CO2-verwarring

Mijn zoon, vijftig plus, reed zondag voor in een reusachtige, rode Amerikaanse pick up. Ik weet het merk niet eens, want dat interesseert me nauwelijks. Als het een jap is, geloof ik het ook.

'Zo, ben jij van de vroemm?'

Volgde het bekende heen-en-weer gepraat over CO2 en de klimaatverandering. Een discussie wil ik zoiets niet noemen. Vluchtig, in het voorbijgaan. Ik kwam te weten dat-ie een gastank heeft van 200 liter, momenteel te tappen à 59 cent. Met zo'n rijdende bom moet je niet in botsing komen.
Verder verklaarde die zoon zich klimaatscepticus. Dan zijn we gauw uitgepraat. Vorige week zag ik in een krant de zeventiende eeuwse filosoof Blaise Pascal citeren, die verklaarde het godsbestaan in het midden te laten, maar toch maar te bidden. Voor de zekerheid. Aardige vergelijking, vond ook mijn zoon.

Ik wil maar zeggen, dat het met dat CO2 en de opwarming van de aarde één en al verwarring is en dat speelt sommige ontkenners en met name politici, Trump voorop, in de kaart. Ik maak tegenwoordig op hhBest.nl limericks, omdat ik de illusie koester dat ik in die vijfregelige versjes best wel wat kwijt kan. Vorige week bij voorbeeld dit:

Als je het klimaat belangrijk vindt
En zo denkt nu toch ieder kind
Moet je natuurlijk demonstreren
Die ouwelui een lesje leren
Ga wel in vrije tijd door 't lint

Afdoende? Natuurlijk niet. Anderen hebben er terecht op gewezen dat het tienerprotest op het Malieveld, waarvan de geschatte massaliteit zweefde tussen de 10.000 en 15.000 jongeren, een vorm van imitatiegedrag was, gevoed door gebrekkige informatie. Ik geef het evenwel de leraar te doen, die kinderen wèl te voorzien van de waarheid over CO2, de klimaatverandering en de mate waarin de mens de veroorzaker is.

Maandag stond in de Volkskrant een groot artikel onder de kop Senioren tegen 'klimaatgekte'. Niet zomaar oude mannen zoals ik, maar gerenommeerde gepensioneerde wetenschappers. Zij vinden in elk geval 'dat we met draaien aan de CO2-knop het klimaat niet naar believen kunnen veranderen'.
Kijk, als ik meteorologen als Gerrit Hiemstra en Peter Kuipers Munnike onder meer op Twitter hun mini-analyses en waarschuwingen zie geven, dan ben ik uiteraard onder de indruk. Maar dan brengen die oude ingenieurs en technische hoogleraren me weer van mijn stuk.

Het blijft verwarrend en ik hoop dat we daar overheen komen, voordat de Randstad, Zeeland en Friesland onder lopen. Bidden helpt niet, voeg ik er maar voor alles zekerheid aan toe.

Eerst leren, dan digitaliseren

Verschillende verhalen in het ED in de geest van ‘dring dat internet toch niet zo op’. Eén zelfs van een gepensioneerde ICT-er (geroutineerde computeraar) die heeft geprobeerd zogenaamde digibeten, onder wie ouderen, met de computer op gang te helpen. Het viel niet mee. En toch blijven de overheid en andere instanties, waaronder de banken, maar doorgaan met dat opdringen. Tenzij de politiek dat tegenhoudt – en gelukkig ziet dat er naar uit – verdwijnt eerlang het contante geld.

Intussen verloopt die digitalisering allesbehalve gladjes; hoe groter de organisatie, hoe vaker de storingen en het disfunctioneren. Zie onder meer de Belastingdienst en de Rabobank.

Waar ik me in dit verband mateloos aan erger is de voorkeur die de digit-bevorderaars aan de dag leggen voor aan telefoontjes en tablets gelieerde besturingssystemen als Android en Mac OS (Apple), vergetend dat veel mensen nog volledig georiënteerd zijn  – áls ze dat zijn  -  op de laptop of de pc, die op z’n best zijn uitgerust met Windows 10.

De gemeente Best  op haar website: Heeft u de Fixi-app al gedownload?  ‘Hiermee kunt u op een eenvoudige en snelle manier een melding maken. Van bijvoorbeeld een kapotte lantaarnpaal of een losse stoeptegel. Op www.gemeentebest.nl/melding-maken staan de links naar de apps die u gratis kunt downloaden.’ Troostprijs: ‘Op deze pagina op onze website kunt u ook nog gewoon een melding maken. Het melden via de Fixi-app is dus niet verplicht, wel gemakkelijk!’. Dat laatste bestrijd ik dan weer.

Ik vind dat Best, wellicht gestimuleerd door de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, al te gretig in zee is gegaan met de app-maker Decos Information Solutions. Met mijn Android-tablet contact gemaakt hebbend met Google Play, waar Fixi beschikbaar is gesteld, springt onmiddellijk deze boodschap in het oog: ‘Deze app is mogelijk niet geoptimaliseerd voor je apparaat,’ gevolgd door het fatale: ‘Je apparaat is niet compatibel met deze versie.’

Dag Fixi. Ramp? Welnee, want een gebruiker laat  weten: ‘Deze app pleegt een te grote aanslag op het geheugen van je apparaat.’ Ook dat nog.

En de zogenaamde rating (beoordeling door gebruikers) is genadeloos: Vijf sterren 8, vier sterren 2, drie 6, twee 17 en één ster 50. Dat zijn dus alleen maar de mensen die de moeite hebben genomen hun mening over Fixi te geven.

Energietransitie werpt z’n schaduw vooruit

De energietransitie werpt z’n schaduw vooruit. Niet in het minst bij het Midden- en Kleinbedrijf. Vrijdag wordt het pompstation, inclusief recent vernieuwde wasstraat en mini-super van de familie Van Kemenade in het centrum van Best van zijn Shell-elementen ontdaan. Eigenaar Peter (53) verhuurt het pand aan de Franse oliemaatschappij Total.

‘Wat moet ik anders,’ zegt Peter, die bevestigt dat het wel degelijk met ‘de lange termijn’ te maken heeft. De voortschrijdende elektrificatie. ‘Tegen dat zich allemaal heeft ontwikkeld, ben ik zeventig.’

Een kwestie van vooruitzien dus. De actuele situatiie vraagt helemaal niet om verandering. De Van Kemenades hebben in de loop van tientallen jaren een prachtige zaak opgebouwd, die loopt als een tierelier. Vader Harrie, al een eind in de tachtig, komt er nog vrijwel dagelijks en houdt zich fit met nog wat kleine karweitjes. Het is er altijd brandschoon, al klinkt dat voor een pompstation een beetje raar. Het familiebedrijf straalt de charme uit die een enthousiaste exploitatie met zich meebrengt en de vaste klanten zeggen de eigenaar dan ook als om strijd, dat ze het verdwijnen ervan heel jammer vinden.

Eens kijken, hoe concurrerend Total zich gaat opstellen, want de binding aan een sympathieke zaak is straks  wijlen.

Ikke, ikke

KRO-NCRV laat haar tv-programma’s de laatste tijd vooraf gaan door het aanbevelingszinnetje Laten we wat meer naar elkaar omkijken. Blijkbaar nodig.

In de krant staat vandaag een interview met een tv-maker. Ik lees doorgaans dat soort stukken niet, maar deze keer werd mijn aandacht getrokken door een prominent weergegeven opmerking van die man: ‘Nederland is in de war. We luisteren niet meer naar elkaar.’

Ikke, ikke. Een veelgehoorde klacht, vooral als het gaat over verkeersdeelnemers onder elkaar.
Om bij dat verkeer te blijven, je maakt dat ikke-ikke bijna dagelijks mee. De wielrenner, die voetgangers op een buitenweg tegemoet komt en roept ‘Van de weg af.’ Mensen die midden op de rijweg in een woonwijk staan te buurten en geweldig misbaar maken als je met je claxon voorzichtig aangeeft dat je er aan komt. Naast elkaar fietsende vrouwen die op een pad door de wijk naar bejaarde wandelaars roepen: ‘Achter mekaar lopen.’

‘Laten we wat meer naar elkaar omkijken.’ Er bestaat een toneelstuk van John Osborne, getiteld Omzien in wrok. Doe ik niet hoor. Loop of rij gewoon door.

PS. Of de duvel ermee speelt, draait Radio 4 vanmiddag Elgars Land of Hope and Glory. Maar ja, da's een andere soort chaos.

Burgemeestersportretten als automatisme

Niet voor het eerst constateer ik dat het laten schilderen van burgemeestersportretten in Best een automatisme is, waaraan de gemeenteraad helemaal niet te pas komt en waarvan de kosten listig zijn verborgen in een totaalpost. In dat laatste is het gemeentebestuur een ware meester, getuige de geringe doorzichtigheid van de kosten van wethouderswisselingen in 2017-‘18.

Het Eindhovens Dagblad meldt vandaag prominent in zijn regiokatern dat de onlangs vertrokken en omstreden burgemeester Anton van Aert nu ook zijn conterfeitsel heeft gekregen.
Het maakt de verantwoordelijke  bestuurders allemaal niets uit. Of de burgemeester slechts enkele jaren waarnemer was (Kortmann), hij/zij onder vage motieven met de stille trom naar elders hopte (Demmers) of vertrekt na met de raad in de clinch te zijn geraakt wegens  niet voldoen aan de gemeentewet.

Benieuwd, welk raadslid zich nu weer geroepen voelt in het weekblad Groeiend Best te verklaren,  ‘de burger recht in de ogen te kunnen kijken’.

Duiding is iets anders dan duidelijkheid

‘Hoe het ongeluk is kunnen gebeuren is nog niet duidelijk.’ Hoe vaak zullen we dat nog moeten horen of lezen. En daarna lees of hoor je er nooit meer iets over. Of het zou over de chaos moeten gaan bij Luik, waar een Nederlandse trucker een ‘geel hesje’ doodreed en de politie de verkeerde man oppakte. ‘Blunder!’

Je kunt er de wekker op zetten, de filemeldingen in de ochtendspits waarbij ongelukken terloops en routinematig als oorzaak worden genoemd. Vanmorgen: ‘auto over de kop bij Oudenrijn.’ Aangezien files met tijdverlies van een half uur of langer miljoenen schade opleveren, wil ik details horen, is het niet direct dan toch achteraf. Hetzelfde geldt voor al die kapotte vrachtauto’s die volledige wegafsluitingen tot gevolg hebben. Van wie zijn die? Roemenen? Polen? Ik zit hier niet te stigmatiseren, want die buitenlandse chauffeurs – vaak voor een habbekrats ingehuurd door Nederlandse ondernemingen – zijn de laatste tijd regelmatig negatief in het nieuws. Hoe is de staat van onderhoud van die stilgevallen vrachtauto’s?

Het is lang geleden dat een verkeersongeluk verslaggevers en fotografen deden uitrukken; daar valt natuurlijk niet meer aan de beginnen. Het (incomplete) politiebericht, vaak ook al op Twitter geplaatst, moet volstaan. Maar daar betaal ik de krant niet voor. De dagbladjournalistiek denkt bij de hedendaagse snelle omloop van het nieuws via elektronische media dat het accent op duiding moet liggen. Maar dat is iets anders dan primaire duidelijkheid. Ontbreekt die, dan prijzen de reguliere media zich uit de markt.

Die testers kunnen me nog meer vertellen

Levensmaatje roept vanachter haar laptop: ‘MAKRO heeft volgens de ANWB Kampioen de Nationale Tanktest gewonnen.’

Voor alle duidelijkheid: de pompen van de MAKRO behoren tot de categorie wit, wat wil zeggen dat de kwaliteit van de merkloze brandstof wisselt, naar gelang de onderhandelingen met de raffinaderijen uitpakken. De aanprijzingen via de geluidsinstallatie in de groothandel, die allang geen groothandel meer is, bevatten dan ook geen mededelingen over kwaliteit; wel gaat het steeds over ‘onze superlage prijzen’.

De testers kunnen me nog meer vertellen. Die opvatting koester ik al veel langer dan sinds de roemloze neergang van de jaarlijkse oliebollentest van het AD. En van het lukraak tanken bij witte pompen ben ik genezen.

Hoezo? Moderne auto’s, zeg maar (oei!) de millennials, zitten vol elektronica, wat tevens inhoudt dat je bij het geringste foutje een alarmerende melding krijgt, die je naar de garage doet reppen. Olie niet OK? Piep!

Los van die elektronische boodschappen, kun je een mankement natuurlijk ook wel eens fysiek vaststellen. Zo had ik eens last van een stotterede benzinemotor, als je begrijpt wat ik bedoel. In de garage werd met de computer vastgesteld dat er sprake was van vervuiling. Of ik maar even een afspraak wilde maken voor een schoonmaakbeurt ad 1200 euro. Mooi niet.

Via via kreeg ik een gepensioneerde automonteur aan de lijn en het eerste wat die vroeg was: waar tank je? Dat gestotter hield onmiddellijk op, toen ik op zijn advies bij een willekeurige pomp een flesje schoonmaakspul voor in de tank had gekocht. En verder? Uitsluitend merkbenzine. ‘Want die moderne auto’s zijn hypergevoelig.’

Nooit meer last.

