Digitale en analoge spam

Wie iemand ongevraagd per email een reclamebericht stuurt, hangt, als het aan de Nederlandse wetgever ligt. Vanaf 1 oktober geldt de nieuwe Telecommunicatiewet, die dit soort mails – zeg maar gewoon spam – verbiedt.

Je hoeft geen deskundige te zijn, om te snappen dat het effect van deze wetsbepaling nagenoeg nihil is. Veruit de meeste spam wordt immers vanuit de VS en Verwegistan verzonden. Persoonlijk zit ik als verzender van berichten tamelijk veilig in die zin dat ik een maillist heb van Bestenaren of in Best geïnteresseerden, die ooit te kennen hebben gegeven, aankondigingen van de website hhBest.nl op prijs te stellen. Elke mail van die strekking bevat aanwijzingen voor het geval men daar van af wil. Een afmelding komt gemiddeld een keer per jaar voor, meldt schrijver dezes met gepaste trots. Internationale spammers bieden ook de mogelijkheid tot ‘uitschrijven’, maar die is vals, want het is alleen maar een methode om vast te stellen dat het adres van de ontvanger klopt. Je komt er, zeg maar ongewild,  mee op die vermaledijde site.

Sinds ‘n paar maanden, bevatten de mails aan mijn geachte  cliëntèle de volgende toevoeging.  ‘Vraag me niet hoe, maar het kan: dat men je emailadres misbruikt als vervoermiddel voor spam. Ik ben daar met (mailadres) slachtoffer van. Inclusief Viagra. Er is volgens mijn hostpprovider niets aan te doen. Ik hoop dat u een goede spamfilter heeft als http://www.firetrust.com/download/mailwasher-pro dan kunt u op spam controleren voor de mail te downloaden. Maar zet mij aub niet op de zwarte lijst.’ (Voor alle duidelijkheid, ik fungeer hier niet als reclamemaker voor dat spamfilter, maar als belangeloze  tipgever.)

Naast digitale spam, heb je ook een analoge versie. Als ik tenminste het verstoppen van je brievenbus met reclamefolders zo mag betitelen. Daar is een redelijk effectief middel tegen: de ‘nee-nee-’of de ‘ja-nee-sticker’. Het ‘ja’ geldt dan de gratis huis-aan-huis-bladen. Bij mij is het dus ja-nee, want ik zou op plaatselijk krantengebied toch niet graag iets missen. Maar laat nu juist een uitgever van gratis weekbladen, de Kempenpers, er iets op hebben gevonden om je toch te bestoken met doodgewone reclamefolders. Gewoon in die krantjes vouwen. Als bijlage, zal men ter verdediging aanvoeren. Niet netjes.

Orgasme

De de Volkskrant plaatst heden een foto van Marcel van den Bergh, voorstellende bestuursvoorzitter Dorine Burmanje van het Kadaster, oog en oog met een vrouw (in brons) die zo te zien een orgasme heeft. Het bijbehorende artikel gaat over het zogenaamde glazen plafond; het verband ontgaat me eerlijk gezegd. Maar misschien is de ‘perceptie van mijn perverse geest’ in het geding.

Weer die privacy

Privacy is 'n goed ding, daar zal je mij verder niet over horen. Maar ik vind wel dat de eis tot privacy soms wat overdreven kan zijn. Je mag niet eens een foto met een auto erop publiceren, als het kenteken niet onleesbaar is gemaakt. Zulke dingen.

Andersom kan ook. Het kan je gebeuren, dat een redelijke wens tot bescherming van je privacy door een journalist, gesteund door zijn vakbond, wordt afgewezen op grond van nagestreefde 'betrouwbaarheid van informatie, die herleidbaar moet zijn naar de bron'. De betrokken journalist, Hans Matheeuwsen, die een boek schreef over de Herculesramp op vliegbasis Eindhoven in 1996, meent dat 'namen van brandweermensen, politie en hulpverleners het boek transparanter en persoonlijker maken'.

Matheeuwsen en zijn uitgever vinden twee hulpverleners, die bij de ramp in actie waren, tegenover zich. Zij hebben een kort geding tegen hem aangespannen, waarin zij eisen dat hun namen uit het boek worden verwijderd.

Ik vind de argumenten, op grond waarvan Hans Matheeuwsen het verzoek van de hand wijst niet echt sterk. Als journalist kan hij immers garant staan voor de betrouwbaarheid van zijn bronnen, zonder die met naam en toenaam weer te geven. Dat heeft met 'transparantie' geen donder te maken. En het verlangen, het boek daardoor 'persoonlijker' te maken is gewoon een kwestie van journalistieke stijlvoorkeur. Natuurlijk 'versterkt' zoiets het verhaal.

Ik zou niet graag 'n eurodubbeltje neertellen voor iedere door welk medium dan ook geïnterviewde persoon, wiens identiteit 'om privacyredenen' is verdoezeld. En het verschil met de 'Herculeskwestie' zie ik niet.

Zie ook: ED.nl

Een Bredase lummel

Een of andere Bredase lummel, heeft het gepresteerd ‘n straatnamenboekje te schrijven, waarin hij zich laatdunkend heeft uitgelaten over mijn vader, Henri t’Sas (Breda, 1877-1966). Ik kwam dat toevallig aan de weet – ik lees noch koop straatnamenboekjes – doordat de website Ginneken-Dorp.nl (de plaats waar Henri driekwart van zijn leven heeft gewoond) er aandacht aan besteedde.

In ‘t Ginneken, al 67 jaar onderdeel van Breda,  is in de jaren zeventig van de vorige eeuw een pleintje naar Henri genoemd, dus kon de lummel er niet omheen. Hij vond het echter belangrijk te vermelden, dat ‘het werk van Henri t’Sas  geen enkele literaire waarde heeft’. Aangezien deze t’Sas gedurende pakweg zestig jaar een oeuvre heeft opgebouwd van (vooral) toneelstukken, romans en meer dan duizend verhalen, lijkt mij dat ‘n enigszins boude bewering.

