Verwarring rond regionale omroep

Over de toekomst van de regionale omroep hoor je de raarste dingen.  De verwarring ten top.

Eerst was het NPO-voorzitter Henk Hagoort, die zou hebben voorgesteld, de dertien regionalen allemaal bij ‘Hilversum’ (niet in) onder te brengen. Sindsdien is de overkoepelende organisatie ROOS RTV niet meer met hem on speaking terms. Geen wonder, aan de horizon staat op deze manier ‘n soort Van Gewest tot Gewest, met programma’s over het midwinter-hoornblazen in Twente en een wedstrijd bolus bakken in Zeeland. Het vak heeft het plan Hagoort vorige week al van tafel geveegd, als de zoveelste bedreiging (na de uitkleding van de dagbladen) van de regionale journalistiek.

Nu blijkt dat de gewestelijke  omroepen de voorkeur geven aan intensieve samenwerking, waarbij ze overwegen een gezamenlijke bezuiniging van 25 miljoen euro op te vangen met ‘n soort businessplan, waarin een nadrukkelijke scheiding wordt aangebracht tussen ‘nieuws’ en ‘cultuur’. Nieuws hoort daarbij voorop te staan. Dat klinkt heel fraai, maar nieuws is natuurlijk altijd al de eerste opdracht aan de omroepen geweest.

Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Want wie maakt uit wat nieuws is? Valt sport daar bij voorbeeld ook onder, of is dat toch meer cultuur? Ik weet het antwoord al, maar laat dat verder in het midden. En cultuur, is dat alleen carnaval of, zoals wordt gesuggereerd, het skûtsjesilen in Friesland?

Ik moet bekennen dat ik persoonlijk zelden naar de regionale omroep luister en eigenlijk helemaal niet kijk. Haar nieuws pik ik doorgaans op van de websites en wat de radio betreft, mijn luistergedrag wordt grotendeels bepaald door het tijdstip van de dag of de nacht. Als dan de zender beheerst wordt door wat heet ‘de muziekmachine’, ben ik snel vertrokken. Wat dat betreft, pakt een commercieel station als BNR het slimmer aan door nieuws- en praatprogramma’s ‘s nachts te herhalen.

Samenwerking met de dagbladen, die hier en daar al gestalte heeft gekregen, lijkt als wederzijdse noodsprong niet gek maar ze is wel de definitieve bevestiging van de situatie dat het werk van de regionale omroep, althans in Brabant, weinig aan de diversiteit van de nieuwsgaring heeft bijgedragen. Met andere woorden, ze werd aanvankelijk door de gedrukte pers als ‘bedreigend’ beschouwd, maar is allerminst gebleken dat te zijn.

Wie de echte oplossing weet mag het zeggen.

Een gesneefde biografie

Biografieën kunnen maar het best geschreven worden als het onderwerp het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Hoewel, dan nog, zie het geharrewar rond de boeken over Gerard Reve. Er is altijd wel iemand die zich ‘onjuist’ aangesproken voelt, om nog maar te zwijgen van bepaalde rechten en de vaak daarmee verbonden geldzucht.

Muziekpublicist en radiopresentator Thea Derks, niet de eerste de beste als het gaat over hedendaagse muziek, cum laude afgestudeerd musicologe, heeft jaren gewerkt aan het levensverhaal van pianist, componist en dirigent Reinbert de Leeuw, met de bedoeling het dit najaar te laten verschijnen. Maar het gaat niet door.

Derks had zich onderworpen aan de voorwaarde dat De Leeuw het goed moest vinden. Authorisatie heet zoiets. Maar eigenlijk is dat een onmogelijke eis. Want wij weten allen dat  zoiets als objectiviteit nauwelijks denkbaar is bij het beschrijven en beoordelen van een persoon en zijn werken. Met andere woorden, wat de waarnemer interessant vindt kan de mens in kwestie juist als van minder belang beschouwen en omgekeerd. Zo kan het in dit geval gebeuren, dat Reinbert de Leeuw zijn veto uitspreekt omdat hij van mening is dat de inhoud van Derks’ manuscript ‘lacunes en onjuistheden’ bevat. 

Thea Derks heeft geen zin, te reageren op De Leeuw’s afwijzing, begrijp ik uit de krantenberichten hierover. Terecht. Het zou een lied zonder end worden.

Laat de heer De Leeuw zijn levensverhaal zelf maar opschrijven. Als hij in het hanteren van de pen tenminste even goed is als in het scheppen en reproduceren van muziek.

Puur vergif

Wasmiddelen zijn puur vergif. Dat kan een kind weten, mits goed voorgelicht door mama. Met kleuters en peuters is dat natuurlijk onbegonnen werk, dus houd je dat spul zorgvuldig buiten hun bereik.

Toch staan de kranten vandaag weer vol (je moet toch iets hebben om te vullen) over kleurige doorzichtige wascapsules, die er uit zien als snoepjes, ‘zodat er kinderen in het ziekenhuis zijn beland’. Fabrikanten werken nu aan ondoorzichtige capsules, staat er bij.

