Ruzie om niks

Onder de coalitiepartijen is ruzie ontstaan over het melden van de nieuwste standpunten aangaande Lelystad Airport. Heerlijk, hoe meer ruzie in die hoek, hoe liever, waarover het ook gaat.  In dit geval om niks dus.

Dat krijg je, als kabinetsbeleid of landelijke politiek synchroon loopt met naderende gemeenteraadsverkiezingen. Dan moet er door partijen gescoord worden, heeft CDA-kamerlid Mustafa Amhaouch zich gerealiseerd, dus tetterde hij (kwalificatie van onbekende bron) voortijdig over het uitstel van de opening van het vliegveld, die door noord-oost Nederland met angst en beven tegemoet wordt gezien. Minister Cora van Nieuwenhuizen kon alleen maar mosterd na de maaltijd bereiden.

Het is een uitstel van executie, want denk maar niet dat het kabinet en de luchtvaartlobby (Schiphol, KLM) zich in de komende jaren opeens gaan realiseren dat Nederland te klein is voor de tomeloze groei van het luchtverkeer, die aan basis van de ontwikkeling van regionale luchthavens (inclusief Eindhoven Airport) ligt.

De ‘onderliggende’ gemeenten en hun bewoners kunnen de borst nat maken voor een oorlog à la de Groningers met hun aardbevingen.

Algemene Nederlandse Wielrijders Bond

De ANWB, al meer dan 75 jaar Kampioen van de autolobby, lijkt teruggekeerd tot haar corebusiness: Algemene Nederlandse Wielrijders Bond. In een interview in het AD en consorten doet directeur Frits van Bruggen, in het kader van de naderende verkieziingen, een oproep tot de gemeenten, te gaan zorgen voor veiliger fietspaden. Ook zouden er meer 30-kilometerzones moeten komen.

De actie is gebaseerd op een onderzoek onder 22.000 ANWB-leden (automobilisten, die wellicht ook wel eens fietsen?) waaruit blijkt dat  ‘fietsers in de grote steden zich het onveiligst voelen’. Amsterdam, hoe kan het anders, voorop.

Onder de relevante vragen aan het adres van Van Bruggen, mis ik er minstens één: roept de gemiddelde fietser de onveiligheid niet over zich af? Het lijkt nauwelijks nodig, deze vraag nader toe te lichten, maar ik herinner toch maar aan enkele veelvuldig geuite klachten over het gedrag van fietsers, de rennersclubjes en de electrificatie buiten beschouwing latend. De wild-west-praktijk in, ja, vooral Amsterdam, het rijden door rood en zonder rood (achterlicht), het over de volle breedte in beslag nemen van fietspaden door scholieren, die trouwens al kwebbelend en chattend eerder denken aan hun ‘rechten’ (op rotondes bv) dan aan hun plicht tot uitkijken en anticiperen.

Ja mensen, het gaat als zo vaak om de nuance. Natuurlijk wil ik ‘de strijd’ van Van Bruggen niet diskwalificeren, al heb ik ook mijn bedenkingen tegen zijn idee, het aantal 30-kilometerzones uit te breiden, omdat algemeen bekend is dat ze niet werken c.q. in de praktijk te handhaven. Verkeersveiligheid zit voor driekwart tussen de oren.

Campina = Kempen

Grappige passage in een Volkskrant-artikel:
‘Tien jaar geleden raakte de noordelijke provincie Friesland Foods kwijt dat als zuivelcoöperatie terugging tot 1879. Overgenomen door Campina, Amersfoort. Vijf jaar geleden ging de regionale Friesland Bank verloren, na honderd jaar. Opgeslokt door Rabo, Utrecht. En nu is De Friesland Zorg aan de beurt. Ontmanteld door Achmea, Zeist.’

Hadden die Friezen de Coöperatieve Condensfabriek Friesland (jazeker met het merk Friese Vlag, dat trouwens wijselijk is behouden) maar niet moeten omdopen in Friesland Foods, dat even terzijde.

De Amsterdamse krant wringt zich in nogal wat bochten om het waar te maken dat het weer gaat om een gevecht tussen Friezen en Hollanders, à la Slag bij Warns (1345, jaarlijks herdacht). Maar Utrecht (‘t Sticht) waar de gefuseerde Raiffeisen- en Boerenleenbanken als Rabobank zijn gevestigd, is geen Holland en de Campina ‘te Amersfoort’ is in Eindhoven ontstaan uit een fusie van coöperatieve zuivelfabriekjes in De Kempen.

Voor de volledigheid: de naam van deze streek wordt wel verklaard uit berichten die daar gestationeerde Romeinen zouden zijn begonnen met de vermelding ‘Campina’, wat ‘te velde’ betekent. Er is trouwens ook een natuurgebied bij Boxtel, een eind buiten De Kempen, dat Kampinase Heide heet.

Achtergrondmuziek

Floris Kortie droeg zondagavond, tijdens Podiium Witteman, een tv-programma dat met succes klassieke muziiek dichter bij de mensen probeert te brengen, een gedekt dinertafeltje aan ter ‘illustratie’ van zijn onderwerp: achtergrondmuziek in restaurants. Gewenst, ongewenst, of zelfs gehaat. Er zijn mensen, als presentator Paul Witteman, die een weigering om dit soort deuntjes wat zachter te zetten, honoreren met hun vertrek.

Margriet Vroomans, presentator van Radio 4, twitterde vanmorgen bij wijze van grap dat zij Podium Witteman op de achtergrond pleegt te houden als zij aan de maaltijd zit. Oud-kamervoorzitter Frans Weisglas – immer op Twitter aanwezig – vond dit in elk geval leuk.