Alle gekheid op een stokje, mijn vader (op de foto van Leo Legrand is hij ongeveer 30 jaar) was natuurlijk een broodschrijver, over wie Anton van Duinkerken, denk ik terecht,  opmerkte, dat hij met  die veelschrijverij ‘zijn talent  verknoeide’. Maar dat neemt niet weg dat hij ook dingen heeft gemaakt, die boven de middelmaat uitsteken. Los daarvan, ook al is het waar wat lummel – ach laat ik man en paard noemen, Gerard Otten - denkt, dan nóg schrijf je zoiets hatelijks niet in een boekje over ‘Bredase’ straatnamen. Het voegt immers niets toe aan het gegeven dat Henri t’Sas gedurende meer dan een halve eeuw op laat ik zeggen ‘uiterst verdienstelijke wijze’ als kroniekschrijver van Breda is opgetreden.

Voornamelijk om af te reageren, heb ik lummel maar eens een mail gestuurd, met de vraag waarop hij zijn oordeel over de schrijverskwaliteiten van Henri t'Sas baseert. ‘Literatuurstudie? Bestudering van het werk van t'Sas? Bij voorbeeld zijn toneelstukken? Van horen zeggen misschien?’

Lummel laat automatisch weten, dat hij tot 5 oktober met vakantie is. Pas daarna kan hij verder werken aan zijn carrière bij de gemeente Breda, die hem wellicht ook een straatnaam zal opleveren (Geen plein!).

Meer over Henri t’Sas

Kranten laten keihard nieuws gewoon liggen

Over de onmisbaarheid van de krant gesproken, ik heb ze, eufemistisch gezegd, vanmorgen niet allemaal  kunnen inzien en bij de meeste was ik aangewezen op de websites, maar op grond van de inhoud van met name de papieren nrc.next en Eindhovens Dagblad kan ik stellen dat kranten  keihard nieuws gewoon laten liggen liggen.  (Ik betrap mezelf op trendy taalgebruik, want ‘gewoon’ moet natuurlijk weg.)

Dat die dagbladen, bij wèl alert reageren,  achter het internet aanhobbelen is tot daaraan toe, maar het nieuws dat op dat web door redelijk betrouwbare voorlichtingsinstanties wordt aangeboden, ontsnapt blijkbaar aan de aandacht van de gemiddelde nieuwsdienst.

Zondagmiddag om 17:05 uur plaatsten Theo Copper en André van den Hul van Politie Midden- en West-Brabant het volgende  ‘persbericht’ op de daarvoor bestemde website:

‘Opsporingsdiensten van Nederland, België en Luxemburg hebben donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag gezamenlijk een internationale actie gehouden tegen drugshandel en drugstoerisme. Tijdens de zogeheten Etoile-actie zijn onder andere in Nederland in totaal 80 personen aangehouden en is circa 22 gram hashish, 277 gram hennep, 5 gram heroïne, 10 kilo cocaïne, een busje traangas, een busje pepperspray en een stroomstootwapen in beslag genomen. Mede dankzij het Benelux-verdrag over politiesamenwerking is de actie goed verlopen. Door dit verdrag kunnen politieagenten uit de Benelux sinds januari 2005 in de drie landen verdachten achtervolgen en controleren. De actie startte donderdagmiddag om 14.00 uur en duurde in Nederland tot zondagmorgen 03.00 uur. ‘

‘De controles concentreerden zich in de deelnemende landen op de vervoersassen Rotterdam-Roosendaal-Antwerpen-Parijs en Maastricht-Luik-Luxemburg-Metz. De controles werden uitgevoerd op snelwegen en provinciale wegen, maar ook in de treinen op de internationale treinverbindingen en in bij de politie bekende drugspanden. In totaal werden in de drie landen honderden voertuigen gecontroleerd op de aanwezigheid van verdovende middelen.’

Volgen nog flink wat details.

Als ik eindredacteur van een dagblad was, zou ik hier de krant mee openen. Met de flauwekul, die vandaag wèl in de door mij nageplozen kranten staat, zal ik lezer dezes maar niet vermoeien. Er zijn trouwens meer ‘traditionele’ media, zoals het NOS Journaal, die gisteren hebben zitten slapen.

Ooit maakte de Nederlandse Dagblad Pers (NDP) reclame met de volgende slogan: ‘De krant kun je niet missen, geen dag’. Nu wel, zou ik willen zeggen, als kiespijn. En vergeet die internetheffing, wil je?

Brunnenkresserahmsenfsamtsüppchen

We kregen het opeens in 't hoofd, voor één overnachting naar Monschau te gaan. Dat liefelijke, middeleeuwse stadje met z'n vakwerkhuizen en z'n grootse barokke handels- en weet ik wat nog voor meer panden, gelegen in een door de Rur diep uitgesneden dal van de noordelijke Eifel, 7 kilometer van het Belgische, maar Duitssprekende Eupen en van De Hoge Venen.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw was Monschau al doelwit van schoolreisjes: gegil in de bus als die de helling afdaalde naar het parkeerterrein. Een bergstadje en toch zo dichtbij. En altijd Kerst; er is zelfs een duidelijk als zodanig herkenbaar Weinachtshaus. Hotels, restaurants, terrassen, souvenirwinkels, kledingzaken rijgen er zich aaneen. Het kan nu wel crisis zijn, maar in de voorbije welvaartsjaren is alles piekfijn gerestaureerd, vernieuwd en opgepoetst. Ik zag een sportwinkel, waar men de schoonheid had ingezien van de bergwand, waar het huis tegenaan was gebouwd, maar die eeuwenlang achter een binnenmuur verborgen was geweest (foto).

