woensdag 3 juli 2013

Nog eens het Friesch Dagblad

Mede dankzij die oude donkere kamer op de zolder van het Friesch Dagblad aan de Galileeër Kerkstraat, in de binnenstad van Leeuwarden, die ik mocht gebruiken, was ik daar in de jaren vijftig – hoewel verbonden aan het katholieke Ons Noorden - kind aan huis. Had een sleutel van de voordeur. Ik kwam er zelfs ‘s zondags, als alles er, naar de gereformeerde traditie doodstil was.
friesch_dagblad


Het logo van de krant in ‘mijn tijd’.
Het FD had toen al een kleine redactie, die huiselijk in één lokaal hokte. Hoofdredacteur was Hendrik Algra, de steile orthodoxe AR-politicus, die slechts ter redactie verscheen om er zijn dagelijks hoofdartikel af te leveren. Algra was de felle bestrijder van (de ‘godslasterlijke’ boeken van) Gerard Reve, die dan ook prompt, toen hij in Greonterp ging wonen een bordje in de tuin zette met de vermelding Huize Algra. Op het eerste gezicht leek het op die redactie wel een oligarchie, maar, honi soit qui mal y pense, daarvoor waren neef Arend Algra en zoon Nico, jurist en rechtbankverslaggever (ook voor ons!) te goedmoedige lieden.

Het Friesch Dagblad werd in de praktijk geleid door Piter Wybenga, consequent aangesproken met ‘baas’. Met hem had  ik ooit een ‘diepgaand gesprek’ over de positie van de Moeder Maagd, die hij natuurlijk Marije noemde. Dit naïeve roomse kind ging roemloos ten onder, bij de verpletterende belezenheid (vooral van de bijbel) van de toch al wijs en streng ogende redactiechef. En de rest maar grinniken. Arend Algra, sowieso een vreemde eend in die bijt, voorop.

Arend was een vrijbuiter, die het zich permitteerde, het leven wat luchtiger op te vatten dan in zijn milieu gewenst werd geacht. Biljartend in het toenmalige etablissement ter plaatse, Amicitia, vroeg hij mij eens:
‘Hoeveel kinderen heb je nou?’
‘Eentje’, antwoordde ik.
‘Dan heb je geen goeie pastoor.’ Kets.
Arends luchthartigheid ging ook met een zekere verstrooidheid gepaard. Zo kan het gebeuren dat stadsredacteur Sjoerd van de Werff onder een vakantierubriekje, dat wij als kranten uitwisselden, ‘n keer als voetnoot voor de redactie plaatste: ‘Volgende week heeft Arend Algra dienst. Houd ‘m in de gaten.’ Dat kwam in Ons Noorden. Laaiend enthousiast viel Arend ons kantoortje binnen voor drie exemplaren van de krant. Zijn verstrooidheid heeft hem trouwens de das omgedaan. Hij is op relatief jonge leeftijd in het verkeer omgekomen.

dinsdag 2 juli 2013

Laatste regionale krant verliest zelfstandigheid

Het gaat hard in krantenland. Het negatieve nieuws over de exploitatie van vooral de regionale dagbladen dendert maar door. Vandaag werd bekend dat het protestants-christelijke Friesch Dagblad, de laatste nog zelfstandige provinciale krant in Nederland, tegen de symbolische som van 1 euro (namelijk met schulden en al) wordt overgenomen door de Noordelijke Dagblad Combinatie (NDC), met onder meer de Leeuwarder Courant en Het Dagblad van het Noorden (Groningen). Terwijl ook die NDC in zwaar weer verkeert. Hoe groot moet de nood zijn.

Hoewel je het al lang aan zag komen – het Friesch Dagblad werd nota bene al op de persen van de Leeuwarder Courant, ooit ‘de vijand’,  gedrukt – doet het fusiebericht pijn.

Sinds 1956 heb ik iets met het Friesch Dagblad. Als fotograferend journalist, verbonden aan het r.-k. dagblad Ons Noorden, kopblad van het Noordhollands Dagblad, mocht ik in de nok van het oude gebouw aan de Leeuwarder Galileeër Kerkstraat, de leegstaande doka ‘voor niks’ gebruiken. Dat was in een gesprekje met de toenmalige FD-directeur Rein Boomgaard zo gepiept. Geleidelijk aan groeide er een samenwerking (tegen de oppermachtige LC) tussen de journalisten van FD en ON. Wij, als armsten, mochten vaak meerijden in de redactieauto’s van het FD en we wisselden kopij uit.

Ach, breek me de bek niet open. Ik herinner me collegialiteit die tegen vriendschap aanleunde. De ‘algemeen-christelijke’ band culmineerde in de loop van de jaren zestig, toen Ons Noorden werd opgeheven (ik was enkele jaren eerder alweer naar Brabant verkast) in het overnemen van personeel door het Friesch Dagblad.

Er is de laatste tijd – niet voor het eerst – actie gevoerd, om de zelfstandigheid van het Friesch Dagblad, te continueren. Ik heb daarvoor ook een bescheiden, symbolisch bedoeld bedrag voor toegezegd. Het heeft allemaal niet mogen baten. Ook deze krant is uiteindelijk niet opgewassen gebleken tegen ‘de nieuwe gedigitaliseerde tijd’, ook al heeft ze wel degelijk initiatieven ontplooid om dat allemaal bij te benen.

Hoe de samenwerking met de NDC gaat verlopen, staat nog te bezien. Erg veel reden tot optimisme is er niet, ook niet als het gaat om de andere kranten in die noordelijke combinatie.

maandag 1 juli 2013

Buitenparlementaire actie van parlementariër

Geert Wilders heeft niet genoeg aan zijn PVV-zetels in de Eerste en Tweede Kamer en is voornemens, over te gaan tot buitenparlementaire actie.

Wilders zegt dat hij een vergunning voor een grote manifestatie gaat aanvragen bij de Haagse burgemeester Van Aartsen. Hij wil dat Het Plein, voor het Tweede Kamergebouw, op 21 september, vlak na Prinsjesdag, vol staat met mensen die zogezegd ´klaar zijn met het kabinetsbeleid´.

Het een of het ander. Je bent gekozen politicus, doet je werk, al dan niet in de oppositie en wacht af wat de kiezer er t.z.t. van vindt. Of je verlaat – wat al eerder gebeurde, maar dan nu definitief – de vergaderzaal van de TK en wordt actievoerder.

Zoals het er nu naar uit ziet, eet Geert Wilders van twee walletjes. Wat hij nu wil gaan doen, is bij mijn weten op deze schaal nimmer vertoond. Maar met dit soort ‘inventiviteit’ zaait de aartspopulist alleen maar verwarring.

Altijd weer die wolken

wolkenHet moet in het begin van de jaren zeventig zijn geweest dat ik bij mijn broer in de Ardèche was, hij naar boven keek en gekscherend zei: ‘Altijd dat blauw.’ Ja daar kwamen we voor. De zon aan de  azuurblauwe hemel, zoals je die in Noordwest-Europa hoogst zelden ziet. Bij ons zit er immers altijd wat vocht in de lucht en dat zie je, dat maakt het uitspansel grijsblauw. Het hoeft niet te betekenen dat er ook wolken te zien zijn.

Het bovenstaande had beter in de verleden tijd kunnen staan. Want in het zuiden mag dan dat azuurblauwe nog wel aanwezig zijn, wolken zijn ook daar veel vaker present. Onlangs – in mei en juni – waren we drie weken in Zuid-Frankrijk en ik geloof dat we hooguit één wolkeloze dag hebben meegemaakt. Op de openingsdag van de Tour de France was het stralend weer op Corsica, maar…wolkjes! Het is wel minder saai, geef ik toe. De oude meesters schilderden hun landschappen zelden zonder een wolkje. Stapelwolken prikkelen de fantasie (foto).

Maar het staat nu wel vast dat onze ‘zomer 2013’ voornamelijk wordt dwarsgezeten door wolken. Niet eens door zoveel regen. Als de weermensen – zij het onder tekenend voorbehoud – temperaturen rond 30 graden beloven, lukt dat vaak niet omdat de zon door een wolkendek wordt gehinderd. Vandaag ook weer, hier in Zuidoost Brabant.

Ik wil even ‘geen wolkje aan de lucht’. Voor mijn part komen dan na ‘n week of zo de donderkoppen. Maar nu even niet!

zaterdag 29 juni 2013

Het 40-jarig printerschandaal

Hoe lang duurt dit schandaal nu al voort? Kan goed veertig jaar zijn. Vanmiddag weer eens naar de Milieustraat gereden met en grote doos,, waarin, afgezien van plastic en piepschuim, een nog goed functionerende laserprinter van het merk Brother.

Reden: een drum met toner alleen kost minstens 50 procent meer dan een fonkelnieuwe printer inclusief cartridge. Kortom, wie milieubewust is, is aanwijsbaar een dief van zijn eigen portemonnee.

Zei de bewaker van de Milieustraat: ‘Zo hebben wij er hier nu wel 200 liggen. Het is een regelrechte schande, mijnheer.

Er is over deze werkwijze van de fabrikanten al die veertig jaren eindeloos geschreven, gezeverd, geklaagd, maar geen overheid of politicus die tot dusver geroepen heeft gevoeld, hier een einde aan te maken.

Denk niet dat die fabrikanten niet, tot eigen eer en glorie de milieuridders proberen uit hangen. Brother in haar handleiding ‘Snel Beginnen’: ‘Voorzichtig. EET de Silica Pack verpakking NIET OP. Gooi haar onmiddellijk weg.’

Sjonge, jonge, ‘t is dat het zo’n goeie printer is…maar zou je ze niet door elkaar rammelen?

donderdag 20 juni 2013

Waar is het zetduiveltje?

Staat dat bronzen zetduiveltje nog ergens in het nieuwe onderkomen van het Eindhovens Dagblad? Het bronzen beeldje dat je toegrijnsde in de entreehal van het gebouw uit de jaren zestig aan de Wal.

Dat duiveltje werd in die tijd van het in lood zetten van de krantenregels te pas en te onpas aangewezen als de schuldige  van de fouten in de krant. De werkelijke oorzaak van de uitglijders moest natuurlijk worden gezocht bij respectievelijk de schrijvers en de correctoren – de machinezetters aan de linotype zouden wel eens eerder de krant voor blunders hebben behoed dan dat zij zelf de oorzaak waren. Zelf ben ik meermalen door zo’n graficus met een triomfantelijke grijns benaderd, vanwege een tikfout of een grammaticale misser.

Het zetduiveltje als alibi verschaffend monstertje  is al minstens veertig jaar met pensioen. Dankzij de computertechnologie die ervoor heeft gezorgd dat de journalist als het ware zijn stuk rechtstreeks in de krantenpagina tikt. Precies in de tevoren door zijn chef bepaalde maat zelfs. Met dat duiveltje verdween ook de corrector.

Is het er beter op geworden? Mwah. Veel van de fouten, waarover de lezers – niet alleen die van het ED - regelmatig klagen, komen waarschijnlijk voort uit het feit dat de gemiddelde scribent in de haast van de mediawedloop teveel vertrouwt op de digitale spellingscontrole. Hoewel, ik vond in nota bene een officieel commentaar van het ED vanmorgen het woord technologie tot tweemaal toe gespeld zonder n (techologie). In dit geval is de spellingscontrole buiten werking gewest of genegeerd.