Het ultieme machogedrag

Vuurwerk is een mannending. Eigenlijk weten we dat allang, maar een onderzoek van het Eindhovens Dagblad heeft dat weer eens bevestigd. Twee op de drie vrouwen gaan zo ver in hun afkeer, dat ze achter een totaal verbod zouden staan.

Een liefhebber van vuurwerk verwoordt het zo: ‘Vuurwerk afsteken geeft een oergevoel.’ Ik zie een overeenkomst met het intrappen van het gaspedaal. Spelen met vuur blijkt het ultieme machogedrag.

Staat de vrouw dan toch geestelijk boven de man? Je zou het haast gaan denken. Ooit heb ik op ‘n feestje de ene vrouw eens tegen de andere horen zeggen: ‘Hóór ‘m nou toch weer eens.’  Instemmend geknik.

‘Wordt gelijk de kinderen’, moet Jezus eens hebben gezegd. Dat pleit dan weer voor de man.

Sonnenaar

Laatst zag ik een inwoner van Son (gemeente Son en Breugel) aangeduid als Sonnenaar. Zal wel kloppen, maar klinkt toch ‘n beetje raar. Verzin echter maar eens iets anders. Je kunt moeilijk terug naar de zestiende eeuw, toen een theoloog uit Son, genaamd Franciscus van de Velde zichzelf ‘herdoopte’ tot Franciscus Sonnius. Bekender is natuurlijk de humanist Desiderius Erasmus Roterodamus, die ongeveer in dezelfde tijd leefde. Dan hebben we nog bisschop Maarten Bouwens, ook uit die tijd, die werd geboren in Walik, een gehucht bij het Kempische Riethoven en als Riethovius of Rythovius door het leven ging.
Wijlen Toon van de Sande uit Best deelde mij eens mee, dat ik – hoewel daar toen al ‘n jaar of dertig wonende -  ‘ginne echte Baestse’ was. Nee, ik heb nimmer een geslachtsverandering ondergaan.
Ooit had ik een hoofdredacteur, die te kennen gaf dat een inwoner van Eersel geen Eerselnaar mocht worden genoemd. ‘Niks naar.’ Eerselaar dus. Dezelfde man vond ook, dat een auto niet in een kanaal kon belanden. Bij de correctie zei hij; ‘Dit is geen verzoek, maar een bevel.’  Wie mocht denken dat hij een autoritair persoon was, zij gerustgesteld. Aardige man, die op een redactiefeestje in een damescorset op tafel danste.
Soms worden inwoners van bepaalde plaatsen op verrassende wijze aangeduid. Zo is iemand uit Budel, Budelaar noch Budelnaar, maar Bulander. Dorpen worden ook wel eens ter plaatse anders genoemd: Soeremdonk = Zoerik, Spoordonk = Sporring. Zoerikker? Sporringse? ‘k Zou het niet weten.

Warme buurt

Een Geldrops raadslid veroorzaakte in de jaren zestig nogal wat consternatie, toen hij bij de bespreking van een bestemmingsplan vroeg, komt er ook een warme buurt? Inderdaad, enige dubbelzinnigheid kan deze term niet worden ontzegd. (Ja, wie streekverslaggever is geweest, kan net als de reiziger veel verhalen.)

Over buurten gesproken, de Bestse wijk Wilhelminadorp viel dezer dagen de twijfelachtige eer te beurt, te worden aangeduid als volkswijk. Protest, want er kan in deze wijk de afgelopen tijd van alles zijn gebeurd wat zogezegd het daglicht niet kan verdragen, de aanduiding volkswijk heeft een zodanig negatieve bijklank dat ze stigmatiserend zou kunnen werken. Bovendien, criminele activiteiten, al dan niet drugs gerelateerd, zijn allesbehalve beperkt tot Best, laat staan tot Wilhelminadorp. Nuenen kreeg onlangs ook zijn portie, met een dode in een café, zodat de vraag of Eindhoven deze ‘probleemwijk’ wel aan zijn grondgebied moet toevoegen, het eerste was wat bij mij opkwam.

Laten we overgaan tot de orde van de dag. Komende zaterdag is het Groot Dictee der Nederlandse Taal, niet meer op de televisie maar op de radio en georganiseerd binnen het geweldige programma De Taalstaat van Frits Spits. Je kunt thuis meedoen, maar leuker is natuurlijk als Bestenaren naar Cultuurspoor aan de Raadhuisstraat te gaan en daar samen te proberen de tekst van Wim Daniëls foutloos op te schrijven.

Nu hoor ik van bevoegde zijde, dat het aantal aanmeldingen voor het dictee in de Bestse bibliotheek tot op heden nogal tegenvalt. Nee toch? Je zou haast gaan denken dat in Best alleen maar cultuurbarbaren en analfabeten wonen. Deze suggestie komt niet uit de lucht vallen, gezien de beschamend geringe belangstelling, onlangs, voor de Messiah van Händel door het Valkenswaards Kamerkoor en gekwalificeerde solisten in onze akoestisch perfecte concertzaal Lidwinakerk.

Ik hoop alsnog op een warme gemeente!

‘Naar 0 verkeersdoden’

Minister Cora van Nieuwenhuizen (infrastructuur) wil maatregelen, die moeten leiden naar 0 verkeersdoden. Vorig jaar waren dat er 613, dus vroeg de radioverslaggever of het niet realistischer was, te streven naar hooguit 500. Nee vond de minister, je moet de lat zo hoog mogelijk leggen. Wat dan wel de veiligheid te bevorderen maatregelen waren. ‘Teveel om op te noemen’ zei Cora, waarna de verslaggever meende te moeten concluderen dat het een trits maatregelen zijn.

(Een trits is een drietal, maar dat heeft de verslaggever niet op de basisschool gehad. Ja taalnazi wordt wat mij betreft een geuzennaam, hoe kreupel de verwijzing naar de Duitse nationaal socialisten ook is. De presentator van hetzelfde radioprogramma staat ook al op het punt teruggave van zijn schoolgeld te vragen, want hij had het over ‘en vica versa’. Dit allemaal terzijde, zoals de haakjes al aangeven.)

De krant er nog even op nagekeken, teneinde enig inzicht te krijgen in de veiligheidsplannen van Cora. Inderdaad, teveel om op te noemen, maar eerlijk gezegd had ik voornamelijk het doel, er achter te komen of Cora nog steeds van plan is, de N-wegen te ontdoen van hun bomenrijen. Over die aankondiging van haar, afgelopen zomer, ontstond nogal wat ophef, bij onder anderen de Bomenstchting.

Uitslag van mijn onderzoekje: de soep wordt niet zo heet gegeten enzovoorts. de bomen mogelijk kennelijk  blijven staan.

Ooit belasting op voornamen

Weer zo’n krantenberichtje waar ik niks mee kan. ‘Frankrijk en Duitsland willen dat er belasting wordt geheven op financiële transacties.’ Belasting op het betalingsverkeer, zeg maar het pinnen? Naast de belasting – ten onzent – op o.a. 0,0% rente op je bescheiden spaarcentjes?  Ik zou een geel hesje willen aantrekken, ware het niet dat ik dan van relschoppen zou worden verdacht.

Het toeval wil dat het Belasting & Douane Museum  vanaf 15 december een tentoonstelling wijdt aan Bizarre Belastingen. Ik lees: ‘urine, geslacht, schoorstenen, vensters, suiker, pruiken(poeder), dienstboden, dagbladen en vrijgezellen……Je kunt het zo gek niet bedenken of er is belasting over geheven.’ De inventiviteit van vorsten en anderen die, zoals ze het vroeger zo deftig konden zeggen boven ons zijn  gesteld kende geen grenzen.

Wat ik in de opsommingen mis, is de belasting op voornamen die in het eerste decennium van de vorige eeuw in Nederland werd geheven. Ik weet dat,  doordat wijlen mijn oudste broer (1917) het zijn leven lang met slechts één voornaam, dus ook letter heeft moeten doen: H, net als onze vader, die overigens nog ‘de luxe’ kende van een tweede voornaam. Evenals de kinderen die in de jaren twintig en dertig het levenslicht zagen, want toen was die rare belasting al weer afgeschaft. Konden ouders weer royaal uitpakken, zoals die van Hans van Mierlo: H. A. F. M. O!

Ik heb nog even op het internet geneusd met de zoekterm ‘belasting op voornamen’  en kwam uit bij het maandblad Neerlandia van het Algemeen Nederlands Verbond (1915). Arme mensen betaalden 2,50 gulden (omgerekend naar nu € 23,—) voor elke extra voornaam en het kon ‘met de welstand van de ouders wel opklimmen tot 400 gulden’.

Veel voornamen konden toen wel eens een geweldig statussymbool zijn geweest. Ik kan me voorstellen dat mijn vader, beginnend kunstenaar, daar geen behoefte aan had.

Grove taal en hatelijkheden

Het gebruik van grove taal en het uiten van hatelijkheden, het loopt momenteel allemaal door elkaar. Laat ik maar met het eerste beginnen. Bij ons thuis was het indertijd verboden, zoiets te zeggen als ‘ben je belazerd’. Want dat refereerde aan Lazarus, die aan melaatsheid leed (als ik het goed heb, want erg bijbelvast ben ik niet).

In de roerige jaren zeventig van de vorige eeuw, de tijd van de democratisering en verzet tegen alles wat autoritair was en klonk, probeerde het establishment mee te doen en hoorde je bestuurders en andere bobo’s opeens zeggen: ‘we zijn grotelijks belazerd’. Klonk als belèèzerd. Sindsdien  telde je pas mee, bij enige inventiviteit in het taalgebruik. Staatssecretaris en later wethouder van Amsterdam Jan Schaefer: In gelul kun je niet wonen.

Grof en/of krom taalgebruik, waarbij de autoriteit niet wordt ontzien. SP-kamerlid: ‘De minister heeft ons voorgelogen’ in plaats van ‘ik moet de minister op een onwaarheid wijzen.’ Let wel, ik ben hier niet tegen hoor; we leven niet meer in de tijd van de excellenties. De betrokken minister – in casu Stef Blok – erkende ‘we hebben iets over de kop gezien’, terwijl de uitdrukking luidt: ‘iets over het hoofd zien’. Over de kop is vooral een veel voorkomende oorzaak van filevorming.

Allemaal nog niks, vergeleken bij wat er op Facebook valt te lezen (mits je daar je tijd aan verdoet). Daar is een ware scheldcultuur ontstaan, voor zover je van cultuur kunt spreken, gezien de hatelijkheden die er te berde worden gebracht. Het lijkt wel een besmettelijke ziekte. Zelfs de fractievoorzitter van het CDA in  de Eindhovense gemeenteraad meende de Pro Zwarte Pieten Bende te moeten aanmoedigen met Schup ze!  Nadenken en rammen op toetsenborden zijn duidelijk verschillende zaken.

Social media of e-mail, het maakt niet uit. Trouwens, ook dagbladen moeten zich af en toe verdedigen tegen lezerskritiek op grof woordgebruik, waarbij zowat alles wordt vergoelijkt, behalve k*t..

Het kan nog erger. De Nederlandse journalistiek staat momenteel op z’n achterste benen omdat een columniste van Trouw er de brui aan geeft, lam geslagen door de haatmail. Terecht zei NVJ-secretaris Thomas Bruning hierover in het radioprogramma Dit is de Dag: ’'De dagbladen moeten  samen een streep trekken. intimidatie, bedreiging, geweld en racisme jegens columnisten en journalisten moet aangepakt, het is niet jammer maar onacceptabel.’

Volgens het boekje

Waar ik nou echt pissig van kan worden (op het hedendaags woordgebruik hoop ik binnenkort nog eens terug te komen) is die eeuwige woordvoerder, nu weer die van de politie naar aanleiding van de weerbaarheid van ouderen, geuit na de gruwelijke mishandeling van een 85-jarige vrouw in de vooravond in het Eindhovense stadsdeel Woensel.
Het Eindhovens Dagblad wijdt er terecht een voorpagina-verhaal aan. Die weerbaarheid komt tot uiting in de mededeling ‘Laat ze maar komen, ik heb een vleesmes bij de voordeur’ van een leeftijdgenoot. En: ‘Ik weet waar ik moet schoppen, zegt een dame met vervaarlijke twinkeling in haar ogen.’ Valt er, ondanks de ernst van de aanleiding, aan de ontbijttafel tenminste nog eens te lachen.
Maar dan die woordvoerder, die uit z’n hoofd het instructieboekje van de politie weet te citeren: ‘Het is volstrekt normaal dat deze groep zich verdedigt. Wanneer mensen zich in de emotie fysiek verzetten is dat te begrijpen, maar wij zullen nooit adviseren geweld te gebruiken.’
Ik wil geen woordvoerder. Ik wil de korpschef, temeer daar de ouderen volgens de krant precies weten, waar het in Woensel aan schort: ‘Er zijn veel klachten over Woensel. Wekelijks sneuvelen hier winkelruiten, politie is er zelden te zien.’
Met de groeten van alle boventalligen…eh niet  verwarde mensen van boven de tachtig.

De Burgemeester? Alweer kwestie van integriteit

Het zwakste argument tegen het schrappen van de burgemeester (benoeming door de Kroon) uit de grondwet, lijkt me toch wel dat van de burgemeester van Delft, Marja van Bijsterveldt: ‘Een burgemeester moet boven de partijen staan. Die moet écht van iedereen zijn. Het helpt niet als je straks door een deel van de kiezers bent gekozen en door een deel niet.’ (AD consorten, 15.11.2018.)

