Wat je zegt is niks, wie het zegt is belangrijk

et gaat er niet om, wat iemand zegt, maar wie het zegt. Voorbeelden: 1. de relativering van columnist Bas Heijne van de heiligverklaring van Everhard van der Laan. Hoewel anderen zich op vergelijkbare manier uitlieten, werd hij – Heijne – ‘een witte raaf’ genoemd. 2. Pietje Puk noemt Economie en Klimaat in de ministersportefeuille ‘water en vuur’, maar dat is natuurlijk lang niet zo interessant als de typering van cabaretier Claudia de Breij: ‘Chocola, pepernoten en afvallen.’
Word eerst BN-er.
Het genoegen van P.P. bestaat er evenwel uit, te constateren dat hij niet alleen staat.

Burgemeester zit in een glazen huis

Een burgemeester zei me eens: Je zit als ambtsdrager wel in een glazen huis. Bij alles wat je doet, maar ook je vrouw en je kinderen, word je met argusogen bekeken; niet alleen door je buren maar door iedereen. Dat moet je, voor je een benoeming aanvaardt, terdege overwegen en lust je dat niet, blijf dan zitten waar je zit of ga iets anders doen.

De privacy van een burgemeester en zijn gezin is – wetten ten spijt – dus een betrekkelijk iets. Dat ervaart nu ook mevrouw de burgemeester van Helmond, die – zoals de krant het typeert – een Rijdende-Rechter-achtig conflict heeft met haar toekomstige buren. Alles ligt op straat en jammer voor haar, maar de burgemeester en haar man komen er niet op z’n voordeligst uit.

De Helmondse burgemeester woont tot nu toe in het kerkdorp Stiphout en wil binnenkort naar een eigen huis in een Helmondse villawijk verkassen. De onenigheid gaat over een erfafscheiding en beide partijen zijn inmiddels met elkaar in een juridische procedure beland.

Het eerste wat mij nu te binnen schiet is: bestond de ambtswoning nog maar. De meeste gemeenten, althans in Brabant, hebben die afgeschaft. Dat is financieel voordelig èn geeft burgemeesters de vrijheid, hun woonsituatie zelf te bepalen. Maar het heeft zoals we zien ook nadelen. Een ambtswoning daarentegen betekent dat de gemeenteraad de verantwoordelijkheid heeft, dus onafhankelijk van wie dan ook kan bepalen hoe het huis en zijn entourage er uit ziet. De kans op rechtstreekse conflicten van de burgemeester met zijn/haar buren wordt daardoor aanzienlijk verkleind. Mits hij/zij zich uiteraard van het ‘glazen huis’ bewust is. Want dat blijft overeind.

Economie en klimaat, water en vuur

Wat ik zo raar vind aan Rutte III, nou ja er is van alles aan raar, maar specifiek: een ministerie van economie èn klimaat. Zijn ze in Den Haag gek of ben ik het, want dat is toch water en vuur?

Met wat schijnheiligheid, niet zo moeilijk voor de dames en heren politici, zou je kunnen redeneren: een integere minister maakt toch een secure afweging tussen het een en het ander? Ik zou zeggen, vraag het aan Henk Kamp, de laatste echte liberaal die het Haagse heeft verlaten, althans op het punt staat dat te doen. Die is kampioen schipperen, weliswaar zonder klimaat, maar met een selectieve neus voor Gronings gas.

Rutte c.s. lijkt vooral uit te zijn op een gunstig economisch klimaat, dat zal het zijn. En over ruiken gesproken, makelaars en projectontwikkelaars hebben daar neuzen voor, die voor de neus van Kamp niet onderdoen. Vorige week ontstond er een kortstondige rel rond een ‘vooraanstaande’ Eindhovense makelaar, die vindt dat de krapte op de woningmarkt maar moest worden aangepakt door de groene zones tussen stad en randgemeenten te bebouwen. Te gek voor woorden, natuurlijk, want dan zou fysiek een Groot Eindhoven ontstaan. En als één ding duidelijk is over de eventuele herindeling van de gemeenten in Zuid-Oost Brabant, dan is het dat niemand dat wil, ook de burgerij niet, zo viel uit een onderzoekje van het ED af te leiden.

Peter Stiekema reageerde: ‘Als je de makelaars de kans geeft wordt heel Nederland één Randstad en wordt de Veluwe omgeturnd tot het Nieuwe Schiphol.’ enz. Als de lezer het nog niet door zou hebben: dit zijn de ambities van ‘de economie’.

Volgende rel. Een makelaar en een projectontwikkelaar hebben achter een villawijk in Waalre alvast een bosperceel gekapt, zonder dat iemand weet wat daar gaat gebeuren. Als projectontwikkelaar kun je je handel wel opdoeken, als je niet de gelegenheid krijgt, de boel te verstenen. Drie keer raden dus wat daar in Waalre straks gaat gebeuren. En verstening is de vijand van het klimaat. Dezelfde projectontwikkelaar is bezig, een ‘tip’ in Best waarop vroeger een klompenfabriek stond, zó dicht met koophuizen te bebouwen dat men zich afvraagt, hoe de gemeente dat heeft kunnen toestaan. Tenzij die gemeente contractueel door de projectontwikkelaar klem is gezet. Over dit soort zaken blijft het gissen, want ook over grondexploitatie wordt in Best alleen maar in ‘t geheim vergaderd.