Maar nu even serieus: wij zorgen altijd de maaltijd achter de kiezen te hebben teneinde tijdig klaar te zitten voor Podium Witteman. Concentratie was deze keer meer dan ooit gewenst, al was het alleen al voor Robbert Dijkgraaf, die het, ook als het over muziek gaat, zo mooi kan zeggen. Het Estlands Kamerkoor met een schitterend stuk van landgenoot Arvo Pärt was trouwens ook niets voor tussen de soep en de aardappelen. Zomin als de uit het hoofd gespeelde variaties op een werk van Bach door huisorkest Fuse.

Achtergrondmuziek? We waren eens te gast in een auberge in de Ardennen, gedreven door twee gezusters die, zoals het cliché wil, de sterren van de hemel kookten. Geen muziek. Toen we, enkele jaren later, dat weekeinde wilden herhalen, bleek het etablissement overgenomen door een Hollander, die ons handenwrijvend tegemoet trad en die dan ook de prijzen aanzienlijk had verhoogd. Maar erger nog was het feit dat hij meende ons van de morgen tot de avond te moeten trakteren op de tamelijk luid afgestelde weergave  van symfonieën à la Tchaikovsky. Niks ten nadele van, maar…

We draaien graag klassieken, met de laatste tijd een zekere voorkeur voor oratoria of koormuziek van onder anderen Haydn, Handel en diens voorganger Purcell. Maar niet onder het eten.

Het proces van de vorige eeuw

De weekendbijlage van het AD plus regionale kranten, waaronder het Eindhovens Dagblad had als coverstory een interview met Jan Hein Kuijpers, zowat tien jaar de advocaat van Willem Holleeder. ‘Door hem is alles sneller gegaan', bevestigt de inmiddels Nederlands bekendste strafpleiter. Dat kun je wel zeggen. Destijds,  toen hij de verdediging van H. overnam van Abraham Moskowitz, werd hij door de Volkskrant beschreven als een ‘jongen met losse veters’. Nu poseert Kuijpers, sigaret in de hand, in peperdure trendy kleren en rijdt hij in een zwarte Porsche Cayenne (soms wel 180 op de A2, wat hem op een voorwaardelijke rijontzegging is komen te staan).
Het proces van de eeuw, heet de zaak Holleeder, die deze week voortgang vindt. Elke eeuw kan er maar één hebben, denk ik dan. Zo staat me die van de vorige eeuw nog duidelijk voor de geest: de Berkelse arts O. (John Opdam), die achtereenvolgens zijn vrouw en een medegevangene, Adriaan Lodder, in de strafgevangenis te Leeuwarden met cyaankali om het leven bracht. En deswege tot tweemaal toe levenslang kreeg opgelegd. Een in één woord fantastische geschiedenis maar echt gebeurd. Holleeders turbulente criminele gedragingen vallen daarbij in de schaduw.

‘Niet doen, niet doen!’ riep de advocaat

De bron van het kwaad, waarvan niet alleen de toenmalige media smulden, was (jaren vijftig!) het feit dat O. het met de dienstmeid deed op de vloer van zijn praktijk in Berkel-Rodenrijs en niet alleen daar. Wikipedia houdt het sober op ‘een affaire’, maar er is een kleine bibliotheek volgeschreven over de dubbele strafzaak. Peter R. de Vries, toen verslaggever van Panorama schreef zich tot BN-er avant la lettre en geniet daar nog steeds van. Wat je van de verhalen op internet voor waar opvat, zoek je zelf maar uit. Sommige mededelingen kan ik als ex-verslaggever van een Friese krant, controleren en die blijken dan niet te kloppen.
Zo weet ik zeker dat journalisten, belast met de taak, de affaire O. te volgen, elkaar niet plachten te ontmoeten in het ‘nabij het Leeuwarder gerechtshof gelegen café De Klanderij,’ maar in het toenmalige  Hotel De Kroon aan de Stationsweg. Ik zie nog de landbouwjournalist van de Leeuwarder Courant met de bijnaam Geitenkop, die aan een ander tafeltje zijn informatie van De Veemarkt (zo heette zijn zaterdagse rubriek) verwerkte, de oren spitsen toen het merkwaardige gedrag van O’s eerste raadsman, mr. Huygens, werd besproken. De advocaat was op de trappen van het gerechtsgebouw gesignaleerd met…een vrouw en toen de fotografen hun camera richtten, had hij geroepen: ‘Niet doen, niet doen!’
Kort daarna werd Huygens vervangen door een Friese advocaat. Dat is dan wel weer waar.