Boven de partijen. Op zich al een mastodontische redenering. Volgens Van Bijsterveldt  is die eigenschap door het genoemde grondwetsartikel geborgd. In de praktijk kan dat nogal eens tegen vallen. We leven inderdaad niet meer in de negentiende eeuw en ook niet meer in de eerste helft van de vorige. Met haar onderscheid tussen kiezers en (niet-)kiezers haalt Van B. al helemaal de bodem onder haar redenering uit. Als CDA -minister van onderwijs (ca. 2011)  is zij toch ook door niet-kiezers gedoogd?

Van B. vreest kennelijk ‘Belgische toestanden’, maar door het uit de grondwet halen van het burgemeestersartikel is nog allerminst zeker dat een nieuwe politieke figuur ontstaat. De verkiezing en de wijze waarop is nog helemaal niet aan de orde.

De omgang met de burgemeester in Nederland kenmerkt zich nu door gebrek aan transparantie, in de benoemingsprocedure  en in het verkeer met die burgemeester in functie. In de gemeente Best, waar ik toevallig woon, kunnen we daarover meepraten. Een gemeenteraad die samen met hem duikt als de burgemeester bij een wettelijke misstap zich logischerwijs in het openbaar zou moeten verantwoorden – die hem vervolgens bijna letterlijk laat ‘afgaan door een zijdeur’. Een vertrouwenscommissie die bij de keuze van een opvolger, zonder de broodnodige  duidelijkheid jegens de burger, uit zeventien (!) kandidaten slechts twee overhoudt, onder wie de waarnemer. Niks ten nadele van de inmiddels geëffectueerde voordracht van die waarnemend burgemeester – voor continuïteit valt ook wel wat te zeggen  - maar het blijft achterkamertjes…eh…politiek!

Boven de partijen staan, jaja. We hebben hier meegemaakt dat een PvdA-burgemeester het koste wat kost vervangen van een PvdA-wethouder ‘n half jaar voor de raadsverkiezing verbaal steunde. (Die wethouder zou na het voorziene verlies van haar partij bij de installatie van de nieuwe raad zonder boe of bah het gemeentehuis verlaten).

Begeef ik mij teveel op zijpaden? Helemaal niet. Mijn stelling luidt: als ooit de burgemeester zou worden gekozen, dan staat of valt zijn democratisch functioneren met zijn/haar integriteit. En die is niet afhankelijk van een handtekening van de koning, die overigens niet meer is dan een ceremoniële bekrachtiging van het besluit van de minister van binnenlandse zaken. Welke laatste zijn plek aan de kiezer heeft te danken.

Kloof tussen rijk en arm

Juristen, columnisten en andere commentatoren maken zich volgens mij terecht druk over het plan van minister Dekker van Rechtsbescherming om een einde te maken aan het veelvuldig gebruik van ‘gratis’ rechtsbijstand door mensen die een advocaat niet kunnen betalen. Of niet in staat zijn, het juridisch geharrewar te snappen. Dekker, verander de naam van je portefeuille maar in rechtsongelijkheid. Want met dit idee verdiep je kort gezegd de kloof tussen arm en rijk. Het past weliswaar in de mentaliteit en het beleid van Rutte III, maar dat terzijde.

Wie voor een dubbeltje geboren is… Het hoeft niet eens ‘n rechtszaak te worden, wil je,  in die situatie verkerende, worden genaaid. Een bekend voorbeeld is dat van verzekeringsmaatschappijen die met een handigheidje proberen onder een schade-uitkering uit te komen. Oké, natuurlijk komt het  voor dat mensen – mag ik effe fange? – de zaak proberen te tillen, maar daartegen bestaan voldoende controlemogelijkheden.

Zelf werd ik eens met  ‘n frappante wegduik-poging van een verzekering geconfronteerd. Op een camping in het buitenland waren wij bezig, ons te installeren, toen tassen met portemonnees, (bank)passen en wat al niet meer uit de auto werden gegrist. Het argument om niks te vergoeden luidde: dan had je die spullen maar niet in een onafgesloten auto moeten laten liggen. Ik heb op deze mededeling met een kort briefje gereageerd, waarin stond: ‘Overal ter wereld waar wordt geladen en gelost staan autoportieren open.’ De verzekering betaalde.

Het is niet de bedoeling om mezelf op de borst te slaan, maar ik kan me voorstellen dat er verzekerden zijn die zich zuchtend bij zo’n waardeloos argument van een verzekering neerleggen.

Is er wel nieuws onder de zon?

Hoe vaak komt het niet voor dat, als je kennis neemt van gebeurtenissen uit het verleden, je denkt: hé, dat maken we nu ook mee? Populair is op dit moment, bij het toenemende rechts extremisme in de wereld, te verwijzen naar de jaren dertig van de vorige eeuw. Wat dat waard is, maakt iedereen maar voor zichzelf uit.

Is de periode van dictatoriale fascisten als Hitler, Mussolini en Franco nog tamelijk dichtbij – er leven nog heel wat mensen die het hebben meegemaakt – ook in een veel verder verleden kun je via de geschiedschrijving verschijnselen tegenkomen, waarvan je kunt denken: dat zou op de dag van vandaag kunnen slaan.

Zoiets overkwam mij bij het herlezen van het boek van Hella S. Haasse uit 1989 Schaduwbeeld of Het geheim van Appeltern. Voor alle duidelijkheid, Haasse schreef zogenaamde literaire non fictie. ‘Schaduwbeeld’ is dan ook geen roman, maar de kroniek van het leven van een vooraanstaande adellijke patriot in de achttiende eeuw. Het boek – 470 bladzijden in kleine letters - kwam, zoals meestal bij deze schrijfster, tot stand na uitvoerige studie in archieven en bibliotheken; het literaire zit in de beschrijvingen van het toenmalige leven in de ‘hogere kringen’, zoals het had kunnen zijn.

Ik citeer nu (gedeeltelijk) de passage die naar mijn gevoel op het heden zou kunnen slaan. Ze gaat over de sfeer in de Utrechtse studentenwereld rond 1750.

Er zijn onder de studenten altijd wel figuren (meestal buitenlanders) van wie gezegd wordt dat zij leden aanwerven voor geheime genootschappen.

Nu sla ik een klein stukje over dat hier minder ter zake doet en pik de tekst weer op als het gaat over ‘verkondigers van geloofsopvattingen’.

Daar moet men het kaf van het koren weten te scheiden, en met name oppassen voor degenen bij wie de keuze voor een Opperwezen betekent dat zij op een agressieve wijze tégen de geopenbaarde God van de christenen zijn.

Dit schreef  Hella Haasse rond 1989 over de manier van denken onder studenten in het midden van de achttiende eeuw.

Wroeten in het verleden

Kunnen we ons niet beter bezig houden met het heden en de toekomst. Dit soort gedachten overvalt je als je nu weer kennis neemt van de roep om excuses aan de zogenaamde moffenmeiden – die trouwens bijna allemaal dood zijn. Nou vooruit, de nakomelingen dan.

Natuurlijk was het kaal scheren en anderszins vernederen van die vrouwen na de bevrijding een onacceptabele vorm van eigenrichting. Maar de haat jegens de bezetter met wie deze meiden hadden geheuld zat diep, evenals de wraaklust en de chaos door het nagenoeg ontbreken van wettig gezag was compleet.

De relatief jonge mensen die zich nu met ‘het probleem’ bezig houden en een oordeel vellen, hebben hun informatie uit overlevering en al dan niet fel gekleurde (Lou de Jong) geschiedschrijving. Zo kan het gebeuren dat iedere Duitser van toen als medeplichtige aan de Jodenvervolging wordt aangewezen. Ergo: wie met welke Duitser dan ook aanpapte was fout-fout-fout.

Minstens zo fout is deze generaliserende benadering. Er waren ook goede Duitsers, niet in de laatste plaats onder de dienstplichtigen van de Wehrmacht. Met andere woorden: beperk je tot de jaarlijkse herdenkingen en laat de boel verder rusten, want zo komt er nooit een einde aan die oorlog. Wie doorgaat met wroeten in het  verleden, komt nog heel wat tegen. Ook NSB-ers zijn destijds gevangen gezet, en soms tevoren door ‘het gepeupel’ gelyncht.

Werkdruk

Al ‘n week of zo loop ik rond met het plan, mij uit te laten over het begrip werkdruk. Ik denk dat het is uitgevonden door de vakbonden, die wel eens meer aan onze taal en de uitspraak daarvan zouden kunnen bijdragen dan wij allen denken: fluitje van een cent bij voorbeeld en werkgelégenheid in plaats van wèrkgelegenheid.

Werkdruk hier werkdruk daar, in de zorg, het onderwijs, de postbezorging, de piloten van Ryanair en ga zo maar door. Nee niet bij sommige managers,  bankiers en bestuursvoorzitters – die hebben het vooral druk-druk-druk met incasseren en/of declareren. De hoge werkdruk treft de (relatief) zwakkeren in de samenleving. In die wat laatdunkende sfeer dacht ik, denkend aan mijn eigen arbeidsverleden, me uit te laten over die te hoge  werkdruk. (Een beschrijving van het labeur waaraan wij ons – bezeten van het vak dat we uitoefenden – zonder morren onderwierpen laat ik achterwege; alles heeft zijn tijd.)

Maar ik ben toch bekeerd. ‘n Beetje. Door een hoofdredactionele column in het ED over de sores bij een regionale krant. Ik vertel geen nieuws als ik zeg dat de media in deze sector het moeilijk hebben. Het is sappelen en steeds weer iets nieuws bedenken om het de lezer naar de zin te maken. Met vallen en opstaan, want die kranten hebben, om het bij een dalend abonneebestand te kunnen volhouden,  een fiks deel van hun zelfstandigheid moeten prijsgeven. Ze maken deel uit van een – in het geval ED zelfs internationaal – concern en krijgen heel wat te slikken, wat van bovenaf wordt opgelegd. Inclusief het terugbrengen van het aantal redacteuren.

Werkdruk? De schrijver van de column slaagt erin, de Beste Lezer duidelijk te maken dat daar wel degelijk in hoge mate sprake van is. Er bestaat bij het ED een vurig verlangen naar ‘verdieping’ en dat is dezer dagen uitgemond in twee nieuwe weekendbijlagen. Dat kost kruim in een situatie waarin de journalisten verzuchten: ‘we staan tegenwoordig de hele tijd “aan”. Via het mobieltje en de sociale media gaat het werk ook na het werk gewoon door.’

Respect dus. En bemoediging. Ik ben twee weekends met die nieuwe bijlagen best lang in de weer geweest. Goeie verhalen, dicht op de actualiteit. Natuurlijk zijn ze de vrucht van ‘het collectief’, maar ze voldoen aan de intenties van het ED: minder trivia, meer verdieping. Volhouden.

Wat is geweest, komt niet terug

De kalender liegt niet. Het is herfst. Onze ijsmaker aan de Hoofdstraat heeft op 1 oktober z’n zaak gesloten en is – als ik het goed heb – weer ter overwintering naar Italië vertrokken. Als het daar nu maar niet regent, of erger. Zie Portugal dit weekeinde. En Zuid-Frankrijk maandag. De zwembaden idem dito. Zomerzon of niet, Dat van Best hebben ze laten leeglopen, nadat traditiegetrouw de honden met hun baasjes erin hadden mogen zwemmen.

Het kan erger. Wat nu dicht is, gaat in de regel in het voorjaar weer open. Maar de chinees aan de Oirschotseweg heeft – nadat het afhalen al enkele jaren de hoofdactiviteit was – kennelijk de overschakeling op friet en kroketten niet eens overwogen. Dicht. De ramen witgekalkt. Er is meer leegstand in het centrum, een teken destijds.

Op het zonovergoten terras in het hart van De Boterhoek had ik een gesprek met wat ze tegenwoordig ‘een oudere meneer’ noemen. Het ging over de veranderingen. ‘Wat is geweest, komt niet terug,’ zei hij filosofisch. De man verklaarde jarenlang een bloemenhandel te hebben gedreven. Toen een winkelmeisje in AH-uniform bij hem zonder gêne de prijzen kwam noteren, had hij geweten dat het niet lang meer zou duren. Tussen haakjes: consumentenman Teun van de Keuken presenteerde vorige week op het internet een boek over kort gezegd ‘de streken van de supermarkten’. Ik ben benieuwd.

En over Chinezen gesproken, Ze lopen de deur van het torentje van Marc Rutte, wereldvermaard om zijn genegenheid voor multinationals, plat. Want Ali Baba heeft dringend behoefte aan enkele distributiecentra in ons land. Dit, teneinde de levertijd aanzienlijk te bekorten. Volgens marketeers moeten ketens als Blokker en zelfs het meer succesvolle Action het ergste vrezen.

Zegt u, Ali Baba, wat is dat nou weer? Laat ik u even bijpraten. De afstandsbediening van de slagboom bij mijn appartement kost, indien aan vervanging toe, zestig euro. Een buurman heeft er onlangs een door webwinkel Ali Baba laten opsturen voor vier euro. Wie z’n winst mag uittellen, kunt u zelf wel beslissen.