Ben ik afgedwaald van de controverse economie-klimaat? Ik denk het niet.

Natuurlijk komt het straks van bovenaf

De al dan niet oprechte pogingen, de onafwendbare herindeling van gemeenten van onderop in gang te zetten, dreigen te mislukken. Zodat als de best denkbare praktijk straks uit de bus zal rollen dat – als vanouds – de maatregelen van bovenaf zullen worden opgelegd. Met andere woorden, waar nodig zullen gemeenten worden samengevoegd.
Samenwerking op cruciale terreinen als woningbouw en bedrijvigheid  blijft een optie, maar dat is niet genoeg. De democratische vormgeving ervan is bij experimenten  in de loop van meer dan een halve eeuw onmogelijk gebleken, zonder dat een vierde bestuurslaag, met directe verkiezingen, tussen gemeenten en provincie in zou worden gevormd.  En dat wil niemand. Zelfs de zin van een provinciaal bestuur in deze tijd vormt steeds vaker een punt van discussie.
Hoewel een fusie van gemeenten van oudsher een kwestie is van provinciale sturing en parlementaire wetgeving, heeft de nieuwe coalitie in Den Haag het nodig gevonden aan gemeentelijke hervormingen nog een ‘dwingende’ passage te wijden in het regeerakkoord. De wijze waarop het Eindhovens Dagblad  daar – logisch, want als het onderwerp ergens hot is, dan is het wel in Zuid-Oost Brabant – aandacht aan gaf, liegt er niet om. Ik citeer de inleiding: Komt er een einde aan het gedraal van te kleine gemeenten die eigenlijk niet langer zelfstandig kunnen functioneren? Het nieuwe kabinet geeft provincies de ruimte herindeling van bovenaf op te leggen.
In een eerder aan dit onderwerp gewijd stukje, Oerpopulisme: alles bij het oude laten, gaf ik al aan, weinig vertrouwen te hebben in de gedachtenvorming van de gemeenteraad van Best, zoals die tot uiting kwam bij de voorbereiding van de aan ‘de toekomst’ gewijde openbare raadsvergadering van 9 oktober jongstleden. De uitkomst van die vergadering was daardoor uiterst voorspelbaar: ‘We willen zelfstandig blijven en de oplossing zoeken in verdere samenwerking.’ Ik moet D66 wel nageven dat zij, met twee eenmansfracties, bereidheid toonde alsnog met buurgemeente Oirschot te praten, maar daarvoor was dus geen meerderheid te vinden.
Kan Best staat maken op een kwalitatief hoogwaardig bestuur? Oei! Alleen al de beschamende gang van zaken rond wat ik de burgemeesterskwestie ben gaan noemen (Anton van Aert ontbrak als sturende en inspirerende voorzitter op misschien wel de belangrijkste raadsvergadering van het jaar) geeft te denken. Het is oorlog binnen de Bestse politiek, een situatie die, zij het in een andere context, begint te lijken op de janboel in de gemeente Nuenen.
Er is, meer in het algemeen, nog een aspect dat vragen oproept. Wat is de democratische waarde van besluitvorming door een gemeenteraad die bij wijze van spreken op z’n laatste benen loopt? Welke partij heeft het lef, aan het gedraai een einde te maken door in haar verkiezingsprogramma  voor 21 maart 2018 een genuanceerd standpunt in te nemen over de toekomst van de gemeente, anders dan het gemakzuchtige en populistische  ‘we blijven zelfstandig’?

Niet-Friezen met Fries accent

ollanders die zich in Brabant vestigen zullen niet gauw de zachte g overnemen. Het omgekeerde gebeurt wel – zuiderlingen die er baat bij denken te hebben, zich een harde g aan te meten – maar dat leidt vooral tot potsierlijkheden.
Maar Nederlanders – zo staat het in de Leeuwarder Courant - die in Friesland wonen, nemen, zelfs al spreken ze geen Fries, ongemerkt de Friese manier van spreken over. Ze leggen de klemtoon anders. De krant weet dit van een onderzoeker, die hierop aan de Rijksuniversiteit Groningen hoopt te promoveren. Is dit belangrijk voor de Friezen? Ja, in verband met het ontwikkelen van spraak herkennende software.
Ik heb vijf jaar als uit Brabant afkomstige journalist in Friesland gewoond en gewerkt. Kreeg korte tijd les in het Fries van een mevrouw met als binnenkomer:
Bûter, brea en griene tsiis,
Hwa dat net sizze kin, is gjin oprjuchte Fries.
(Boter, brood en groene kaas, wie dat niet kan uitspreken is geen Fries.)