Trouwens, als men bij de spellingscontrole van ‘verstand’ zou kunnen spreken, dan ontbreekt dat in elk geval in grammaticale zin. En bepaalde verschrijvingen door misslagen op het toetsenbord (bij voorbeeld ‘boor’ in plaats van  ‘voor’ – die letters liggen pal naast elkaar) kán ze domweg niet zien. In andere teksten dan die van de krant is het probleem eveneens zichtbaar. Ook het fraaie, recent verschenen boek over verkeer en vervoer in Brabant gaat er onder gebukt.

Taalontwikkeling en –gevoel liggen aan de basis  van het schrijven en het herhaaldelijk overlezen van de tekst vormen de enige remedie. Voor de grap tikte ik hier ‘enigste’ om de kwaliteit van mijn spellingscontrole te testen. Ze bleek van niks te weten!

En nu ga ik dit stukje nog twee keer overlezen.

woensdag 19 juni 2013

Bijen

Na drie weken vakantie, vonden wij op ons overdekt balkon (in makelaarstermen loggia) een bak met blauwe bloemetjes, daar liefdevol neergezet door de familie, die de boel in de gaten had gehouden. Terwijl langzaam, langzaam de zomer naderde, verscheen daar boven die bloemen opeens 'n bij! Ik heb hier een uitroepteken gezet want je moet wel soep in je ogen hebben als je niet al eens ergens gelezen of gezien hebt dat het over de hele wereld niet goed gaat met de bijen en dat het niet overbodig is, je daar ongerust over te maken.

Al in maart 2011 maakte het VARA-onderzoeksprogramma Zembla een tv-documentaire over het probleem, waarin deskundige mevrouw Van der Zee zei dat Nederland met 30% bijensterfte aan de top in Europa staat. Die mevrouw zei ook dat 70% van wat in de winkel van de groenteboer ligt, afhankelijk is van de bestuivingsarbeid van bijen. Maar, in tegenstelling tot landen als Frankrijk, maakt de politiek hier zich liever druk over de scheet van een Kamervoorzitter dan dat ze maatregelen overweegt tegen de waarschijnlijke hoofdoorzaak: nieuwe typen landbouwpesticiden. 'Den Haag' verlaat zich op een professor in Wageningen, die zijn onderzoeksinstituut laat financieren door...de chemische industrie.

Terug naar mijn balkon. Na 'n paar dagen kreeg de bij gezelschap van een collega. Was-ie getipt? Opeens realiseerde ik me dat wij weliswaar in een mooie groene wijk wonen, maar dat daar nauwelijks bloemen zijn te vinden. In het voorjaar wat narcissen en dan heb je het gehad. En de bewoners houden steeds meer van onderhoudsvrije coniferen en steentjes, waar ze hun auto op kunnen parkeren.

Die bijen op onze bloembakje, zouden die uit de kasten van onze imker in Aarle komen? Op zoek naar honing, zijn ze immers bereid honderden meters af te leggen. Bij die Aorzelse imker haal ik af en toe 'n paar potjes honing, ook als hij ze niet met een bordje langs de straat te koop zet. We zijn erkend als vaste klanten.

Vorige week ving ik bot. 'Ik heb alleen nog wat dikke honing', zei de imkersvrouw. Waren de bijenkasten dan niet zoals elk jaar naar de bloesembomen in de Betuwe geweest? 'Jawel', zei mevrouw, 'maar door het koude voorjaar hebben ze alles zelf opgegeten. Wat we hebben, moet nog geslingerd worden.' Over 'n maand mag ik nog eens informeren. Ik begin onderhand te denken dat in Nederland niemand meer gelijk heeft, behalve de bijen.

(Gesproken column voor Omroep Best, 19.06.13.)

YouTube-versie van de tv-documentaire van Zembla over bijensterfte in Nederland:

woensdag 12 juni 2013

Schoonschrijven

‘n Heel enkele keer krijg ik van een generatiegenoot (of nog ouder iemand) wel eens ‘n handgeschreven brief. Ik ervaar dat dan als iets bijzonders, vooral wanneer de schrijver duidelijk een afgeleide hanteert van het schoonschrift dat hem/haar op de lagere school is geleerd. Ik denk hierbij aan het handschrift van mijn vorig jaar overleden broer Berry. Die kon er wat van.


handschrift2 Mijn handschrift in 1956.
Zijn schrift was in de principe ‘schuin’, want dat was destijds het uitgangspunt. Daarbij moest je met staarten en lussen ‘tussen de lijntjes’ blijven. Zelf heb ik me geleerd, als de latere generaties, rechtop te schrijven, omdat ik dacht dat dat de leesbaarheid voor de zetters op de krant bevorderde. Ongeveer op de manier van Levensmaatje, maar lang niet zo mooi. Haar liefhebberij in het hanteren van de pen culmineerde zelfs ooit in een cursus kalligrafie, het oude monnikenwerk van voor de uitvinding van de boekdrukkunst.
handschrift

’Rechtop’ handschrift van Levensmaatje.
Schoonschrijven was zeker tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw op school een vak apart, los van het leren spellen. Maar natuurlijk had het een met het ander te maken. Gedachtenvol schrijven bevordert taalkennis en –gevoel, zo lees ik in een artikel in de Wegener kranten. Dat verhaal is zeer relevant, gezien het ronduit kwalijke voornemen van basisscholen, het taal- en schrijfonderwijs helemaal toe te spitsen op het gebruik van de tablet-computer, Dat onderwijs is trouwens inmiddels nu al zo ver afgezakt, dat de meeste kinderen (vooral jongens!) nauwelijks meer kunnen schrijven. Met z’n allen  op weg naar het analfabetisme.

Er is echt wel meer aan de hand dan examenfraude.

maandag 3 juni 2013

Machines

Rustzoekers kunnen het best ‘n eind de bergen in rijden; eventueel daar een kleine camping in de bush opzoeken. Dan heb je kans. Hoewel, de auto is het verlengstuk van het Franse lijf. De hele maatschappij is er op ingericht. Maximum snelheden zijn er om te negeren. ‘s Morgens om ‘n uur of acht zie je de ene na de andere met schoolkinderen de buitenweggetjes afrijden. Pooling is er duidelijk niet bij. Hoewel…ik heb het in de Jura wel eens gezien.

Op de grote ‘camping communale’ Les Prés Hauts (De Hoge Weiden) in Sisteron – ooit moeten hier koeien hebben gegraasd – waar heden een kolonie van de ANWB is neergestreken, de vlag is gehesen en af en toe horen we applaus, benut men de ongetwijfeld respectabele exploitatiewinsten voor onderhoud en verbetering. Daaraan ontlenen heel wat gemeentelijke ambtenaren hun werkgelegenheid wat mooi meegenomen is bij een werkloosheidspercentage in dit deel van de Provence van maar liefst 12 procent (het landelijk gemiddelde in Frankrijk ligt momenteel op tien). Zodoende is het buitengaatse parkeerterrein vorige week door de Routier Midi van een nieuwe asfalt-slijtlaag voorzien. In het voorjaar is een deel van de beplanting vervangen, kale plekken in het gras zijn opnieuw ingezaaid (afgezet met rood-witte linten) en zijn er nieuwe wasmachines en droogtrommels geplaatst.

Machines! Ooit dacht ik dat de Engelse country met haar onafzienbare gazons en golfcourses daar het patent op had, maar nu weten we beter. Motormaaiers en dito zeisen voor de kantjes bij de vleet. Zo gauw de campingbaas met zijn omvangrijke pens even niets om handen heeft, gaat-ie z’n rondjes draaien. En als-ie zelf niet op het idee komt, dan zal z’n vrouw hem wel even tippen. Oorbeschermers op het hoofd, kan je nagaan hoe de campinggasten dat ervaren.

Nu de ANWB er is, zal hij zich wel even koest moeten houden, want dit verhoudt zich niet tot de 1300 euro per persoon die de klanten van de voormalige wielrijdersbond naar verluidt betalen voor een rustige en veilige kampeerreis in groepsverband.

woensdag 29 mei 2013

Vakantie en internet (2)

Dat ik al eens eerder over ‘vakantie en internet’ heb geschreven, weet ik zo zeker dat ik hierboven (2) durf te zetten. Alleen, ik heb webtechnisch momenteel niet de gelegenheid, om dat te controleren en een link naar dat stukje aan te brengen.

De ontwikkelingen gaan door en daarmee nemen ook de eisen van de clientèle van verblijfsaccommodaties toe, als daar zijn hotels, vakantiehuisjes en –appartementen en campings. Op de camping in Zuid-Frankrijk, waarop ik mij nu bevind, is sinds jaar en dag ‘gratis Wi-Fi’ beschikbaar. Enerzijds gaat die voorziening met kleine stapjes vooruit, anderzijds is de bereikbaarheidstechniek nog altijd niet je dat. Ik sprak een Nederlander met een laptop die verklaarde: ‘Ik wil eigenlijk in mijn caravan internetten.’ Pech voor hem (en voor mij): de door het campingbureau gebruikte router heeft kennelijk z’n beste tijd gehad, want het signaal is te zwak, terwijl ik zelf nog enkele meters dichterbij dat zendstation sta dan vorig jaar, toen alles nog op de staanplaats kon. Prettig is wel dat de inlog-gegevens die je op een bonnetje krijgt, pas na een week verlopen (vorig jaar al na één dag). Ik kreeg er als vaste klant direct twee.

Maar om echt online te kunnen gaan is een gang naar de ‘slecht weer accommodatie’, pal achter de Acceuil (Onthaal, zeggen de Vlamingen) nodig. Dus, je zaakjes voorbereiden en vervolgens met de laptop onder je arm daar naar toe. Ook om favoriete radioprogramma’s (podcasts) te downloaden, zoals Met het oog op morgen en OBA Live van Human (elke werkdag op, schrik niet, Radio 5). Aan gestreamde tv valt natuurlijk niet te denken – niet erg trouwens, we doen op vakantie bij voorkeur wat we thuis niet doen. Overigens houdt de webredactie van de NOS in het weekeinde ook ‘vakantie’, zodat we naar  ‘Het Oog’ van zaterdagavond konden fluiten. En de Wereldomroep is er ook niet meer, zodat de transistor feitelijk voor spek en bonen is meegereisd.

Soms help ik mensen die er niet uit komen met dat internet. Een zogenaamde sponsor laat je bij voorbeeld eerst een filmpje zien, dat je moet uitkijken, alvorens het web op te gaan. Voor niks gaat de zon op Als-ie anno 2013 nog opgaat, maar dat even terzijde.

Een Brabander stond hulpeloos te prutsen met een van zijn dochter gekregen Androidtablet. Oorzaak: de inlogpagina van zijn vorige camping keerde telkens hardnekkig terug en hij wist niet, hoe hij dat met de standaardbrowser van zijn apparaat kon oplossen. Ik kon weinig meer voor hem doen, dan wat adviezen geven, waaronder: installeer een betere browser.

Toch is het handig en leuk om op vakantie over draadloos internet te kunnen beschikken, uiteraard ook voor smartphone-bezitters.  Een mede-kampeerder ging op onze tip naar een camping in de Ardennen en meldde per omgaand enthousiast dat hij daar niet voor de laatste keer hoopte te zijn geweest.

zondag 26 mei 2013

Een wolkje aan de lucht

Merkwaardige gewaarwording. Nog nooit eerder gezien natuurverschijnsel, terwijl ik toch al ‘n aantal jaren meega. In de strak blauwe hemel boven Sisteron – azuurblauw inderdaad – verschijnt opeens een heel klein wolkje, als een aankondiging van meer. Dan wordt dat wolkje groter, krijgt een kind. Binnen vijf minuten wordt dat wolkencomplexje weer helemaal afgebroken en keert het gave uitspansel terug.