Niks werken. Dit type capsules bestaat ook al. Hier behoeft geen beroep te worden gedaan op het gezond verstand van de producenten, maar wel op dat van de ouders. Hetzelfde verstand dat hen doet beseffen, dat je kleine kinderen niet moet laten spelen met plastic zakken (die ze over hun hoofd kunnen trekken) en met minispeeltjes, waarvan de fabrikanten voor alle zekerheid op de verpakking vermelden dat ze voor het jonge grut gevaarlijk kunnen zijn.

Dit geval illustreert de overbodigheid van sommige naar een hype riekende publicaties en van bureaus die daarvan de aanjager zijn.

Billentikker

WA staat er nu op de troonhemel in de Ridderzaal. Zonder streepje tussen de initialen en zo hoort het ook, want zo is de koning destijds ook gedoopt. En W-A zou ook geen gezicht zijn. Volgens de politieke redactie van De Persdienst (Wegener) staat de troon van koningin Máxima naast die van de koning, maar dat is een zetel zonder baldakijn. Wat dat betreft, geniet zij protocollair niets meer dan de prins gemaal van weleer. Behalve die titel dan.

Hoewel Willem Alexander verknocht zou zijn aan de I-pad, gaan de speculaties niet in de richting van het gebruik daarvan bij het voorlezen van de troonrede. Het zelfde soort speculaties als onlangs aangaande de begraafplek van prins Friso. Met de nodige slagen om de arm, want je weet maar nooit. De Persdienst weet ook te melden dat koningin Beatrix – nu de grote afwezige – een ‘speciale techniek’ had ontwikkeld om de bladzijden van de papieren rede feilloos in volgorde te houden. Ik zou zeggen, WA, eis gewoon een ringband, dan kan er niks mis gaan.

Als gebruiker van een e-reader (geen I-pad maar iets beters), kan ik de vorst het gebruik van een I-Pad absoluut ontraden. Je zult maar transpirerend (een koning zweet niet) een pauze moeten inlassen met woorden: ‘Momentje, text is loading’. En dan ook nog dat geveeg met de wijsvinger.

Tot de speculatieve elementen behoort ook de te verwachten kleding van de monarch. ‘Het zal wel een jacquet zijn.’ Enerzijds: gelukkig maar, want op Blauw Bloed zag ik dat het doorsnee pak waarin WA zich hult, niet altijd even onberispelijk zit. Zoals Máxima nog altijd niet in de gaten heeft dat ze maar beter rokken tot over de knie kan dragen.

Ik houd het inderdaad op een billentikker. Die sluit immers perfect aan op het anachronisme van het koningschap.

Hoeft niet meer

Op 16 augustus stuurde ik aan de gemeente Oirschot, ter attentie van de communicatie-adviseur (zo heten voorlichters tegenwoordig) de volgende mail:

‘In de berichtgeving over de verkoop van het voormalige gemeentehuis van Oost-, West- en Middelbeers, mis ik enige aanwijzing over de toekomst van de werkkamer van wijlen burgemeester mevrouw Smulders-Beliën. Is in de concept-koopovereenkomst met de heer Becx ook een bepaling opgenomen over het behoud van dit interieur, wat bij mijn weten altijd de bedoeling is geweest?’

Nadat ik rond eind augustus in een twittergesprekje (lees goed, geen twistgesprekje, integendeel) met burgemeester Ruud Severijns erop had gewezen, dat ik tot dan op mijn vragen nog geen antwoord  van de gemeente had mogen ontvangen, kwam er op 12 september eindelijk een reactie van een ‘medewerker Grondzaken’:

‘Over het behoud van het interieur van de oude werkkamer zijn in de overeenkomst met de nieuwe eigenaar geen afspraken gemaakt. De Monumentencommissie heeft het pand bekeken en treedt met de nieuwe eigenaar in overleg over het behoud van monumentale elementen.’

Maar als ik de actuele situatie in Middelbeers nu overzie, dan hoeft het niet meer. Ik ben bang dat van de ‘monumentale elementen’ in het oude gemeentehuis niet veel meer over is. In het Eindhovens Dagblad van zaterdag staat namelijk een uitvoerig bericht over vernielingen die in de nacht van 27 op 28 augustus in het gebouw zijn aangericht, Zo ernstig dat voor de werkkamer van ‘Ons Mevrouw’ (de eerste vrouwelijke burgemeester van Nederland) het ergste valt te vrezen.

Wie zei ook weer: ‘Alles van waarde is weerloos’?

(Gesproken column 18.09.13 Omroep Best.)

Auberge

Volgens de chef van Les Philosophes in, ik meen,Parijs, kookt 70% van de Franse restaurants met de magnetron. Dit lijkt me wat overdreven, maar de hittepetit uit het Hilversumse mediapark, die beweerde dat je in Frankrijk 'altijd lekker eet' overdreef ook.

Het was in de Gorges de Sioule, op de grens van de departementen Allier en Puy de Dôme, tijdens lunchtijd even geduld oefenen om de honger te stillen, zoveel horecatenten waren er te koop en/of gesloten. Dus was het in de uiteindelijk gevonden auberge druk van plaatselijke eters (toeristen zijn er nauwelijks meer). We bestelden een salade aux trois fromages (met drie stukjes kaas). Ze waren op geroosterde stukjes brood gelegd, maar Levensmaatje had de pech dat die in de olie van de salade dreven en dus al gauw zacht werden. Voorzichtigheidshalve hielden we het daarna bij koffie, maar helaas, kwaliteit slootwater.

