak, de geur van de negentiende eeuw, die overigens volgens een professor die daar recentelijk een boek over heeft geschreven niet overal even fris was. Er is huisraad bij die nog door Willem I is aangeschaft. Geleidelijk aan naar de zolders verdwenen en verstoft. Maar toch, een zekere Hollandse zuinigheid spreekt er uit. Doet me denken aan dat porseleinen servies dat ik eens in een adellijk buiten bij Utrecht zag, waarvan sommige kopjes met zilverdraadjes waren gerepareerd.

Zoek iemand, die voor mij wil bieden op die kan du palais, volgens de catalogus het goedkoopste object (richtprijs 25-50 euro), ofschoon het natuurlijk niet slim is om die oproep hier te doen. M’n kop eraf, als-ie straks niet voor 750 euro of zo op Marktplaats wordt aangeboden. Onderschat in elk geval niet de cultuur-historische waarde (gek hè in een tijd waarin om cultuur wordt geschreeuwd?).

Zie de handvaardige lakei met bakkebaarden, die de E (van Emma) met kroontje en het woord Paleis op ‘n eenvoudige zinken kan schilderde zó voor me. Misschien was het wel die rijtuigschilder van de fabriek van mijn overgrootvader van moeders zijde, die in één ruk een bies op een wiel kon zetten. Terwijl-ie nota bene aan parkinson leed. Als-ie z’n thee dronk, kletterde het kopje in zijn trillende hand tegen het schoteltje. Maar die bies ging feilloos. Heb het natuurlijk uit de tweede hand, maar die strakke lijnen op de wielen van de calèche moeten in de konnklijke stallen nóg te zien zijn.

Een onterecht beroep op verjaring

Het VVD-kamerlid Ton Elias dat, in afwisseling met zijn collega’s Halsema (GroenLinks) en Bosma (PVV) een column mag schrijven in de NRC, heeft begrijpelijkerwijs moeite met de openbaarmaking van het feit dat hij ‘n jaar of dertig geleden voorwaardelijk is veroordeeld wegens rijden onder invloed.

Elias omschrijft het als een studentikoze misstap en vervolgt: ‘Wat het met mijn functioneren als Kamerlid nú te maken heeft, ontgaat me echter. RTL, en de rest in het kielzog, had toch ook kunnen kiezen om irrelevante pekelzonden niet en ernstige en recenter incidenten wel te melden? Ons mediaklimaat slaat op hol. Dat klemt temeer omdat de media zichzelf niet of amper controleren.’

De heer Elias bedoelt natuurlijk dat RTL en de rest van de media anders hadden kunnen kiezen. Nou ja, jammer voor hem dat dat niet gebeurd is, maar wat zouden de consumenten die de media (kunnen) controleren ervan hebben gezegd, als RTL e.a. in de geest van Elias aan het selecteren zouden zijn geslagen? Onder die consumenten reken ik natuurlijk niet in de laatste plaats de wel ‘aan de schandpaal genagelden’. Zouden die niet alras constateren dat ze het slachtoffer waren van willekeur?

Nee, ik vind dat Ton Elias dit beroep op verjaring moeilijk overeind kan houden.

Zwangerschapsverlof

Aaf Brandt Corstius is na anderhalf jaar weer met zwangerschapsverlof. Vijf vrouwen vervangen haar bij toerbeurt, totdat ook zij verhoopt of onverhoopt met zwangerschapsverlof moeten. ABC ontbreekt deze keer in de Volkskrant. Voorheen schreef zij als kortweg Aaf in nrc.next. Vond ik haar toen beter? Ik geloof het wel.

Zij capituleerde destijds voor een krant die volgens haar in een iets hoger aanzien stond, de krant waarin ook haar vader ooit columneerde. Die stond evenwel op de voorpagina en de dochter bevlekt de achterpagina. Verschil moet er wezen. Dat verschil wordt nu op pagina 1 gemarkeerd door Arnon Grunberg, wiens dagelijkse Voetnoot naar mijn smaak nogal eens het spirituele mist dat je van hem verwacht – wat zeg ik? – kunt eisen. Wat niet wegneemt dat het af en toe wèl raak is. Men ziet, ik dek me aan alle kanten in.

Maar een columnist met zwangerschapsverlof, kan dat eigenlijk wel? Vriend en collega Sante Brun, jaarlijks minstens twee periodes met een camper in Italië, zei eens: ‘Ik ben eigenlijk nooit met vakantie.’

Even met Jan Blokker hierboven bellen:

‘Zwangerschapsverlof? Daar vráág je me iets. Nooit aan het handje gehad. Wel ben ik zo nu en dan met vakantie gestuurd. Tegen wil en dank hè? Een columnist met zwangerschapsverlof, nee, volgens mij kan dat niet. Maar, ik dacht al eerder opgemerkt te hebben, er kan wel meer niet in dit land wat toch gebeurt.’

Onbenullen

Kijk, dat we helemaal of half geregeerd worden door querulanten en drankrijders is tot daaraan toe, maar dat het nu ook nog de onbenullen lijkt te lukken, eerlang ‘n greep naar de macht te doen…

Intussen is het CDA-kamerlid Jack Biskop grandioos door de mand gevallen door Wilders en zijn beweging met het fascisme en nationaal-socialisme te vergelijken met ‘een citaat van Menno ter Braak uit 1937’. Hij had even niet goed opgelet, want ontleende zijn verhaal aan een parafrase van Ter Braaks denkbeelden van ene Rob Riemen in een recent gepubliceerd pamflet De eeuwige terugkeer van het fascisme,  zo heeft de literatuurcriticus van Vrij Nederland, Carel Peeters, ontdekt.