Zaterdagmorgen heeft het hier even geregend. Een Duitse bergbeklimmer wijst mij op een helling waar duidelijk wat sneeuw te zien is. Geen idee op dit moment, op welke hoogte Sisteron (dal van de Durance) ligt, maar normaal is dit in mei niet.

Abnormaal is het ook dat de camping worstelde met het reinigen van het vorig jaar gereconstrueerde zwembad. Maar nu zit er toch water in. Toen dat bad buiten gebruik was, heb ik au bureau nog vergeefs geprobeerd wat korting te krijgen. Niettemin werden we begin vorige week bij aankomst allerhartelijkst verwelkomd en hoefden we als vaste klanten geen ‘statiegeld’ te betalen voor de sleutel van de slagboom.

Over dat gemankeerde zwembad zei een medewerker van Ville de Sisteron dat je op de autoroute ook geen korting krijgt als er travaux en daardoor files zijn. Maar ik moet de Société Autoroutes nageven dat ze de weg dan niet afsluiten. Niet zwemmen, wel rijden.

donderdag 23 mei 2013

Restaurants

Met restaurants is het uitkijken geblazen, misschien tijdens de vakantie nog meer dan thuis. In toeristenplaatsjes wordt al gauw geredeneerd: ‘Die zien we toch nooit meer terug.’  Dus die kunnen we wel piepzak schenken in plaats van een pittige petit café. Dit soort ondernemers stevent af op een faillissement en als dat gebeurt, ‘eigen schuld dikke bult’.

Toen daags na Pinksteren enkele favoriete restaurantjes gesloten bleken, zijn we er toch weer in getuind. Pizzeria met aardig lijkende pasta’s, aangekondigd op zo’n krijtbord voor de deur. Eenmaal gezeten – we zijn alleen, wat een waarschuwing op zich zou moeten zijn – laat Levensmaatje haar kritisch oog dwalen over gordijnen en vloeren…tja. De ‘waardin’ veegt zo nu en dan haar peuter van onder een tafeltje uit. Is die vloer schoon? Mwah.

De uitbater, tevens kok, zit buiten met z’n mobieltje te spelen en sloft, daartoe opgeroepen, weinig geïnspireerd naar binnen. Laat ik het niet te lang maken want dat is het niet waard. De pasta’s met zogenaamde zeevruchten voor de een en gebakken spekjes voor de ander, zijn uitgesproken lauw. Daar kunnen de ‘artistiek’ over het vierkante bord gestrooide peterseliesnippers (uit een potje) natuurlijk weinig aan veranderen.   Dit was uiteraard het moment, om de hand op te steken en te zeggen: ‘Dit is beneden de maat, hiervoor gaan we niet betalen.’ Ik heb me vast voorgenomen dat een volgende keer ‘gewoon’ te doen. Waarom zou de gemiddelde winkelier garantie moeten geven en zo’n klojo niet?

‘Die zien we niet meer terug.’ Wel dus. We lopen de straat nog even heen en weer en komen de dienster (die de tent inmiddels heeft gesloten) met haar kleuter tegen. Ze kijkt beschaamd (?) een andere kant uit.

Nee, dan de eenvoudige maar smakelijke lunch met charcuterie, konijn en ratatouille die we ‘n paar dagen  later genieten op het tegen de zon afgeschermde terras van dat restaurantje in een bergdorp. Bien soigné.

Na regen komt zonneschijn moet je maar denken. Die laatste is hier in de Haute Provence volop present, kan ik meedelen. Alleen lijken we van  dezelfde noordelijke wind te genieten als de rest van West-Europa.

vrijdag 17 mei 2013

Muurreclames restaureren? Doen!

De voorzitter van de Oirschotse heemkundekring, Arthur de Vries, pleit in het ED voor restauratie van een geschilderde ‘muurreclame’ van het voormalige Hotel Princée. Doen!
Dit soort muurschilderingen vertelt heel veel over de ‘ondernemerscultuur’ in het verleden, toen beeldreclame zoals we die nu kennen nog niet bestond.

Het waren vaak schildersproducten, waaraan veel vakmanschap inventiviteit en soms ook humor te pas kwam. In de Parijse metro stond ooit een reclame op de tunnelwand voor de aperitiefdrank Dubonnet: ‘Dubo…dubon…Dubonnet’ Men las dat op het ritme van de wielen.

Oirschot, kapperspaalDe belangstelling in ons land voor dit erfgoed, waartoe je natuurlijk ook de uithangborden moet rekenen (‘Hier zet men koffie en over’ bij de veerpont)  is zeer groot. Google maar eens naar ‘muurreclame’. Het wemelt van de initiatieven en er zijn ook schilders, die zich in  dit soort restauraties hebben gespecialiseerd.

Een dorp als Oirschot had niet veel muurreclames. Je moest er ‘n beetje stad voor zijn. Sommige dingen zijn trouwens niet meer terug te halen. Ik denk aan de kapper die in 1980 nog gevestigd was op Rijkesluisstraat 37. Die had een kappers- of barbierspaal aan de gevel. Een internationaal symbool zoals uit Wikipedia blijkt. Alsof ik de verdwijning voorvoelde, maakte ik destijds een foto van die paal.

dinsdag 14 mei 2013

Best wel creatief

De absolute voorrang voor de zwakke verkeersdeelnemers op de  rotondes is zo ongeveer het beste wat Best de laatste tijd is overkomen. We hebben er wel zes jaar op moeten wachten (traag draaiende ambtelijke molens, waarover straks meer) maar nu is eindelijk de praktijk gewettigd. Want de scholieren, met name die van het Heerbeeck College, namen al een voorschot op wat in de meeste gemeenten een regel was. En – het moet gezegd worden – als fietser en voetganger kreeg ik in Best doorgaans van de automobilisten al de vrije doorgang. Er zijn echt nog wel hoffelijke mensen in het verkeer.

Het op één na beste van het Bestse nieuws is wellicht de toch haalbaar gebleken culturele hotspot aan de Raadhuisstraat van de Bibliotheek, De Wig en Pulz. Opmerkelijk: particuliere ondernemers staan zowat in de rij om dit mogelijk te maken. Komt dat even goed uit, nu het bij de plaatselijke overheid geen botertje tot de boom meer is, Hier past enige woordverklaring: met boom wordt in deze uitdrukking bodem bedoeld. De bodem van het botervat, oftewel zoiets als het onderste uit de kan.

Een mooi verhaal vind ik ook dat over de aankoop door particulieren van een monumentale boerderij aan de Kapelweg in Aarle, met de bedoeling die geheel in stijl te restaureren, inclusief erf en boomgaard. De nieuwe eigenaar en zijn partner zaten er al járen achteraan en grepen hun kans toen de laatste bewoonster naar het zorgcentrum ging. Aardig detail: dat takje tussen deur en deurpost om te controleren of er nog andere kijkers waren geweest. Kwestie van slim onderhandelen. Ondanks dat de kersverse eigenaren van plan zijn, heel veel zelf te doen, komt deze onderneming hen, inclusief koopsom, toch wel op een miljoen te staan. Mits ambtelijke en bestuurlijke molens niet te traag draaien, want dan zou het toch weer duurder kunnen worden.

En nu maar hopen dat er voor de eveneens in Aarle gelegen Sint-Annahof ook zo’n verantwoorde creatieve oplossing komt. Want absolute veiligheid voor de kleinschalige Bestse buitengebieden is nog steeds niet gegarandeerd. Zie de geruchten die nu weer gaan over het ‘economisch rendabel’ maken van De Vleut.

(Gesproken column Omroep Best, 15.06.13)

vrijdag 3 mei 2013

Het kerkelijke koningslied

In Trouw las ik een stukje over het ‘lied voor de koning’ dat in de synagoge wordt gezongen en dat terug zou gaan tot de ontmoeting van Jakob met de Egyptische Farao.

Hadden de katholieken ook niet zo’n lied dat altijd op zondag ná de hoogmis werd gezongen? Zeker. Het is nu natuurlijk van de aardbodem verdwenen, zoals de hoogmis een gewone mis naar nieuwe al dan niet omstreden maatstaven is geworden. In mijn jeugd was het de laatste, gezongen, mis van de vier (!) die er op zondag werden gelezen.

Het Volksmisboek van de abdij van Afflighem (1939) biedt weer eens uitkomst: Domine, salvum fac Reginam nostram – Heer, schenk heil aan onzen Koningin (bij een koning Regem nostrum).

En YouTube natuurlijk. Er bestaan melodisch talloze varianten van het lied, maar dat van het Enka Mannenkoor uit Ede komt overeen met wat in onze kerk werd gezongen.

Gebeurde dat ook tijdens Wereldoorlog II? Hoewel ik in 1941  was gekomen tot wat men toen ‘de jaren des verstands’ noemde (Eerste H. Communie!) kan ik me dat niet herinneren, maar ik denk het wel. De bezetter – die alle verwijzingen naar levende leden van het Koningshuis verbood – bemoeide zich niet met wat er in de kerken gebeurde.

Zodoende waagde kardinaal De Jong het, een anti-Duitse brief te laten voorlezen. Toch een moedige daad, ook van de predikanten die dat vanaf preekstoel deden. Wel moest de kerk aan de verduistering meedoen. Al die hoge gotische ramen afplakken was natuurlijk onbegonnen werk. Dat loste men op met enorme kappen rond de armaturen die voorkwamen dat het licht naar boven straalde.

vrijdag 26 april 2013

Oud kiekje (2)

ganzen_aan_de_mark_web
Het stukje Oud kiekje (1) komt zo ongeveer op losse schroeven te staan, als gevolg van mijn vorderingen met de negatiefscanner. Ik ben hierbij chattenderwijs bij de hand genomen door de firma Epson, afdeling Benelux. Nu de ganzen die dezelfde dag in 1953 voor mij op de loop gingen, aan de Mark. Op de achtergrond zie je het toenmalige gebouw van de Vereeniging IJsvermaak.