Naast ons zaten twee aan obesitas lijdende ouderen, van wie de man zijn jasje over de stoelleuning had gelegd en derhalve in bretels zat te eten. Bonmama, een tamelijk mager vrouwtje, van wie de leeftijd veilig op honderd of daaromtrent kon worden geschat, deed veel langer over het voorgerecht van jambon Auvergnaise dan de andere twee. En zij had het hoofdgerecht nog lang niet op (de anderen wachtten weer) toen de bazin kwam en met de obligate vraag 'terminé?' het bord onder haar neus vandaan griste. Ze vatte het, laat ik zeggen, tamelijk luchthartig op. Misschien had ze ook wel meer op dan haar maagje gewend was.

Intussen ging de man eens op z'n gemak op de enige wc van het restaurant zitten bouten. (Niet vragen, hoe we dat weten - de verklaring ligt daarvoor te zeer voor de hand.) Daarna werd hem nog een 'aanvullende schotel' geserveerd.

Wij kozen, na betaling, het hazenpad.

De schoonheid van het verval

Je kunt ook wel eens teveel aan erfgoed hebben. Voor Frankrijk (patrimoine) geldt dat in elk geval. Dus maakt het verval zich meester van kerken, kapellen, kastelen, abdijen en verlaten boeren hofsteden.

Nu heb ik al dan niet overwoekerde ruïnes altijd machtig interessant gevonden. Kun je bij voorbeeld minstens zo duidelijk vaststellen, hoe dik de muren van zo’n donjon waren.
Bij de abdij van Chantelle (Auvergne), in de Gorges de la Bouble, bevindt zich een vervallen watermolen, waar de natuur volledig bezit van heeft genomen.

De eeuwenoude, zwaar versterkte abdij is nog in gebruik bij Benedictinessen, die duidelijk niet van koude voeten houden, want dit is de eerste keer dat ik een middeleeuwse kerk zie die geheel van vloerbedekking is voorzien. In de altaarsteen bevinden zich relieken (al is het maar ‘n enkel botje) van maar liefst elf heiligen, onder wie ‘onze’ Bonifatius en Tarcisius, patroon van de misdienaars. Tegen het kleine, hardstenen wijwatervat, zoals gebruikelijk bij de ingang, waarschuwt een enorm bord voor een traptrede. Je zou die in je verlangen naar het ‘heilige water’ maar eens over het hoofd kunnen zien.

Op 7 km van Chantelle ligt, onooglijk stipje op de kaart, de puur middeleeuwse kern van Charroux, geheel bestraat met hobbelige veldkeitjes. Als wij daar om 12 uur arriveren, beginnen daar ik weet niet hoeveel klokken te luiden en te klingelen. In de feodale tijd woonden de hoogste personages in de diepste binnenlanden. Zo staat hier een maison van de prinsen van Condé, nu in gebruik bij een regionaal gelauwerde cuisinier.

Wij houden er niet van alleen aan tafel te zitten, ook al is die nog zo prinselijk gedekt. Dus kiezen we toch maar de Taverne in Chantelle, waar het gezellig vol zit met werkers en waar de eigenaar, een enthousiast berijder van een Harley, een smakelijke camembertschotel uit de oven serveert.

De politiek moet met de billen bloot

Als er vroeg of laat weer Kamerverkiezingen zijn, zullen de politieke partijen met de billen bloot moeten over dat vermaledijde schaliegas. Bij alle onrustbarende berichten die daarover zijn verschenen, zwijgt de regeringscoalitie in alle talen. Op EZ-minister Henk Kamp na dan, de man die van de schaliegaswinning zijn levenswerk lijkt te willen maken en al geruime tijd in het duister doende blijkt te zijn geweest om de ‘omstandigheden’ naar zijn hand te zetten.

De Brabantse kranten toonden deze week een kaart, met ‘mogelijke boorlocaties’, waarop de provincie met de pokken besmet lijkt. ‘In ieders achtertuin’. Die dagbladen leveren het ultieme bewijs voor hun bestaansrecht met deugdelijke analyses van wat er aan de hand is. In deze zogenaamde rechtstaat blijkt het toepassen van salamitechnieken – wat zeg ik? maffiaprakrijken – usance.

Het Eindhovens Dagblad constateert vandaag in een redactioneel commentaar dat voor schaliegaswinning in Nederland de bereidheidsbasis ontbreekt. Wie een andere mening is toegedaan, volge op Twitter de hashtag #schaliegas.

De tijd van massademonstraties à la die tegen de plaatsing van Kruisraketten is voorbij, maar ik begin onderhand te denken dat er weer aanleiding is om met z’n allen naar Den Haag te trekken en dan niet alleen vanuit Brabant. Want Kamp denkt dan wel de regio buiten spel te kunnen zetten, maar het schaliegasproject, waarvan we intussen kunnen spreken, is een nationale kwestie. Zoals ook het aardschok-effect van de gaswinning in het noorden, waarvoor het NOS Journaal gisteren slechts ‘n paar seconden over had.