Het was de truc van de vrijheidsheld Grote Pier (ca.1500) om in de strijd Hollanders en Friezen uit elkaar te houden; vergelijkbaar met het herkennen van in Nederlandse uniformen gestoken Duitse spionnen in 1940, die immers Scheveningen niet op z’n Nederlands kunnen uitspreken.
Ik had een Leeuwarder schoonfamilie, die zich van het zogenaamde stadsfries (een dialect dat het midden houdt tussen Fries en Nederlands) bediende. Ik vond dat wel een grappig taaltje en nam, na de nodige gewenning (tijd uitgesproken als tiet) het op den duur zodanig over dat een zwager zei: ‘Wat prate jou plat.’ Ik vrees, dat toen ik in 1961 weer bij een Brabantse krant ging werken, dat accent nog niet helemaal kwijt was. Het is me evenwel nooit voor de voeten geworpen.  En al gauw was ik, mede dankzij de taal van een gewaardeerde collega ('t Is ammel wa) weer Brabander.

Dit duurt allemaal veel te lang

Het is nu al een maand geleden dat een openbaar debat in de gemeenteraad over de relatie van de gemeente Best met haar burgemeester, Anton van Aert, ‘voor onbepaalde tijd’ werd uitgesteld. De heer Van Aert is, zo bleek later dan gewenst, met ziekteverlof. De hoop die cultuurwethouder John Verheijen, optredend als locoburgemeester bij de officiële opening van Cultuurspoor/Cultuurbank uitsprak, dat Van Aert spoedig op zijn post zou terugkeren, bleek twee dagen later al ijdel. De burgemeester is ‘aangedaan’ door de commotie die is ontstaan doordat hij, tegen de uitdrukkelijke wens van de raad plus de desbetreffende bepaling in de gemeentewet in, tijdens zijn volledige eerste ambtstermijn niet als ingezetene van Best is ingeschreven en blijft ‘voor onbepaalde tijd’ thuis zitten. Hij mijdt elk contact .
Dit duurt allemaal veel te lang. Onder de burgerij van Best heerst verwarring. Aan de ene kant blijkt uit ingezonden stukken in diverse bladen dat de mensen de situatie ofwel niet begrijpen, ofwel de burgemeester het rijden van een scheve schaats verwijten. Anderen vinden het maar een storm in een glas water en spreken hem bemoedigend toe.
Het is moeilijk, op dit moment in te schatten, of er nog een kans bestaat dat de heer Van Aert zijn ambtstermijn (die nog een jaar zou lopen) afmaakt. Over twee weken is de eerstvolgende raadsvergadering. De agenda is nog niet bekend. Vanavond komt het Presidium (fractievoorzitters) bijeen; mogelijk levert dat de informatie op waarnaar iedereen uitkijkt.
Een ding is wel zeker, het moet gedaan zijn met de achterkamertjespolitiek die tot dusver de hele affaire kenmerkt.

Toch maar weer eens: ‘Boeven van weleer’

Die discussie over omstreden helden uit het verleden duurt intussen al meer dan tien jaar, om precies te zijn sinds de uitglijder van toenmalige premier Balkenende over VOC-mentaliteit. Van het een kwam het ander. In Hoorn is het gewraakte standbeeld van J.P. Coen daarna, na veel gekissebis, voorzien van een verklarende, respectievelijk relativerende tekst. Een keurige oplossing. Nu nog de naar hem genoemde tunnel? Ik zou zeggen, ach nee, laat maar.

Want ik ben het eens met degenen die vinden dat je de geschiedenis niet moet uitwissen. Dan kunnen we wel aan de gang blijven. Ook als het gaat over Willem van Oranje en zijn nazaten. En ik weet zeker dat er mensen zijn die vinden dat een Prins Bernhardlaan niet hoeft.

Zes jaar geleden alweer schreef ik een stukje over hetzelfde onderwerp: Boeven van weleer. Daarin ging het over onder anderen de aanvoerder van de Watergeuzen in de Tachtigjarige Oorlog, de Limburger Willem II van der Marck, heer van Lumey  bijgenaamd Het Everzwijn, vooral bekend als de veroveraar van Den Briel op 1 april 1572 , tevens verantwoordelijk voor de moord op 19 monniken uit Gorcum. Ja, het was vooral een godsdienstoorlog.

Merkwaardige samenloop: een protestants-christelijke basisschool in Best (gemeente, doe eens iets aan die overzichtskaart op de website, want die is uit het jaar nul), die school dus is gevestigd aan de Lumeystraat. Ik heb destijds het onderwijsteam van de school voorgesteld, de leerlingen, eventueel samen met de Bestse schrijver van historische jeugdromans Rob Ruggenberg, eens bij te praten over de man naar wie ‘hun straat’ is genoemd. Dat vonden ze wel een aardig idee en ze zouden het in de groep gooien. Nooit meer iets van gehoord.

Machines

Bij ons in de wijk wordt wekelijks het gras gemaaid. Met een machine, uiteraard. Zelfs in juni, toen de gazons helemaal waren vergeeld door een combinatie van droogte en zonnehitte, ging die machine er overheen. Dienstrooster is dienstrooster, Befehl ist Befehl.