donderdag 25 april 2013

Sjoemelen en de grenzen opzoeken

Het sjoemelen en graaien gaat onverminderd door, dus is het de kunst, zoveel mogelijk boven water te krijgen.
Ik sprak deze week een ZZP-er van diep in de veertig, die met pijn en moeite van de ene opdracht naar de andere hopt. In mei is het voor hem weer even afgelopen. Zijn visie op het hedendaagse kantoorleven is weinig opwekkend. Het is ieder voor zich en god voor ons allen. Een ratrace, waarbij je ogen op je rug moet hebben, teneinde te voorkomen dat je een oor aan genaaid wordt. Wie denkt, het met normaal, integer opereren te redden, trekt onherroepelijk aan het kortste eind.
Slim zijn is dus de boodschap maar sommigen verwarren dit met de boel regelrecht belazeren. Op de economiepagina van het ED lees ik vandaag een verhaal over een accountant die door de curator van een failliet bedrijf wordt verdacht van paulianeus handelen. Dit woord is gefabriceerd vanuit een latijns-juridische term (actio pauliana) en die kan wellicht het best worden vertaald in ‘frauduleus handelen met voorkennis’. De accountant zou vlak voor het faillissement bijna zes ton naar ‘een veilige plek’ hebben weggesluisd. Dat zit hem niet glad want de curator is natuurlijk van plan dat geld terug te halen.
Net goed. Zie de beginzin van dit stukje. Wie denkt, de zaak ongestraft te kunnen tillen, verdient een lesje. Wat zeg ik? Een douw.
Maar lijkt dit een duidelijk geval van fraude, er zijn er ook die denken binnen te raken, door de grenzen van wat mag en niet mag op te zoeken. Zij hebben geen boodschap aan welke ethiek dan ook en zijn bereid grijnzend voor microfoon of camera te roepen dat ze brandschoon zijn, terwijl  ze met hun gedrag op z’n minst vragen oproepen.
Zo’n geval van ‘wie doet me wat’ is Jeroen Pauw, een journalist met een bv, die met behulp van het hem ter beschikking staande medium plus redactionele organisatie een onvoorstelbaar machtige positie inneemt, ministers doet opdraven, BN-ers maakt en breekt en dat ook nog eens doet op een kwajongensachtige manier. Zo’n man is zo hoog gevallen, dat hij er geen been in ziet, mensen als Bram Moszkowicz (ook zo iemand, trouwens die grenzen opzoekt én overschrijdt) en Femke Halsema van professioneel advies te dienen en de volgende dag voor de zoveelste keer aan zijn tafel te ontvangen. Over het gemeenschapsgeld dat de man hiervoor maandelijks toucheert, wil ik het verder niet hebben. Vakwerk moet goed betaald worden.
Vakwerk? Professioneel? ‘Kunt u ze dan nog wel kritisch interviewen,’ werd Pauw deze week in het radioprogramma Lunch gevraagd.
‘Natuurlijk wel.’
‘O. Dank u, dat u ons even te woord hebt willen staan.’

Een oud kiekje

ginneken_duivelsbruglaan1953Dit fotootje, nauwelijks meer dan ‘n kiekje zoals we dat toen noemden, schoot ik vanuit het slaapkamer-raam van mijn ouders, in – ik maak een redelijk nauwkeurige schatting – 1953. Men ziet rechts de noordelijke zijbeuk van de Ginnekense (Ned. Herv.) Laurentiuskerk en nog net iets van het Chassémonument. Op de voorgrond de Duivelsbruglaan, met twee fietsers midden op de glibberige rijweg. Verderop de zijgevel van café De Vrachtwagen van de familie Verschuren, dat met de voorkant naar de Ginnekenmarkt is gekeerd.

Ik was een beginnend fotograaf en dat is te zien ook. De linker bovenhoek is overbelicht. Er zit daar iets in de lucht dat op rook lijkt, maar geloof dat maar niet. Voor de geïnteresseerden: De foto is gemaakt met een Agfa Isolette III, zo’n ding met een inklapbaar zeemlederen harmonica-balgje. Pas in 1958 zou ik over een Rolleiflex beschikken.

In de analoge doka zou ik wellicht nog iets aan de kwaliteit van de foto hebben kunnen verbeteren (‘doordrukken’ met afscherming van het wel goed belichte gedeelte), maar al photoshoppend kom ik er zo gauw nog niet uit.

Eindelijk heb ik nu een scanner die 6 x 6 negatieven aankan, zodat ik een begin kon maken met ‘schatgraven’. Het gaat er nu in de eerste plaats om dat ding en zijn software te doorgronden. Als ik iets vind dat de moeite waard is, zal ik het laten zien.

donderdag 18 april 2013

Kabouterland

Eigenlijk vormen de Belgische Ardennen, met hun achtergebleven stadjes en dorpen ‘n soort kabouterland. Dat werd mij definitief ingegeven bij het vatten van een pint, in een taverne bij de brouwerij van Achouffe (Houffalize).  Voortreffelijk amberkleurig vocht trouwens. De kastelein in Achouffe kookt onder het motto van de oud-Franse spreuk in het Engelse wapen: honi soit qui mal y pense. Wee hij die er slecht van denkt. Dat Frans is destijds door Margaret Thatcher  over het hoofd gezien.
chouffeChouffe voert een hop plukkende kabouter op klompen met slobkousen als beeldmerk, Vandaar. Maar de Ardennen ontlenen hun aantrekkelijkheid niet in de laatste plaats aan het knusse landschap, waar je je al mountainbikend onder de modder kunt laten spuiten, waar op de rommelmarktjes nog de merkwaardigste spullen zijn te vinden en waar je – mits goed uit kijkend – erg lekker kunt eten. Wat ons betreft pakte dat laatste wat minder goed uit. Een voorgerecht met pasta en een nagerecht met bleke pannekoekskes vormen nu niet direct een combinatie waar wij op zitten te wachten. Maar we hadden dan ook een arrangement van de krant en dat heeft ons geleerd dat je beter via het internet een hotel kunt boeken en het verder zelf uitzoeken. Ook de kamer van Du Commerce (oorspronkelijk een familiehotel voor handelsreizigers, nu onderdeel van een keten) was wat minder riant dan de plaatjes hadden doen vermoeden. En het (gratis)  wifisignaal was zwak.
Maar over het personeel niets dan goeds. En – in tegenstelling tot dat in Namen en Dinant – ook nog eens tweetalig. Er was trouwens een Tilburgse bij, die zei haar dialect in vier maanden te zijn kwijt geraakt. Op de gang hing een foto van een vrachtauto die ooit het hotel was binnengereden. In de Ardennen is geen plaats voor rondwegen, dus de verhalen over rust in de reviews op het web zijn op z’n zachtst gezegd overdreven. Hollanders zijn trouwens nogal gasaint_hubert_9uw tevreden over het eten, maar dat weet ik al sinds ik bij een chinees aan de Lijnbaan in Rotterdam de smerigste gerechten met smaak naar binnen heb zien werken.
Van die vrachtauto zei de jonge kelner: ‘Toen was ik nog niet geboren.’ Het was ook niet het enige incident geweest, vertelde hij. Ooit had een oplegger met boomstammen het complete terras weggevaagd. De enige daar zittende persoon ontkwam ternauwernood aan scalpering.
Dit deed me weer denken aan Saint Hubert, waar ik eens zo’n houttransport moeizaam door het centrum zag manoeuvreren. Hoe zou het nu met dat stadje zijn? Destijds veel verlaten restaurants, neergelaten rolluiken  en netten tegen vallend puin onder de gewelven van de kerk.
Ach, inmiddels zitten we allemaal in de crisis, behalve de nieuwe koning.

W.A. bedreef politiek

Willem-Alexander bedreef natuurlijk politiek, toen hij tijdens dat onnoemelijk saaie interview (iemand twitterde ‘waar is Sven Kockelman?’)  tegenover een eventuele salarisvermindering stelde dat dit banen zou gaan kosten. Een constitutioneel-monarchale doodzonde.

Want het gaat de republikeinen uiteraard niet in de eerste plaats om de kosten van instandhouding van het sprookje (ook een president kost het nodige)  maar om het persoonlijk inkomen van de Koning. Dat staat volkomen los van de kosten van de hofhouding, equipages (gouden  koets) en wat dies meer zei. Een politieke uitspraak dus en ook nog eens demagogie van de ergste soort.

De indruk bestaat dat dit interview sterk door de Rijksvoorlichtingsdienst was geregisseerd, zoals elke stap die leden van het koningshuis in het openbaar zetten. Was W.A. ook deze reactie ingegeven? Nog erger. De zich Oranjegezind noemenden – niet zelden gevoed door opportunisme, ijdelheid en oud-Hollandse ondernemingszin – hebben zich hiermee behoorlijk in de kaart laten kijken.

Ook de ‘resolute’ afwijzing door de nieuwbakken koning van een duobaan met Máxima, door sommige onnozelen tot  voorpaginanieuws verheven, slaat nergens op. Máxima had hier beter het woord kunnen  voeren en kunnen zeggen: Ik wil een voorbeeld nemen aan wijlen mijn schoonvader.

woensdag 17 april 2013

Katholieke opvoeding

Soms denk ik, verwaand, dat ik beter katholiek ben opgevoed dan Rob Mutsaerts, omhoog gevallen naar het ambt van hulpbisschop. Dat heeft niks met het seminarie of welke theologische studie dan ook te maken, maar alles met wat ook in Mutsaerts' jeugd nog de katholieke lagere school heette. Ik verdenk het onderwijs van de jaren zestig van de vorige eeuw al van afglijden naar het niets, met als gevolg dat 'R.K.' uiteindelijk een loze toevoeging is geworden.

Onze onderwijzers, zoals ze toen nog mochten heten, vertelden gewoon over het katholieke geloof, zodat je als kind snapte wat er in de kerk gebeurde. Een voorbeeldje. Op vrijdag werd een ingelijste prent van klas naar klas gedragen, waarop een scène uit het evangelie van de komende zondag was weergegeven. Daar hoorde een verhaal bij, zoals Jezus dat vertelde. Het mocht dan soms wat vreemd klinken, zoals: 'Een zaaier ging uit om zijn zaad te zaaien', want wat zou een zaaier anders moeten doen? Maar de uitleg was glashelder. Viel dat zaad op vruchtbare grond, dan kwam er koren uit voort. Viel het op rotsige bodem dan werd het natuurlijk niks.

Bij Mutsaerts kon het zaad wel eens verkeerd gevallen zijn. Hij lijkt de theorie van paus Johannes Paulus II in praktijk te brengen: beter een kleine kerk dan een kerk die niet doet wat wij zeggen. En hij mag wat dat betreft van zijn directe baas, de aardige maar zwijgzame bisschop Hurkmans, z'n gang gaan.

Je zult er, zoals de Antoniusparochie in Best, maar aan zijn overgeleverd. Welke Antonius trouwens, die van Padua, met het kindje Jezus of de woestijnkluizenaar, ook wel Antonius met het varken genoemd? Ik zag die twee vandaag nog door Jos Kessels onderling verwisseld. Hij herinnerde zich van thuis nog de Antonius die er voor zorgde dat zoekgeraakte zaken weer te voorschijn kwamen: 'Heilige Antonius, beste vrind, zorg dat ik mijn contactlens terug vind.' en meende dat deze Franciscaanse minderbroeder ook aan hevige bekoringen was blootgesteld. Maar dat was dan weer de abt in de woestijn.

Hindert niet, moet allemaal kunnen volgens het katholieke geloof waar Rob Mutsaerts niets van snapt. Want ik betwijfel of hij het Nieuwe Testament wel goed heeft gelezen en begrepen. Daarin staat ook de volgende uitspraak van Jezus: 'Waar twee mensen in mijn naam bij elkaar zijn, daar ben ik in hun midden.' Lijkt me 'n hele troost voor de mensen van Sint Antonius, die met het kindje Jezus of die met het varken.

(Omroep Best, 17.04.13)

donderdag 11 april 2013

Vleselijk

‘AMSTERDAM. Er is 50 miljoen kilo rundvlees via een Nederlands bedrijf op de markt gekomen, waarin mogelijk paardenvlees is vermengd.’ Zo begint, in erbarmelijk Nederlands, een bericht in de NRC.

Fijn voor de Partij voor de Dieren om weer op de achterste poten te gaan staan.  Maar ik zou toch wel eens willen weten, hoe je paardenvlees door rundvlees kunt mengen, tenzij sprake is van vleeswaren.