Airport, enerzijds anderzijds

CDA-er Pieter van Geel, oud-gedeputeerde in Brabant en oud-staatssecretaris is aangetreden als aanvoerder in een zogenaamde proefcasus, dat wil zeggen een discussie over de toekomst van Eindhoven Airport. Van Geel trapte af in een debat in het Evoluon, waar hij al direct te maken kreeg met – aldus het verslag in het Eindhovens Dagblad – wantrouwen en cynisme van omwonenden.

Proefcasus is immers een eufemisme voor het eerder optreden van een mediator in een zelfde soort discussie, genaamd De Tafel van Alders, die zoals te verwachten viel volledig uitpakte in het voordeel van de blijkbaar niet te stuiten groei van de luchthaven.

Als ik het ED-verslag lees, dan bekruipt mij het gevoel, te maken te hebben met een opera buffa en wel hierom.

Van Geel: ‘Het gaat erom dat we een goede balans vinden tussen de voordelen die een luchthaven biedt en de lasten die de mensen daarvan ondervinden.’

Juist, ja. Een typische CDA-verklaring. Enerzijds, anderzijds. ‘Wij buigen niet naar links en we buigen niet naar rechts.’ (© Dries van Agt in de jaren zeventig.)

Tot op zekere hoogte ‘n slimme zet, van de VVD, good old Pieter, in te schakelen. Eindhoven Airport zou immers zonder de CDA-er een voor honderd procent populistisch neo-liberale aangelegenheid worden. Nu is dat voor 99% het geval. De eindbeslissing over de toekomst van de luchthaven ligt – voor zo lang het nog duurt – bij de VVD-minister van infrastructuur, Cora van Nieuwenhuizen, terwijl ook de Eindhovense wethouder Monique List (VVD) en provinciaal gedeputeerde Christophe van der Maat (juist, VVD) een vinger in de pap hebben.

De discussie over het vliegverkeer en welke Nederlandse luchthaven dan ook moet een wezenlijk bestanddeel vormen van die over Het Klimaat. Zo ver mogelijk van partijpolitiek.

Pislink? Precies wat ze willen

De criminelen die in een Eindhovense wijk een vrachtauto met drugsafval in brand staken, hebben precies bereikt waar ze op uit waren. Een machteloos ogende overheid, die alleen maar uiting geeft aan haar woede. (Openingskop van het Eindhovens Dagblad vandaag.) Burgemeester John Jorritsma: ‘Ik ben pislink.’

Ik moest direct denken aan een affaire rond de bedreiging van de toenmalige burgemeester Fons Jacobs, die zich zeven jaar geleden afspeelde in Helmond. Ik citeer mezelf maar even:

Meer dan een half jaar is de burgemeester ‘bewaakt’ en zijn bij zijn woning uitgebreide en kostbare beveiligingsmaatregelen van kracht geweest, die een enorme weerslag hadden op de Helmondse gemeenschap, de omwonenden in het bijzonder. Bovendien is de burgemeester in december 2010 een aantal weken ondergedoken.

Die zaak is nooit opgelost, ook niet nadat de hoofdofficier van justitie (inmiddels naar de Randstad gepromoveerd) tegen de krant had gezegd dat  hij de bedreiger ‘in zijn kippennek zou grijpen’. Blijkbaar was er geen sprake van een kip of een ander dier.

Intussen is de criminaliteit in Brabant en die in de regio Eindhoven in het bijzonder aanzienlijk verzwaard. Zie het risico van bij de vrachtautobrand vrij komende zoutzuurdampen. Zie de schietpartijen, soms met dodelijke afloop. En zie ook de mysterieuze brand die dit weekeinde een  autobedrijf in de as legde, nadat  daar al eerder een brandje zonder aanwijsbare oorzaak was geweest.

Premier Rutte was dezer dagen toevallig in de buurt en zei – zoals gebruikelijk lachend – over de financiële noden van Eindhoven: ‘Meer geld? Het gaat hier toch goed.’

Dat weten wij hier al járen

Het West-Brabantse dagblad BN-DeStem wilde wel voor eens en voor altijd (?) weten, hoe men daar denkt over roetveegpieten en ging op onderzoek uit. Resultaat onder meer: ‘Zwart’, antwoordt Ronnie Foesenek, voorzitter van het Sinterklaas Comité Breda. ‘We hebben het er ongeveer vijf seconden over gehad met het bestuur.’

Vijf seconden? Ik weet bijna zeker dat er hier in mijn Best nog niet één seconde over na is gedacht. Jaar in, jaar uit hikken we aan tegen het Hollandse gezeik over het al dan niet voortzetten van een 150 jaar oude traditie die niets met rassendiscriminatie heeft te maken. West-Brabant houdt zijn Assipan in ere, wij onze pieterbaas, zwart als roet. Dat weten wij hier al járen en dat houden we zo.

En nu zeg ik er echt nooit meer iets over.

Minder vrome bespiegelingen

Jos Kessels schrijft vandaag in het ED een heerlijk stukje met herinneringen aan de Achelse Kluis (officieel Sint-Benedictusabdij) gelegen op de Belgisch-Nederlandse grens, ten zuiden van Valkenswaard. Nadat het klooster nog ‘n tijdje als dependance van ‘Westmalle’ had gefungeerd, zijn de laatste Cisterciënsers overleden of vertrokken. De Kluis is geschiedenis geworden. Ze krijgt een andere dienende functie.

Jos vertelt van zijn vader, die op mooie zonnige dagen met zijn oom naar de brasserie bij de Kluis placht te fietsen en dan wel eens ‘niet zonder hulp van boven’ thuis geraakte.

Mijn herinneringen gaan wat verder terug, toen er nog geen brasserie was, maar wel een winkeltje van broeder Martinus, die in plaatselijke krantjes adverteerde met: ‘Moeders! Voor uw conserven naar….’ (terwijl iedereen wist dat daar op Belgische grond veel meer goeikoop was te krijgen, op ‘t laatst ook vlees ‘zonder spuitjes’).

In 1961, ik werkte nog maar net bij een Eindhovense krant, droeg mijn hoofdredacteur me op, een verhaaltje te maken over pater Dominicus de Jong en zijn collectie bidprentjes (de plaatjes met  vrome teksten die bij begrafenissen werden uitgedeeld). Met de streekbus van de EMA tot aan café Zomerhof (bestaat nog als restaurant) aan de Luikerweg en te voet naar de abdijpoort. Links zag je dan de monniken in habijt het land bewerken – ora et labora.

P. Dominicus was archivaris van de abdij; had een boekje geschreven over de leefregel van de stichter en eerste kluizenaar daar, Van Enetten uit Eindhoven. Zijn collectie bidprentjes was er een om u tegen te zeggen. Niet vergeten ben ik zijn gewoonte om de zogenaamde knekelprentjes (als er doodshoofden en/of beenderen op stonden) krekelprentjes te noemen.

Dominicus’ functie bracht met zich mee, dat de abt hem meer vrijheden toestond dan de gemiddelde onder zijn hoede verekerende trappist. De eerwaarde pater maakte daar gretig gebruik van. Vandaar het volstrekt apocriefe verhaal, dat hij ooit door de toenmalige burgemeester van Maarheeze, Rob van Schaik, in een kruiwagen door het Leenderbos naar huis zou zijn gebracht.

Om deze minder vrome bespiegelingen nog even om te buigen: ik was al ‘n tijdje geen praktiserend katholiek meer, toen ik af en toe mijn moeder naar de hoogmis in de abdijkerk reed, omdat ik wist dat dat haar blij maakte.

De kerk uit en niet voor het zingen

Klaas Dijkhoff heeft naar zijn zeggen kwaad de rooms-katholieke kerk verlaten. Ruzie met kardinaal-aartsbisschop Wim Eijk, die in een weemoedig interview had gezegd dat de VVD schuldig is aan de ontkerkelijking.

Ging Klaas, slimste mens, nog wel eens naar de kerk? Goh. Dat hij niet door één deur kan met deze kardinaal, kan ik me overigens wel voorstellen. Die is zo ongeveer de tegenpool van wijlen bisschop Marinus Bekkers, welke laatste de katholieke echtparen in de jaren zestig - Klaas Henricus Dominicus Maria Dijkhoff moest toen nog het licht zien - de reddingsboei toewierp met zijn bevrijdende woorden over periodieke seksuele onthouding, veelvuldig vertaald met ‘voor het zingen de kerk uit’.

Maar Eijks woorden over het door de VVD bevorderde individualisme deed dus voor D. de deur dicht. Wat hij deed, zijn vertrek als roomse aan de grote klok hangen, mag dan uitzonderlijk zijn, een VVD-er doet dat natuurlijk heel wat makkelijker dan een CDA-er, want kond geven van diens afscheid van het christelijk geloof staat immers gelijk aan politieke zelfmoord. Denk ik maar.

Helemaal ongelijk heeft de kardinaal natuurlijk niet: we leven in een tijd van ikke, ikke en de rest kan stikken en is dat niet het adagium dat de VVD sinds haar kindsheid na WO2 is aangewreven?
Enkele fraaie staaltjes van de ik-cultuur trof ik dezer dagen aan in een bijlage van de vpro gids, die zowat geheel is gewijd aan het begrip duurzaamheid (alleen al van dat woord krijg ik onderhand pukkeltjes). Ene Anouk Kamminga presteerde het in een stukje van twee kolommetjes 18 (achttien)  keer de eerste persoon enkelvoud – ik – te gebruiken. Was dat verhaaltje geschreven met de bedoeling, zichzelf aan de vpro-leden te presenteren, dat geldt niet voor een column van de nogal overschatte Paulien Cornelisse onder het kopje Japan en ik. Negentien keer. Het had beter ‘Ikke en Japan’ kunnen heten.

Jeffrey

Jeffrey Herlings moet Sportman van het Jaar worden, vindt 81% van de 1331 respondenten op een online enquête van het ED. Wie is Jeffrey Herlings? Al sla je me dood. Gebrek in mijn opvoeding dan wel in mijn algemene ontwikkeling.

Trouwens, die plek is al vergeven aan Maarten van der Weijden, de nationale held die vorige maand 165 kilometer vrijwel aan één stuk zwom door de Friese meren en vaarten ten bate van diverse vormen van onderzoek naar kanker en daarbij eventjes 3,5 miljoen ophaalde.

Nu weten jullie wat men met ‘de waan van de dag’ bedoelt. Ik ben geen liefhebber van het systeem de man van dit en de vrouw van dat, maar moet bekennen dat ik in de euforie van die 55-urige zwemtocht, waarmee Maarten zich tot nationale – wat zeg ik, internationale - held maakte, de roep om de onderscheiding verbaal heb ondersteund.

Weet ik intussen wie Jeffrey Herlings is? Ja hoor, leve Google. Het is de man van het Red Bull KTM Factory team, die zondag op het TT circuit van Assen wereldkampioen MXGP werd.

Gelukkig geen voetballer.

Roddel en achterklap

We krijgen de smaak te pakken, het MeToo-effect kent geen grenzen. De Haagse beerput gaat nu helemaal open. Na VVD-er Han ten Broeke, wiens relatie met een ondergeschikte hem de politieke kop kostte, is nu partijleider Alexander Pechtold van D66 aan de beurt.

Bij de onthulling over Ten Broeke door het online magazine HP/De Tijd waren de druiven onder het Haagse journaille in zoverre zuur, dat men riep: wisten we allang. Het gaf mij aanleiding, te opperen dat parlementaire redacteuren maar beter niet te lang in het Haagse kunnen blijven hangen. Immers de onderhavige kwestie was politiek relevant; ze zei alles over de bij de VVD heersende cultuur, waar het om uitglijders van haar coryfeeën gaat.

Maar nu dan Pechtold. Je kon er op wachten, gezien de weerstand die zijn hypocriete houding als coalitiepartner – cumulerend tijdens het debat over de ontsporing van minister Blok – binnen en buiten zijn partij oproept. De verwijzingen op sociale media naar de tactieken van kereltje (© wijlen Jan Blokker) Pechtold zijn dan ook niet van de lucht. Echter, waar is in dit geval van een ordinaire ruzie in de privésfeer de politieke relevantie? De vrouw in kwestie vond er aanleiding in, af te treden als gemeenteraadslid voor D66 van Meppel, maar dat lijkt vooral een gewiekste methode om de aandacht op haar geval te vestigen. En verder was het natuurlijk het zelden of nooit geciteerde roddelblad Privé dat zich overgaf aan zijn core business.

Maar ja, Pechtold hè? Dus eveneens ‘gefundenes Fressen’ voor RTL Boulevard en vervolgens werd Twan Huys, koud begonnen als presentator van de Late Night Show al bij de tweede aflevering in het diepe gegooid. Nog nooit heb ik een gerenommeerd tv-journalist in zo’n ongemakkelijke situatie gezien als in de warrige discussie met een inderdaad warrig over komende mevrouw. De voorgeschreven luchtigheid en frivoliteit bij het commerciële RTL 4 is hem ronduit gezegd opgebroken.

Nog gauw even teruggekeken naar Pauw. Nou, die keek wel uit.

Vroege/late duisternis

Was eigenlijk helemaal niet van plan, hier op mijn beurt iets te zeggen over zomertijd/wintertijd. Miljoenen hebben dat  al gedaan en Europa-voorzitter Juncker heeft zich tot al dan niet aangename verrassing van zijn ambtenaren daar ook al over uitgesproken; niet meer wisselen.