In M. is het in vakantietijd en weekends altijd druk. Is het niet van Nederlandse en Belgische dagjesmensen, dan wel van de Akenaren, die er hun Ausflug van maken. Dus ook deze zonnige septembervrijdag, die je doet twijfelen aan het kwalijke van de klimaatsverandering.

In Duitsland kun je tegenwoordig beter eten dan ooit. Natuurlijk gelden nog wel de maatstaven van de gutbürgerliche Küche die zich vooral concentreren op schnitzelvarianten, maar ik heb er 'n stuk varkenslende nach Monschauer art gegeten, in een saus met een licht mosterdaroma. Prima. Men doet het voorkomen, of mosterd een exclusief product van Monschau is, maar een Duitser, met wie ik 's avonds in een Gasthof een langdurig want amusant gesprek had, haalde zijn schouders op en zei dat Nordrhein Westfalen vergeven was van de mosterd. En dat in Europees verband die van Dijon de beste is en blijft.

Het was een min of meer artistiek aangelegde man, van 'n jaar of zestig die z'n baard soms 'n paar dagen laat staan, een taalfreak, die een dagboek bijhoudt en in een amateurtoneelclub Schiller speelt. Hij wilde kennelijk niet al teveel over zichzelf kwijt, want beperkte zich tot: 'ingenieur uit een dorpje, 80 km ten oosten van Frankfurt'. Hij had zich toen al cynisch uitgelaten over de verkiezingen van heden: 'Geen van de partijen wil inzien, dat de grenzen van de economische groei zijn bereikt', oreerde hij. 'Ik vind dat, al ben ik ingenieur.'

Ook de Groenen niet?

'Ook de Groenen niet.'

Daarbij bleef het, wat de politiek betreft, want ik zei al, het was een amusant gesprek.

Zo verhaalde hij van een onmoeting hier in Monschau, met een bejaarde Zwitser, die met openbaar vervoer en te voet onderweg was van Noorwegen naar huis. 'Die man zei tegen mij: Schrijf in je dagboek, “Ik heb een zeevarende Zwitserse bergbeklimmer ontmoet”.'

Even later zal die zeevarende Schweiszerischer Bergsteiger de Gasthof betreden en een stuk appeltaart tot de laatste molecuul van zijn bord schrapen, om vervolgens boven dat bord in een diepe slaap te vallen. Diep, want zelfs een groep luidruchtige Nederlanders, die ook nog eens 'n drumstel bij zich hadden, konden hem er niet uit halen. (Ze waren zich trouwens niet van zijn aanwezigheid bewust.)

Onze taalfreak inmiddels, wees mij op de volgens hem onhebbelijke gewoonte van de Duitsers, woorden eindeloos aan elkaar te koppelen. Hij had een treffend voorbeeld op de menukaart van de Gasthof gevonden: Brunnenkresserahmsenfsamtsüppchen. Gelukkig stond de vertaling in het Nederlands erbij: Soepje van tuinkers, gearomatiseerd met mosterd en room. Toch ook weer die mosterd.

Drie Hoefijzers

Het verdwijnen van Oranjeboom Bier in getapte vorm (trouwens niet meer dan een merk, gebrouwen bij Jupiler en in de Dommelsche Brouwerij) is voor BN/De Stem aanleiding tot het op haar website ventileren van wat Bredase brouwershistorie.

Veel mensen schijnen te denken dat Oranjeboom (je hebt daar ook een Oranjeboomstraat en het is vanouds een Oranjestad) een bij uitstek Breda's biertje is. Valt wel mee. De (bier)bron bevond zich namelijk in Rotterdam.

BN/De Stem over de Bredase brouwerijgeschiedenis: 'Vanaf 1538 zit in de Boschstraat brouwerijtje Den Boom, negentig jaar later omgedoopt in De Drij Hoefijssers. In de 19e eeuw wordt ook dit, onder de familie Smits van Waesberghe, een grote biermaker, vooral na de bouw van de nieuwe pilsbrouwerij aan de Ceresstraat in 1887.'

Ik kan er nog aan toevoegen: Kort na de eeuwwisseling liet de Smits aan het zuidelijk deel van de de Baronielaan (toen nog Boulevard genoemd) een grote villa bouwen, genaamd Trianon, een verwijzing naar het speelpaleisje van Marie Antoinette in het park van Versailles. Het illustreert welvaart en het aanzien die de Bredase brouwer had verworven. Tot in de jaren zestig van de vorige eeuw was Drie Hoefijzers het hoofdmerk. In 1968 werd de brouwerij aan de spoorlijn overgenomen door het Britse Allied Breweries en dat kan cultuurhistorisch én commercieel als het begin van het einde worden beschouwd.

Vanaf 1973 moet men in Breda Skol gaan brouwen, maar dat merk slaat absoluut niet aan. In 1980 keert, weet BN/De Stem, het merk Oranjeboom terug. Vijf jaar geleden was het afgelopen met het bierbrouwen in Breda. InBev, inmiddels eigenaar, concentreerde de fabricage in Valkenswaard (Dommelsche Brouwerij - trouwens groot geworden met het brouwen van het huismerk van de inmiddels ook al verdwenen grootgrutter De Gruyter) en in België.