De boel besodemieteren met vlees kan natuurlijk gevaarlijk zijn, maar zolang het blijft bij het stiekem toevoegen van andersoortig vlees dan dat de klant denkt te kopen – paardenvlees is geen equivalent voor strychnine of zo, -  is er niet genoeg aan de hand om aan de Voedsel- en Warenautoriteit te vragen of de volksgezondheid ook in gevaar is. Het kan nog gekker. Eindhovens Dagblad: ‘Rundvlees van groothandel uit Oss is mogelijk vervuild met paardenvlees.’ Gelukkig weet het paard van niks.

Trouwens, wist je dat het rattengif strychnine tegen spotprijzen (ja letterlijk) via het internet te koop is. Zie www.beste-prijzen.net. Stel daar maar eens ‘n onderzoek naar in.

dinsdag 9 april 2013

Meneer Frits

Het Eindhovens Dagblad heeft de door een Bestenaar aangekaarte actie overgenomen tot verplaatsing van het bronzen standbeeld van Frits Philips van de Markt naar de voet van de Lichttoren. Die plek is vrijgekomen, nu het Lampenmaakstertje naar het nieuwe Philipsmuseum is verplaatst (volgens sommigen verbannen).

Aan dit Belangrijke Onderwerp zijn al heel wat, al dan niet hoofdredactionele, tekstregels plus beeldmateriaal besteed en, zoals het in dit digitale tijdperk betaamt, zijn op het  internet lezersreacties uitgelokt, die volgens de krant een ruime meerderheid voor uitvoering van dit plan hebben opgeleverd. (Het is nog niet zo eenvoudig, op een intuïtieve manier, bij voorbeeld door intikken van de zoekstring ‘Mijnheer Frits’ op ED.nl achter de feiten te komen.) Politiek en bestuur stellen zich echter nogal ambivalent op, al wordt het plan natuurlijk sowieso niet onsympathiek genoemd.

Over de kwaliteit van het reusachtige beeld van Kees Verkade, dat op de Eindhovense Markt in de verdrukking staat, lopen de meningen uiteen, maar vast staat dat (oud-)werknemers er hun geliefde baas van weleer in herkennen. Iemand uit, ik meen, Deurne schreef: ‘Ik wil hem kunnen begroeten als ik ‘s zondags van het station naar PSV loop.’

De aarzeling van het gemeentebestuur is begrijpelijk, want als er één vraag in dit tijdsgewricht die bij iedereen voor in de mond ligt, dan is dat – op z’n Brabants – Witte wat da kost? Het ED licht daarover vandaag onder de veelzeggende kop ‘Meneer Frits zonder hijspunt is ‘n dure klant’ een tipje van de sluier op en dat biedt geen gunstig perspectief, temeer daar aan de voorlopige calculatie van de eventuele aannemer de nodige onzekerheidsmarges worden gekoppeld.

Een adviseur zegt onheilspellend aan het slot van het ED-artikeltje: ‘Het beeld van Pim Fortuyn werd bijna onthoofd, toen het het tijdens het transport tegen de rand van een viaduct botste.’

Ik vrees dat we op z’n minst even in een tijd leven zonder ‘leuke dingen voor de mensen’.

maandag 8 april 2013

Een uitdaging aan de republikeinen

Zit je op Twitter en gebruik je daarbij een avatar (een icoontje met een foto van jezelf of een symbool als <- dit)? Dan kun je dat gratis, ja logo_normalgratis ‘versieren’ met een   twibbon-een-extra-vlaggetje-bij-je-twitter-avatarvlaggetje’-> beschikbaar gesteld door de superlakeien van de Rijksvoorlichtingsdienst. Om je ‘trouw aan de monarchie’ te betuigen, zonder daarvoor nu direct twee vingers in de lucht te steken. Zo’n ding heet een twibbon en het wordt op de website info.nl allemaal haarfijn uitgelegd. Let wel, het is een bloedserieuze zaak, waaraan de goedkeuring van het kabinet te pas is gekomen.

Omdat ik dit een uitdaging aan de republikeinen is, ben ik gaan googlen  naar een ‘republikeins symbool’ en kwam natuurlijk terecht bij de olifanten van de Amerikaanse Republikeinse Partij. Dan maar deleeuw_met_frygische_muts frygische muts geprobeerd, het door de Jakobijnen ingevoerde symbool van de Franse revolutie, sindsdien trouwens ook  van de Republique Française, veelvuldig getoond op onder meer postzegels.

En waarachtig, daardoor vond ik een Nederlandse republikein, zich noemende Leo Brabanticus, die op de website prorepublica.org zijn idealen onder het motto ‘Wat weet wat deert’ uitdraagt. En daar dus ook het <- alternatieve symbool. 

Maak je keuze. Ikzelf laat naar goede Nederlandse traditie de huik naar de wind hangen.

zaterdag 6 april 2013

Toeritdosering?

Mededeling ING vanmorgen  om 9:15 uur: U kunt uw gegevens tijdelijk niet bekijken. Probeert u het later nog een keer. Onze excuses voor het ongemak. Meer informatie

De link werkt niet. Merkwaardig, als ik daarna uitlog, kom ik bij mijn spaargegevens. Ga je vervolgens naar de tab betaalrekeningen dan kom je weer in het inlogscherm. Althans zo ging het bij mij de eerste keer. De tweede keer logde ik, zoals het hoort, weer geheel uit.

DDoSaanvalVolgens hen die het weten kunnen, zijn ING, ABN-Amro en eerder deze week


Lees ook dit artikel op techzine.nl, waaraan het plaatje is ontleend.
ook Amerikaanse banken, niet voor het eerst, slachtoffer van een DDoS-aanval. Dat is dus iets heel anders, dan de storing bij ING, die Nederland woensdag op z’n kop zette. Toen ik voor het eerst van DDoS hoorde, dacht ik aan DOS, Disk Operating System, dat onschuldige vroege computer-besturingssysteem dus, waarvan zelfs ik nog opdrachtcodes heb ingetikt en dat, al dan niet uit nostalgie, nog steeds door sommige computeraars wordt gekoesterd en gebruikt. DOS is trouwens nog in Windows vertegenwoordigd, althans zeker tot in versie 7. Daar is door de liefhebbers nogal eens lacherig over gedaan. Dit allemaal terzijde, want:

DDos staat voor Distributed denial of service, vrij vertaald: Massaal veroorzaakte dienstweigering. Aangestuurd door de meestal onvindbare boosdoener, beginnen duizenden computers, verspreid over de hele wereld, op een bank of andere webdienst in te loggen, waardoor een onafzienbare file ontstaat. Wie denkt dat hier wel eens politiek achter zouden kunnen zitten, is helemaal niet dom. Maar, helaas, we weten het (nog) niet. En cybercriminaliteit is het zeker.

Wat zou je er tegen kunnen doen, behalve spoorzoeken naar de boze genius? Zelf ‘toeritdosering’ toepassen? Het zou de files op de aanvoerwegen alleen maar verlengen.

Het is nu ‘n uur later. Om dit stukje af te ronden, pas ik deze aanwijzing toe: Probeert u het later nog een keer.

Ja! File opgelost, En mijn ingeplande verzekeringspremie is betaald.

En, o ja, de storing bij het betalingssysteem IDeal houdt natuurlijk rechtstreeks verband met de cyberaanval op de banken.

vrijdag 5 april 2013

Uitgangspunt

In mei en juni maken de nieuwe koning en zijn gemalin een tournee door Nederland, waarbij zij per dag twee provincies zullen bezoeken.

De Rijksvoorlichtingsdienst deelt mee: ‘Uitgangspunt is dat zoveel mogelijk mensen de gelegenheid krijgen om de koning en de koningin te zien en te ontmoeten.’

Is dat laatste nu echt het uitgangspunt, of is dat ‘het even bezoeken van twee provincies per dag’?

Benieuwd met welke provincies de qua oppervlakte niet te onderschatten  gewesten Noord-Brabant en Gelderland zullen worden gecombineerd.

Was in 1980 verslaggever bij wandeling Beatrix door Den Bosch. Herinner me geen aanwezigheid prins gemaal. ‘Koningin’ hoger? Mini Maxi.

donderdag 4 april 2013

Hou de robot tegen

Vooropgesteld: naamgrappen zijn dus nooit leuk. Ze mogen dan wel goedkoop zijn, ze gaan ten koste van de naamdrager en zijn meestal zeer voorspelbaar. Ik ben dus geneigd, de krant die haar voorpagina vult met het oranje leeuw-logo plus de (grafische) woordspeling MISREKENING onmiddellijk naar de prullenmand te verwijzen. Dit valt onder het hoofdstuk debilisering waarover Sante Brun het vandaag heeft.

Maar toegegeven, nrc.next probeert dan wel zich te onderscheiden, de manier waarop de meeste media op de digitale crash van de ING-bank zijn gesprongen, draagt in overtreffende trap de kenmerken van de hype. Paniek is het trefwoord.

Paniek? Hoe zo? Van de ongerustheid die de bankstoring bij de MKB-sector heeft opgeroepen – stel dat zoiets op zaterdag, of daags voor Kerstmis gebeurt – kan ik me nog iets voorstellen. Een wat men noemt significant aantal transacties kon niet doorgaan, maar ‘morgen komt er weer een dag’. De rekeninghouder met enig verstand ging  hoogstens even kijken hoe de vlag er voor hem bij stond, verder vertrouwend op het backupsysteem van de bank. Als die backup had ontbroken, dán pas was Leiden en niet alleen deze stad in last geweest.

Toevallig had ik eergisteren wat zitten bankieren, zodat ik m’n saldo en de geplande overboekingen uit m’n hoofd kende. Welnu, dat zag ik vanmorgen allemaal keurig terug. De media die op Twitter afgingen, ter vaststelling van ‘de paniek’ volgen daar misschien de sukkels.

Deze sein- en wisselstoring was inherent aan de automatisering die de mondiale maatschappij doordrenkt. De omvang ervan was ongekend groot, maar noem mij de bank, die er nog nooit mee te maken heeft gehad. De les die uit dit soort calamiteiten geleerd kan worden  is wellicht dat de automatisering haar grenzen kent en dat het verstandig zou kunnen zijn, die te temporiseren en wat meer mensen van vlees en bloed aan de knoppen te laten. Laten we dictatoriale robot de pas afsnijden.

woensdag 3 april 2013

Willem streepje Alexander is toevoeging

‘Dat koppelteken staat er niet voor niets’, zou Willem-Alexander hebben gezegd, om zijn keuze voor deze ‘koningsnaam’ in plaats van Willem IV te onderbouwen. Maar de kroonprins (1967) is echt gedoopt als Willem Alexander Claus George Ferdinand en naar Willem Alexander (zonder streepje) zijn ook scholen en straten genoemd (niet vernoemd, zoals menigeen tegenwoordig schrijft). Jarenlang heeft de ‘troonopvolger in rechte’ ook gesuggereerd dat hij zich Koning Willem IV zou noemen, tot voor kort dus.

Nadat Beatrix haar abdicatie bekend had gemaakt, kwam PostNL met zegelontwerpen, waarin het streepje opdook. Het bedrijf verklaarde dat aan de website van het Koninklijk Huis te hebben ontleend. De de Volkskrant meldde vanmorgen, dat er nu bovenaan de troon in de Ridderzaal WA komt te staan. Zonder koppelteken uiteraard.