We zullen er mee moeten leven, met al die machines. Want: drie weken aan een stuk werden de gevels van appartementsgebouwen met de hogedrukspuit gereinigd. Lawaai. Tussendoor kwam de veegmachine van de gemeente langs, om de eerste gevallen blaadjes uit de goot te halen. Daags erna lagen er weer nieuwe; de bomen zijn vroeg met het loslaten van die bladeren. Straks komen de bladblazers. Maar eerst nog de glazenwassers. Die mogen slechts tot op bepaalde hoogte met een ladder werken. Hoger schrijft de Arbeidswet een hoogwerker toe. Alweer een zware machine die sporen trekt in het gras, maar een kniesoor die daar op let.

De machines draaien allemaal op fossiele brandstof, dus de Parijse klimaatakkoorden in aanmerking genomen, mogen we toch hopen op verbetering, in de zin van een zacht zoemend alternatief. Want waarom zou je benzine en diesel wel uit de auto bannen en niet uit de aandrijving van al die andere machines?

Tot dan doe ik, ook al is het nog zo warm, af en toe de buitendeur dicht.

Vuelta

De Vuelta is best om aan te zien. Sinds ook de Giro uitgebreid op tv is te volgen, hebben we de smaak te pakken gekregen van de landelijke rondes voor en na de Tour. En de landschappen zijn altijd mooi meegenomen. De Tour is overwegend groen, de Vuelta okergeel – dat woeste karakteristiek Spaanse landschap. Straks verschijnt Don Quichot van achter een heuvelrug.

De prestaties van de Nederlandse renners in de Vuelta zijn tot dusver niet om over naar huis te schrijven. Wat dat betreft heeft de NPO deze keer - in tegenstelling tot bij de Giro - goed gegokt. We zijn dus aangewezen op de VRT (Eén) en Eurosport.

Eurosport heeft het nadeel van de reclameblokken, de VRT dat van de waanidee dat elke minuut moet worden volgekletst. Twee mannen die nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden. Eurosport heeft een mannelijke en een vrouwelijke presentator. We waren het er al gauw over eens dat die vrouw (ik heb op eurosport.nl vergeefs naar haar naam gezocht) een prettige stem heeft. Al heeft Levensmaatje bezwaren tegen haar uitspraak van de g. Over vrouwelijke stemmen op radio en tv schreef ik eerder: Gekwek in de ruimte.

Mooie zomer, hoewel…

Houd mij in het algemeen verre van weerpraatjes. Die zijn er immers al genoeg. Niet in de reguliere media dan wel op de (a)sociale. ‘Een zomerse dag, al kan er hier en daar een bui vallen.’ Slotzin van een nieuwslezer op Radio 1. Typisch Nederlands geleuter. Immers het woordje al is relativerend: een mooie zomer, hoewel… Noem het liever typisch Nederlands weer, al wijzen de zwaarte van sommige  buien op klimaatverandering.

Waarom moet ik denken aan het verhaal uit 1843 van Johannes Kneppelhout, Waanzinnig Truken? Omdat het begint op een warme zomerdag die overgaat in een knetterend onweer. Heel gewoon dus. Ook toen.

Om mijn principe geen geweld aan te doen, volsta ik tenslotte met de constatering: ik maak sinds jaren recht uit m’n bed dagelijks een wandeling van circa ‘n half uur. Kan me geen zomer herinneren, waarin ik dat maandenlang met korte mouwen deed.

Prettige dag/bonne journée/lovely day/schöne Tag.

Treurig verloop burgemeesterskwestie Best

De kwestie rond de huisvesting van burgemeester Anton van Aert in Best krijgt een treurig verloop. Van Aert heeft zijn functie tijdelijk neergelegd, om zich te bezinnen op de situatie. De openbare raadsvergadering die donderdagavond aan het onderwerp zou worden gewijd, is voor onbepaalde tijd uitgesteld.
Het is de vraag of het nog goed komt, in die zin dat de burgemeester zijn eerste ambtstermijn (tot september 2018) afmaakt. De raadsvergadering was juist bedoeld om de actuele verhouding tussen burgemeester en gemeenteraad te bepalen. Een deel van die raad heeft immers informeel met opmerkingen via de media de integriteitskwestie gesteld. Blijkbaar heeft dit de burgemeester geraakt.
Ook de Bestse burgerij roert zich, waarbij vooral het gebrek aan openheid in de aanloop tot het debat aan de kaak is gesteld. In een ingezonden stuk in het weekblad Groeiend Best wordt de burgemeester verweten dat hij de raad het gras voor de voeten heeft weggemaaid door bij voorbaat kenbaar te maken (ook aan de Commissaris van de Koning en de Minister van BZ&K) dat hij geen tweede ambtstermijn ambieert, op grond van zijn wens, zich blijvend in Boxtel te vestigen.
Een vervroegd vertrek van de heer Van Aert zou – afgezien van zijn onomstreden bestuurskwaliteiten – de gemeente Best slecht uitkomen. Een discussie over de toekomstige status van de gemeente (fusie in welke mate dan ook, blijvende zelfstandigheid?) is in gang gezet; over een half jaar zijn er gemeenteraadsverkiezingen.
Eerdere berichten/commentaren over dit onderwerp op hhBest:
https://www.hhbest.nl/2017/07/21/fout-of-stout/
https://www.hhbest.nl/2017/07/27/beslotenheid-gehekeld/

https://www.hhbest.nl/2017/08/11/met-opgeheven-hoofd/ Deze column is tot half september 2017 ook via 'uitzending gemist' van Lokale Omroep Best te beluisteren: http://www.omroepbest.nl/radiomenu/uitzending-gemist/59-radio-uitzending-gemist/39-column