Waarom schrijf ik hierover? Omdat ik als geboren Ginnekenaar, later Bredanaar, iets heb met De Drie Hoefijzers (een roemruchte zeventiende-eeuwse merknaam, die het volgens mijn beperkt marketiersinzicht vandaag de dag minstens zo goed zou doen als bij voorbeeld  Hertog Jan). Ik heb de door Zeeuwse knollen getrokken sleperskarren nog gekend, waarmee de fusten gerstennat en de staven ijs voor de koeling naar de café's werden vervoerd. Ook heb ik eens met succes deelgenomen aan een slagzinwedstrijd van de brouwerij. Het was in de tijd van de 'paardenmoppen'. Een paard zat op het telkens in de kranten terugkerende tekeningetje zodanig op een barkruk, dat je drie van zijn vier hoefijzers kon zien en zei dan zogenaamd iets grappigs. In mijn versie was dat: 'Beter dan vier is drie met bier.' Ik geloof dat ik er een bierglas voor kreeg. Ruimschoots beloond.

Kwalijke suggestie

Jos Kessels maakt zich in zijn dagelijkse ED-column terecht Kesselsiaans boos over de vetbetaalde debielen (van het Arnhemse Gerechtshof), die de gevaarlijke vrouwenhandelaar de kans hebben gegeven, zich aan zijn gevangenschap te onttrekken.

Maar Kessels maakt een uitglijder, als hij schrijft: ‘Als de kranten en de tv er meteen opgedoken waren, was de rechtbank onder publieke druk beslist tot een ander oordeel gekomen.’

Waar wij in dit land echt beducht voor moeten zijn, is voor rechters die onder druk van de publieke opinie tot hun uitspraken komen. Helaas ligt dat gevaar de laatste jaren door de intensieve en veelzijdige media-aandacht voor het doen en laten van de gelukkig onafhankelijke rechterlijke macht voortdurend op de loer. In dat licht bezien is de suggestie van Kessels niet te pruimen.

Vet

Niet alleen de burgemeester zat vorige maand met vakantie in Frankrijk. Ik ook! Gelijkberechtiging moet er wezen. Er was in zoverre nog meer overeenkomst tussen de burgervader en mij, dat wij daar allebei columns zaten te schrijven; hij voor Best Informatief, ik voor mijn website.

Vakantie is voor mij betrekkelijk als het over de schrijverij gaat. Ik lees daar in Frankrijk ook kranten en gedraag me met mijn laptop en een incidentele internetverbinding, soms tot ergernis van mijn wederhelft, even bemoeizuchtig als hier. Niet dat die Fransen zich daar iets van aan trekken natuurlijk, die kunnen dat trouwens toch niet lezen... Hoewel, twee jaar geleden, kreeg ik opeens een verzoekje uit de Provence, of ze mijn foto van een of andere abdij mochten gebruiken. Zeker gevonden met Google. Er zijn geen grenzen meer. En als ze er nog zijn, dan overschrijd ik ze.

Het nadeel van vakantie is, dat je wel eens wat mist. Maar gelukkig lag er na thuiskomst nog dat speciale krantje van Beerens, Slager en Traiteur over de opening van de vernieuwde zaak aan de Hoofdstraat. Knap werk hoor, die renovatie en dat nieuwe concept voor een smulbedrijf anno 2009. Ik telde op een groepsfoto meer dan twintig medewerkers – je moet maar durven, midden in crisistijd. Hoe zeg je dat tegenwoordig? Echt vet!

Maar het meest werd ik geboeid door die twee pagina's geschiedens van wat je gerust een slagersdynastie mag noemen, in elk geval zit nu met Twan Beerens de vierde generatie op de troon. Mooie historische foto's en dan die advertenties in de trant van: 'Bekendmaking. Heffing op gesmolten Vet is weer verhoogd.' Niettemin: 'Vet Gerookt Spek vanaf 35 cent', meldt Piet Beerens (telefoonnummer 21), beleefd aanbevelend, in 1936 in het toenmalige plaatselijke krantje. 'Beleefd aanbevelend' ja, zo ging dat in een tijd, waarin rekeningen werden gestuurd: 'Voor u-edele geleverd, één varkenskop.'

Alle gekheid op 'n stokje: Neem er nota van, dat vet vleesch nog tot na de oorlog een aanbeveling op zich was. Was het toen dan niet ongezond? Het heeft alles te maken, met de mate van verbranding. Het werk was zwaarder, werd veel in de buitenlucht verricht, je zat niet voortdurend met je luie reet in de auto en we hadden nog niet van die door-en-door verwarmde huizen.

Wat ik trouwens ook mooi vind van Twan Beerens is, dat hij in zijn krantje een monument opricht voor zijn moeder Nelleke, die trots poseert met drie kleinkinderen. Volgens mij klopt wat er in dat stukje staat. Nelleke is een kordate vrouw, die in 1973, 21 jaar zijnde, met haar man Ton de slagerij op poten zette. Ze belde mij eens op, omdat een stukje op mijn website haar niet zinde en ze liet zich niet met een kluitje in het riet sturen.

(Gesproken column Omroep Best, 16 september 2009, 18:10 uur)

nrc.next omarmt het Engels definitief

Het is zover, nrc.next, de populaire ochtendeditie van NRC Handelsblad, heeft het Engels als voertaal definitief omarmd. Vanmorgen afficheert ze haar benadering van Prinsjesdag met de kop Being Wouter Bos.

Hoeveel abonnees zullen dit blijven slikken? Ik ken mensen die inderdaad uit principiële overwegingen aangaande de taal, een abonnement op die krant weigeren.

nrc.next heeft een nogal voor de hand liggend rubriekje met de naam next question. Onlangs stelde iemand  de retorische vraag: Waarom heet deze rubriek niet gewoon ‘volgende vraag’?

Het antwoord, beginnend met ‘Dat is simpel’ van mede-oprichter Gijsbert van Es hoef ik hier niet weer te geven. Interessanter is dat op de vraag waarom de krant nrc.next heet.  Dat antwoord eindigt met de klapper: ‘Natuurlijk, een mooi Hollands (sic!) woord, daar hebben we als eerste naar gekeken, want daar genieten we zelf ook het meest van.’ (Wat ‘n huichelarij, tSs.)  ‘Probleem is dat ze al gauw een spruitjesgevoel opwekken.’