What is in a name? ‘n Heleboel vindt de WA blijkbaar. En hij is vrij in de koningsnaamkeuze. Hij zou ook als Franciscus op de troon kunnen gaan zitten.

dinsdag 2 april 2013

Plukken maar, Rutte

Kreeg de jaarlijkse nota van de all risks autoverzekering. Opnieuw een verhoging, om precies te zijn van 712 naar 756 euro. Met de bekende motivering: steeds meer schades. Hoewel ik niet inzie, waarom ook ik met nog geen 20.000 seniorenkilometers per jaar voor de horkerij van anderen, op zomer- of winterbanden, moet opdraaien, kan ik hier gezien het beperkte verschil vrede mee hebben. (Hoewel, vorig jaar steeg de premie ook al met 7%.)

De tussenpersoon, over wie ik door de jaren heen best tevreden ben, biedt aan, desgewenst ‘te overleggen over een mogelijk alternatief’, maar als ik nog eens goed naar de nota kijk, dan verwacht ik daar niet veel uit te halen. De misselijk makende boosdoener is namelijk niet de verzekeraar maar Rutte en consorten. Want ‘wegens regeringsmaatregelen is de assurantiebelasting per 1 januari 2013 verhoogd van 9,7 naar 21%’. Dat leidt bij mij tot een netto stijging van 782 naar 917 euro.

Plukken maar, jongens. Daarmee verleen je legitimiteit aan het onverzekerd rondrijden. Die lui  willen daarmee wel ‘n taakstraf of enkelband riskeren.

zondag 31 maart 2013

Paasklokken

Begin van de vorige (Goede) week stopte een aantal Bestenaren al met hun drankloze weken. Ik weet niet wanneer ze er precies mee begonnen zijn, maar ik betwijfel of dit wel een compleet alternatief was voor de veertigdaagse vasten. Doet niets af aan mijn respect hoor.

De Belgische krant Het Nieuwsblad meldt vanmorgen dat ´de paasklokken dit jaar een uur eerder zijn teruggekomen´. Hoewel het iedereen duidelijk zal zijn dat dit verband houdt met de ingang van de zomertijd, behoeft het voor menigeen toch wel enige uitleg.

Het feestelijk inluiden van de nieuwe klokken van de Nôtre Dame rond Palmzondag was zoiets als vloeken in de kerk. Immers de roomse liturgie schreef (schrijft?) voor dat in de lijdensweek geen klokken mochten worden gebruikt. Tijdens de vieringen hanteerde men, net als bij uitvaarten, ratels in plaats van altaarschellen.

In mijn jonkheid was er geen paaswake, maar werd de paasviering op zaterdagmorgen ingezet met onder meer de zeer langdurige voorlezing van profetieën uit de bijbel en de wijding van het water. (Dat wijwater konden de gelovigen daarna halen, waarbij de meegebrachte flessen door misdienaars –blubblubblub- werden gevuld.)

Om 12 uur, die zaterdag kwamen ‘de klokken terug uit Rome’. De KRO liet dat horen en draaide vervolgens het Alleluja uit De Messias van Händel, dat ik trouwens op paasmorgen als sopraantje in het kerkkoor zou meezingen: Surrexit Christus Domine vere. De vasten was afgelopen, het huis gepoetst, geur van fresia’s, de kachel uit en mijn moeder bakte biefstukken en friet.

Een twitterde huisarts wenste zijn volgers vanmorgen een ‘Vrolijk Pasen’, met een link naar een uitvoering van de Mattheus Passie! Het is al eerder geconstateerd, qua begrip van het paasfeest, zijn de mensen volledig van het padje.

woensdag 27 maart 2013

Het eerste klas denken van Arnon Grunberg

Volgens Arnon Grunberg zijn er derderangs columnisten. En hij kan het weten, want hij beschouwt zichzelf, hoewel schrijvende bij  wijze van Voetnoot op pagina 1 van de Volkskrant, als eerste klas. Ik kan het trouwens onderschrijven want ik zit hier zelf op de derde rang.

Maar wie had dat gedacht, dat er anno 2013 nog rangen en standen zijn? Het verschijnsel verdient daarom toch een nadere verklaring. In de ogen van Grunberg ben je sowieso derde rangs als je mening hem niet aanstaat. Je kunt zelfs hoogleraar zijn, dan nog mankeert er ‘n hoop aan je intellectuele peil, wanneer je een opvatting verkondigt die niet spoort met het Grote Denken van de Grote Schrijver.

In concreto gaat het om de mensen die een burgerinitiatief namen tot herbezinning door de Tweede Kamer op het fenomeen Europa. En het is waar, als je zoiets op het internet aankaart, dan is het even gemakkelijk, 50.000 handtekeningen te verzamelen  als via Facebook enkele duizenden zich vervelende adolescenten naar Haren te lokken voor een feestje dat zo goed als zeker de nagel aan de doodskist wordt van winkeliers villabewoners, plaatselijke autoriteiten, de politie en de Minister van Veiligheid.

Maar is die discussiebehoefte over Europa daarom ook onzin? Kwestie van smaak en inzicht. En helaas kun je daar alleen maar over oordelen met de kennis van straks. Als je weet hoe het is afgelopen met de banken en hun klanten, eersterangs en derderangs. Voorlopig blijft het bij aanwijzingen, zoals het zich schaamteloos voorbereiden van de INGtop op toch weer een forse salarisverhoging. Zoiets valt onmogelijk met een voetnoot af te doen.

Alle begin is moeilijk

Wat is het verschil tussen De Nieuwe Pers (DNP) en DeCorrespondent? 'k Zou het zo direct niet weten, vooral niet omdat het tweede digitale verdienmodel materieel nog niet eens is gestart, alleen maar gehypet tot een startkapitaal van maar eventjes een miljoen euro, voornamelijk gekatalyseerd door Rob – exnext – Wijnberg, met aantrekking van Bekende Namen. Onder wie 'dus' Femke Halsema, die weliswaar, ik weet niet meer door wie, geschikt is bevonden om mee in bad te zitten, maar van wie de continuïteit als tekstschrijver nog bewezen moet worden.

Wat DeC betreft, kijk ik vooralsnog de kat uit de boom. Op 'alle journalisten' van DNP, waaraan een jaar voorbereiding, sinds het verdwijnen van De Pers, ten grondslag ligt, heb ik – voorzichtig – voor € 4,49 een maandabonnement genomen.

DNP Vandaag opent vanmorgen om 9 uur met een column van de nog van vroeger bekende 'wetenschapsjournalist' Marcel Hulspas, maar dat verhaal is al wel van gisteravond 19 uur. Tja. Ook van gisteren is een tegendraadse bijdrage, waarvan de kop doet vermoeden dat de scribent, Mark Koster, juist niet van gisteren is. Hij roept namelijk, onder een foto van de befaamde Britse buldog, dat 'Dijsselbloem even dapper is als Churchill'. Helaas is het vergeefs zoeken naar de onderbouwing.

De DNP kampt, ondanks die lange voorbereidingstijd, met startproblemen, dat is wel duidelijk. Alleen, het geduld van de gemiddelde al dan niet digitale lezer is beperkt en als je dezelfde morgen ook al de stommiteiten van de papieren krant achter de kiezen hebt, dan ben je gauw toe aan wat anders.

Nou, vooruit, nog even ene Roos Schlikker, zich à la Twitteraccount presenterend als 'Columnist en luide hond'. Ze mocht zomaar, of nee, juist niet zomaar, een dagje meelopen met een geldtransporteur, 'held van een kluis op wielen'. Het is een lang verhaal, meer een reportage en het stond dan ook eerder in volkskrant magazine. Toch de dingen wat beter uit mekaar houden, jongens.

Maar die Schlikker is wel iemand om in de gaten te houden, want 'Ze werkt momenteel aan haar eerste roman, over... een pedofiel in een Vinex-wijk.'

maandag 25 maart 2013

Denk vooral niet na

nrc.next beveelt haar lezers aan niet na te denken bij de aria’s van de Mattheus Passie. Lux et Libertas – Licht en Vrijheid. Of geldt die wapenspreuk niet voor dat aanhangsel van NRC Handelsblad? Misschien staat het stuk ook wel in de moederkrant vandaag. Zou best kunnen.

Niet nadenken, doe dat dan ook niet bij die cirkelvormige repro van - en zo tot ‘eigentijds-functionele kitsch’ misvormde Christus voor Pilatus van de zeventiende-eeuwer Nicolaes Maes.

De gewichtigheid, dat paternalistische toontje, typisch NRC, waarmee zoiets gebeurt:

‘Ich will Jesum selbst begraben. Zet alle filosofische of religieuze bezwaren opzij en laat je meevoeren met de ariateksten. Het is een historische ervaring. Want de aria’s staan bol van een vrijwel verdwenen diepchristelijk sentiment’

En blablabla.

Je zou eens op verkeerde gedachten kunnen worden gebracht. Of geïnspireerd raken als Johann Sebastian Bach door een tweeduizend jaar oud verhaal. Die krant doet alsof de componist hiervoor geëxcuseerd moet worden.

Ik ben de laatste om welke religie dan ook te verdedigen, maar ik ga desnoods wel de barricaden op tegen wie het in z’n hersens haalt, aan te bevelen, niet na te denken.

Geen land ter wereld, waar de Mattheus in de Goede Week zoveel uitvoeringen beleeft als Nederland. Als remplaçant voor de doorleving van dat lijden, zoals die nog niet zo lang geleden bij deze week hoorde.

Een hypocriete luistergids als deze kan ik missen als kiespijn.

woensdag 20 maart 2013

Paul Gondrie zit ook in dat Twittermoeras

Dat de Bestse wethouder Paul Gondrie ook ‘op Twitter’ zit, wist ik natuurlijk. Tot dusver dacht ik dat hij daar voornamelijk de kat uit de boom keek, maar daar blijk me in te hebben vergist. Ik volg namelijk zelf  meer dan 500 twitteraars, voornamelijk op laat ik zeggen professionele gronden. En dat is ‘n beetje veel, maar ik moet een gegronde reden hebben (zoals te veel slap geleuter) om te ontvolgen. Het gevolg van die massaliteit is dat je wel eens wat mist. Gelukkig is er ook het meer zakelijke LinkedIn.

Twitter is net een moeras, waarin de berichten met een tempo van – in mijn  geval – ‘n stuk of tien berichtjes per minuut wegzinken. Gelukkig wordt, wat interessant is nogal eens (door anderen) geretweet.

Op zijn blog, waarvan de inhoud ook op de gemeentelijke informatiepagina’s in het plaatselijk weekblad verschijnt, schrijft Gondrie:  ‘Tot nu toe ben ik één keer aangesproken op een tweet die ik inderdaad -achteraf gezien- niet had moeten versturen. Over welke tweet heeft hij het nu, zult u denken. Dat houd ik voor me, want anders moet ik het waarschijnlijk ook weer uit gaan leggen.’ Typisch Paul Gondrie. Die laat niet gauw het achterste van zijn tong zien.

Natuurlijk ben ik op het Twitteraccount van de wethouder gaan kijken. Misschien weet hij dat nog niet, maar wat je twittert blijft daar staan. Zodoende kon ik vaststellen, dat Gondrie op Twitter behoorlijk actief is en ook weet, hoe zichzelf en zijn producties (als die column) via dat sociale medium te promoten. Maar het was zoeken naar ‘iets onvertogens’ als naar een naald in een hooiberg. Neem van mij maar aan dat de wethouder niet alleen ‘n behoedzame, maar zelfs een brave twitteraar is. Sinds 20 juni 2012 plaatste hij meer dan 80 tweets. Hij volgt 26 mensen en instanties, waaronder PSV en heeft 129 volgers.