Ieder z’n watersnood

Ja, ieder z’n watersnood. Met de herinnering aan 1953 en z’n meer dan 1800 doden,klinkt dat enigszins pedant. Ik weet ‘t. Die zaterdagavond bezochten wij als  voortrekkers (oudere padvinders voor onwetenden) onze vriend Jan Goderie, die pas getrouwd was en in een oud huisje in de buurt van de Teteringsedijk in Breda woonden. We woeien langs de singels naar huis. Want het waaide, gatsamme wat waaide het.
Toch duurde het ‘s zondags vrij lang, voordat de omvang van de ramp via de radio tot ons doordrong. Nog dezelfde avond zaten we op elkaar gepakt in een legertruck, om tussen Steenbergen en het Volkerak dienstplichtigen in de bundels van lichtaggregaten te gaan helpen met het vullen van zandzakken.
In de dagen erna – het lyceum was dicht – zat  ik ter assistentie op de redactie van Dagblad De Stem. Het was de aanloop naar mijn aanstelling aldaar tot leerling journalist. Ik meende voor dat vak geboren te zijn en dat is, zeg ik achteraf, volkomen bewaarheid.
Ik had dat niet van een vreemde. Mijn vader was schrijver, journalist en voordrachtkunstenaar. Toen het Nationaal Rampenfonds in het leven was geroepen, werd hij geconfronteerd met een totaal ander probleem: de noden van de r.-k. missie in het Amazonegebied.
Als de missionarissen in die tijd verlof werd vergund, gebruikten ze hun ‘vakantie’ in het vaderland om geld in te zamelen voor hun werk. Zo ook pater Louis Soontiëns CSSP (van de Heilige Geest), wiens bedelactie door dat Rampenfonds natuurlijk weinig kans zou hebben, ware het niet dat mijn vader besloot, in voornoemde krant, waarvan hij een mensenleven medewerker is geweest, een Amazonefondsje te beginnen. Het werd een succes, zonder dat het ‘t Nationaal Rampenfonds – niet beter te weten – enige schade berokkende.

Twitter is geen riool

Sylvain Ephimenco is een door mij gewaardeerde Trouwcolumnist, maar vandaag rijdt hij toch wel een scheve schaats.

In een stuk over sociale media, waarin hij Facebook slechts even aanstipt als bij jongeren uit de gratie, beschrijft hij Twitter als een vunzig riool, zonder het medium echt te kennen.
Dat gaat dus zo: ‘Het proletarische plebs kan daar de elite ontmoeten, deze remloos schofferen en verscheuren tot er alleen lappen rood vlees overblijven. Bovendien kunnen in de twitter-arena de kromme zinnen van het rapaille door duizenden soortgenoten worden gelezen. Een druk op de zendknop en je achterstand op Multatuli en Mulisch is bijna ingelopen!’
En: ‘Soms bereikt me via rapporterende vrienden het vuil dat uit Twittervingers op die dag is ontsnapt. Maar ik hoef dit niet te weten. Ik heb er bewust voor gekozen nooit een letter of komma in deze kweekbouillon vol bacteriën te dompelen.’ Tot zover Ephimenco.

Ik heb het al vaak gezegd: Twitter ben je zelf. Jij maakt uit wie je volgt. Blijkt zo’n figuur van het soort miezerigheid, die S.E. beschrijft dan schrap je hem/haar gewoon uit je lijst (ontvolgen). Er zijn nog andere mogelijkheden om je account ‘schoon’ te houden: blokkeren (wat ik, eerlijk waar, nog nooit heb hoeven te doen) en jou mishagende reclame negeren.

Een greep uit mijn lijst: vooraanstaande kranten, blogs en websites, gerespecteerde journalisten, politici, wetenschappers en kunstenaars, sommige overheidsinstanties, publieke organen en verenigingen. Alles afgestemd op mijn interessesfeer.

k heb wat dat betreft wel wat tips voor de Franse Nederlander Sylvain: Secrets d’Histoire (inclusief YouTubekanaal) over de rijke geschiedenis van zijn vaderland, liefhebbers van de Franse impressionisten, die dagelijks repro’s laten zien, een Britse professor, die zich toelegt op de ‘historische figuur of dito gebeurtenis van de dag’.

Kortom ik heb aanleiding noch behoefte, Sylvains aanbeveling te volgen, mijn account te sluiten en te gaan wandelen. Wandelen doe ik trouwens al, elke morgen een half uur, recht uit m’n bed.

Burgemeesters voldoende gescreend?

Worden burgemeesters voor hun benoeming voldoende gescreend? Die vraag lijkt best relevant, ook al in de aanloop tot de gemeenteraadsverkiezingen, waarbij het gedragspatroon van raadskandidaten meer dan ooit aandacht krijgt. Maar de directe aanleiding tot de vraag is natuurlijk het alcoholprobleem van burgemeester Stefan Huisman in Oosterhout, dat kennelijk in het licht van de mondiale MeToo-hysterie opeens in een schril daglicht is komen te staan.

Veel is nog onduidelijk over het incident en vergelijkbare toestanden rond de burgemeester  in Oosterhout, wat op zich niet verwonderlijk is als je ziet hoe de omgeving van een burgemeester in de kramp schiet zodra zoiets in de openbaarheid komt.

Volgens een krantenbericht, dat zondag op Twitter was te lezen, heeft het probleem  Baco Huisman (bijnaam, afgeleid van een mixdrankje) in zijn vorige standplaats Hilvarenbeek al parten gespeeld, inclusief seksuele ontsporingen. Maar ja, toen speelde MeToo nog niet. Het bleef zodoende bij plaatselijke roddel.

Het doet me denken aan een geval in de Kempen, waar het feit dat een burgemeestersvrouw aan kleptomanie leed (ik heb dit uit de eerste hand) ooit geen beletsel vormde voor een fikse promotie van haar echtgenoot naar een veel grotere gemeente.

De man die zelf de quiz is

‘Kees Driehuis is zo ongeveer Per seconde wijzer’ zou een mediajournalist van de quizmaster hebben gezegd. Ik wil dat nog wel even aandikken: Driehuis (66) is al 29 jaar dat ‘spelletje’ van (BNN)Vara. De leeftijd doet het al vrezen: Kees gaat met pensioen.