Mijn carrière begon met Kiske

Kees Rijvers (87) woont, na 22 jaar Frankrijk, weer in Princenhage, lees ik in een mooi interview in het ED. Hij woont nu op 500 meter van zijn geboortehuis. Kees is niet al te groot van stuk, dus was het in Breda altijd Kiske. Aanbieding van mijn eerste arbeidscontract

---

Toen ik Kees Rijvers voor het eerst zag voetballen, was dat omdat het moest. Ja, dit stukje gaat meer over mezelf dan over hem, want ik heb nu eenmaal weinig met voetbal; heb er het hoofd niet voor. Hoogstens zo nu en dan een EK- of WK-wedstrijd, als het er om spant. Maar het moest toen van de heer J.J.H.A. Bruna, destijds (1953) hoofdredacteur van het toenmalige Dagblad De Stem. Ik was daar leerling journalist in de tijd dat er nog geen beroepsopleiding bestond, hooguit wat cursussen, waaronder die bij de paters Augustijnen in Culemborg. Ik volgde die totdat ik de opdracht kreeg, de voorpagina van een krant uit elkaar te knippen, om uit het materiaal een nieuwe versie samen te stellen. Dat vond ik flauwekul.

Maar Bruna vond dus, dat sportverslaggeving bij het vak hoorde en stuurde me op een zonnige zondagmiddag naar het NAC-terrein aan de Beatrixstraat in Breda. En daar zag ik het driftig dravende Kiske. Dit is zowat het enige is, wat me van die wedstrijd is bijgebleven.

Bij de opdracht hoorde verder het ophangen van bulletins met uitslagen in de vitrines van de krant op Reigerstraat 16. Later moest ik, onder het toeziend oog van sportredacteur Adri Veraart de standenlijstjes maken. Niets van wat een leerling deed, ging toen ongecontroleerd de krant in, al duurde het niet lang voor ik in het diepe werd gegooid en ‘s morgens vroeg de stadseditie moest afsluiten. Een laatste blik op de anp-telex en ‘zakken maar’. Wilde ik nog een ‘laatstste nieuwtje’ op de voorpagina frommelen, zei de voorman van de zetterij: ‘Er bestaat geen laatste nieuws.’

Ik heb trouwens elders moeten bewijzen dat ik voor het journalistenvak geschikt was, volgens Bruna faalde ik niet alleen in de sportverslaggeving. Maar een collega van de concurrent, wijlen de Bredasche Courant, smiespelde dat ik te goed was voor De Stem. Bij die krant heb ik daarna nog menig ‘free lance-stuk’ mogen publiceren. Toen ik nog eens iets bij De Stem aanbood, zei de stadsredacteur: ‘Dat kunnen we zelf wel.’

Ik geef toe, dit heeft allemaal niks met Kiske Rijvers te maken. Ieder z’n perceptie, moet je maar denken.

Bouw Nederland van de grondwet af opnieuw op

Lees bijgaand krantenbericht even. Om netjes te blijven, het komt uit het Eindhovens Dagblad.

Ben ik een ‘rijkere’ gepensioneerde? Zou best kunnen. Ik denk het namelijk goed te hebben en dat zou wel eens te maken kunnen hebben met het feit dat ik in 1999 de dans ben ontsprongen. In dat jaar werd ik 65 en kort daarna verkochten de VNU haar dagbladen aan het Wegener Courantenconcern. Dus ben ik bij het VNU Pensioenfonds nog net binnenboord gebleven. Bijkomend voordeel: dat pensioenfonds blijft het bijzonder goed doen. Je leest of hoort er nooit iets over (behalve in de nieuwsbrieven die mij periodiek bereiken) en dat is op zich ‘n goed teken. Ik tel mijn zegeningen, intussen al meer dan 14 jaar.

In 2015 (ben ik er dan nog?) gaan de ‘rijkere’ gepensioneerden 25 euro per maand inleveren op hun AOW-uitkering. Daar mag ik dus niet wakker van liggen. Wat mij in het bericht intrigeert, is hetgeen wordt medegedeeld vanaf de tweede alinea. ‘De zogenoemde Wet Mogelijkheid Koopkrachttegemoetkoming Oudere Belastingplichtigen (MKOB) wordt in dat jaar afgeschaft. Deze tegemoetkoming wordt vervolgens weer opgenomen in de zogenoemde huishoudentoeslag, waar mensen tot een bepaalde inkomensgrens recht op hebben.’ Einde citaat.

Zoals gezegd, ik hoef me nergens druk over te maken. Maar ik zit me hier toch op te winden, zij het om een heel andere reden. Want wat is dit nu weer voor wirwar van wetten en regeltjes, die zich blijkbaar vermenigvuldigt als konijnen.

Ooit hadden we een commissie, ik meen onder Vermeend, die zich bezig hield met wat heette de vereenvoudiging van ons belastingstelsel. Dat werd zoals bekend niks. Waarom zou je het makkelijker maken als het moeilijk kan? Toen kwam er, als ik het goed heb, weer een herziening, of iets wat daar op lijkt. Het kan ook zijn dat daar nog steeds aan wordt gewerkt. Niks met niks dus. Zo tussendoor kwam het zorgstelsel onder de loep, onder aanvoering van – vinger in het keelgat – schaamteloze schraper Hans Hoogervorst. Daaraan werden weer belastingmaatregelen gekoppeld als het schrappen van de mogelijkheid, de premie van je ziektekostenverzekering  en het eigen risico (intussen 350 euro en toch een last die je hebt te dragen) af te trekken. Enzovoorts enzovoorts. En het geciteerde krantenbericht is nog maar een onbetekenend lekje uit wat ons op de derde dinsdag in september te wachten staat.