Niets blijft voor ons verborgen.

 


woensdag 13 maart 2013

Wat volgt?

Eigenlijk behoort Sante Brun hier op in te gaan, maar die zit naar eigen zeggen  op ‘n kaal Canarisch eiland met een sjaal om z’n nek te lunchen: de nrc.next. Bestaat die dan nog? Heeft die eigenwijze Vlaming, die Vandermeersch, niet Rob Wijnberg, zo’n beetje de geestelijke vader, de laan uit gestuurd? (Overigens noemde de zeer bekwame denker Max Pam Wijnberg onlangs ‘een beminnelijk warhoofd’, waarmee hij dan weer een wit voetje haalt bij Vandermeersch voornoemd.) En zouden de beleidswijzigingen niet de prelude zijn van de transformatie van moederkrant NRC naar ochtendblad? Ik weet het niet meer. Maar om het allemaal goed te volgen, heb ik toegehapt toen er een aanbieding kwam van vijf weken nrc.next voor ‘n tientje. Bijna gratis.

Vandaag viel pas het derde nummer (254, zevende jaargang) in de bus, dus ik kan er nog niet veel over zeggen. De krant van gisteren heb ik niet eens gelezen, wegens ‘wat anders te doen’.

Om te beginnen, een wat geforceerd-origineel aandoende indeling, die afwijkt van het gebruikelijke binnenland, buitenland, sport, kunst etc. In plaats daarvan dus weten, denken en doen. Het lijkt me ‘n hele toer, elke dag weer uit te maken, wat onder het een en wat onder het ander valt, laat staan dat de lezer er wat aan heeft. Dat sport niet onder het begrip denken valt te rangschikken (behalve dan de denksport) is evident, maar wat moet ik ervan weten? Zulke dingen.

Het moet natuurlijk vooral onderhoudend zijn, prikkelend, trendy, en het nieuws – dat onder Wijnberg vaak werd genegeerd – dient aanwezig te zijn, al is het maar in een kolommetje achter de open deur Kort, een aanduiding die het eerste de beste provinciaaltje vijftig jaar geleden al gebruikte. Advertenties schitteren door afwezigheid, behalve in de daartoe gecreëerde fuik, een bijlage Carrière.

Maar vandaag dus de grote klap. De rode punt van tussen nrc en next op pagina 1 sterk uitvergroot om het ongelofelijke te melden: ‘Voor de lezer wordt het duidelijker. nrc.next gaat van naam veranderen: nrcnxt.’  (Niet om ruimte of inkt te besparen, maar:) ‘Met één sterke naam op papier en internet wil de krant beter tegenwicht bieden aan mediamerken als YouTube, Google en Apple. We willen klaar zijn voor de toekomst.’

De sterkte van die nieuwe naam ontgaat me evenzeer, als die van  NPO 1, 2 en 3 in plaats van Nederland 1 etc. (ook zo’n rampzalig dictaat dat deze week over ons is uitgestort – hoewel ik verwacht, dat die vlieger uiteindelijk niet zal opgaan). En nog steeds heerst bij Vandermeersch en consorten het tragische misverstand dat internetbedrijven als YouTube en Google een tegenwicht moet worden geboden. Terwijl de nadruk bij de papieren media juist zou moeten liggen op interactiviteit in het positieve met het internet. Daarom is die poging om toch maar weer het nieuws bij te houden ook zo’n uiting van onbeholpenheid. De papieren krant als nieuwsbrenger, is door het web en de steeds veelzijdiger smartphone juist teruggedrongen naar de marge. Zo’n warhoofd is Wijnberg nu ook weer niet.

En dan, tenslotte, gaat de introductie van het nieuwe logo ook nog eens gepaard met een kardinale blunder. Op pagina 23, sectie Doen, zou ene Irma Boom daarover de nodige uitleg geven. Niet dus. Zoekt en gij zult niet vinden.

Wat volgt?

zondag 10 maart 2013

Hoe onafhankelijk is het plaatselijk blad?

arenaWeekblad Arena heeft een kort geding aangespannen tegen het gemeentebestuur van Landerd (Schaijk, Zeeland, in noord-oost Brabant). Die gemeente heeft een contract voor de publicatie van gemeentelijke bekendmakingen opgezegd, omdat het huis-aan-huisblad een kritisch artikel over een ambtenaar had geplaatst, een de ‘principaal’ onwelgevallig verhaal dus.

Ik laat de afloop van deze ruzie even voor wat ze is. Het gaat me om de vraag, hoe onafhankelijk is een persorgaan, dat haar voortbestaan niet alleen dankt aan reguliere advertenties, maar ook aan de verkoop van tekstruimte aan de overheid. Het gaat me om het niet unieke verschijnsel van een gemeente die in een plaatselijk of regionaal huis-aan-huis-blad regelmatig plaatsruimte koopt voor zijn ‘officiële mededelingen’. Dat is goedkoper dan een eigen voorlichtingsblad.

gb050313Een voorbeeld van deze methodiek is ook de gemeente Best, die dat al een halve eeuw doet en de begunstigde is het gratis weekblad Groeiend Best, dat zijn ingenomenheid met dit ‘voorrecht’ niet onder stoelen of banken steekt door de desbetreffende gemeentelijke pagina’s getiteld Best Informatief aan te kondigen met een zogenaamde banner in kleur over de volle breedte van de voorpagina. Het mes snijdt dus voor Groeiend  Best aan twee kanten: de gemeentelijke publicaties brengen geld op en ze verlenen het weekblad het air van ‘je kunt ons niet missen, wil je compleet op de hoogte zijn’.

Om het eens trendy te zeggen: hier is tot dusver helemaal niets mis mee, zolang de gemeente het blad verder vrij laat, in zijn redactioneel doen en laten. En de lezer van het weekblad duidelijk kan onderscheiden, wat uit de koker van de gemeente komt en wat niet. Dat is, wat Groeiend Best betreft, verder kortheidshalve aan te duiden als GB, in het recente verleden niet altijd voor honderd procent het geval geweest. Zo zijn er vorig jaar buiten de gemeentelijke info-pagina’s om grote verhalen over het centrumplan verschenen, waarvan is gebleken dat ze ook rechtstreeks uit het gemeentehuis kwamen. De lezer werd in de waan gelaten, dat het redactionele artikelen van GB waren. Ondergetekende heeft dit geverifieerd bij de toenmalige portefeuillehouder communicatie, burgemeester Kortmann. Die gaf de ‘onzuiverheid’ toe en beloofde beterschap.

Vorige week verschenen er in GB weer enkele grote artikelen over de nieuwe versie van het centrumplan, die zo naar de mond van de gemeente leken toegeschreven, dat ik me tot de senior-communicatie-adviseur heb gewend met de vraag, wat hiervan te denken. Het antwoord was klip en klaar: de verhalen waren een initiatief van de redactie van GB. Blijft over, de vraag, hoe vrij het weekblad is - gegeven zijn financiële afhankelijkheid van de gemeente - zich al is het maar van de geringste zelfcensuur te vrijwaren. Ook al zie ik de gemeente Best niet zo gauw overgaan tot zo’n nogal stomme maatregel als die van de gemeente Landerd tegen het weekblad aldaar.

Toch goed dat er nog andere media zijn.

(Een enigszins aangepaste, gesproken versie van deze column verschijnt op Omroep Best op 13.03.13.)

vrijdag 8 maart 2013

Burgemeester trekt zich terug op Twitter

‘De raad vroeg er om, dus ben ik op Twitter.’ Zo begon mr. Henri baron de Wijkerslooth de Weerdesteijn, burgemeester van Waalre, op 7 juli 2011 zijn account @bmwaalre. Sindsdien plaatste hij 162 - mondjesmaat dus - tweets, volgt slechts 42 anderen, voornamelijk collega’s en andere bestuurders, politieke partijen en media, waarbij hij zich tamelijk selectief toont: wel Omroep Brabant, niet het Eindhovens Dagblad. De Wijkerslooth heeft meer dan 500 volgers, wat, zeker gezien zijn beperkte activiteit op het sociale medium, best veel is.

Bestuurders doen wel mee op Twitter, maar begrijpelijkerwijs op een terughoudende, om niet te zeggen weinig opzienbarende manier. Dit in tegenstelling tot politici, die er vooral op uit zijn, zichzelf te verkopen. Verwacht dus ook van burgemeester De Wijkerslooth geen belangwekkende mededelingen, ook al is er in Waalre, eufemistisch gezegd, van alles aan de hand, waarbij hij een hoofdrol speelt. Dus blijft het bij tweets als ‘KBO #Waalre viert jubileum 60 jaar. Met 380 leden krachtige vereniging van krasse ouderen, die bijdragen aan sociale kracht van Waalre.’ Of een zogenaamde retweet (BREAKING!) over het behalen van een tweede ster door een Waalres restaurant.

Dezer dagen kwam daarin opeens verandering, doordat de burgemeester reageerde op wat gerust een verkeers- annex bekeuringssoap kan worden genoemd, waarin hem zelf een slachtofferrol werd toebedeeld. In december werd namelijk een groot aantal automobilisten uit Aalst-Waalre en omgeving, onder wie De Wijkerslooth, op de Eindhovenseweg geflitst. Niet een keer maar meermaals, wat zij pas in de gaten kregen toen ze in januari opeens een stapel acceptgiro’s van justitie in de bus kregen. Algemene verontwaardiging: waarom moest dat zo lang duren, nu kreeg men niet de kans, zijn verkeersgedrag aan te  passen.

En nu komt Twitter weer in beeld. @bmwaalre reageerde op een tweet van een inwoner van Valkenswaard, @hiddedijkstra  (met kopie naar collega @bmvalkenswaard): ‘Beste heer Dijkstra, zoals u gezien hebt ben ik ook niet blij met bonnen. Het is een provinciale weg.’

En vervolgens: ‘@hiddedijkstra ik ben graag bereid tot een gesprek, maar u moet uw verwachtingen niet te hoog stellen. Ik heb al met politie gesproken.

- Begrijp dat verkeersboetes eindhovenseweg tot irritatie leiden. Geen gemeentelijke verantwoordelijkheid, maar van politie en provinciale weg

Tenslotte, gisteren:

- Goed gesprek met Hidde Dijkstra over bonnenregen #waalre. Ben bereid over excessen met verkeersofficier te praten.

Tijd voor het ED, er op te springen. De Wijkerslooth: overleg met OM over berg boetes. Het ligt voor de hand, dat de krant verder met de burgemeester over deze activiteit wil praten, maar dat zit haar niet glad. ‘De burgemeester wilde na zijn tweet geen toelichting geven.’

Dat is het sensationele van dit verhaal. Voor het eerst in de geschiedenis trekt een burgemeester zich terug op Twitter.

 

donderdag 7 maart 2013

Old boys

Iedereen heeft het recht, zijn voornaam te veranderen, als die hem/haar niet zint (de achternaam trouwens ook, al kost dat wel een slordige duit). Maar je zult maar met een hondennaam  worden opgezadeld.  Of naar Maria of Marije worden genoemd, terwijl je meer naar het protestantisme neigt dan naar het roomse. Langzamerhand een achterhaalde kwestie, ik weet het, maar een Prinses van Oranje Nassau, dochter van Jul en Benno, die Marijke werd genoemd, herdoopte zichzelf toch maar symbolisch in Christina. Bleek daarna toch nog over een dosis roomse gehaaidheid te beschikken.