Dat weten we nu dus. Wie in Nederland Nederlands spreekt, wekt volgens nrc.next een spruitjesgevoel op. Regelrecht verraad van de moedertaal.

Er is maar één oplossing: een gedwongen integratiecursus en anders oprotten.

Houten Harry

Gek dat je het soms aan iemands gezicht kan zien, dat-ie het zal verliezen. Zo'n geval is Harry Borghouts, tot 1 december Commissaris der Koningin in de provincie Noord-Holland. Houten Harry? O nee, da's de baas van inspector Frost - merkwaardige gelijkenis trouwens.

Wat zeg je, als je het verliest?  'Ik heb er geen plezier meer in.' Precies, het is als bij het bordspelletje Mens erger je niet, dan veeg je de pionnen van tafel en neem je de kuierlatten.

Borghouts maakte carrière als een komeet, begrijp ik uit een verhaal in de Volkskrant van zaterdag: marine-officier (het lijkt premier Pietje de Jong wel, stond ook op de brug), secretaris-generaal op het Ministerie van Justitie en - sinds 2002 - dus commissaris, ondanks zijn lidmaatschap van GroenLinks nog wel. Nimmer zo'n arrogante en autoritaire GroenLinkser gezien.

En nu lijdt die carrière dan een schipbreuk à la  Titanic (ijsberg). Was het nog maar gebleven bij die in IJsland verdwenen miljoenen van de provincie, waarvoor iedereen al was het maar schijnverantwoordelijkheid wilde nemen, behalve Harry. Nee, er moest eerst nog zo iets miezerigs aan te pas komen als een goedkeurende handtekening onder niet door bonnetjes gedekte declaraties van een gedeputeerde. Drieduizend gulden aan taxikosten in Hongkong (wat moest die gedeputeerde trouwens in Hongkong?) hadden ze er maar gauw eventjes van gemaakt.

Ach ja, zo blijk je dan een geboren loser te zijn.

Mozarts einde dat niet zijn slot was

Een theorie die wel een paar decennia meegaat, zei oogarts Richard Zegers tegen de krant, over zijn conclusie dat Mozart stierf aan een streptokokkeninfectie.

Ik weet niet, of ik nu verontrust of gerustgesteld ben. Maar altijd valt er rond de berichtgeving over dit soort zaken wel wat te grinniken.

Neem Nou het Radio 1 Journaal, dat tijdens het gesprek met Zegers vanmorgen de laatste maten (dona ei requiem aeternam - geef hem de eeuwige rust) van Mozarts dodenmis op de achtergrond draaide. Dat slot is namelijk niet door Mozart-zelf gecomponeerd. Hij werkte op zijn sterfbed nog aan het Requiem, maar kreeg het niet meer af. Het stuk is door zijn leerling Süssmayer voltooid.

Dit is geen theorie, maar een feit. Geeft niks hoor. Het klonk heel mooi, vooral dat langgerekte Aaaaaa-men.

Vlaamse en mosselse twisten

Als variant op de Hoekse en Kabeljouwse Twisten (wel zowat 500 jaar geleden hoor) zou je de ruzie tussen Nederland en België, pardon Vlaanderen over de gemankeerde uitdieping van de Westerschelde (zie in dit verband ook zeker de politieke prent van Marijn, zoals die vandaag in onder meer het Eindhovens Dagblad staat),Vlaamse en Mosselse Twisten kunnen noemen.
Het Vlaamse parlementslid Annick de Ridder heeft immers de wens uitgesproken, dat de Antwerpse restaurants de Zeeuwse mosselen ‘n tijdje gaan boycotten. De Ridder is des duivels, zoals blijkt uit een opiniestuk (*.pdf) dat ze samen met federale volksvertegenwoordiger en partijgenoot Ludo van Campenhout heeft geschreven: ‘Vlaanderen kan niet samen met Nederland de organisatie van het WK voetbal in 2018 nastreven en toelaten dat diezelfde partner haar in een ander dossier het mes in de rug steekt,’ zo staat er in geharnaste taal.

Of de Antwerpse restaurants het idee tot boycot van de Zeeuwse mossel, metterdaad zullen uitvoeren, staat nog te bezien, gezien de verknochtheid van de Vlamingen aan deze zeevrucht, waarvan vanuit Zeeland dan ook de beste en grootste exemplaren worden geïmporteerd. Bovendien rijden de Sinjoren met plezier naar Frituur Stas in Tongeren, waar de beste mosselvariaties van België worden geserveerd. Ik kan het weten, want ik kom daar ook al meer dan dertig jaar.

(De foto zag ik staan bij een interessant artikel op BrusselBlogt over Binnenwippers in de Beenhouwersstraat. Dat zijn mensen, die voorbijgangers in een van de achttien (!) restaurants proberen te lokken.  Voor de gemiddelde toerist: Dat zogenaamde gratis drankje is alléén voor jou, niet voor je partner en eventuele andere leden van je gezelschap. Brusselaars hebben zodoende een bloedhekel aan de Beenhouwersstraat gekregen.)

Mooi koninklijk foto-onderwerp

Koning Albert van België is met zijn echtgenote, Paola, gesignaleerd op een 27 meter lang jacht. Het blijkt een nieuwe aanwinst (de koning had al een 'bootje', dat door kenners de Ferrari van de zee werd genoemd), waarvoor Albert 4,6 miljoen euro heeft betaald. De permanente bemanning bestaat uit vijf militairen die door het Belgische ministerie van defensie worden betaald, zo meldt NRC op gezag van het weekblad Le Soir Magazine.