Wat wil ik nou eigenlijk zeggen? Dit: Bouw Nederland van de grondwet af helemaal opnieuw op. Geen idee op welke partij ik te zijner tijd (vroeg of laat) zou moeten stemmen, maar de politicus (m/v) die dit als artikel 1 in zijn programma zet kan op mij rekenen.

Inderdaad, wat ‘n utopie.

Kijk intussen even naar de Oosterscheldekering, anders zakt die ook nog in.

Malware

Het gaat niet zo best met sommige computerbladen. Nogal wiedes, wie informatie wil over computers en internet, vindt nu álles op het web – triest genoeg ook op de websites van die bladen. Heeft dan een vraagbaak als de Faqman van het blad Computeridee, een allesweter op ict-gebied, die ook nog eens onderhoudend kan schrijven, het allemaal  voor niets gedaan? Ik hoop er het beste van.

Een recent probleempje, voor het oplossen waarvan ik veel aan de info op het internet heb gehad, is een bijzonder hinderlijk, niet weg te krijgen stukje zogenaamde malware. ‘Mal’ betekent ‘slecht, ongewenst, onbetrouwbaar’, denk maar aan malafide en malheur (Frans voor ongeluk). Malware is dus ongewenste software, die, meestal zonder dat je er erg in hebt, op je computer wordt geïnstalleerd.

Er was bij mij sprake van ‘onbewaakte ogenblikken’ tijdens de herinstallatie van het besturingssysteem, waarbij de virusscanner noodzakelijkerwijs even op een zijspoor stond. Daarvan werd door een of andere malloot misbruik gemaakt om de ‘Delta Mixi DJ Toolbar’ op mijn browser (Chrome) plakken, zodanig dat ik kon prutsen met de instellingen wat ik wilde, maar de internetbladeraar bleef openen met dat ding – sterker nog de sites waarmee ik standaard wilde openen, werden keihard genegeerd.

Hoe slecht en kwaadwillend dit stukje software was, bleek uit de telkens terugkerende mededeling dat mijn harde schijf vol was plus de uitnodiging met een link om ‘dat even op te lossen’. Ik beklaag degenen, die geen idee hebben wat er op hun harde schijf staat en die dan – al is het maar uit nieuwsgierigheid – gaan doorklikken. Maar aan mijn lijf geen polonaise dus.

Waarom brengt internet in dit soort gevallen  uiteindelijk redding? Omdat je natuurlijk niet de enige bent die tegen zo’n muur oploopt. Tik de naam van de malware + ‘verwijderen’ of ‘remove’ in en je komt gegarandeerd uit bij een link, die je naar de ultieme oplossing brengt. In dit geval was dat een cleaner die het keurig oploste en die het helemaal niet erg vond (het zelfs voorstelde) na gedane zaken weer te worden verwijderd.

Microsoft heeft nog wel wat te leren

Het begint erop te lijken dat ik elk jaar in augustus een fatale crash op mijn laptop met voorgeïnstalleerde Windows 7 voor de kiezen krijg. Zoiets kost dágen, waarin de computer niet gebruikt kan worden, waarvoor ze bestemd is.

Gelukkig kwam er deze keer geen technische dienst van wie dan ook aan te pas om de boel weer in orde te krijgen. Het was dus een kwestie van het inzetten van het ooit op dvd’s gemaakte ‘herstelmedium’ van de fabrikant, in dit geval Toshiba.

Als het daarbij bleef en ik na, laten we zeggen één dagdeel weer aan de slag kon, zou ik wellicht niet aan dit stukje zijn begonnen. Maar het begint er al mee, dat Toshiba, gelijk menige andere leverancier, meent allerlei toevoegingen aan het besturingssysteem te moeten doen, waar ik absoluut niet op zit te wachten. En niet alles valt ‘op te schonen’ met de daarvoor geëigende programmaatjes die op het internet zijn te vinden. Om maar een voorbeeld te noemen: Toshiba heeft een ‘opstartscherm’ met haar logo toegevoegd met een witte achtergrond, waarop dan de eveneens witte (!) letters van Windows verschijnen. Ik meen me van de vorige keer te herinneren, dat je dat scherm kunt ‘normaliseren’ via het zogenaamde BIOS (Zie Wikipedia voor wat dat is), maar ik mag dan een computeraar met een kwarteeuw ervaring zijn, het is me deze keer nog niet gelukt, daar in te komen.

Maar goed, dan begint het feest. De fabrieksmatige installatie is ‘n jaar of drie oud, dus Microsoft constateert dat er flink geüpdated (ge-update mag misschien ook) moet worden, inclusief het aanbrengen van Servicepack 1. Nu heb ik eens van een workshop over beveiliging van de internetprovider Xs4all opgestoken, dat je ‘automatische updates’ van Microsoft beter kunt uitschakelen, om zelf te kunnen bepalen wat wel en wat niet. Even niet aan gedacht, in de veronderstelling dat de softwaregigant onderhand wel zo ver zou zijn dat ze al die ‘verbeteringen’ die in de loop der jaren zijn ontwikkeld, wel zal hebben verwerkt in een soort samenvatting, cumulatieve update genaamd. Niet dus.