Dingeman, dat kan er nog mee door, Boele, nou vooruit, maar wat te denken van Huilie, of – nog erger – Rijkman? Ja, precies die. De ex-baas van ABN-Amro, die zich duidelijk verplicht voelde, zich naar de opdracht van z’n ouders te gaan gedragen en er van meet of aan de arrogante kop bij opzette.

Lang niks meer van gehoord, want zo op het oog stil levend van de vergaarde euro’s. Tot deze week, toen R. Groenink zich liet verleiden tot een gesprek met Tilburgse studenten. Vraag: bent u een graaier? Ja, op A  volgt onherroepelijk B. Maar natuurlijk is-ie dat niet, zei G, ‘Ik heb geen geld meegekregen. Ik had een aandelenpositie bij de bank.’
Trek je conclusies. 

Hoe geloofwaardig is zo’n man, die natuurlijk de hypes najagende media de schuld geeft, waardoor ‘de bankier de gedroomde schurk is’. Een al te doorzichtige poging, Jan de Modale Spaarder uit de droom te helpen.

Maar wat vertelt mij zijn foto in de krant? Dat-ie er tamelijk afgeleefd uit ziet – de zelfvoldaanheid lijkt hem te hebben verlaten. Wat een wonder, als je nauwelijks de dans als die van ondergedoken old boy Sjoerd van Keulen bent ontsprongen.

Poorman.

Politieke tinnegieters

In de gemeente Waalre, waar iedereen  het toch al zo moeilijk heeft (woonwagenbeleid, afbranden gemeentehuis) is nu weer laaiende ruzie over de voortijdige aankoop van een vuilniswagen. De verantwoordelijke wethouder ontsprong de dans, maar de gemeentesecretaris is nu de zwarte piet toegespeeld, want ‘zij heeft het toegelaten dat een ambtenaar de beslissende handtekening heeft gezet’.

Ze zoeken het maar uit, daar in Waalre.

Maar is er iets nieuws onder de zon? Natuurlijk niet. Tachtig jaar geleden gebeurde er in de toenmalige Ginneken en Bavel, de gemeente waar ik geboren ben, nagenoeg hetzelfde, zonder enig politiek gevolg. De Bavelse wethouder, uiteraard een agrariër, zei toen langs zijn neus weg in de raadsvergadering: Ik wit nie of gullie ‘t al wit, maar ik heb maar vast ‘n vullesauto gekocht.

En dat dus in een gemeenteraad, met een ‘vooruitstrevende’ oppositie van niet-Ginnekenezen (d.w.z. import), die door de burgemeester, jhr, mr. Theodore Serraris, werd gekwalificeerd als een stelletje politieke tinnegieters.

Zou het gezelliger worden als de minimum omvang van de gemeenten 100.000 wordt?

maandag 4 maart 2013

Bomans en zijn duel met een Boterletterkundige

Tot mijn persoonlijke herinneringen aan Godfried Bomans behoort een schaakduel met de zich Boterletterkundige noemende Franeker bakker Riemersma. Hij, die bakker dus, beschouwde zich als een gemankeerde schrijver, vandaar. Riemersma compenseerde dat trouwens met het plaatselijk correspondentschap van het toenmalige roomse dagblad Ons Noorden, waarvan ik van 1956 tot 1961 redacteur was.
Godfried Bomans, schakerOnze bakker las in Bomans’ bundel Oude en nieuwe buitelingen (Elsevier, 1952) de zin: ‘Bakkers zijn daarom altijd slechte schakers’, liet dat niet op zich zitten en daagde de schrijver-schaker uit tot een duel, dat werd uitgevochten op


Bomans tijdens een revanchepartij met Riemersma.
de voorpagina van de krant, waarbij de opponenten dagelijks, uiteraard om beurten,  een zet deden.

De inzet was van de zijde van de bakker een Fries suikerbrood, ter lengte van een meter, terwijl de tegenpartij een gesigneerd exemplaar van zijn werk achter de hand hield.

Sake Riemersma, de Franeker bakker die zich 'boterletterkundige' noemde.Het was aan de toenmalige chef van de redactie van de Noorderpers in Hoorn (Ons Noorden en het Overijsels Dagblad waren kopbladen van het Noordhollands Dagblad) Jan Ros, om partijen om de andere dag


Sake Riemersma, zich noemende ‘boterletterkundige’. (Foto’s Guido t’ Sas)
op te bellen, teneinde de vrucht van hun denkwerk te noteren. Bij Bomans was dat nog ‘n hele toer, ‘n soort spoorzoeken, want de schrijver-entertainer reisde veel en kon zich opeens bij voorbeeld in een hotel in Antwerpen bevinden, om niet te zeggen: zijn ondergedoken. (De Vlamingen hielden zo mogelijk nog meer van hem, dan de Nederlanders en die liefde was wederkerig: ‘De Vlamingen zijn de hoeders van onze cultuur,’ placht Bomans te zeggen.)

Godfried (wit) won en kwam op een winteravond naar een met lezers van ON en leden van de schaakclub volgepakt zaaltje in Franeker, teneinde zijn prijs in ontvangst nemen. Ik zie hem nog, natuurlijk na minstens ‘n uurtje wachten, glimlachend met zijn karakteristieke verwarde haardos, dat etablissement binnenkomen, minzaam naar links en rechts buigend, een stapeltje boeken onder de arm.

Uiteraard was er het suikerbrood en Bomans was niet zo flauw, zijn tegenstrever een of meer gesigneerde boeken te onthouden.

Zie ook: Een groot schrijver maar je mag het nog steeds niet zeggen

Godfried Bomans was een groot schrijver maar je mocht en mag het nog steeds niet zeggen

Godfried Bomans (1913-1971) leeft in de herinnering voort als de ‘humoristische schrijver’ en ‘de grappenmaker’ op de zwart-wit-televisie. Maar het zou beter zijn, eindelijk toe te geven dat hij een groot schrijver was. Simon Carmiggelt  zei dat al kort na Bomans’ dood, maar moest er aan toevoegen ‘het mocht niet gezegd worden’.
BomansEne Geert Poorthuis bestaat het in HP/De Tijd, Bomans’ werk af te doen als ‘navolgingen van Engelse literatuur’. Tot overmaat van ramp zet de redactie daar een kop boven in de geest van ‘schaamteloos plagiaat’, terwijl het hier hooguit om epigonisme (nabootsing) zou kunnen gaan. Dat geldt in elk geval niet voor de stripverhalen Pa Pinkelman waarvan Poorthuis beweert dat die min of meer afgeleid zouden zijn van het werk van Dickens. Een gotspe. Poorthuis krijgt dan ook van de lezers ongenadig op zijn lazerij. Er is zelfs iemand bij, die Eric of het Klein Insectenboek beter vindt dan Alice in Wonderland.
Dat ‘Eric’ wordt dit najaar in een oplage van ‘n miljoen stuks herdrukt voor de bibliotheekactie Nederland Leest. Benieuwd of je het op je leeslijst mag zetten, want het is bekend dat de docenten Nederlands tot dusver slaafs het oordeel van de betweterige literatuurcritici van de tweede helft van de vorige eeuw hebben gevolgd. 
Ik heb me de afgelopen maanden uitvoerig in het oeuvre van Bomans verdiept. Weliswaar schreef hij weinig ‘romans’, des temeer korte verhalen (wat bepaald niet gemakkelijker is) en beschouwingen. Essayistisch proza. Bomans was een denker en dat is meestal de basis van goed schrijverschap. Natuurlijk is veel van dat denkwerk door de tijd achterhaald, maar zijn benaderingen van bij voorbeeld de politiek in zijn tijd en in die van zijn vader die een beroemd r.-k. kamerlid was, boeien nog steeds. Godfried Bomans was bepaald niet, wat nu weer gesuggereerd wordt en wat natuurlijk volgt uit de herinnering aan zijn tv-optredens, een populist avant la lettre. En wat een briljante stijl, welk een woordenschat. Waarom zou je die nou weer archaïsch noemen, en de onnoemelijk taaie kost van een Louis Couperus onvoorwaardelijk de hemel in prijzen?
Bepaald indrukwekkend zijn Bomans’ gesprekken met Michel van der Plas (‘Het Rijke Roomse Leven’) over de ontwikkelingen in de r.-k. Kerk in de jaren zestig, die in een lijvig boek zijn gebundeld. Beider conclusie dat ze door de geloofsgemeenschap waartoe zij behoorden in de kou zijn gezet (de titel van het boek), is zonder meer van toepassing op deze tijd. En is ook niet het een uit het ander voortgekomen?
Misschien was Bomans wel ‘te rooms’. In elk geval bespeur ik bij de toenmalige critici restanten van een calvinistische, van elk gevoel voor humor gespeende mentaliteit. En de rest is allemaal napraterij.

(Deze column is ook gepubliceerd op SanteLOGie)

Zie ook: Bomans en zijn duel met een Boterletterkundige

En: Bomans en de ‘Roomse studententaal’


Op 29 december 2013 wijdde het vpro-programma OVT een uitzending van ca. 40 minuten aan het fenomeen Bomans. MP3-bestand

vrijdag 1 maart 2013

Brabant is weer goed voor een financieel relletje

nbFinanciële relletjes, daar zijn we ook in Brabant goed in. Zie bij voorbeeld het gekrakeel over het daginkomen van Martijn Sanders als spindoctor van de Culturele Hoofdstad. De ambities, wel te verstaan, die wel eens echt zouden kunnen uitdraaien op weggegooid geld. Vandaag staat er weer een kop in de allemaal-een-pot-nat-kranten, die in eerste instantie aan prijzige ham doet denken: Brabant blijkt net zo duur als Parma. Blijkt het zijdelings over het zogenaamde snoepreisje van Provinciale Staten naar Italië  te gaan dat, omdat het 50.000 euro moest kosten, niet doorging.

Hoe toon je aan dat het destijds om een storm in een glas water ging, om gezeur over peanuts? Door het alternatief, een driedaagse conferentie in De Ruwenberg te Sint-Michielsgestel, onder de rook van Den Bosch, bijna net zo duur te laten worden, namelijk 47 mille. Dat is immers helemaal niet zo moeilijk in dit land, waar iedereen maar vraagt wat hem goeddunkt. Het land dat patent heeft op  de servicekosten, de voorrijkosten, de administratiekosten, de onderzoekskosten de ademhalingskosten en weet ik veel wat voor typen kosten nog meer.

Neem voor het dagvoorzitterschap daar in Gestel zo’n Amsterdams schnabbel- en grabbeltalent als Felix Rottenberg – wat je van ver haalt is altijd lekker – en je bent al 6000 euro kwijt. Tegen wie ‘schande’ roept, zeg je gewoon dat het ‘een net bedrag is voor de geleverde prestaties’. Geldt dat ook voor die 2200 voor de beveiliging – hoe zo, wat voor beveiliging? En dan die overnachtingen, waar waren die nu weer voor nodig? Om zonder risico een slaapmuts te kunnen vatten? Nou ja, je gaat voor het goeie doel op de hei zitten of je kruipt elke avond weer achter de gebreide broek.

Zo blijf het heen en weer gaan, met als uitkomst voor boeren burgers en buitenlui, de triomfantelijke constatering dat het, nogmaals, rond Parma een relletje van niks was. Ook nu weer, zelfs zonder ham gefundenes Fressen voor de PVV.