Ze zijn er nog lang niet

Het is genieten geblazen bij die lekken uit de kabinetsinformatie, maar het belangrijkste wat daaruit te distilleren valt is dat ze er nog lang niet zijn. De boosheid over dat lekken kan ik wel begrijpen, maar op de een of andere manier is het toch een koekje van eigen deeg. Thorbecke zei het al: beslotenheid is duisternis, openbaarheid is licht. Of woorden van gelijke strekking, houd me ten goede. Al dat nietszeggende gesmiespel aan de buitendeur is vrágen om onthullende activiteiten, linksom of rechtsom.

Het verhaal over de bijscholing aangaande het Wilhelmus vanmorgen (andermaal op de voorpagina) is natuurlijk niet meer dan een pesterige speldenprik. Meer valt er kennelijk niet af te tappen. Helaas.

Wat er verder aan hangijzers is, heb ik niet echt paraat, maar één probleem dat zich deze week weer in zijn volle omvang aandient is dat van de migratie: de Armeense moeder die na negen jaar procederen op last van de rechter het land wordt uitgezet, terwijl zij haar twee in Nederland opgegroeide kinderen van respectievelijk twaalf en elf jaar in hun belang (?) op een schuiladres heeft ondergebracht.

ED-columnist Jos Kessels legt vanmorgen de vinger op de wonde: Staatssecretaris Klaas Dijkhoff mag dan de quiz De slimste mens hebben gewonnen, ‘maar als je zo slim bent, waarom dan niet de regels van het asielbeleid aanpassen en versoepelen? Waarom niet een wet aannemen zodat een gezin met kinderen na drie jaar niet meer uitgezet kan worden?’

Vandaag nog over onderhandelen, graag.

Met opgeheven hoofd

Het ziet er naar uit dat burgemeester Anton van Aert op 1 september 2018 met opgeheven hoofd Best zal verlaten, om weer volledig in zijn Boxtels huis te gaan wonen. Van Aert heeft genoeg in zijn mars, om niet al te lang op zijn wachtgeld te gaan teren. Ik weet niet of die wachtgeldregeling ook een bepaling heeft over ‘vrijwillig vertrek’, zo niet, doe er wat aan, wetgever.
De situatie die ophanden is verschilt voor honderd procent met die sinds het aantreden van Van Aert in 2012: meestentijds wonen in een Bests huurappartement, zonder inschrijving in het bevolkingsregister, en af en toe bij zijn kinderen in Boxtel.
De burgemeester maakte zijn komend aftreden donderdag bekend via een persbericht en een iets kortere versie daarvan aan de raad.
Nogal merkwaardig: tegelijkertijd verscheen op de website van de gemeente een aankondiging van een openbare raadsvergadering op 24 augustus, met als enig agendapunt Huisvesting burgemeester A. van Aert. Het document dat dan op tafel ligt, is het antwoord van de burgemeester op een aantal kritische vragen van de plaatsvervangend raadsvoorzitter, Paul Gondrie (CDA).
Deze uiteenzetting van ruim twee vel A4, geeft opheldering over de huisvesting van de burgemeester, in relatie tot de opvattingen van de gemeenteraad.

Van Aert vindt dat hij integer heeft gehandeld, waar het gaat om de interpretatie van artikel 71 van de Gemeentewet over de verplichting woonachtig te zijn in de gemeente waar hij zijn ambt uitoefent. De wet zwijgt namelijk over ingeschreven zijn in de Gemeentelijke Bevolkings Administatie (GBA).
De burgemeester meent – na raadpleging van bevoegde personen en instanties – volkomen te goedertrouw te hebben gehandeld. Hij toont ook aan – en dat geeft te denken over de politieke verhoudingen in Best – dat een essentieel deel van de raad, onder wie de voorzitter van de vertrouwenscommissie,  sinds de zomer van 2013 op de hoogte was van zijn woonsituatie. Genoemde voorzitter heeft hem toen gezegd: ‘Enkelen uiten de wens dat de burgemeester bij de GBA staat ingeschreven’. Later is er ook nog in het seniorenconvent (de fractievoorzitters) over gesproken. ‘Daar is mij alleen gevraagd om de wet te respecteren en dat heb ik naar mijn stellige overtuiging gedaan. Ik heb een en ander geïnterpreteerd als een stilzwijgende instemming, zij het misschien bij enkelen niet van harte. Ik verwijt mijzelf dat ik dit niet schriftelijk heb laten vastleggen,’ aldus burgemeester Van Aert.
Waar kan de komende raadsvergadering nog over gaan? Over de vraag, heeft burgemeester Van Aert al dan niet nog het vertrouwen van de gemeenteraad? Zo niet, dan ziet Best een op zich goed functionerende burgemeester nog eerder vertrekken dan gepland.