Ik moest even denken aan die andere literatuurcriticus, Aad Nuis, die als staatssecretaris van cultuur de negentiende-eeuwse uitdrukking De taal is gansch een volk verbasterde tot ‘De taal is van gans een volk.’ Geen doodzonde, maar toch… voor een taalwetenschapper.

Intussen gaat, terwijl het CDA zich ‘n beetje inhoudt en zich bezint, de wedstrijd in populisme tussen PVV en VVD onverminderd door. Met succes, moet ik met ontsteltenis toegeven, gezien de recente peilingen die suggereren dat de positie van met name de PVV niet door het meervoudig tumult van de afgelopen weken is aangetast.

Doen we er dus maar een schepje bovenop, moet de VVD-er Charlie Aptroot <- hebben gedacht, want hij wil deze week tijdens het ‘infrastructuurdebat’ met partijgenote minister Schultz van Haegen erop aandringen, de invoering van de 130 km/u op sommige autosnelwegen al in januari te doen plaatsvinden. Terwijl de minister nog eens goed wil nadenken (en het CDA ook) weten Aptroot en de PVV al precies, waar het kan: bij voorbeeld tussen Dordrecht en Breda.

De mentaliteit van Aptroot, is die van de puberale macho’s van  BNR’s Nationale Autoshow: ‘Waarom rijden veel mensen te hard op sommige wegen? Omdat de snelheidsbeperking er belachelijk is.’ De autorijder mag dus van superpsycholoog Aptroot zelf bepalen, waar dat het geval is, zodat je er een eed op kunt doen, dat die ook ná de invoering van 130 km zal constateren, dat welke snelheidsbeperking dan ook belachelijk is.

Ik voorzie dat in dit overvolle, gestresste land het eindoordeel straks weer zal liggen bij een stelletje gedrogeerde en bezopen kaalkoppen.

Zuidwesthoek

In Friesland fuseren vijf gemeenten, waaronder Sneek en Bolsward tot één gemeente van 80.000 inwoners. Grote eensgezindheid, behalve over de naam. Volgens de bijbehorende website kiest bijna 60% voor Súdwest Fryslân. De naam Sneek-Súdwest Fryslân heeft de voorkeur van 24 procent. Ja, dat zou met name Sneek (Snits) met 33.000 inwoners de grootste, wel willen, maar Bolsward (Boalsert) met 9800 natuurlijk niet.
Ik neem aan dat Sneek de hoofdplaats wordt, wat betekent dat het mooiste stadhuis <- van Nederland, dat van Bolsward, zijn functie verliest. Niet getreurd, Bôlletongersdei (Stierendonderdag) zal toch wel behouden zijn?

De keuzemogelijkheid ‘geen van beide namen’ is aangekruist door 19 procent van de kiesgerechtigde mensen.

In mijn Friese tijd (ca. 1960), toen de aardrijkskundige namen daar nog in het ABN werden gespeld, had men het over de Zuidwesthoek (Súdwesthoeke). Ik kwam er als redacteur van een katholiek krantje vaak, want daar zaten relatief veel lezers. Ik kan me voorstellen dat men nu niet officieel ‘in een hoek geduwd’ wil worden.

Toch is er nog een groep mensen boos: zij die beweren meer historisch bewust te zijn en die daarom de voorkeur geven aan Súdwestergo, zo lees ik in het Friesch Dagblad.  Naast Eastergo (oosten) gold die naam al in de tijd van Karel de Grote. Maar de variant kwam tot teleurstelling van de voorstanders niet eens als keuzemogelijkheid op het stembiljet.

Online de krant lezen

Online de krant lezen, nee niet met een I-pad of iets dergelijks, maar gewoon ‘ouderwets’ met een laptop.

Met de Volkskrant  was vorig weekeinde iets grondig mis en vandaag vindt min of meer een herhaling van feiten plaats.

Wat ik ook probeerde (ik geef toe, er is wat dat betreft weinig meer mogelijk dan op de juiste plaats klikken), ik bleef het magazine krijgen, in plaats van het dagblad. En het magazine wil ik helemaal niet lezen – er althans geen moeite voor doen en online lezen kost sowieso enige moeite.

Een dag later was de fout gecorrigeerd, maar er deed zich een nieuw probleem voor: als de afzonderlijke artikelen zich al lieten laden, dan duurde dat een onverdraaglijke eeuwigheid. Dan haak je toch af? Ik wel, tenminste.

Zou het misschien toch aan mijn computer kunnen liggen? NRC Handelsblad dan maar. Geen centje pijn.

Ik wens de techneuten van de Vk beterschap.

Dat heeft dus niet geholpen. Vandaag, zaterdag 27 november, 9:30 uur: ik krijg de Vk van vrijdag. Die van zaterdag kan ik wel selecteren, maar dat levert een foutmelding op.

14:30 uur: Situatie onveranderd. Vraag aan medetwitteraars levert niets op; er zijn ook maar weinig mensen op Twitter actief, vandaag.