Nu ik dan toch bezig ben, het zal me op m’n ouwe dag worst wezen. Maar als het klokken verzetten dan toch wordt afgeschaft, denk dan eerst goed na. Dat laatste is trouwens altijd aanbevolen.

Want onder anderen  weermensen en oud-minister Ronald Plasterk hebben er al op gewezen: maak de zomertijd niet permanent, maar handhaaf voortaan de standaardtijd, die abusievelijk wordt aangeduid als wintertijd.

Waarom? Omdat de zon bij permanent vasthouden aan de zomertijd in december pas om half tien op gaat. Wat betekent dat de ochtendspits zich volledig in duisternis zal voltrekken.

Straks verschijnen weer de spandoeken van Veilig Verkeer Nederland met de oproep Licht aan, wat vooral een aansporing richting scholieren is, die in het pikkedonker onbezorgd en onverlicht van hun voorrangsrechten gebruik maken.

En wie kijkt er nou eerder naar die spandoeken – de scholen zijn weer begonnen, ook zoiets – dan naar zijn telefoontje?

Laurens-Jan Brinkhorst met biertje weggezet

In 1987 kwam het Montreal Protocol tot stand, dat – naar achteraf blijkt – succesvol is geweest tegen de afbraak van de ozonlaag. Arte zendt daarover zaterdag een documentaire uit: Mission Ozonloch. De vpro gids wijdt er een voorbeschouwing aan, maar rijdt daarin journalistiek een scheve schaats, ten nadele van D66-er Laurens-Jan Brinkhorst, destijds directeur-generaal voor Milieuzaken, Consumentenbelangen en Nucleaire Veiligheid bij de Europese Commissie (wat overigens niet in het artikel wordt vermeld).

Het Montreal Protocol kwam er, ‘ondanks de dwarsliggende afgevaardigde Laurens-Jan Brinkhorst, die pas instemde na met een biertje te zijn bewerkt,’ aldus de gids, zij het in een ietwat kreupeler formulering.

Ik ben geen bewonderaar van Laurens-Jan Brinkhorst, noch van zijn inmiddels aan de VVD verkwanselde partij. Maar de vorm van natrappen richting een oud-politicus (inmiddels in de tachtig) waaraan de vpro gids zich hier te buiten gaat,  vind ik ronduit onverteerbaar. Flodderjournalistiek, waaraan wij tegenwoordig helaas maar al  te vaak zijn overgeleverd.

Doorkletsen over B.

Gaan we weer lekker doorkletsen over B., de man die door justitie met volledige naam in de openbaarheid werd gebracht, alsof de overvloed aan beeldmateriaal nog niet genoeg was om zijn opsporing te bevorderen. Heb je nog niet genoeg, dan bel je toch gewoon even Peter R.? Die wil wel, als specialist in de aandacht naar zich toetrekken. Of desnoods weer een andere ‘deskundige’ met de onstuitbare ambitie als nieuwbakken BN-er bij Pauw of Jinek aan te schuiven.

Het AD en/of consorten hadden op een gegeven dag zes pagina’s over de Limburger die verdacht wordt van ‘betrokkenheid’ – meer voorlopig niet – bij de dood van Nicky Verstappen; het neemt niet weg dat het woord moordenaar, of minstens suggesties in die richting, regelmatig opduiken. Kortom, je komt er als nieuwsconsument niet onder uit – de media hijgen elkaar in de nek. Opsporingsbericht krijgt het vinkje ‘opgelost’.

Het wordt door sommige kranten verdoezeld, maar het heet dat een Telegraaflezer in het weekeinde de krant heeft opgebeld: ik heb ‘m gespot in een Spaans dorpje. Een vlek met 2500 inwoners, komt daar De Telegraaf? Internet hè, wist een alerte correspondent op de radio.

Journalisten stellen vragen à la Hart van Nederland, d.w.z. vragen waarop zij en de kijker/lezer het antwoord zelf al kunnen bedenken. Waar het aan ontbreekt is de vervolgvraag. Een frappant voorbeeld: een specialist in overlevingstactieken weet opeens dat op de in de berghut in de Vogezen aangetroffen laptop van B. aanwijzingen zijn gevonden dat hij zocht naar onderduikmogelijkheden in Spanje. ‘Het verbaast me niks dat-ie daar gevonden is.’ Die Telegraaflezer was helemaal niet nodig.

Mr. F. van Lanschot

Mr. F. van Lanschot. Dat kunnen er heel wat zijn, want velen uit het bekende Bossche bankiersgeslacht hadden als eerste voornaam Franciscus. Dit is evenwel Frans Joseph Lodewijk, als ik het goed gezien heb, geboren in 1911 en burgemeester van Geldrop van 1946 tot 1974. Dat waren nog eens ambtstermijnen.

Het ED noemde deze burgemeester in een verhaal over de wederopbouw-tijd. Laat ik nou dezer dagen toevallig even aan Van Lanschot hebben teruggedacht. Komt zeker door het nakende afscheid van een burgemeester van Best – heel ongebruikelijk, niet met een bijzondere raadsvergadering maar met een receptie in een etablissement in het buitengebied. De achtergrond daarvan laat ik hier maar even voor wat ze is.

Wat is het verband? Het moet in 1971 zijn geweest dat ik Van Lanschot interviewde in verband met zijn 25-jarig ambtsjubileum. Hij stemde daarmee in met de woorden, ‘want jij bent een fatsoenlijke vent’. Daarmee zette hij zich af tegen een eertijds concurrerende collega, die hij kennelijk als een soort nagel aan z’n doodkist beschouwde.

Ik herinner mij dat het een – voor die tijd – buitengewoon openhartig interview was, waarin de jubilaris, vertrouwend op mijn ‘fatsoen’, mededelingen over zijn privéleven en –opvatttingen niet schuwde, Nou ja, zo ging dat toen nu eenmaal. Relevant in het kader van de aanleiding tot het gesprek was zijn mededeling dat een jubileumreceptie van hem niet hoefde, want… ‘ik ben er toch voor betaald?’

Het zal duidelijk zijn, de toenmalige burgemeester van Geldrop was een aparte figuur. Dat zag je ook in en rond de raadsvergaderingen. Destijds vormde het raadslid A.D. (Toon) van Elten op z’n eentje de oppositie. Toon had aan het Bogardeind een winkeltje, waar hij in de middagpauzes snoepjes aan scholieren verkocht. Hij was echt een man van het volk, die een geweldige aanhang had in de wijk Braakhuizen. Daar kwamen zijn stemmen vandaan. Toen de aanleg van een nieuwe wijk in de raad aan de orde kwam, kreeg hij de lachers op zijn hand met de vraag: ‘Komt er ook een warme buurt?’ Van Lanschot liet dat  passeren maar stapte in de pauze op het raadslid af met de woorden: ‘Zulke dingen moet je niet zeggen, Van Elten. Dat haalt de waardigheid van de raad naar beneden.’

Een nazit van de raad in het toenmalige Groen Koffiehuis was toen vaste prik, waarbij – de gordijnen dicht – stevig werd ingenomen en het sluitingsuur nog wel eens kon worden genegeerd. Van Lanschot, die er tegenover woonde, heeft toen alle daar aanwezige raadsleden ‘n keer op de bon laten slingeren. Dat haalde zelfs de Volkskrant.

Reaguurders

Het eerste wat bij de gemiddelde kijker/luisteraar/lezer opkwam, toen het bericht verscheen over de kleuter die in een recreatiepark verdronken in een sloot werd gevonden, was: waar waren de ouders en wat deden ze?

In die geest reageerden ook allerlei mensen op sociale media. ‘Zaten zeker op hun telefoontjes te kijken,’ dat soort opmerkingen.

Columniste Nynke de Jong maakt zich daar boos over. Nou ja, ‘n beetje. Zelf moeder van twee kinderen zijnde, waaronder een dochtertje van twee, toont zij overtuigend aan dat zo’n kind onverhoeds aan je zorg kan ontsnappen.

OK

Maar waar ik nou weer over val is het gebruik door De Jong van de aanduiding reaguurder. Daarmee worden namelijk mensen bedoeld, die als het ware stiekem gluren op ranzige websites en dan zonder al te diep nadenken maar wat intikken, meestal iets te berde brengend dat als een tang op een varken slaat of een staaltje van mislukte humor presenterend. Het taalgebruik is navenant; op het randje van anafalbetisme.

Ik ben evenwel terughoudend in het veroordelen van deze types. Ze voelen zich blijkbaar uitgedaagd, mogen dan niet zoals Nynke de Jong over ‘de gave des woords’ beschikken, maar willen toch hun ei kwijt. Laat ze die vrijheid, mits ‘ieders verantwoordelijkheid voor de wet’.

Bomen en bossen

Ze zeggen, maar ze zeggen zoveel, dat we hier het klimaat krijgen van Bordeaux. Kan ik me toch iets bij voorstellen, uitkijkend op rijen platanen, die er ondanks de droogte florissant bij staan; de plataan is dan ook een subtropische boom. Het is half augustus en de zon is alweer aan het zakken. Verdwijnt tegen het eind van de middag achter zo’n boom, zodat  geen zonwering meer nodig is. Een weerman heeft zich, naar verluidt op tv laten ontvallen dat één boom evenveel waard is als ettelijke airco’s. Ja, met weemoed denk ik terug aan de vakantiereizen met de kinderen door Zuid-Frankrijk. De weldaad van schaduwrijke bomenrijen langs de route nationale.

Over de hitte en de droogte zijn we voorlopig nog niet uitgepraat, al liggen de pepernoten al in de winkel en is er zowaar iemand weer begonnen over de voor en tegens van Zwarte Piet. En bomen zijn een hot item sinds minister Cora van Nieuwenhuizen (infrastructuur, VVD en ex-provinciaal bestuurder in Brabant) dit voorjaar een populistisch balletje opgooide over het kappen van die lastposten langs de N-wegen. Ach, Cora, het probleem lost zich vanzelf op, want eiken zijn, naast de berken, de eersten die aan droogte ten offer vallen. Welke politieke partij laat daarover trouwens, bij het naderen van de provinciale verkiezingen, komend voorjaar het achterste van z’n tong zien?

De hei gaat niet bloeien, vertelt de krant vanmorgen op gezag van een boswachter. Tussen haakjes, vindt u nou ook, dat er onderhand meer boswachters zijn dan bossen? Het is dan ook, net als dat van schaapherder, een uiterst aaibaar beroep, al klinkt steeds vaker de roep om boswachters uit te rusten met bullenpezen teneinde zich tegen bosmisbruikers te verweren.

Ik had dat verhaal over de verdroogde hei nauwelijks uit of iemand twitterde een foto van hei in bloei. Nu heb je hei in soorten, bolheide en dopheide; ik moet bekennen dat ik het verschil niet weet, laat staan iets van hun droogtebestendigheid.

Ja mensen, onwetendheid is het probleem. Of toch eerder onwil? Dat laatste denk ik dan weer als ik lees dat de doorsnee Nederlander gewoon doorgaat met het wekelijks wassen van zijn auto. Misschien moeten we het gebrek aan hemelwater eerst voelen in onze portemonnee. Komt er aan hoor: de waterschappen hebben alvast een lastenverhoging aangekondigd.

Grenzen

Aan sommige gebeurtenissen die in de krant – terecht - breed worden uitgemeten, weet ik niets toe te voegen. Gelukkig maar, hoor ik de lezer van dit soort stukjes denken. Teveel meningen en meninkjes. Zelfs een lunchrubriek op radio 1 als De Nieuws BV, kon beter Meningen BV heten; voor zover de muziek niet al te aanwezig is. Als ik 'maar eerst…’ hoor, weet ik het al. Het is een vorm van hobbyisme. Er zijn grenzen.

Grenzen. Is dat zo? Het betekent hier dat er normen zijn, sociaal gedrag, dingen die je doet; andere die je wel uit je lijf laat. Als het goed is, heb je dat van je ouders geleerd, of/en van school. Sommigen verwijzen in dit geval ook wel naar het het inmiddels uitgegumde geloof – in wat dan ook – dat verboden en geboden duidelijk op een rijtje zette. Versta me goed, ik pleit hier niet voor restauratie. Wel voor een vervangende vorm van houvast over wat kan en niet kan. Het liefst voordat het straffen begint.

Twee voorvallen in het afgelopen weekeinde zetten mij aan tot deze gedachten: Op de A58 gebeurde een zwaar ongeluk, waarbij mensen bekneld kwamen te zitten en pogingen werden gedaan tot reanimatie. Tot verbijstering van de hulpverleners begonnen automobilisten te filmen; sommigen zetten daarvoor zelfs hun voertuig stil, met bijna meer ongelukken als gevolg. Vermanende politiewoorden werden beantwoord met arrogante blikken van ‘ik doe waar ik zin in heb’. Verder commentaar overbodig, inderdaad.

In Scheveningen werd een bruidegom op zijn trouwdag, na sussende woorden bij een ruzie, het ziekenhuis in geslagen. Huwelijksreis geannuleerd. Drugs maken de lontjes wel heel erg kort. Of er in dit geval ook gefilmd is, weet ik niet; zou best kunnen.

Een psycholoog zag het verband tussen dat niet te stuiten gefilm en gefotografeer: de obsessie voor dat telefoontje. De nieuwe volksziekte. Mocht-ie dat wel zeggen? Want bemoei je met je eige.