Fout of stout?

Een jonge vrachtautochauffeur in Oirschot, die een eigen transportonderneming heeft gestart en in Duitsland een unieke trailer met oplegger heeft gekocht, krijgt in Nederland de pin op de neus, omdat de oplegger 10 centimeter te lang is. Elders in Europa is dat geen enkel probleem, maar ook hier blijkt het weer eens aan harmonisatie van wetten te mankeren. Over zoiets kan ik me kwaad maken. Doe ik dat ook in het geval van  burgemeester Anton van Aert in Best, die sinds zijn benoeming in 2012 in strijd met de gemeentewet, weliswaar een appartement in zijn gemeente bewoont, maar zijn koophuis in het 10 km verderop gelegen Boxtel voor de fiscus als domicilie heeft aangehouden en niet in zijn ambtsgebied is ingeschreven?

De gemeenteraad van Best, die het ingezeten zijn van burgemeester Anton van Aert nadrukkelijk als voorwaarde heeft bedongen bij de voordracht in 2012, voelt zich bij de neus genomen en volgens het Eindhovens Dagblad staat daardoor een tweede ambtstermijn van Van Aert  op de tocht..

Fout of alleen maar stout? Afgaande op de tot dusver gevoerde discussie (Van Aert beroept zich op een staatsrechtgeleerde die een soepele toepassing van het desbetreffende wetsartikel voorstaat en op een niet met name genoemde belastinginspecteur) ben ik geneigd de burgemeester enige stoutichheid te verwijten. Toegegeven, het voor het lapje houden van de raad en de burgerij van Best is niet niks, maar daartegenover staat een meer dan onberispelijk functioneren. Het is dan ook niet voor niks dat de Bestse gemeenschap sterk verdeeld is over de vraag of Van Aert mag blijven of niet.

Ik denk dus dat de afloop, afgezien van juridische haarkloverij, zal worden bepaald door de wijze waarop de burgemeester uiteindelijk op het terechte verwijt aan zijn adres (het kiekeboe spelen) zal reageren.

Bij de gedachtenvorming over deze kwestie, lijkt het goed te bedenken, dat we in de 21e eeuw leven, in een tijd waarin tijd en plaats door de nieuwste communicatietechnieken nauwelijks meer een rol spelen. Van Aert is in Best aanwezig wanneer dat voor de hand ligt en onderscheidt zich door heel dicht bij de gewone burger te functioneren. In mijn ogen verdient hij een nieuwe kans, ook al was hij in sommiger ogen wellicht meer dan ‘een beetje stout’.

Met de tong in zijn voorwiel

Nog ‘n dag of drie te gaan, inclusief de champagnerit naar en door Parijs. Ben benieuwd naar de laatste vondsten van sportcolumnist Thijs Zonneveld (AD/r Nieuwsmedia). Sportpagina’s sla ik meestal over, ook de reguliere verslaggeving van de Tour want denk, terecht of niet,  al genoeg te weten. Maar de specifieke coloratuur van Zonneveld is niet om te versmaden. Een bloemlezing.

In de wallen onder z'n ogen kon je een buslading Japanse toeristen verstoppen.

Genoten  van iedere centimeter.

Met zijn tong in zijn voorwiel (geliefd, want herhaald).

Het peleton als een fles champagne.

Contador: zijn lichaam is versleten maar zijn ballen zijn nog steeds van staal.

Froom viel honderdmiljoenmiljard keer aan (ook geliefd).

Mollemalen.

Laurens ten Dam creëerde een kunstwerk van slijm in zijn baard.

Het was fantastisch, het was nondeju fan-tas-tisch.

De wind hapt in je wielen.

De ploegleider godverdegodvert in je oortje.

Het is als een emmer vol palingen die allemaal proberen boven te komen.

Je hartslag bonkt op standje pimpelpaars, het melkzuur komt uit je oren.

Zo’n columnist mag na een van die oersaaie vlakke etappes gerust de voor hem gereserveerde ruimte geheel vullen met zzzzzzzzzzzz.

Bavel

Tijdens de bevrijding van Breda eind oktober 1944 door de Eerste Poolse Pantserdivisie onder aanvoering van generaal Stanislaw Maczeck (iemand kwam onlangs op het onzalige idee, het naar hem genoemde museum een andere naam te geven – te zot voor woorden) heeft het dorp Bavel de klappen moeten opvangen. Breda kwam er praktisch ongeschonden uit te voorschijn (de verdienste van de latere ereburger Maczeck cs), maar in Bavel en omgeving brandden tientallen boerderijen af. plus het beroemde cafe/pension De Brouwers, gevestigd in een eeuwenoude hoeve. Een horecapand met de naam ‘Vanouds De Brouwers’ is het enige wat rest.

Ook het Klein Seminarie van het bisdom Breda ging er aan. Het mag overigens als symbool gelden voor de toen ontdekte waarde van oud papier, want via de actie Liefdewerk, onder leiding van de Ginnekense kapelaan C. Knipscheer, werd het herbouwd.