Er zijn nauwelijks quizzen die wij volgen, maar PSW is er daar een van. Nog minder presentatoren beschikken over de eigenschappen, die je – twee episodes per jaar – naar zijn verschijning doen uitkijken. Kees Driehuis is een man die vooral zichzelf is, die zijn status van BN-er, zo hij die al heeft, zichtbaar koud laat. Die de deelnemers aan zijn spel in hun waarde laat, hartelijk met hun ups and downs meeleeft, hen stimuleert met zijn guitige blik achter de sterke brillenglazen, kortom een tv-persoonlijkheid van klasse.

Wat ‘Per Seconde Wijzer’ zelf betreft: laat de twee-eenheid toch maar betrekkelijk zijn en moge het de omroep lukken, een waardige opvolger zonder kapsones te vinden.

Provincie Noord-Brabant blust plaatselijk brandje

Groot nieuws. Waarmee het Eindhovens Dagblad dan ook de krant opent: ‘Provincie pakt door: Nuenen bij Eindhoven.’ Ik citeer gemakshalve maar even wat van de inleiding: de provincie Noord-Brabant maakt binnen enkele jaren een einde aan Nuenen als zelfstandige gemeente, (…) Ze gaat daarbij lijnrecht in tegen het standpunt van de Nuenense gemeenteraad, die zich in november nog uitsprak dat het zeker niet met Eindhoven wil fuseren.’

Van de gemeente Son en Breugel, dat tot dusver als alternatief gold voor een fusie van Nuenen met Eindhoven, wordt verwacht dat zij zich opnieuw beraadt. Ze koos eerder voor blijvende zelfstandigheid, ondanks de waarschuwing van haar burgemeester dat dwang van bovenaf op de loer ligt.

Lekken is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering. De provincie is daar kennelijk nog niet achter, want de drie betrokken burgemeesters zijn  (waarom eigenlijk?) vertrouwelijk geïnformeerd over de nieuwe voornemens van Gedeputeerde Staten. Jammer, want niemand, behalve een enkel raadslid, voelde zich vrij op het nieuws te reageren. Zo wel de opinieleider van het ED: ‘Lost de provincie slechts het probleem 'Nuenen' op of is het een stap op weg naar een grootscheepse herindeling van Zuidoost-Brabant?’

Precies. Toen ik onlangs een stukje schreef over het gehaspel van de gemeente Nuenen (Nuenen dwers) was ik – mea culpa – even de gedegen beschouwing vergeten die de doorgewinterde oud-bestuurder Jan van Beerendonk eerder aan het regionale herindelingsvraagstuk had gewijd: Voordeel van het grote, charme van het kleine. Van Beerendonk’s opvatting komt hierop neer: Vorm één grote gemeente, bestaande uit een aantal deelgemeenten. Niet  als verlengstuk van het centrale gemeentebestuur, maar redelijk autonome gemeenten die zorgen voor de eigen dorpscultuur en de lokale identiteit met een eigen budget. De centrale gemeente Eindhoven krijgt als taken de bovenlokale zaken als economische en ruimtelijke ontwikkeling en vooral ook coördinerende taken op het gebied van gespecialiseerde zorg en welzijn en andere beleidsterreinen waar nu de individuele gemeenten te klein voor blijken te zijn.

Conclusie: de provincie Noord-Brabant is druk doende met het blussen van een plaatselijk brandje, terwijl het vuur ondergronds voortwoekert.

Klapsigaar

Een Brabantse grootbrouwer heeft een carnavalsvierder ingehuurd om via een handtekeningenactie gedaan te krijgen, dat carnaval tot nationaal feest zal worden verheven. De man presenteert zich martiaal als de Argentijns/Cubaanse revolutionair Che Guevara – niet bepaald een carnavaleske figuur, als je het mij vraagt.  Een kolossale havana zou helpen, of nog liever ‘n klapsigaar.

De regionale pers, die tussen de natte sneeuwbuien en oprukkende wolven zonder schaapskleren door ook maar weinig meer heeft dan Blauwe Maandag, vervolgt de reeks verhalen over deze carnavalsmissionaris met de triomfantelijke mededeling dat het aantal petitionairs zo ongeveer de 100.000 heeft bereikt, met andere woorden de Haagse politiek zal er niet omheen kunnen. En de brouwer maar brouwen.

Reacties los maken via Facebook is tegenwoordig een fluitje van niks, zeker als er niet nagedacht hoeft te worden. Tik-tik-enter en klaar. Zo kan een grap bloedserieus worden of, beter gezegd, lijken.

Zo gemakkelijk gaat dat natuurlijk niet.

Nationale feestdagen zijn in dit land precies wat de woorden zeggen: feesten, die door het hele volk worden gedragen. En daarover wordt de laatste jaren flink gekissebist. Immers, is het wel eerlijk, aan Pinksteren, waarvan bijna niemand meer weet wat het betekent, een vrije maandag te wijden en de islamitische broeders in de steek te laten met hun Suikerfeest? En dan is er ook nog de Bevrijdingsdag, die tot veler ergernis maar eens in de vijf jaar geldig is. Bestaat trouwens het begrip ‘algemeen christelijke feestdagen’ nog? Ja zeker, zie Goede Vrijdag, al is dat tegenwoordig vooral een dag om in de file te gaan staan naar de vakantiebestemming.

Zou ik bijna de voorjaarsvakantie, op z’n Hollands krokus-, vergeten, die door de scholen in Brabant wordt ingezet met ja, precies, carnaval.

Ik heb, kortom, volop redenen om een lange feestneus te trekken naar de brouwer en z’n fop-Che. En, nee, ik begin geen tegen-enquête, al helemaal niet op Facebook. Nergens voor nodig.