Het diepdenken van de vpro

Nynke de Jong, ooit begonnen als columnist van de Noordelijke Dagblad Combinatie en tegenwoordig present op de AD/R Nieuwsmedia, waaronder de Brabantse dagbladen, voelt zich inmiddels BN-er genoeg om te solliciteren naar vpro’s Zomergasten. Ze doet dat met een opsomming van haar favoriete tv-programma’s sinds haar kindertijd; het tonen van door de gast gekozen fragmenten en complete films is immers inherent aan deze format.

Kom er maart eens op, ‘n beetje pruilerig doen over het uitblijven van de uitnodiging. Anders dan De Jong ben ik geen uitgesproken fan van het programma van de intellectuele stadskabouters van de vpro (dixit een of andere hoogleraar, wiens naam ik vergeten ben) . Te vaak afgehaakt wegens oeverloos gelul. Dan hoor ik er maar niet bij. Afhankelijk van het type presentator, respectievelijk de gast, wil ik nog wel es om ‘n hoekje kijken en de aanbevolen film opnemen (dat laatste omdat het kan uitlopen tot in de zomernacht).

De kwalificatie van de vpro (intellectuele stadskabouters) heb ik likkebaardend tot me genomen. Begrijp me goed, we zijn hier al tientallen jaren lid, in het algemeen best ingenomen met de geleverde content en niet in het minst met de kwaliteit van de vpro gids. Maar het diepdenken van de programmamakers leidt wel eens tot niet te pruimen hersenkronkels. Neem het op zich uitstekende nachtelijke praatprogramma dat is genoemd naar een romantitel van W.F. Hermans, Nooit meer slapen. Hoe haal je het in je hoofd, gezien het feit dat wel een miljoen mensen ernstig lijden onder slapeloosheid.

Ik heb gepoogd in de brievenrubriek van de vpro gids mijn ongenoegen over deze stupide zogenaamd intellectualistische ‘vondst’ kenbaar te maken, maar wat deed de redactiie: mijn opmerking doorsturen naar de betrokken programmamakers. Wakker worden, jongens en meisjes.

Moeder de Vrouw, ja ja

Columniste Nynke de Jong is terug van weggeweest, om precies te zijn van zwangerschapsverlof. In de kranten van De Persgroep NL doet ze kond van haar geluk met haar zoontje Abe. Ze zat de afgelopen maanden ‘in een verrukkelijke babybubbel’, schrijft ze en ‘het leven met een baby geeft een bijzondere kijk op alles (…)  Ik zou al die opiniemakers en politici die denken dat de ondergang van ons land aanstaande is, eens ‘n wandelwagen in de hand willen drukken’.

Moeder de Vrouw, ja ja. Het typisch Nederlandse rumoer dat is ontstaan rond dit thema van Boekenweek 2019 afdoende de kop ingedrukt, dunkt mij. Als dat laatste eigenlijk al niet  lang en breed ook door de schrijver van het op dit thema te baseren essay, Murat Isik, is bewerkstelligd.

?

Isik won, zoals bekend, de Libris Literatuurprijs met zijn roman  Wees onzichtbaar. Ik heb dat vuistdikke boek bijna uit en kan verklaren dat ik zelden een verhaal heb gelezen, waaruit een moeder de vrouw zo monumentaal oprijst. De moeder van de ik-figuur Metin, die opgroeit in de Bijlmer tegen de verdrukking van zijn vader in. Laatstgenoemde is een dominante, je kunt wel zeggen  gestoorde macho die vrouwen naar de oosterse traditie neerbuigend bejegent, zijn echtgenote corrigerend pleegt aan te spreken met ‘vrouw’ en haar constant ‘een vogelbrein’ toeschrijft.

Maar de moeder weerstaat hem en gaat, ook als het om de opvoeding van haar twee kinderen gaat, haar eigen weg. Met succes. Als Metin, die als zoon van een Turkse immigrant heel wat problemen te overwinnen heeft, slaagt in het leven dan zal hij dat niet in de laatste plaats aan zijn moeder te danken hebben.

Het grapje van Tommy

Tommy Wieringa maakte een grapje. Dat doet hij wel eens vaker. Sterker: hij wordt er nogal eens voor ingehuurd.

Op het congres van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) zei hij ad rem op een vraag van Twan Huys over de aanslag op het gebouw van De Telegraaf: ‘Het werd tijd.’ De zaal bulderde.

En nou valt iedereen over hem heen, nadat media het fragment smikkelend lieten zien. Want met de bedreiging van Het Vrije Woord, daar mag je niet mee spotten. Trouwcolumnist Sylvain Ephimenco verwijst zelfs naar Charlie Hebdo.

Wat ‘n flauwekul. De Telegraaf is als sinds WO2 (toen ze na een verschijningsverbod wegens collaboratie weer mocht verschijnen) een populistische, rechtse krant, volgens haar-zelf de enige met gezond verstand. Iedereen, oud of nieuw links, die denkt zelf over een gezond verstand te beschikken, is natuurlijk tegen haar. In de hoogtijdagen, de jaren zeventig van de vorige eeuw, moest je niet met de Tellie onder je arm worden gezien, maar met haar tegenpool de Volkskrant, of nog beter Vrij Nederland.

Je suis Telegraaf? Mensen, zeur me niet opnieuw aan m’n kop over de vrijheden van meningsuiting en drukpers. Laat me niet..eh..wel lachen.

Zondag

Zonder waardering voor de 7/7-economie – niet om geloofsredenen, maar vanwege de verloren zegen van één dag onderbreking van het gejaag en gejakker – liet ik me op zondag meetronen naar de stad, omdat Levensmaatje wilde zoeken naar een nieuw kleedje, in verband met een naderend familiefeest.
Met de trein. Veertig procent korting, samen retour voor € 6,40. Daar kun je niet eens voor parkeren.

In De Bijenkorf  liet ik me voldaan in een kuipstoeltje zakken, naast een meneer die het te druk had met zijn laptop om op mijn groet te reageren.
Bladeren in een stukgelezen Quote, dat deels met de natte vinger (Doutzen Kroes 13 miljoen?) jonge Nederlandse miljonairs de revue liet passeren. Me vermaakt met het turbotaaltje van dat blad in de trant van ‘twee ton per neus’. Een en ander tastte de tevredenheid met mijn pensioen niet aan.

Nougatine-ijstaartje gegeten in een etablissement, dat daar al 27 jaar zit en al die tijd nougatine-ijstaart heeft geserveerd. De joviale eigenaar toonde zich terecht trots op zijn specialiteit; bleek toeleverancier van heel wat restaurants en maakte zich dan ook niet druk over verwachte stedebouwkundige veranderingen, die hem waarschijnlijk zullen nopen, de tent te sluiten en zich terug te trekken op zijn ‘bakkerij’.

Even verderop zit een piepklein winkeltje van een Turkse Nederlander, gespecialiseerd in hoofddoeken en sjaals. L. wilde daar ook even kijken, vanwege de enorme keus en de uiterst billijke prijzen. Het was er afgeladen vol met moslimdames, van wie er één continu het schermpje van haar goudomrande mobieltje bij wijze van zoethouder in het zicht hield van haar peuter in z’n wagentje.

Opeens realiseerde ik me dat ik, afgezien van de verkoper, de enige man was in het gezelschap.  Iets om je ongemakkelijk bij te voelen? Nee hoor. Ik voelde me gezellig multicultureel. En dat gevoel werd nog versterkt op de terugweg in de trein, waar wij de enige witten in het volle compartiment waren.

Medische zorg in Frankrijk

Bij alle ellende en fricties die de (medische) zorg in ons land met zich meebrengt, wil men in discussies nogal eens beweren dat die in kwaliteit ver uitsteekt boven de zorg in ons omringende landen. Ik stond daar tot nu toe tamelijk sceptisch tegenover, al is het alleen maar door (niet persoonlijke) ervaringen met medische hulp in België. Ik heb begrepen dat er nogal wat Nederlanders zijn, die daar hun toevlucht nemen, in het midden gelaten of de verzekering dat accepteert.

Inmiddels heeft mij informatie bereikt over de situatie in Frankrijk, die schreeuwt om nader onderzoek en niet alleen daar: hier ligt een terrein braak voor buitenlandse correspondenten.

Die info komt van mijn dochter Mariken, woonachtig in Vernusse, departement Allier, Midden-Frankrijk, die op mijn verzoek haar ervaringen met dokter en ziekenhuis heeft opgeschreven:

‘Ik ben gevallen met de fiets en na een paar dagen gaat de bloedblaar open en direct ontsteken. De volgende dag bel ik de dokter maar er is geen plek, ook niet de volgende dag en ook niet daarna: ga maar naar de eerste hulp in Montluçon.

Ik ga daarheen en wacht ongeveer twee uur, Wanneer ik aan de beurt ben krijg ik een stagiaire die vraagt of ze een foto mag nemen van mijn been. Ik dacht even een röntgenfoto maar nee ze bedoelde met haar telefoon. Dan hoefde de dokter niet helemaal naar mij te komen. Ze gaat weg om de foto aan de dokter te laten zien en laat mij ongeveer een half uur wachten. Ze komt terug drukt me haastig het recept in de handen en wil me wegsturen. Ik vraag of het misschien nog even opnieuw verbonden kan worden. Ja er zou een verpleegster komen.

Ik ben vandaag klaar met de antibioticakuur en gisteren belde ik de dokter omdat het er nog niet mooi uitziet. Misschien moet ik nog een kuurtje. Ik mag een afspraak maken voor begin juli… Eerder kan niet. Op zaterdagochtend is er een inloopspreekuur vanaf half negen kom dan maar…

Onze dokter is met pensioen en op het platteland in Frankrijk is een grote schaarste aan huisartsen en specialisten. Ik weet van twee Nederlandse kno-artsen die via headhunters naar Moulins sur Allier zijn gelokt en daar in het ziekenhuis werken.

Van mijn hulp Anja, die veel Franse kranten leest, heb ik gehoord dat er mensen in het ziekenhuis aankomen en op de gang sterven omdat er geen personeel beschikbaar is. Iedereen spreekt er schande van maar ondertussen verandert er niks.’

Mariken heeft een blog

De wet van Murphy in de praktijk

Zaterdag hadden we een pechdag. De wet van Murphy, door oud-collega Niels Swinkels ooit ‘de wet van de eeuwig durende ellende’ genoemd, in praktijk.
De opsomming zal ik de lezer/luisteraar besparen, behalve dan dat ons voor
€ 48,50 op een pretentieus terras aan een namaakven in Oisterwijk een smakeloze lunch werd geserveerd.

De climax kwam op weg naar huis. Op de 60 km-weg die Scheibaan heet, mondt een verhard fietspad uit, Met verkeersbord en haaientanden is, aangegeven – zo bleek acheraf - dat dit een voorrangssituatie is. Bij het passeren zag Levensmaatje een wielrenner op sprintsnelheid op ons afkomen; ik had als autobestuurder mijn blik uiteraard vooruit gericht. Een klap. De fietser raakte de auto nog net rechtsachter, viel en bleef liggen. Ik zag dat in mijn spiegel en manoeuvreerde de auto naar de berm. De man stond al weer snel overeind en was omringd door mensen die, naar ze zeiden, wel wat hadden gehoord maar niets gezien.

Verwarring. De wielrenner, die licht gewond was, sprak een onverstaanbare taal en geen Engels. Zijn fiets had wat averij opgelopen. Uit zijn houding bleek onbegrip, ook over de schuldvraag. Ik heb het zadel van zijn fiets ‘n tijdje vastgehouden, totdat duidelijk was dat ook hij de zaak netjes afgehandeld wilde hebben. De omstanders stelden zich opvallend hulpvaardig op; een hunner haalde een EHBO-doos op en behandelde de enkel van het slachtoffer met een spray.

Toch 112 gebeld en doorverbonden naar de politie, die ‘probeerde zo snel mogelijk te komen’. Intussen toch maar het Europees Schadeformulier erbij gehaald. ‘Blijf kalm, word vooral niet boos’ etc. Niet aan de orde. De fietser bleek een Roemeen te zijn, die – vingen we op – bij een vleesbedrijf in Boxtel werkt en met zijn gezin op een camping in OIsterwijk verblijft. Die familie verscheen na verloop van tijd op het toneel. Het zoontje zit op de basisschool en bleek in staat, fier als tolk op te treden. De wederpartij is alleen tegen ziektekosten verzekerd, heeft auto noch rijbewijs.. Maar het kwam voor 80 procent goed.

Wel vroeg de wielrenner nog zichtbaar ongerust of hij moest betalen. Dat hoeft hij niet. Mijn vaste monteur keek maandag naar de schade aan de zeven jaar oude auto  en adviseerde een  cosmetisch doe-het-zelf-herstel. Twee lichte deuken zullen aan het ongeval herinneren.

Valt er nog iets van een moraal aan deze gebeurtenis te ontlenen? Dat denk ik wel. Als Europeaan hoeft deze Roemeen geen inburgeringscursus (overigens hier te lande geen daverend succes)  te volgen. Maar enige scholing in deelname als fietser aan het Nederlandse verkeer zou niet onwelkom zijn. En Oisterwijk zou ter plaatse iets ter waarschuwing van het autoverkeer op de Scheibaan kunnen doen; het barst daar immers van de recreanten.