Foto's van Le Roi Joyeux op zijn nieuw jacht? Geen foto's. Mediacode? Geen mediacode. Zouden media enig risico lopen bij publicatie van zo'n foto? Neen. want in het algemeen belang om de hypocrisie van de Belgische vorst te illustreren. Immers,  tijdens zijn tv-toespraak op 21 juli, de nationale feestdag in België, haalde Albert II nog fel uit naar het „toenemend materialisme in de samenleving” en hield hij een gloedvol pleidooi voor „meer ethiek op economisch en financieel vlak”.

Let op de openstaande deur achter de koning, tijdens zijn recente tv-toespraak. Die is om des te sneller naar zijn nieuwe jacht te kunnen rennen - zo snel als zijn oude benen dat toelaten.

Orgel

Deze week weer even verkenner geweest. Verkenners (tegenwoordig scouts genoemd) moesten dagelijks een Goede Daad verrichten. Als voorbeeld werd genoemd, het helpen oversteken van een oud vrouwtje. Welnu, ik heb een bejaarde mevrouw de Oirschotseweg helpen oversteken. Dat was bij de uitmonding van de Prins Bernhardlaan. Daar is wel een zebrapad, maar dat gaat niet over de veel drukkere Oirschotseweg. Het is géén 30 km-zone daar (niet dat dat er nu zoveel toe doet), maar er ontbreekt toch een voetgangersoversteekplaats. Hulde aan de automobilisten. Ze reageerden prima op mij als gelegenheidsklaarover. Het woord is verder aan de gemeente, om een einde te maken aan de oversteekchaos in Best. 

Dit allemaal even vooraf, want ik wil het vandaag eigenlijk over iets heel anders hebben: De restauratie van het Vollebregtorgel in de Bestse Sint-Odulphuskerk, wordt mogelijk twee keer zo duur als begroot, dat wil zeggen dat het misschien wel 160.000 euro gaat kosten. Zaterdag stond hierover een verhaal in het Eindhovens Dagblad, dat ik met toenemende kromming van tenen heb gelezen.

Het orgel is een belangrijk onderdeel van het interieur van de Odulphus, die een rijksmonument is. Hoe de financiering van de eerste 80.000 euro precies geregeld is, weet ik niet. Ik weet wel dat er al twaalf jaar actie wordt gevoerd voor de orgelrestauratie en dat er bijna wekelijks een oproep in Groeiend Best staat, om je steentje aan die restauratie bij te dragen.

En nu luidt het kerkbestuur van de Odulphus opeens de noodklok vanwege een kostenstijging, die qua relatieve omvang – immers een verdubbeling - doet denken aan die van grote infrastructurele projecten als de Noord-Zuidlijn in Amsterdam. Hoe kan dat nou? Wel, de vicevoorzitter van het kerkbestuur, de heer Van der Looij, heeft dat de krant uitgelegd.

De belangrijkste oorzaak van de kostenoverschrijding is de uitbreiding van het orgel met extra pijpen, waardoor het beter zou gaan klinken. Wat zegt u? Wilt u iets beters dan bouwer Johannes Vollebregt in 1852 heeft nagestreefd? Het wordt uit het krantenverhaal niet helemaal duidelijk. Wel gaat me een licht op, als ik kennis neem van een artikel van Henk Rooijackers op de website van de Odulphuskerk. Ik citeer maar even: 'Wat het orgel in de Bestse kerk uniek maakt is het feit, dat het (...) een overgangsperiode vormt in het werk van Vollebregt.(...) Helaas is er van het oorspronkelijke orgel door oorlogsschade veel pijpwerk van Vollebregt uit verdwenen. Een restauratie kan dat verlies natuurlijk niet meer goedmaken, maar we kunnen wel weer terug naar een orgel dat met de oorspronkelijke uitgangspunten van Vollebregt goed verenigbaar is en qua klank ook prima in de Sint Odulphuskerk zal voldoen.' Einde van dit enigszins aangepaste citaat.

Moeten we uit dit verhaal afleiden, dat het herstel, zoals door Rooijackers bepleit, de oorzaak is van het duurder worden van de restauratie? Dan blijft er nog maar één vraag over: Sinds wanneer weet men dat? Met andere woorden, is er een begrotingsfout gemaakt of niet?

Goed, het antwoord hierop zal wel komen, voordat de gemeente Best een beslissing neemt over eventuele financiering van het tekort. Want, voor zover ik het verhaal in het ED wèl begrijp, is die gemeentelijke bijdrage nog niet zo vanzelfsprekend, ondanks een mondelinge toezegging van waarnemend burgemeester Ivo Kortmann. Burgemeesters mogen niet meer toezeggen, dan 'Ik zal m 'n best doen', dit even terzijde.

Kortmanns voorganger, mevrouw Demmers, zou bij bespreking van de problemen op de scheiding van kerk en staat hebben gewezen. Dat zou ik een flauwe opmerking vinden, gezien de cultuur-historische betekenis van de Odulphus en zijn orgel voor Best. Als zoiets nu in Oirschot zou zijn gezegd, toen de pastoor daar de nieuwe brandweerauto zegende, dan zou ik daar meer begrip voor hebben gehad.

Er is volop reden, het kerkbestuur van Odulphus veel succes te wensen, bij het verwerven van de nodige fondsen, maar dan moeten we wel kunnen kunnen rekenen op een duidelijker motivering, dan in dat verhaaltje van het ED. Ook de partikuliere contribuanten hebben daar recht op.

NB 06.11.2009 Anonieme reacties worden in principe door dit weblog geweigerd. De eerste 'reactie' onder dit stuk valt daarbuiten, want is door mij geplaatst. Guido.