(Gesproken column Omroep Best, 17.01.18, 18:10 uur.)

Wildplasser kan z’n gang gaan, als-ie maar man is

Dat weten we dus ook weer. In Amsterdam kan de wildplasser voortaan z’n gang gaan, als-ie maar man is. Het is levensgevaarlijk als je met je zatte kop in een gracht gaat staan plassen. Je bloed is dunner door de alcohol en dat heeft negatieve invloed op je hersens. Je kunt natuurlijk ook gewoon je evenwicht verliezen. Heel wat wildplassers zouden daardoor het leven hebben gelaten. God straft onmiddellijk.

Maar daar gaat Amsterdam dus iets aan doen: de kades zullen zodanig worden aangepast dat het risico van fataal wankelen en verdrinking sterk wordt gereduceerd. Kom lekker zuipen in Amsterdam, daar verzuip je niet. Wildplassen wordt hier – althans in deze zin – niet bestraft. En anders zijn er wel de krullen en andere pisbakken. Voor mannen.

Hiermee wordt de vrouwen wel het bloed onder de nagels uitgehaald. Hoor ik daar het tandengeknars van Geerte Penning, die in 2015, in hoge nood verkerend een plasje deed in een hoekje van het Leidseplein en werd beboet? Hetgeen door de rechter werd ondersteund.

Weet je waar het op lijkt? Op dat idiote idee van de gemeente Wijk bij Duurstede: jongeren belonen als ze geen schade met vuurwerk aanrichten.

Nuenen dwers

Er bestaat een vergeten gezegde over de mentaliteit van de inwoners van Nuenen: Nuenen dwers. Tegendraads dus. Een spoor van deze recalcitrantie trof ik deze week aan in een openingskop van het Eindhovens Dagblad. '’Opgelegde fusie werkt averechts.’ Lezers van deze krant weten onmiddellijk waar dit op slaat: een herindeling van gemeenten in Zuid-Oost Brabant, waarbij de gemeente Nuenen, Gerwen en Nederwetten bij Eindhoven wordt gevoegd dan wel samengaat met de eveneens aangrenzende gemeente Son en Breugel. Nuenen ligt in alle opzichten dwers.

Nuenen c.a. is allang niet meer het landelijke dorpentrio van Vincent van Gogh, maar sinds bijkans een halve eeuw een riante woongemeente vol nieuwkomers binnen de agglomeratie Eindhoven, aan wie de klassieke dwarsheid vreemd is. Er zijn onder die inwoners onlangs enquêtes gehouden over een eventuele fusie met buurgemeenten. Van één van die onderzoeken, begin december ingesteld in opdracht van de provincie Noord-Brabant, is bij mijn weten de uitslag nog niet bekend; de andere, uitgevoerd door het ED, wijst – hoewel volgens erkenning van de krant niet representatief – op een voorkeur voor een samengaan met Eindhoven. Wat een wonder, Nuenen is de laatste jaren allesbehalve een toonbeeld van bestuurskracht. De provincie vindt dat ook en heeft dan ook wat de gemeentelijke herindeling betreft, de regie in handen genomen.

Luisteren naar de burger is in de doorsnee gemeente  niet de sterkste kant van bestuurders en raadsleden. Wel woorden (verkiezingsprogramma’s), maar geen daden. Los daarvan, waarschuwingen onder meer van de burgemeester van Son en Breugel, dat weigering om de zelfstandigheid van de gemeente ter discussie te stellen, zal leiden tot dwang van bovenaf, worden zonder gedegen argumenten in de wind geslagen. Terzijde: Best miste op het cruciale moment van de gedachtenvorming (op uitnodiging van de provincie) over dit onderwerp de inspiratie van een burgemeester.

Nuenen heeft er nu het volgende op gevonden. Hij heeft opeens weer voldoende bestuurskracht. Ik citeer maar weer eens het ED (11.01.18): ‘Het Nuense college van B en W concludeert op basis van nieuw onderzoek dat het argument om de gemeente op korte termijn op te heffen, is verdwenen. Een gedwongen fusie van de gemeente kan zelfs averechts uitpakken voor de bestuurskracht in de regio.’

Averechts. Ik vind op encyclo.nl maar liefst zes definities van dit woord, waaronder verkeerd; links; lomp; de averechtsche zijde, de keerzijde, ommezijde. Wat bedoelt Nuenen nou eigenlijk? Wil die gemeente alleen maar dwers zijn? Of is haar toelichting dat de gemeentelijke herindeling ‘de hele regio aangaat’, afdoende? Nuenen gaat zo ver, dat hij die regio oproept nog eens naar ‘de bestuurskracht van alle gemeenten te kijken.’

Terug naar af? Een herhaling van de qua uitslag  uiterst voorspelbare discussie per gemeenteraad, zoals die afgelopen zomer is gevoerd? Ik denk dat Nuenen dat wel kan vergeten. Zelfs al zou zo’n hernieuwd debat opleveren, wat die gemeente denkt (de wens is de vader van de gedachte) dan nog: het gaat in deze turbulente tijd om veel meer dan om individuele bestuurskracht.

Rokertje? Ja gezellig!

Gek dat ik bij roken nog altijd denk aan ‘gezelligheid’. Laat ik het maar meteen bekennen: ja ik rook. Drie sigaren (senoritas) van een goed merk per dag. Buiten, op het terras. Inhaleren doe je niet bij sigaren. Wees gerust, ik ga niet doorfilosoferen over de versleten slogan ‘een tevreden roker is geen onruststoker’. Ook niet over Van Rossum’s Troost; het pakje tabak waarop je een zeventiende-eeuwer een man in een schandblok een aarden (goudse?) pijp ziet toesteken.