En de politie? Die moest uit Tilburg komen en had het te druk. We kregen achteraf wel keurig een telefoontje. Wellicht zouden we in dit geval een beroep kunnen doen op het Waarborgfonds, opperde de agent. Niet dus. Dat fonds treedt volgens mijn verzekering niet op bij een fietsongeluk.

Knipperen

Bij dit bericht in het Eindhovens Dagblad van heden knipperde ik even met de ogen:

‘Twee leerlingen van het Van Maerlantlyceum hebben de prestigieuze KNAW-onderwijsprijs in de categorie Natuur & Techniek gewonnen. Ze kregen de prijs (…) voor hun ontwerp van een knipperlichtinstallatie voor racefietsen, zodat wielrenners veiliger aan het verkeer kunnen deelnemen.’

Het is half juni, anders zou ik direct aan een 1 april-grap hebben gedacht. Of komt dat knipperlicht niet in de plaats van het ho-ho-hop-hop of erger (wat ik eens meemaakte) van-de-weg-af-geroep door renners, die wat meer bedaagde fietsers achterop rijden, zo niet achter op die fietsers rijden. Gaat het in de actualiteit vooral om de veiligheid van wielrenners of om die van andere weggebruikers, inclusief voetgangers? Of, dat kan ook, gaat deze ‘prestigieuze’ onderscheiding mijn verstand te boven?

KNAW staat voor genootschap van topwetenschappers, adviseur van de regering over wetenschapsbeoefening, en verantwoordelijk voor 17 onderzoeksinstituten, zo lees ik op haar website. Zoek een andere adviseur.

Niettemin, gefeliciteerd jongens, met het bij de neus nemen van topwetenschappers en kritiekloos volgende journalisten.

Onrechtmatig verkregen bewijs?

Zou de rechter geconfronteerd worden met een of meer verdachten van het lekken van vertrouwelijks gegevens over de kandidaturen voor het burgemeesterschap van Den Bosch, dan hoop ik dat hij/zij het Openbaar Ministerie niet ontvankelijk zal verklaren wegens ‘onrechtmatig verkregen bewijs’.

Dat ‘bewijs’ zou immers ontleend zijn aan het onderzoek van de telefoon van een redacteur van het Brabants Dagblad.

Met andere woorden: als het tot een veroordeling zou komen, dan zal voortaan iedere klokkenluider of tipgever die iets kan aandragen dat leidt tot een op zichzelf rechtmatige publicatie, zich wel tweemaal bedenken alvorens in actie te komen.

Waarmee ik gezegd wil hebben dat het OM een scheve schaats rijdt, ten nadele van wat van oudsher ‘de vrijheid van drukpers’ heet.

Eindhoven aan Zee

Toen ik in de krant dat kaartje zag met die rare vlek, die een samengaan van Eindhoven met de ‘grote vier’ van de Randstad moest verbeelden, dacht ik meteen terug aan Eindhoven aan Zee. Dat begrip is ooit eens in de klimaatdiscussie opgedoken. Waar gaat dit over?

Een vastgoedadviseur bij de firma Cushman en Wakefield, Jeroen Lokerse, opperde bij de opening van de vastgoedbeurs Provada het idee om een Nieuw Amsterdam te gaan vormen – een stad dus met zeven miljoen inwoners, waarvan naast Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag ook Eindhoven (Brainport!) deel zou moeten gaan uitmaken.

Bij ‘vastgoedadviseur’ heb ik altijd de neiging, de stekels op te zetten, maar we zullen dat maar even laten rusten.

Internationaal bezien is Nederland al één grote stad, met hier en daar wat plukken groen, maar daar gaat het hier natuurlijk niet over. Er is nogal wat verschil tussen de benadering door het rijk van de grote vier in de Randstad en Eindhoven, al is een aarzelend begin gemaakt met wat je gelijkberechtiging kunt noemen; erkenning van de zich exclusief  in techniek en innovatie onderscheidende, zuidelijke regio.

Als de heer Lokerse bedoelt dat een en ander maar eens goed gestructureerd moet worden, heeft-ie natuurlijk gelijk. De rivierengrens moet als zodanig verdwijnen.

En ‘Nieuw Amsterdam’ is natuurlijk een geintje. Zo heette in de zeventiende eeuw de versterkte nederzetting, waaruit New York is voortgekomen. Er is trouwens ook een dorpje in Drenthe dat deze naam draagt. Door toedoen van Amsterdamse beleggers in turf, heb ik begrepen.

Plastic

De gemiddelde lezer zal intussen wel weten dat ik een sigarenroker ben. Verkerend op een zodanige leeftijd, dat ik me nergens meer druk over maak. Sigaren inhaleer je trouwens niet; het gaat om de geur. Het merk senoritas noem ik niet, want dan denken jullie dat ik solliciteer naar een zending (Ik krijg immers ook gelukwensen van zelfs mij totaal onbekende personen op mijn verjaardag.)

Als automatisch komt mij ‘de goede raad’ van onze leraar Frans op het Onze Lieve Vrouwelyceum (tegenwoordig besmuikt OLV) te Breda, een verstokte bolknak-gebruiker,  in herinnering: ‘Als je rookt, dan geen sigaretten, maar een goeie sigaar.’

Intussen wordt mijn rookgedrag – mits beoefend in de buitenlucht – door mijn omgeving meer dan getolereerd. Toen wij onlangs een weekje op het huis en het hondje hadden gepast van onze dochter, werden wij door haar op verschillende manieren in de watten gelegd. Inclusief, bij thuiskomst twee setjes à vier sigaren, model Midden-Amerikaanse drugsbaronnen. Twee pakjes, want die dochter schept er steeds zichtbaar genoegen in, erg royaal te zijn. Het in onbruik geraakte gezegde ‘het is beter te geven dan te ontvangen’ is bij haar voor honderd procent van toepassing.

De sigaren dragen de door Europa vereiste waarschuwingen, naar de letterlijke betekenis waarvan ik slechts kan raden, omdat ze in het Spaans zijn gesteld. Vanmorgen kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en knipte ik de cellofaanverpakking (plastic) open. Elke sigaar blijkt te zijn verpakt in een stevig plastic kokertje met dito dopje.

Ik ben er, gezien de recente bepalingen van Europa aangaande plastic verpakkingen, me van bewust dat ik een historisch cadeautje heb ontvangen.

Waarom KPN internetprovider de pot op kan

Zowat ‘n halfjaar geleden is de internetprovider OnsBrabantNet (OBN) overgenomen door KPN. Ik dacht toen: jammer, want OBN werkte perfect en ik had de helpdesk nooit nodig. Maar min of meer uit gemakzucht, besloot ik in te gaan op het aanbod tot transitie. Over de monteurs die alles hier in orde kwamen maken (web, rtv, telefoon) niks dan goeds. De ellende kwam met de praktijk, zodat ik nu overstap naar Xs4all.

Weliswaar is het 25-jarige Xs4all ('Internet voor iedereen’) ook al in bezit van KPN, maar ik heb begrepen dat die overname onder strenge voorwaarden is gegaan, in die zin dat de provider niet alleen in naam bleef bestaan, maar ook de door haar ontwikkelde techniek mocht blijven hanteren. Daarover alleen maar goede berichten – niet in de laatste plaats van mensen die van meet af aan met haar in zee gingen. Had OBN dat ook maar bedongen…

Want KPN stuurt je – ‘het spijt ons’ – alleen maar het bos in, als het haar niet lukt, een haar onbekend e-mailprogramma zodanig in te stellen dat het werkt en blijft werken. Ik ga jullie niet met allerlei details vermoeien, maar de ellende begon definitief, toen ik ‘n week op een andere locatie in Brabant verbleef en het niet mogelijk bleek, e-mails met dat programma te verzenden. Na thuiskomst lukte het ontvangen ook niet meer. Gelukkig is er dan gmail, dat ik als ‘n soort centrale filter en als backup-medium gebruik. Daar zal ik het dus nog een maand (opzegtermijn KPN) mee moeten doen. Tot dan zal ik de intekenaren op de maillist van mijn website hhbest.nl moeten verwaarlozen, want export van die ongeveer 70 adressen naar gmail blijkt een hels karwei.

Radio en televisie, mitsgaders de telefoon werken maar daarmee is het wel ongeveer gezegd. Internetten via de tv (interactiviteit!) is bij KPN gebrekkig geregeld. Ik geef toe, het is maar welke eisen je stelt, maar ik wil  bij voorbeeld kwalitatief goede items op YouTube via mijn tv met geluid kunnen draaien. Dat krijg ik dus niet voor elkaar. Verder niet over zeuren. De e-mailkwestie is afdoende om tegen KPN te zeggen:  jullie kunnen de pot op met je internet.

Bestrijding wapenbezit nu prio 1

Knalvuurwerk is even buiten beeld, nu de Vroemmpartij (© Rutte) het door vele duizenden gevraagde verbod heeft tegen gehouden. Dan nu maar het wapenbezit. Volgens mij  prio 1 in Nederland. Klopt het, dat nu vrijwel dagelijks (de laatste keer dit weekeinde in Oss, op straat) iemand wordt dood- of op z’n minst neergeschoten?

Bij mijn weten is Paul Depla, burgemeester van Breda, een van de eersten onder de autoriteiten die enkele weken geleden aandacht vroeg voor het probleem van het massale wapenbezit. Dat wordt tijd, dacht ik, toen ik dat op Twitter voorbij zag komen. En kom me nu niet aan met argumenten als personeelstekorten en dientengevolge te hoge werkdruk bij de politie, tenzij de politiek te kennen zou geven ‘van niets te weten’.

Als ik die surveillanten met handboeien op hun konten door een winkelstraat zie kuieren, denk ik steeds: maak af en toe eens ‘n kofferbak open. Kan trouwens  in één moeite door bij aanhouden wegens hard rijden door woonstraten en appen op de autoweg.

In Rotterdam-Zuid wordt ‘relatief veel geschoten,’ meldde RTV Rijnmond al drie weken geleden. Een groep bewoners en wijkorganisaties is daarom een actie 'Wapens de Wijk uit' gestart. Maak er maar ‘wapens het land uit’ van.

Voorpagina hhBest

Geraaskal op het web

Of het nu (verondersteld) nepnieuws is, of geraaskal zonder meer, waarom zou je er nog aandacht aan schenken?

Schrijver Öczan Akyol legt vandaag in zijn column de vinger op alweer zo’n schrijnend geval van dom geklets. Gemakshalve eerst maar even deze samenvatting geciteerd: ‘De Malinese vluchteling Mamoudou Gassama zag een kleuter op de vierde verdieping van een appartement aan de balustrade van een balkon bungelen en klom katachtig het gebouw omhoog, zodat hij de kleine jongen kon behoeden voor een tragisch einde.’

Dat gebeurde dus in Parijs en de Franse president schatte deze daad naar waarde door de Malinees niet alleen te onderscheiden, maar hem ook de Franse nationaliteit te verlenen.

Akyol: ‘Ik verzin dit niet: op verschillende fora en facebookpagina's suggereerden verbitterde mensen dat het hele gebeuren in scène was gezet, onder meer door overheden en andere instanties, die hiermee de weg wilden plaveien voor een nieuwe stroom asielzoekers op ons continent. Wat moet iemand een triest leven hebben als hij niet oprecht de moed van een andere burger, wat diens verblijfstatus ook is, kan bewonderen en aanmoedigen.’

Niet serieus nemen, dit soort webkrabbelaars, vindt dus ook Akyol en ik zou daaraan willen toevoegen: volkomen doodzwijgen.

Bestse kiezers hebben het nakijken

Die opmerking over ‘drie in plaats van vier wethouders’ in Best, van D66 vind ik nou echt een gotspe. Is er dan qua werk iets veranderd sinds 2017, toen de, inmiddels gehalveerde fractie nog in het toen ook (exclusief de b)  vierkoppige college zat? Zoals zo vaak in de politiek, wordt er niet gemotiveerd. Plotselinge zuinigheid, mede ingegeven door de alsmaar stijgende bestuurskosten – vervanging van driekwart van het college, af- en aanschuivende burgemeesters?

Dat had D66 ook kunnen bedenken, toen afgelopen zomer, na aftrek van de vakantieperiode, een PvdA-wethouder voorspelbaar voor een half jaar werd vervangen. De enige die zich daar toen enigszins druk over maakte, was het inmiddels met opgeheven hoofd vertrokken, van Best Open afgescheiden raadslid Leo Bisschops. Het werd niet gehoord. Niet opportuun.

Ernstiger vind ik het gegeven dat het nieuwe college aan de slag gaat, zonder dat het beloofde raadsbrede beleidsakkoord is bereikt. Wat is er toch aan de hand in de Bestse politiek? Een afscheids- en inhuldigingsplechtigheid  met bloemen denkbeeldige wierook en veelvuldig applaus van vrienden en magen, waarbij krikkele zaken zorgvuldig uit de weg werden gegaan.

Opmerkelijk: de afwezigheid van PvdA-raadsleden, terwijl hun eigen wethouder werd uitgezwaaid. Zit de boel vast op de herziening van het met gescheld en bedreigingen overladen afvalbeleid? Leg het onderhand eens uit. Waarom moest ex-formateur John Verheijen, wiens vertrek als wethouder trouwens voor de verkiezingen helemaal niet duidelijk was, D66 alsnog uitnodigen voor het bereiken van dat beleidsakkoord? ‘Geen commentaar, vertrouwelijk!’ De D66-wethouder, die op de valreep de chaos rond het afval zo goed en zo kwaad als dat ging, probeerde te bedwingen, zit nu als potentiële onderhandelaar(ster) in de raad. De druiven moeten wel erg zuur zijn.