Het begon met meer dan 200 updates, na installatie en herstart van de computer gevolgd door de noodzakelijke ‘configuratie’. Ga in zo’n geval maar wat anders doen want dat gaat uren duren. En in de daarop volgende dagen volgden etappegewijs nog eens honderden updates plus de installatie van dat Servicepack 1. Kijk ik nu naar de knop Start, dan zie ik alwéér dat uitroepteken, dat mij opnieuw zo’n reparatiesessie staat te wachten, zodat ik me afvraag: waarom niet een nieuwe versie, Windows 7.1, geïnstalleerd, zoals tegen oktober voor Windows 8 (8.1) valt te  verwachten? Intussen heb ik bij de instellingen geprobeerd, het initiatief naar me toe te trekken, of het wat wordt, blijft een kwestie van afwachten, want zo duidelijk is dat nu ook weer niet geregeld.

Mijn conclusie uit deze gang van zaken  is dat ze bij de softwarereus in Redmond nog veel hebben te leren.

Cyberwereldvreemd

De rechter in de zaak tegen de Vestdijkschoppers heeft een lichtere straf opgelegd dan door de officier van justitie geëist, gezien de nadelen die de verdachten hebben ondervonden van de schokkende filmpjes van het gebeuren die door de politie als opsporingsmiddel online zijn gezet. Een typisch geval van Cyberweltfremdheit.

Het Eindhovens Dagblad wijdt aan dit geval een redactioneel commentaar en wijst daarin op de (privacy)rechten die ook verdachten van enig misdrijf hebben. Ja ja, het zal wel.

De Welfremdheit waar het gaat over computers, automatisering, internet-technologie, kortom de cybercultuur bij de overheid en traditionele media is aan de orde van de dag. Daarvan zijn heel wat voorbeelden op te sommen maar dat ga ik hier nu niet doen.

Om bij dit concrete geval te blijven: de beelden die op het web een naar het lijkt oneindig leven zijn gaan leiden, met alle erupties van volksrichting van dien, zijn afkomstig van een of meer bewakingscamera’s. Naar het oordeel van de rechter had het OM zich driemaal moeten bedenken, alvorens dit middel in te zetten.

Op zich is dit een redenering die ik goed kan volgen, ware het niet dat de dagelijkse praktijk op het internet zeker niet afhankelijk is van bewakingscamera’s en van besluiten van justitie daar iets mee te doen. Negentig procent (ik doe een gooi) van de Nederlanders loopt immers met wat voor apparaat dan ook rond, waarmee kwalitatief steeds betere foto’s en filmpjes kunnen worden gemaakt en weinigen voelen zich geroepen, de neiging te onderdrukken, daar ook daadwerkelijk iets mee te doen. Al was het alleen maar omdat gebleken is, dat met de gemaakte ‘unieke beelden’ soms een smak geld is te verdienen.

Voor beelden als die van het uitgaansgeweld in Eindhoven, hoeft echt niet te worden gewacht op het overleg tussen politie, officier en hoofdofficier. Die staan – aangekondigd op Twitter – à la minute online. 

In het licht van het  bovenstaande, geef ik het beroep dat het OM tegen deze uitspraak heeft ingesteld een goede kans.

Aprilgrap in augustus

Het kenmerk van een aprilgrap is dat de doordenker iets ruikt, dat hij (m/v) het donkerbruine vermoeden krijgt dat er ‘ergens een steekje aan los is’ en dat hij met een blik op de kalender vaststelt wat precies. Grinnik, grinnik en einde verhaal.

Het is voorgekomen dat mensen door (misplaatst) raffinement van de ‘grap’ toch de klos werden. Wijlen een hoofdredacteur van het Eindhovens Dagblad heeft de aprilgrap in de krant ooit voor eens en voor altijd afgezworen, nadat duizenden abonnees op het verkeerde been waren gezet over een naderende ramp en gepakt en gezakt de stad verlieten.

Maar dat wantrouwen, zou dat ook een rol kunnen spelen, als een te naam en te faam bekend staande ondernemer, wie bovendien een hoge mate van inventiviteit kan worden toegedicht, zich buiten de folklore van de aprilgrap om, leent voor een fantastisch, maar toch  min of meer ‘realistisch’ plan als dat voor een ‘Budget Bejaardenhuis’ in de binnenkort leeg komende koepelgevangenis in Breda? Blijkbaar niet, want diverse media, waaronder BNR Nieuwsradio, BN-DeStem en ook ondergetekende trapten erin.

Een reclamestunt van Delta Lloyd, dat hiermee ‘mensen wilde wakker schudden om kritisch naar hun pensioen te kijken’.

Over smaak valt niet te twisten, maar één ding is zeker, voortaan draai ik de woorden van de betrokken ondernemer, Aad Ouborg, die zich gisteren bloedserieus door de media over zijn ‘idee’ liet interviewen driemaal om, alvorens er geloof aan te hechten.