Noch heb ik me ooit laten inspireren door stoere cowboys om een bepaald merk sigaretten te gaan roken. Maar de herinneringen aan ‘gezellie’ en de anekdotes daaromheen, blijven me bij. Als tegengif voor het fanatisme, waarmee het roken naar de krochten van de hel wordt verwezen.

Ooit was het doodnormaal, als je een afspraak met een tot dan onbekende had in een of ander etablissement, elkaar ‘n pakje sigaretten, met eentje er alvast half uitgetrokken, voor te houden. Het ijs was dan gebroken. Het bekertje uitnodigend op het salontafeltje (jaja, muffig en kneuterig) of het wijnglas met rookwaar op het blad van de ober bij recepties.

Plaatsvervangende schaamte bekroop ons, als dan een wat oudere collega zijn brandende bolknak achter zijn rug verborg en de ober vrolijk toeknikte: ‘Ha een sigaar, dank u!’ Maar het was wel grinniken.

Het hierbij geplaatste plaatje met Paul Newman plus sigaar tussen de ‘grijnzende’ tanden hoort bij een YouTube-kanaal met deunen van Scott Joplin. Gezellig toch? Geen vies woord hoor. 

De knipperbol hoeft niet, maar…

Wel eens gehoord van de knipperbol? Dat is een zwart-witte paal met, jawel, een knipperend verlichte bol die het autoverkeer ten overvloede moet waarschuwen bij de nadering van een voetgangersoversteekplaats, minder officieel zebrapad genoemd. In het midden van de vorige eeuw is met die knipperbol in ons land geëxperimenteerd, maar uiteindelijk heeft ze geen voet aan de grond gekregen. Zo wel in Engeland. Ze hebben daar wel meer voetgangers beschermende verkeerstekens, zoals het waarschuwingsbord waarop twee oude mensjes, meestal geplaatst in de buurt van bejaardenhuizen en zo: elderly people.

In Best lijkt de gemeente niet zoveel op te hebben met de zwakke verkeersdeelnemer. Ik schrijf lijkt, want er mag dan sinds 2014 regelmatig discussie zijn over het verwijderen van zebrapaden in het dorp, men gaat daarbij niet over een nacht ijs. Tevoren worden wel degelijk instanties als de politie en Veilig Verkeer Nederland ingeschakeld om de ‘wenselijkheid en de veiligheid’ van bestaande oversteekplaatsen, in relatie tot het autoverkeer ter plaatse te toetsen. Zoals onlangs bij de uitmonding van de Prinses Margrietlaan op de ontsluitingsweg Heivelden Zuid, tegenover onder meer het Heikantpad – een fietspad dat langs basisscholen en het winkelcentrum Heivelden loopt. Op grond van de bevindingen van die advies-instanties is het daar liggende zebrapad over Heivelden Zuid verwijderd.

Via CDA-raadslid Paul Gondrie kreeg ik de volgende informatie over het ‘voortraject’:
‘De verkeersadviseur van de politie heeft naar de situatie gekeken en kwam tot het volgende slotsom: Het uitzicht van het verkeer dat vanaf de Ringweg de oversteek en de zebra nadert wordt beperkt door in de weg gelegen bocht in combinatie met de langs de weg staande plattegrond, bomen en bosschages. Vanaf de Margrietlaan is het zicht voor de overstekende fietsers en voetgangers eveneens beperkt. Overstekende fietsers moeten  voorrang verlenen aan het verkeer dat over Heivelden-Zuid de kruising nadert. Datzelfde verkeer moet echter voetgangers en bestuurders van een gehandicaptenvoertuig voor laten gaan. Dit geldt ook voor voetgangers die te voet een fiets aan de hand meenemen.’

Uit de aanvullende informatie blijkt, dat er niet ‘over ons, zonder ons’ is beslist, zoals ik aanvankelijk dacht: er is formeel een ‘verkeersbesluit’ genomen, waarop belanghebbenden tevoren gedurende zes weken konden reageren. Niemand deed dat. Vraag: heeft de aankondiging soms op de overheidspagina Best Informatief in het weekblad Groeiend Best gestaan? Jammer dan, want die pagina is door opoffering van de leesbaarheid aan het design (een heel dun lettertje op een witte achtergrond) een uitnodiging om snel door te bladeren.

Hoe het zij, ik vind de redenering waarop het verwijderen van het zebrapad van Heivelden Zuid is gebaseerd, weinig overtuigend. Ze gaat teveel uit van de zichtbaarheid voor de automobilist. Die is echt wel beter te waarschuwen en anders kiest men maar voor een oplossing als even verderop op Heivelden Zuid, ter hoogte van de scholen: een totaal beschermde oversteekplaats voor voetgangers èn fietsers. Verkeersremmend? Des te beter.

Ik ben me ervan bewust dat het hier beschreven voetgangersprobleem bij lange na niet zo ernstig is als dat op de gereconstrueerde Hoofdstraat/Nazarethstraat in het centrum van Best. De vele bejaarden die daar in de directe omgeving wonen, moeten zich daar regelmatig het vege lijf zien te redden; de maximum snelheid is daar 30 km. Jaja.

Naar aanleiding van het opheffen van de zebra’s in de verkeersader Willem  de Zwijgerweg in 2014 verscheen een oekase op de website van de plaatselijke politieke partij Best Open. Die partij ging vervolgens mee regeren en de discussie liep dood.