In een in 1985 door de Nieuw-Ginnekense heemkundekring Paulus van Daesdonck uitgegeven boek vol oral history (wat mooi dat men toen zóveel inwoners voor de bandrecorder hun verhaal over de jaren 1939-‘45 heeft kunnen laten doen – waardevol met het verstrijken der jaren, want de meesten zijn nu immers dood). las ik deze curieuze mededeling:

”Gauw allemaal de kelder in,” riep vader. Maar alles wat we aan eten hadden, lag in dat kleine keldertje, dus voor ons was er bijna geen plaats meer.

Ja, buitenuit. hadden ze het nog zo slecht niet wat het eten betreft. Hierbij herhaal ik de liefdevolle wijze waarop Pieta Koyen uit het nabije Molenschot in de oorlog ons wekelijks van de onontbeerlijke ‘bijvoeding’ heeft voorzien. Zie Dagboek van een moeder in oorlogstijd.

Terug naar Bavel. Dat is inmiddels een woondorp en wijk van Breda. In de nabijheid ligt de Bavelse Berg, gevormd door het vuilnis van de stad, maar als het goed is, binnen afzienbare tijd een ‘levendig’ recreatiegebied.

Destijds was pure landelijkheid karakterbepalend, zodat mijn vader, ‘n eind in de zeventig, placht te zeggen: ‘Als het nodig mocht worden, breng mij maar naar Bavel.’

Een ander licht op Wikipedia

Eerst even dit: ‘Een wiki is een verzameling hypertextdocumenten, inclusief de hiervoor benodigde software. Een wiki is een applicatie of computerprogramma, waarmee webdocumenten door meer redacteuren samen kunnen worden bewerkt. Bekende voorbeelden van wiki's zijn Wikipedia en Wikia. De term is afgeleid van het Hawaïaanse woord wiki, dat 'snel, vlug, beweeglijk' betekent.’ Dit is dus zo ongeveer het principe van de online-encyclopedie Wikipedia. Iedereen kan iets op Wikipedia zetten, waarna natuurlijk ‘moderatie’ (controle) volgt. Ik gebruik dit gratis medium bijna dagelijks, wat voor mij mede aanleiding was, onlangs een kleine donatie over te maken. Toch heb ik nu reden tot bedenkingen tegen de werkwijze van Wikipedia.

Die aanleiding is een boeiend artikel (opening van de krant) in het Eindhovens Dagblad (ED) van heden over een technicus bij DAF (Van Doorne’s Autofabriek) in de jaren ‘50-‘70. Deze man, ir. Hemmo Ludoph, was namelijk de uitvinder van de nog immer toegepaste metalen duwband, als vervanger voor de door Hub van Doorne bedachte rubberen Variiomatic. Alleen…de erkenning bleef uit. De duwband bleef in de hoofden van iedereen de vondst van Van Doorne himself. Tot vandaag.
UIteraard zat dat Ludoph niet lekker, maar hij was te bescheiden om wat dan ook te claimen. Zijn vinding was en bleef trouwens formeel eigendom van DAF. Daar moest iedereen op de ‘afdeling experimenten’ voor tekenen.

‘Mijn vader is weggepoetst,’ citeert het ED zoon Roeland Ludoph. En dan komt Wikipedia in beeld. In 2010 probeert Ludoph junior namelijk de scheef gegroeide waarheid aan te tonen via een artikel op Wikipedia. Nu zegt hij als terloops: ‘Het artikel werd niet geschikt geacht.’

Ik daag Wikipedia uit, deze zaak grondig uit te zoeken, eventueel op de beslissing aangaande het verhaal van junior terug te komen of desnoods terug te vallen op de prima journalistiek van het ED.

Burgemeestersbenoeming als regelrechte soap

De benoemingsprocedure van de burgemeester moet dringend op de schop. Dat weten we allang, maar betere illustratie dan de gang van zaken rond de ambtswisseling in Den Bosch is moeilijk denkbaar. Het is uitgelopen op een regelrechte soap, waarbij nogal wat mensen in verlegenheid zijn gebracht.

Op het cruciale moment is de voordracht van Jack Mikkers uit Veldhoven onder ‘aansturing’ van het Brabants Dagblad een dag vervroegd. Ook komen we via die krant te weten dat hij ‘tweede keus’ is, doordat de favoriete kandidaat, Jan Hamming uit Heusden, op het laatste moment voor Zaanstad koos. En zo eenvoudig switcht de politieke kleur van de burgemeester – sinds ‘s mensenheugenis KVP/CDA –  via de PvdA (Hamming) naar de VVD (Mikkers).  De vertrouwenscommissie uit de Bossche raad moet een vergiet zijn geweest.

De belangstelling voor de post Den Bosch was beschamend laag: 23 sollicitanten. Commissaris van de Koning Wim van de Donk zal niet direct amused zijn door de van hem geciteerde relativering ‘Het is Den Bosch maar.’ In de Brabantse stedenrij klinkt homerisch gelach.