(Gesproken column Omroep Best, 12 augustus 2009)

FYN

Jort Kelder, journalist en presentator, schreef zaterdag op de opiniepagina van de NRC een lang stuk, dat in de kop inderdaad goed is samengevat: 'Kan het gezeur over andermans geld nou eindelijk eens ophouden?'
Aardig onderwerp voor een chat op zondagmorgen:

Sante: Tjees, ik ben het op de meeste punten niet met hem eens, maar wat een verhaal om je tanden op stuk te bijten... En de uitsmijter doet de deur dicht, zoals het hoort.
Guido: Ja, de vent kan wel schrijven.
Sante: Nou, de tekst is ook wel een combinatie van cabaret en standwerker.
Guido: Ja van het soort, wat kan het mij schelen. Hartstikke brutaal.
Sante:  Kelder blijft natuurlijk een rechtse bal met een veel te grote bek en zoals zo vaak bij rechts, politiek inzicht nul komma niks.

Ik heb het verhaal uitgeprint. Mooi is dat. Zo 'n printversie van de papieren NRC, wordt keurig, inclusief illustraties in A4-model afgeleverd. Wel een leesbril of 'n vergrootglas gebruiken.

Maar na lezing, denk ik voornamelijk: Het is een goedgeschreven kankerstuk van een bozigheid à la Wilders. Om na lezing ervan over te gaan tot de orde van de dag.

O ja, die uitsmijter, die de deur dicht deed?
'Laten we ons vastklampen aan de wijze woorden van Het Gezicht van Vereniging Arbeiders Radio Amateurs: "Ik ben niet voor de Balkenendenorm," sprak Paul de Leeuw plagerig, "maar de Beatrixnorm". Goed zo Paul, da's twee miljoen netto. En morgen gezond weer op!' 

Laat Kelder maar een politieke beweging oprichten. Fuck You Netherlands (FYN).

Het stuk staat ook online: Zwijg, volk! Het is nu aan de elite

Statistisch gezien ben ik aan de beurt

NCRV-man Gerard van den Berg is nu ook al dood. Zes en zeventig. 'Precies volgens de statistiek, zeker als je meetelt dat hij journalist was (sterven iets eerder)' chat Sante Brun.
Met andere woorden, ik ben nu ook aan de beurt?
Sante: Statistisch gezien wel ja.

Daar eddet al.

Vandeweek op 'n middag, te voet op weg naar de bieb, meende ik al iets verdachts te voelen. Onder m'n schedeldak. Zal toch niet...als Michael Zeeman? Fraaiste omschrijving van diens heengaan kwam alweer van Sante: Zomaar opeens uitgewist. Maar nee, daarvoor heb ik vergeleken met hem te weinig hersens.

Maar ik zat er maar mooi mee.

Het was geen constante pijn, zoals bij een migraine. 's Avonds voor de tv kwam het om het uur terug. Maar ik kwam de nacht goed door (zoals ook nu valt te constateren) en de volgende dag heb ik het geloof ik nog één keer even gevoeld, nadat ik mezelf had toegesproken met: Komt ammel goed. Ook gedacht aan een mij bekende boer, die tot lijfspreuk (letterlijk) heeft gekozen: Wat vanzelf komt, gaat vanzelf weer weg.

Ik had ooit een hoofdredacteur die placht te zeggen: 'Niemand is onmisbaar'. Maar laat mijn gevoel van onmisbaarheid mij nu juist op de been houden. Wat 'n pretenties, wat 'n illusies. Het zij zo.

En: de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest. Trouwens, als dit stukje maar niet zoiets is als de goden verzoeken. Nou, dat zien we dan wel.

Scheermesjes 2

 

Je moet het natuurlijk zelf weten, maar ik raad je aan eerst even kennis te nemen van Scheermesjes 1, een stukje uit november 2006, dat ik gemakshalve even naar Manieren heb gecopieerd.

Overslaan kan ook hoor.

Het gaat over de vernieuwing van scheermesjesfabricage, ter stimulering van de omzet. Doodgewone handel.

Wie een enkelvoudig mesje heeft, is natuurlijk al heel lang achterlijk. Tweevoudig is al een stuk beter, maar wie enigszins bij de tijd wil zijn zorgt dat drie mesjes tegelijkertijd over de huid glijden. Maar dan moet hij (of zij die wat dan ook wil ontharen) wel een nieuw houdertje kopen.

Ik heb me dus zo lang mogelijk tegen drievoudige mesjes verzet; heb nu eenmaal ‘n hekel aan koopwaar, die mij op agressieve toon wordt aangeprezen. Goed is goed etc.

Totdat mijn laatste steun en toeverlaat op dat punt, de HEMA in Best, het ook liet afweten. ‘O…., die hebben we allang niet meer.’ Jaja.

Dus, al voorbereid op gedwongen winkelnering, passeerden we vanmorgen toevallig Citycentrum Veldhoven. (Ik weet nog dat de gemeenteraad aldaar in de jaren zestig van de vorige eeuw discussieerde over de realisering van dit winkelconglomeraat, zo oud ben ik al. Citycentrum was een modieuze stedebouwkundige term, die door die dorpsraad klakkeloos is overgenomen en nu zitten we met de gevolgen.)

Daar was dus ook een HEMA en wat denk je? Mijn dubbele mesjes. Volop.  De kassadame  was een okézegger. Ik merkte op, dat zij iets hadden wat in Best ‘allang’ niet meer te koop was, waarop zij reageerde met: OK! Eigenlijk is het niet OK had ik nog willen zeggen, maar ach, het kwam er niet van. De uiteindelijke verklaring moest toch weer uit de vestiging in Best komen: ‘O, in Veldhoven? Daar zit een franchisenemer.’ Schijnt een heel verschil te zijn, met een gewoon filiaal.