Code rood en zo

Over de sneeuw wilde ik het eigenlijk niet hebben. Daar heeft immers iedereen deze week al z’n zegje over gedaan. De euforie over het fenomeen is iets typisch van deze tijd. Het komt natuurlijk ook door de kleurencodes die nu door het KNMI aan het weer worden gegeven. Rood is rampzalig, hebben duizenden ondervonden, die de raad om thuis te blijven hebben gelaten voor wat ze was. Ik ken iemand die bij code rood 20 km met een oud autootje moest rijden naar een afspraak met het UWV in Tilburg. Maar met die instantie was geen land te bezeilen. Ze moest en ze zou! Ja, ik heb makkelijk praten als pensionado. Maar je kunt natuurlijk ook een snipperdag opnemen, zoals een schoonzoon van mij maandag deed.

Wij hebben eigenlijk stijf geluk gehad, want kwamen zaterdagmiddag per vliegmachien terug van Lissabon op Eindhoven Airport. Niks sneeuw en we stonden nog geen vijf minuten buiten of daar kwam buslijn 20 naar Best er al aan. Zette ons praktisch voor de deur af. Vliegen geeft me tegenwoordig altijd een schuldgevoel, vanwege de enorme hoeveelheid co2 die per passagier de lucht in wordt gestuurd; ik verschaf me dan het alibi door te zeggen: dat toestel vliegt toch al, of ik er nou in zit of niet. Struisvogelgedrag.

Over co2 en fijnstof gesproken, Eindhoven is van plan, de binnenstad totaal af te sluiten voor autoverkeer, om de Europese normen te halen. De blokkade van de Vestdijk is dus nog maar het begin. Mij zul je de noodzaak van deze maatregelen niet horen bestrijden, maar toch heb ik de indruk, dat we weer bezig zijn, het braafste jongetje van de klas te worden.

We waren, zoals gezegd in Lissabon. Vanuit de hotelkamer hadden we, tijdens de spits een perfect uitzicht op de Avenida Republica, praktisch tegen het centrum aan. Dat wil zeggen: onafzienbare rijen personenauto’s in beide richtingen. Stoppend en optrekkend, want het wemelt er van de verkeerslichten. En aan die parade kwam geen einde, want rond 1 december trekt volgens de receptionist van het hotel ‘heel Portugal’ naar de hoofdstad, voor onder meer een bezoek aan de met kermisattracties gelardeerde kerstmarkten.

In de havenstad Porto, 300 kilometer naar het noorden, waar we eerder verbleven, was het qua verkeer trouwens niet veel beter. Portugal heeft nog heel wat voor de kiezen, wil het even braaf zijn als Nederland.

Einde politieke poppenkast?

Komt er nu een einde aan de politieke poppenkast rond de Bestse burgemeester Anton van Aert? Dat is volgens mij pas het geval, zodra de gemeenteraad de procedure in gang heeft gezet naar de benoeming van een opvolger per 1 september 2018. Dat is belangrijker dan de vraag, wanneer de heer Van Aert terugkeert om het restant van zijn eerste ambtstermijn van negen maanden vol te maken. En, raad, bepaal dan meteen even, hoe voortaan om te gaan met dat vermaledijde artikel 71 van de gemeentewet, dat de woonplaats van de burgemeester regelt.

Want waren de reacties van de fracties in de openbare vergadering van maandag over het onderwerp tamelijk voorspelbaar,  schokkend vond ik de mededeling van Jongerenpartij JO dat in 2012 een ‘goeie tegenkandidaat’ voor het burgemeesterschap moest afhaken, omdat hij/zij niet uit de voeten kon met de onwrikbare eis van de raad dat men zich in Best moest laten inschrijven. Lekte JO hier uit de Vertrouwenscommissie? Het zij zo, wee degene die daarover nu weer in de kramp schiet.

De VVD constateerde dat ‘de media soms verhelderend, soms verwarrend’ te werk waren gegaan, daarbij de reguliere ‘pers’ en de sociale media op één hoop gooiend. De belangstelling voor deze raadsvergadering was opvallend gering en dat verbaast me eigenlijk niet: er is in die media – tot zelfs op buurtapps – heftig op de kwestie gereageerd, waaraan ik de indruk heb overgehouden dat de doorsnee ingezetene niet bereid was, zich echt in de in en outs te verdiepen. Aan de reguliere media heeft dat in elk geval niet gelegen, eerder aan het gebrek aan transparantie van het gemeentebestuur.

Overigens kan de burger zich ook verbazen over de afwezigheid, maandagavond, van het merendeel van de wethouders. Het kan zijn dat het hun portefeuilles niet raakte, maar voor een raadsdebat over hun collegevoorzitter mag van hen toch wel enige belangstelling worden verwacht?

En ronduit lachwekkend vond ik de reactie van de PvdA, die meende, te kunnen volstaan met de afwezige burgemeester met jij en jou bemoedigend toe te spreken, als was het op een partijcongres. Inhoudelijk stelde dit betoog niets voor, zomin als dat van pakweg een halfjaar geleden, toen na een ‘liefdesaffaire’ binnen het college gauw even voor ‘n half jaar een nieuwe PvdA-wethouder moest worden benoemd.

Bond Bescherming Tere Kinderzielen

De (cyber)wereld hangt van gekkigheid aan elkaar, dus waarom niet geopteerd voor een Bond ter Bescherming van Tere Kinderzielen (BBTK)?