Onder de Paraplu

De successvolle Bredase ondernemer Aad Ouborg, bekend van de huishoudapparaten Princess en van het ‘redden’ van een aantal monumentale gebouwen, waaronder het Grand Theatre, wil van de Bredase Koepelgevangenis (als zodanig dicht in 2016) een wat hij noemt Budget Bejaardenhuis maken.

Ouborg. What is in a name? En het toeval wil, dat ‘Koepelgevangenis’ een universele aanduiding is, die door de Bredase volksmond al in de negentiende eeuw werd vervangen door De Paraplu.

Uit Ouborgs persbericht: ‘Een groeiend aantal senioren kan moeilijk rond komen, waardoor een normaal bejaardenhuis voor hen niet meer betaalbaar is. In het Budget Bejaardenhuis delen bewoners een kamer en wordt de zorg zoveel mogelijk geautomatiseerd. Daardoor kunnen senioren voor de helft van de prijs van een normaal bejaardenhuis gehuisvest worden. Als alles volgens plan verloopt, kunnen de eerste bewoners begin 2017 hun intrek nemen in Budget Bejaardenhuis de Koepel.’

Paraplu of Koepel – het suggereert hoe dan ook bescherming of geborgenheid. Maar het nadeel van het historisch verleden van dit markante gebouw is ook, dat de gedachte aan ‘opbergen’ zich opdringt. Waren het vroeger dieven, moordenaars en oorlogsmisdadigers, waaronder de Drie van Breda, nu zouden het de ouderen moeten worden, die als automatisch het stempel opgedrukt krijgen van een normale zorg niet te kunnen betalen.

Een lumineus idee van een man, die bewezen heeft, de stoutste dromen te kunnen verwezenlijken, maar wel een idee deze keer, waar nog eens goed over nagedacht moet worden. Om puur emotionele redenen.

Schadend gas

Ik. Ooit was het not done welk geschrift dan ook met ‘ik’ te beginnen. Da’s lang geleden. Ik is nu wellicht het meest gebruikte woord, al blijft de e in het Nederlands de vaakst voorkomende letter. Maar luister maar eens naar Bekende of zich Bekend wanende Nederlanders op radio en tv, het zou de moeite waard zijn daar eens een statistiek op los te laten. Bekend is trouwens synoniem voor ‘Beroemd’. Op Achterwerk van de vpro gids, waar tieners hun probleempjes en pijntjes ventileren, staat om de haverklap de ontboezeming ‘liever dood dan niet beroemd’.

Ik dus, geef al jaren niks meer aan welk goed doel dan ook, uitgezonderd de decemberzegels, voornamelijk omdat ik de kinderen die daarmee aan de deur komen, het gezeur wil besparen. Ze komen er nog wel achter. Het schrijnende van het gegraai van die Coen van Veenendaal (was het nu 160.000 euro of twee ton?) is, dat hij zijn Alpe D’Huzes steeds heeft ‘verkocht’ als de absoluut integere organisatie. Het bestuur van de desbetreffende stichting wringt zich nu in allerlei bochten, om de vestzak-broekzak-tactiek met Van V. goed te praten, maar daar trappen wij niet in. De gang van zaken is de definitieve bevestiging dat Goede Doelen niet te vertrouwen zijn.

Ik dus, ben ook tegen zelfs maar het denken aan het winnen van schaliegas in dit toch al zo zwaar onder druk staande landje. En al helemaal omdat Henk Kamp, zonder een spoor van schaamte roept, dat het regionale en plaatselijke belang voor dat van de natie moet wijken. Waar hebben we dat vaker beleefd? Precies, in Slochteren en verre omgeving. En bij de aanleg van de Betuwelijn. Met schaliegas zou de regering trouwens doorgaan met het achter de wagen spannen van het paard, omdat ze daarmee blijft ontkennen dat fossiele brandstoffen als de basis van onze energievoorziening hun tijd hebben gehad. Schaliegas is schadend gas.

Paleis zonder vrede

Het Vredespaleis in Den Haag bestaat honderd jaar. Dat gaat gevierd worden in aanwezigheid van onze koning. ´n Beetje wrang daar het een paleis zonder vrede is. Het is dus in 1913 (een jaar voor het begin van de Eerste Wereldoorlog!) gebouwd met centen van een Amerikaanse multimiljonair, die er verder ook niks aan kon doen.

Ik denk terug aan de meester van de zesde klas – tegenwoordig groep 8, geloof ik -  die ons vlak ná de Tweede Wereldoorlog voorhield, dat het allemaal niet had geholpen: de Volkenbond (voorloper van de VN) niet en dat paleis evenmin.

Je kunt elkaar beloven, de vrede te bewaren, je kunt ook afspreken geen chemische wapens te gebruiken, maar wat zijn die beloften waard? Niks niemendal. Laat dat eeuwfeest dus maar zitten.

Görings sigaren

Interesse in de sigaren van Hermann Göring? Göring wie? Die vraag kan rijzen bij de jongeren. Wel, dat was een topnazi die wellicht meer tot de verbeelding sprak dan Hitler himself. Vanwege zijn allengs pafferig geworden uiterlijk, immer gekleed in operette-achtige uniformen, met de maarschalkstaf in de hand. Liet zich na zijn arrestatie in 1945 nog ‘opgewekt’ (filmisch) interviewen. Werd in Neurenberg ter dood veroordeeld, maar wachtte de strop niet af. Sloeg in de cel de hand aan zichzelf.