Het staat allemaal zomaar in de krant. Ook de ‘sportiviteit’ van Rianne Donders, burgemeester van Roermond, die – in feite als kandidaat afgewezen – bereid is even ‘voor de vorm’ als tweede achter Mikkers op het lijstje te gaan staan. Tot overmaat van ramp ‘vergat’ een commissielid van de Bossche Volkspartij een belangrijke vergadering en ging met vakantie naar Gran Canaria.

Vindt voor de burgemeesters maar gauw eens ‘n democratisch en volledig openbaar protocol uit, want zo werkt het niet langer.

Steeds minder winkelcentrum

In de Belgische film Allez Eddy (2012) over het zoontje van een dorpsslager, dat stiekem meedoet aan een wielerwedstrijd ter gelegenheid van de opening van een supermarkt, zegt een klant tegen de in alle staten verkerende slager: ‘De wereld is aan het draaien en de mensen draaien mee.’
In Best begon het al jaren geleden, toen Willy de Groenteman werd weggepest door de Aldi. Navrant detail: een cassière van de super kwam in het voortraject bij de goedmoedige Willy iets wegen omdat haar weegschaal kapot was.

Elders in ons dorp is een winkelcentrum steeds minder winkelcentrum aan het worden, doordat de Plus geleidelijk aan zowat 75% van de oppervlakte in gebruik heeft genomen. Tot de laatsten der Mohikanen behoren nu een slijter, een kapper en een cafetaria. De rest is ketenwerk. Twee bloemisten legden achtereenvolgens het loodje ten opzichte van de goedkope boeketten in de emmers van de supermarkt aan de overkant. De laatste bloemenman oefent nu zijn stiel uit in de verwante super aan de andere kant van het  dorp. Precies Allez Eddy, waarin de slager eieren voor zijn geld kiest via samenwerking met wat heet de Magique. (Voor wie het weten wil: het zoontje wordt opgeleid tot profwielrenner.)

Het verhaal is, voor zover het Best betreft, nog niet helemaal uit. De uitbater van de goed lopende, redelijk zelfstandige Readshop is nu bedrijfsleider in het servicecenter van de super, waarin ook, behalve voor onder meer de bloemen, een hoekje voor lectuur is ingericht. Kleine troost: Dick (63) is gecertificeerd, zodat je nog steeds een boek bij hem kunt bestellen.  Hij zegt: ‘Wat moest ik anders? Ik had nog wel enkele jaren door kunnen gaan, maar daarna zou ik mijn winkel niet verkocht krijgen.’

De slijter? ‘Moeilijk, moeilijk,’ zegt hij. ‘Alles, behalve het gedistilleerd, is aan de overkant ook te koop. Maar we zijn allemaal schuldig. Als ik een flesje shampoo nodig heb, ga ik niet naar de drogist maar steek over naar de super.’ Toevoeging mijnerzijds: 7 dagen per week open hè? En druk. druk, ook op zondag.

Ja, de wereld  is aan het draaien en de mensen draaien mee. Of het een doorgedraaide wereld is, mag iedereen voor zichzelf uitmaken.

(Gesproken column Omroep Best, 12.07.17, 18:10 uur)

En Bredero sprak…

De spoorbrug over het Hollands Diep (Moerdijkbrug) gaat vanaf 25 juli achttien dagen op slot: een kilometer rails moet worden vervangen. Gelukkig is er nog de autobrug. Dat was in 1945, na de bevrijding van ook het noorden, wel anders.

Toen lagen beide bruggen half in het water. Wie daarvoor verantwoordelijk was, weet ik niet – het zullen wel weer de Duitsers zijn geweest, die de opmars van de geallieerden vanuit Brabant wilden verhinderen.

In de etalage van boekhandel Corona in de straat waar ik toen woonde, waren twee afbeeldingen te zien, die mij buitengewoon intrigeerden. Een gekleurde tekening van een broodmagere Nederlander met een vlaggetje op z’n hoed, die tegen een welgedane Engelse soldaat zegt: ‘Met het eten ging het wel, maar oh boy, die moffen.’ En daarnaast een ‘Delfts blauw’ tegeltje met de vernielde Moerdijkbrug plus de spreuk ‘Bredero sprak, het kan verkeren, zo moeten wij weer varen leren.’

Kort na de oorlog mocht ik met mijn moeder mee naar Rotterdam. Met de bellenbus (een vrachtauto met een bel bovenop de cabine) tot Lage Zwaluwe en daar wachten in het originele veerhuis. Zo een als Hier zet men koffie en over. Ik herinner mij ‘n gezellige boel.

Vele jaren later interviewde ik de bekende natuurkundige Hendrik Casimir, toen al met pensioen als directeur van Philips’ NatLab. Ook daar kwam de oorlog ter sprake. Casimir vertelde over een volle wachtkamer van Utrecht CS, waar tot ieders verrassing snert werd uitgedeeld. Doelend op de solidariteit en het gevoel voor (galgen)humor van het geknechte Nederlandse volk, zei hij: ‘Eigenlijk was het niet eens zo’n ongezellige tijd.’

Ja, als je terugkijkt…