Heb voor de zekerheid maar ‘n flink voorraadje mesjes  ingeslagen. Wie daarna leeft, die dan zorgt.

Gewicht

Ooit, tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw, gaven dagbladcommentaren de opvatting van De Hoofdredacteur, ex cathedra, weer. En hij (zij was toen ondenkbaar) werd geacht de mening van de krant te vertolken. Dat is dus allang niet meer zo. Bij NRC Handelsblad en nrc.next (bijna één pot nat, trouwens, alleen de omvang en de vorm verschillen) formuleren ze het zo:

'Commentaren geven het standpunt van de krant, op basis van discussies tussen de hoofdredactie en commentatoren.'

Een vaste mededeling die onder de rubriek nrc.commentaar staat.

Wat moeten we ons daarbij voorstellen? Een discussie tussen minstens twee van deze personen: Birgit Donker, hoofdredacteur, Sjoerd de Jong, plv. hoofdredacteur, Bas Blokker, Marcella Breedeveld, Titia Ketelaar, Hans Steketee, een naar mijn smaak nogal stevig gezelschap adjunct hoofdredacteuren, en: Folkert Jensma, John Kroon, Joyce Roodnat, Maarten Schinkel, Hubert Smeets, commentatoren.

Het doet gewichtig aan, maar dat is nu eenmaal ook het air van NRC. Je zou ook van topzwaarte kunnen spreken. De tijd zal saneren, verwacht ik zo. De eigendomsstructuur van de Nederlandse dagbladen wacht een nieuwe herschikking. De Vlaamse De Persgroep lijkt daarbij een steeds dominantere rol te gaan spelen. De ironie wil, dat uit die hoek dezer dagen de opmerking viel te beluisteren: 'Nederland heeft betere journalisten, maar wij hebben betere krantenmakers.' Daarbij werd de vormgeving nrc.next als negatief voorbeeld genoemd. Succesvol of niet, als er echt iets gebeurt, kunnen ze met die sjablonen. geen kant uit, zo preciseerde de geciteerde Belg zijn kritiek.

Bij het gewicht van de nrc-redacteuren zouden trouwens ook best vraagtekens kunnen worden gezet. Omdat de taalbeheersing van sommige scribenten, die 'het standpunt van (...) op basis van' verwoorden daaraan omgekeerd evenredig is. De krant ontsnapt niet aan de taalmalaise die de onderwijsvernieuwingen in het laatste kwart van de twintigste eeuw ons hebben opgeleverd. Een citaat: 'Het Tweede Kamerlid Van Raak van de SP, die (sic!) een initiatiefvoorstel naar zijn collega's stuurde (...)' Commentaar in nrc.next van 3 augustus 2009.

Bij andere teksten zijn ook nog wel kanttekeningen te plaatsen, zoals bij de zinsnede in de geciteerde preambule: 'commentaren die het standpunt van de krant geven', waar weergeven meer voor de hand zou liggen. En 'Tweede Kamerlid' zou een fraaie instinker voor het Groot Dictee kunnen zijn, omdat deze spelling zonder liggend streepje (Tweede Kamer-lid) de mogelijkheid van een derde en desnoods tiende Kamerlid open laat. Maar ja, over dit soort zaken plegen wij Nederlandstaligen eindeloos te discussiëren. Dat is evenwel niet mogelijk over het woordgeslacht van kamerlid, dat immers onzijdig is.

Bij NRC-Handelsblad noemen ze het commentaar trouwens nog steeds hoofdartikel.

Vakantie-broddelwerk

Radio 1 Journaal blijft moeite houden met de Brabantse topografie. Hoorden we enkele weken geleden Ojsterwijk, vanmorgen had Catrien Straatman het over Loon Op het Zand. Jammer, die vrouw heeft zo'n mooie radiostem. Om verliefd op te worden.

Het journaal doet ook aan vakantiewerk, met onder meer de rubriek Radio Route. Telkens een andere verslaggever toert door het land en praat, meestal na een nacht in een Bed & Breakfast op de vroege morgen met de mensen over wat hen zoal bezig houdt. Vorige week waren we in Zeeuws Vlaanderen en vanmorgen met Marc Hamer dus bij een boer met B&B in Biezenmortel, gemeente Haaren. Wat het enkele keren genoemde Loon op Zand daar mee te maken had, werd niet recht duidelijk. Het ligt er vlakbij, dat wel.

Gesprekspartner: een adjunct-hoofdredacteur van het Brabants Dagblad, van wie je kunt verwachten dat-ie begiftigd is met een flinke portie kennis over zijn verspreidingsgebied en de kans om Brabant eens even flink uit te venten, met beide handen aan zal grijpen.

Niks van dit alles. Veel verder dan de mededeling dat West-Brabant vooral polderland is, dat er meer oostelijk een Meierij van 's-Hertogenbosch ('heel mooi') is, dat je in Midden-Brabant nog rust kunt vinden en dat agrariërs tegenwoordig gedwongen zijn 'er wat bij te doen', zoals B&B, kwam de man niet. Niks over de Loonse en Drunense Duinen, een zeldzaam stuifzandgebied, niks over de aaneengesloten landgoederen van Midden-Brabant, waardoor je zonder amper een auto te zien door het groen van Oirschot naar Breda kunt fietsen, niks over de spectaculaire initiatieven met de cultuurlandschappen binnen de stedendriehoek Den Bosch-Tilburg-Eindhoven, Het Groene Woud , en ook niks over de zorgelijke situatie rond de Landbouw Ontwikkelingsgebieden, met de dreiging van megastallen.

Was er trouwens wel een voorgesprek? De verslaggever had dan lont kunnen ruiken en in positieve zin kunnen bijsturen. Nu werd vakantiewerk helaas broddelwerk.

(Foto: Biezenmortel, www.haaren.nl)