Göring was hoofd van de Luftwaffe, leidde zodoende de bombardementen op Londen, Coventry, Rotterdam en andere steden, aldus de wraak van de geallieerden over Duitsland (Dresden!) afroepend. Los van zijn uniform-dwaasheden, omringde hij zich met luxe, was hij een veelvraat en een dief, maar wel een met ‘smaak’, want hij wist precies, welke Hollandse meesters voor zijn landhuis moesten worden gereserveerd.

Maar nu gaat het dus even over z’n sigaren: Sonderanfertigung für Reichsmarschall Hermann Göring, met initialen en familiewapen op de dozen. De fabrikant staat er ook op. Dat deed mij even opveren, gezien de dominante positie van de Brabantse sigarenindustrie in die tijd, maar zoeken met cigars of Göring leverde de naam van ene Otto Boenicke te Berlijn op.

De kistjes zijn kennelijk aan het eind van de oorlog door een Britse militair ingepikt, want ze zijn nu in het bezit van een particulier, ‘die ze heeft geërfd’ en te koop aanbiedt via een veilinghuis in Lincoln. Zo gaan die dingen.

Binnendoor

Mogelijk in verband met verminderd testosterongehalte, in elk geval omdat ik niet meer zo geneigd ben, als kanonskogel te fungeren en dat ook niet meer hoef, rijd ik graag binnendoor.

Kwam dat afgelopen weekeinde even goed uit. De A58 was afgesloten van  Eindhoven tot Tilburg. Rijkswaterstaat gaf een alternatieve route aan over A2 en Rijksweg 65. Ja, ik ben daar gek. Binnen de kortste keren ontstond er vanaf de Eindhovense Randweg een file van tientallen kilometers.

Dus namen wij, met eindbestemming Roosendaal de binnendoor-route vanuit Best via Oirschot, Moergestel en Tilburg, zeg maar gerust de middeleeuwse weg via het Trappistenklooster en vandaar over de Ringbaan Zuid. Het was te doen! Alleen op het punt, waar de Bredaseweg, net buiten Tilburg, zich versmalt, was enig gedrang. En bij Gilze (Van der Valk) konden we moeiteloos de A58 op. Dit stuk kostte ongeveer een uur.

Was dat niet zo geweest, dan zouden we nog onze favoriete route door een stukje Belgische Noorderkempen hebben genomen, met gelegenheid tot goedkoper tanken in Meerle. Altijd gezellig, al kom je door een gebiedje dat Vagevuur heet.

Terug was de A58 open (de afsluiting daar in verband met asfaltering volgt komend weekeinde). Ook daar op ons gemak de meest rechtse rijstrook aanhoudend, werden we gepasseerd door onze dochter. Dat heeft niks met oestrogeen-dominantie te maken. Je kunt niet alles zomaar omdraaien.

Taalverhaspeling

Iemand in mijn omgeving die allergisch is voor het veel voorkomende verhaspelen van de taal en van zegswijzen op radio en tv – soms horen ‘de daders’ het zelf en willen het dan nog wel eens snel corrigeren – heeft zich voorgenomen, de oren daarvoor dicht te stoppen. Ik ben benieuwd of het lukt. Het is net zoiets als gevoeligheid voor valse muzieknoten. Die kun je niet uitschakelen.

Martijn Simons, die columns schrijft op volkskrant.nl, schreef onlangs: ‘Klagen over taal. Het is een van de laatste stuiptrekkingen van iemand die weet dat zijn dagen geteld zijn, dat hij is uitgespeeld.’ Uit de context begrijp ik dat Simons duidt op de onvermijdelijkheid van taalverandering. Maar niemand, ook Simons niet, kan mij het recht ontnemen, de veranderingen die duidelijk neerkomen op verarming van de taal, te betreuren. Daarbij voel ik mij allerminst uitgeteld, integendeel.

Journalist Kaj Elhorst, als @Politicus1 dagelijks uiterst actief op Twitter, mepte terug: ‘Het zijn de verloederden die denken dat taalverloedering hetzelfde is als taalontwikkeling.’ Steek in je zak.

In de Vlaamse krant De Standaard staat een stukje over de geringe animo in België om een straat te noemen naar Koning Filip. Ze citeert een woordvoerder van wat daar heet ‘Het Paleis’: ‘Er is nog geen enkele aanvraag gekomen. Ook in de periode van de troonswissel ontvingen we geen enkele aanvraag om iets naar Albert II te vernoemen.’

De krant corrigeert de woordvoerder, bewust of onbewust: ‘Er zijn in ons land al drie straten die naar Filip zijn genoemd, maar die dateren allemaal nog uit de periode dat hij prins was.’

Nog maar eens toegelicht. Een straat wordt inderdaad ‘genoemd naar’ en de persoon om wie het gaat wordt ‘vernoemd’. Een nuanceverschil in het Nederlands, dat, hoe bescheiden ook, zijn rijkdom mede bepaalt. Daarom is het verdwijnen van het onderscheid tussen ge- en ver- een verarming, die je mag betreuren zonder daarom een gefrustreerde ouwe lul genoemd te worden.