Een nieuwe gemeenteraad en een vernieuwd college met allesbehalve een schone lei. Neem uw verantwoordelijkheid en beschouw de burgerij van Best niet langer als louter stemvee en verder niet ter zake doende. Dan maar een coalitie-akkoord; met een oppositie die er hopelijk toe doet.

Alweer loopt een volkstraditie uit de hand

Wanneer en waardoor loopt een volkstraditie uit de hand? De ziekte van de 21e eeuw: mensen houden te weinig rekening met elkaar.

Een typiosch geval doet zich voor in de wijk Korvel in Tilburg. De buurt zoekt ‘elkaar’ op in de straat, op zich niks bijzonders, alleen, niet iedereen doet mee en het kan dan ontaarden in wat van oudsher burengerucht heet.

Het is een op zich ‘charmant’ verschijnsel dat ik me herinner uit mijn jeugd en dat is verdomd lang geleden. Het sociaal verkeer dat zich op mooie vrije dagen en zoele zomeravonden voltrok in sommige wijken. De achtertuintjes stelden niet veel voor, bovendien was privacy (geen Nederlands woord voor te vinden, las ik dezer dagen) een nog onbekend begrip. Integendeel, men zocht elkaar op, wisselde nieuwtjes uit, hield ondertussen  de spelende jeugd wat in de gaten. Karakteristiek: de omgekeerde rechte stoel. Zo was het in de Jordaan, aan de Gasthuisvelden in Breda en in de Eindhovense wijk Tivoli. Alleen, het kratje bier ontbrak. Daar was toen geen geld voor. Thuis drinken was iets voor verjaardagen en zo.

Terug naar vroeger dus, in Korvel. Maar dan anders. Er komt (harde) muziek aan te pas en het kan wel eens uitlopen tot 2 uur ‘s nachts. Kortom, ergernis bij wie daar geen zin in heeft. Klachten bij de gemeente en vragen om maatregelen, die worden beantwoord met een verbod, op straffe van – hoort Hart van Nederland – van € 230,—. ‘We mogen niet eens meer op onze eigen stoep zitten.’

Maar met hoor en wederhoor is bij de traditionele media iets mis. Alleen de aangeklaagde partij mag haar woordje doen. Smeuiïg, zal het wezen. De website Tilburgers.nl, dé nieuwswebsite van Tilburg, treedt corrigerend op via een gastcolumn van de socioloog en theoloog Kees de Groot, die meldt dat de plaatselijke PvdA zich verzet tegen ‘suf gemeentebeleid’ en ‘burgertje pesten’. 

Ik zou zeggen, los het eens onder mekaar op. Desnoods op omgekeerde stoelen.

Zie ook: stedenintransitie.nl over de stoep.

Sollicitatiegesprek van een marinier

Deel van een sollicitatiegesprek:

U wilt graag deze baan, maar ons is uw motivatie nog niet helemaal helder. Kunt u die nog wat nader toelichten?

Ik wil weg bij het Korps Mariniers, want dan zou ik met mijn gezin, inclusief werkende echtgenote, vanaf de Utrechtse Heuvelrug moeten verhuizen naar Vlissingen.

Wat is daar tegen?

Nou…eh…Vlissingen…Zeeland…eh…

Vlissingen ligt praktisch aan zee. Het is de bakermat van de Nederlandse marine. Michiel de Ruyter hè? U doet, of er sprake is van deportatie.

Nou… Mijn commandanten en de vakbond staan achter me. En de Haagse politiek aarzelt al. Enne…op de sociale media krijgen we veel steun.

Zien die commandanten u dan niet graag vertrekken?

Iedereen vertrekt.

Dat verhoogt de kansen op respons ten aanzien van onze vacatures. We zouden de ontwikkelingen nog even kunnen afwachten. Maar, de kernvraag – u bent er nu eenmaal snel bij. Bent u wèl bereid, te verhuizen naar Zuid-Limburg?

O ja, de heuvels, de Cauberg, dicht bij België en Duitsland. En carnaval en…

U hoort van ons.

Om ziek van te worden

Waar ik nou echt ziek van word, is de nationale hysterie rond de sigaret. Niet dat rook of roken niks doet met je gezondheid, maar omdat er zoveel meer is om je als politicus druk over te maken. Maar dan bestaat het probleem opeens niet meer. Dan gaat het economisch perspectief een doorslaggevende rol spelen.

Neem nou de groei van het luchtverkeer waartegen natuur- en milieuorganisaties plus hun in omvang niet te onderschatten aanhang momenteel manifestsgewijs te hoop lopen. Vandaag werd bekend, dat bewonersorganisaties rond de zes luchthavens (goh, zoveel?) zich hebben verenigd in een Landelijk Bewoners Beraad Luchtvaart (LBBL). Ze zijn het lawaai, de vervuiling de voorkeursbehandeling van vliegmaatschappijen beu en willen een rem op de groei.

Van VVD-zijde (regeringspartij) is al onmiddellijk met een plank voor het hoofd gereageerd: vergeet het maar, die beknotting. Veel te belangrijk voor de economie. Of de actievoerders natte vingerwerk plegen, als zij tegen de presentator van BNR Nieuwsradio zeggen, dat slechts 20% van het vliegverkeer uit zakenvluchten bestaat  - Eindhoven Airport zou er zowat op drijven – kan ik niet beoordelen, maar een regelmatig kijkje in de vertrekhal maakt dat best aannemelijk. Zeker op de korte afstand, zijn er heel aanvaardbare alternatieven, op z’n minst in ontwikkeling (de internationale hsl).

Het Eindhovens Dagblad weet te melden dat het gemeentebestuur aldaar, volkomen is verrast door het feit dat de luchthaven de aanbestedingsprocedure is gestart voor een tien etages tellende parkeerflat met vierduizend plekken. Niet in de eerste plaats ten gerieve van Brainport, neem ik aan.  Een staat binnen de brakke staat.

Hoe brak allemaal? Goed dat er nog steeds dagbladen zijn, die diep in de materie duiken. de Volkskrant citeerde luchtvaarteconoom Hans Heerkens: ‘De politiek is bang voor keuzen. De staat – de grootaandeelhouder die vorig jaar 172 miljoen euro dividend aan Schiphol verdiende – past vrijwel overal het principe ‘de vervuiler betaalt’ toe, behalve bij de luchtvaart. Als de staat groei wil beperken, dan moet dat in de wet worden vastgelegd.’

Uche uche,.

‘Ik slaag cum laude’

Het is er zo eentje, die het leven opvat als een feest. Dat betekent voor hem cum laude slagen voor z’n HAVO en hij voegt er met een blik van volslagen zekerheid aan toe: ik wordt miljardair. (Ik heb alvast ‘n miljoentje van hem geclaimd, al zou ik zo direct niet weten wat ermee te doen, behalve wellicht UNICEF of zoiets.) Ja, hij kan lullen als Brugman. Zo in de trant van: ‘Oma, weet je wat het is? Kijk….’

Niet dat-ie hard heeft gewerkt voor dat vandaag begonnen eindexamen. Als je dat al hebt begrepen, zit je goed. Afgelopen weekeinde lag hij met z’n vrienden nog in het zwembad.

Toch is hier vanmorgen ‘n kaarsje aangestoken. Vast ritueel als er iets belangrijks aan de hand is in de familie. Motto in dit geval: ‘het komt ooit goed.’ Z’n ouders hebben dat gevoel ook – met de communicatie binnen het gezin is niks mis.

Eerste examendag: geschiedenis en Engels. Zegt oma: ‘Geschiedenis vindt-ie leuk.’ En Engels? Heeft hij inderdaad in z’n zak, sinds z’n basisonderwijs in het buitenland.

Niemand is zenuwachtig, de examinandus wel het allerlaatst.

Hermenieke

‘t Hermenieke van Bergeijk is een Brabants volksliedje, dat tot in het midden van de vorige eeuw in heel de provincie werd gezongen. Het begint zo:

't hèrmenieke van Bergeijk
dè spulde toch zo schon
èn ze hebben saam geklonken
ze hebben saam gedronken

refrein

van 't gerstebier van kyrië
‘t gerstebier van kyrië
't gerstebier van kyrië eleïson

Bron: volksliederarchrief

Wij zongen de tweede regel, om te rijmen: ‘dè spulde toch zo sheik’, wat een afgeleide van chic zou zijn.

Zoiets schiet in de herinnering, als je in de krant – BN-DeStem, – een geweldig verhaal leest over de geschiedenis van een dorpsharmonie, in casu de Chaamse harmonie Sint Cecilia. Een verhaal, dat bij voorbeeld in 1953, toen ik als leerling journalist aantrad bij het toenmalige Dagblad De Stem – Dagelijks in meer dan 40.000 gezinnen – niet geschreven mocht worden. Lees eventueel Onder de knoet van de bisschoppen en er wordt je meer duidelijk.

Kortom het gaat in die krant over een sensationele periode in de geschiedenis van de nu 125-jarige harmonie in Chaam. Over een pastoor die eind negentiende eeuw het muziekgezelschap (naar achteraf bleek tijdelijk) ophief, vanwege ‘wangedrag’ tijdens een uitstap naar het kunstzinnige, maar ook zondige Antwerpen. Eén van de leden dook zelfs pas na ‘n week weer op in Chaam,

Laat ik nou in 1953 als verslaggevertje de opdracht hebben gekregen tot het berichten over de viering van het 60-jarig bestaan van die harmonie. Dat duurde daar de hele dag in het café recht tegenover de kerk. Het zal tegen het middaguur geweest zijn, dat een wethouder van de gemeente Chaam strontzat op een stoel dat café werd binnen gedragen. En wat zij die beschonkene tegen de verslaggever?

‘Als ge dit in de krant zet, menneke, dan zal ik oe krijgen.’

De gewoon aardige Nederlander

Zijn er ook gewoon aardige Nederlanders? Je zou dat, zeker als je recente mediaberichten en beschouwingen (columns) in aanmerking neemt, denken van niet. Ik begin daar genoeg van te krijgen. Zoals ook van uitdrukkingen als ‘ons kikkerlandje’ voor een natie die al eeuwen een volwaardige plaats in de wereld inneemt.

De discussie is niet van vandaag of gisteren. ‘Dé Nederlander bestaat niet’ (Máxima, 24 september 2007). Vind ik verder niet in frage. Er zijn Nederlanders, zoals er Belgen (Vlamingen, Walen) en Argentijnen zijn. Punt. In de aanloop tot de kamerverkiezingen van 2017 was ‘de Nederlandse identiteit’ een hot item. Aanleiding tot een aflevering van het satirische tv-progamma Zondag met Lubach. Zie YouTube.

Vorige week publiceerde de Volkskrant een verhaal over wat heette ‘de Berlijnse bunkers van Facebook’, waar moderatoren zich bezig houden met het filteren van haatpost. Wat er uit Nederlandse toetsenborden komt, daar lusten de honden geen brood van. Tommy Wieringa verwees ernaar in zijn column (27 april) in de AD/R Nieuwsmedia met de kop Haatkampioen. Zijn stuk komt er op neer dat ‘de Nederlander’ een hork is. Wieringa haalt tal van voorbeelden aan van Nederlandse misdragingen. Van de vernieling van een monumentale fontein in Rome tot en met het naar het ziekenhuis slaan van een ober in Praag.  Volgens de schrijver kun je zodoende al van een kilometer afstand zien dat je met een Nederlander te maken hebt.

Hoe knap geschreven ook (laat dat maar aan W. over) ik moet dus niets van dit soort generaliseringen hebben. Want ik blijf geloven dat al die getatoeëerde kaalkoppen en diknekken nog steeds tot een minderheid behoren. Gelukkig. Daarvoor ontmoet ik te veel gewone, aardige, hulpvaardige, galante, charmante, correcte, vriendelijke, enz enz Nederlanders. Ons land is daardoor nog steeds leefbaar.

Dat een Geert Wilders de scheldkannonade tot parlementair taalgebruik heeft gebombardeerd, wil nog niet zeggen dat iedereen in de Tweede Kamer zich daaraan overgeeft, hoewel MP Rutte: pleur op. Dat een kassamevrouw van de super de klant  begroet met Haai, ook al is die van twee generaties terug, moeten we leren accepteren. De geschreven en gesproken taal is nu eenmaal informeler geworden, zelfs – toegegeven – op het grove af. Maar haatzaaien is geen kwestie van volksaard , da’s kletsica.

Ooit, bij de opkomst van het internet, zijn er pogingen gedaan tot het invoeren van een netetiquette. Dat is maar ten dele gelukt. Zoals het bijbrengen van fatsoensregels in de ‘gewone’ maatschappij ook maar beperkt effect heeft. Altijd en overal – ook op internet en op Facebook – zijn er gefrustreerden, nitwits, mensen met een beperkte geest (kies) die, opgejut en misbruikt door  figuren die er politieke winst in zien, hun gal spuwen in woord en daad.  Maar zij zullen nooit ons leven en ons gedrag bepalen.