Videoprovider YouTube is bezig de boel te ontdoen van misselijk makende filmpjes, waarin kinderen worden mishandeld of geschoffeerd. Prettige gedachte, maar we zijn er nog lang niet. Neem nou de Britse advocaat Sarah Hall (@Hallmeister), die haar twee jonge zonen een confrontatie wil besparen met de prins die de slapende Doornroosje wakker kust. Reguliere media zijn er op gesprongen als een bok op de haverkist – een structureel verschijnsel, gevoed door de angst, door de concurrentie te worden gepasseerd.

Een bericht op NOS.nl over het bezwerende vingertje van de Engelse moeder leidde tot een variatie van reacties op Twitter, van regelrechte woede-uitbarstingen als EN NU IS HET VERDOMME GENOEG! tot milde spot: een plaatje van Holle Bolle Gijs in de Efteling met de toevoeging ‘Dit kan gewoon niet meer anno 2017’.

Nauwelijks lijken we voorlopig verlost van het gegil over Zwarte Piet (het radioprogramma Nachtzuster verklaarde deze week ZP tot verboden gebied) of er is wel weer iemand die iets vindt, om de MeToo-discussie aan te zwengelen. Om maar even in de sprookjessfeer te blijven, ga eens lekker spitten in de oerversies van de gebroeders Grimm, dan ben je nog járen bezig. Van de Reus van Klein Duimpje (‘Ik ruik menschenvleesch’) tot de kindermishandeling in Hans en Grietje.

En over zoenen gesproken, op YouTube vind je een Top 25 Best Disney Kisses 1937-2015. Laat maar fijn staan.

Russen en boeven

Gaan de Russen zich bemoeien met onze raadsverkiezingen in maart volgend jaar? Dringen tegelijkertijd figuren uit het criminele circuit onze plaatselijke politiek binnen? Of zijn dit complottheorieën, waarbij je je schouders moet ophalen?
Wat die criminelen  betreft, houd ik het voorlopig op koudwatervrees. De politieke partijen zijn er immers zelf bij – ik bedoel niet bij de criminelen, maar niemand komt tegenwoordig op het pluche zonder gedegen screening. En ons kent ons, toch? Of vergis ik me en hoor ik daar hoongelach? Nogal wat vraagtekens, geef ik toe.

Over de Russische invloed hebben diverse kamerleden hun zegje gedaan. Volgens Sjoerd Sjoerdsma (D66) willen de Russen niet een bepaalde kandidaat of partij helpen, maar gaat het om het verstoren van westerse democratieën. Sharon Gesthuizen van de SP waarschuwt: ‘Als politicus ben je interessanter om te hacken dan wie dan ook.’ Trouwens, ‘iedereen die een belang heeft, kun je verdenken,’ voegt zij er aan toe, waarmee we weer terug zijn bij de boeven onder ons.

Volgens de website van RTL Nieuws wil D66 dat Google actie onderneemt tegen de daar illegaal genoemde Russische website DocPlayer. Een of andere wizzkid zou tonnen verdienen met het stiekem copiëren van documenten van duizenden nietsvermoedende Nederlanders. Hoe, staat er natuurlijk niet bij. Wel krijg je van RTL een venstertje, waarin je je naam kan tikken om via de zoekfunctie van Google na te gaan wat DocPLayer van jou heeft opgeslagen. Nou, wat mij betreft is het lachen geblazen. Zo onnozel zijn de opgedoken onderwerpen. Maar ja, wie ben ik? Hoogstens een bemoeial.

Bij het invoeren van een willekeurige gemeentenaam wordt het al griezeliger. Temeer daar in de marge ‘vergelijkbare documenten’ worden weergegeven. Zodoende kwam ik bij het concept van een openbare besluitenlijst van b en w van de gemeente Heeze-Leende. Concept betekent, nog niet openbaar! Hoe is DocPlayer daar aangekomen?

Overigens stond onder de zoekresultaten van Google de volgende zin: ‘Sommige resultaten zijn mogelijk verwijderd op grond van Europese wetgeving inzake gegevensbescherming.’

Ze zijn ermee bezig.

Wie gooit in Best de boel weer open?

Wie gooit in Best de boel weer open? Niet coalitiepartij Best Open, want die kan voortaan beter Best Potjedicht heten, als je ziet hoe die haar beginsel van jaren terug keer op keer verloochent. D66 dan? Dat is zó jaren zestig hè, al waren de idealen van Hans van Mierlo c.s. voor die tijd lang niet mis.
Een fraai staaltje van geheimzinnigdoenerij spreidt nu weer D66-wethouder Peet van de Loo ten toon in een interviewtje door het Eindhovens Dagblad over het niet doorgaan van haar lumineuze plannetje het Eindhovense lichtfestival Glow naar Best uit te breiden. Van de Loo zegt dat zij haar onderhandelingen met de organisatie heeft gestaakt omdat die steeds meer eisen ging stellen. ‘Eerst kwamen ze met een prijskaartje van bedrag X, toen gingen we doorpraten en werd de prijs verdubbeld.’
Waarom niet gewoon die bedragen genoemd? Wat is dat toch voor gewoonte in het plaatselijk bestuur van Best om over van alles geheimzinnig te doen tegenover de ingezetenen, voortdurend te rommelen in achterkamertjes of een openbaar debat over een belangrijke zaak, zonder opgaaf van redenen voor onbepaalde tijd uit te stellen?
Deze zittingsperiode van de gemeenteraad en het college van B en W gaat niet de analen in als een van de interessantste en meest effectieve in de recente geschiedenis. Wie probeert daar tegen de komende verkiezingen de bijl in te zetten?  Als het maar niet om de macht gaat, want macht corrumpeert hè?