Koppenziekte

Koppen snellen, zei mijn vader altijd als er weer eens iets raars boven een bercht stond. Meestal ging het toen over iets oûbolligs of een cliché als Pietje Puk ten grave gedragen. De Vlamingen konden er destijds ook wat van: 'Geilaard gevat te Mol'. Dit weekeinde ontstond er een enorme deining op social media over een zogenaamde teaser (aandachttrekker) met een min of meer racistische strekking op de voorpagina van de Volkskrant, waarvoor de hoofdredactie vervolgens haar excuses aanbood: 'niet zo bedoeld'.

Wellicht vormen ze een hedendaagse journalistieke ziekte, die half gare pogingen, de lezer te prikkelen, snel de krant open te slaan, om kennis te nemen van 'het bijzondere'. Zoiets als de drang literair te wezen, waarbij het gevaar op de loer ligt, dat nieuws met commentaar wordt vermengd. Iets waarvoor de hoofdredacteur van mijn herinnering allergisch was en waarvoor je moet puzzelen om er achter te komen wat er precies aan de hand is.

Vandaag tref ik in mijn regionale krant op pagina 1 weer iets aan, waarvan ik denk: was er wel een eindredacteur? Zo ja, dan had die moeten ingrijpen. 'Zes doden als chauffeur inrijdt op buurtbarbecue.' Die Spaanse vrachtautochauffeur wordt nog steeds verhoord over het ongeluk dat hem is overkomen en waarbij zijn voertuig van een dijk(je) is gegleden. Die minstens zes doden (want er liggen nog mensen uit Nieuw Beijerland in het ziekenhuis) zullen niet alleen de nabestaanden, maar ook die Spanjaard z'n leven lang bijblijven. Je zult maar meteen worden weggezet als 'n terreurverdachte.

Hou eens op met dat oppeppen van het nieuws, dat op zichzelf al erg genoeg is.

Het zieltogende zeeklimaat

Leerden wij op de lagere school iets over het klimaat? Jazeker, al kan ik het na zoveel jaren natuurlijk niet meer reproduceren. Maar het belangrijkste gegeven was uiteraard dat Nederland leefde onder het zeeklimaat: de droogste maand van het jaar, als ik het goed heb juni, had een gemiddelde maandelijkse neerslag van ten minste 30 mm. Juli en vooral augustus waren natter. Ik herinner me van latere datum dat een natuurkenner meedeelde: wil je een gazon aanleggen, doe dat dan in augustus. Lekker nat en af en toe een zonnetje. Kunnen we voortaan wel vergeten, zegt meer dan een wetenschapper.

In mijn jeugd, toen weersvooruitzichten (nooit 'voorspellingen' zeggen) zonder computer-algoritmes nog tamelijk onzeker om niet te zeggen onbetrouwbaar waren, teerde men op spreuken, voornamelijk uit de koker van de boeren. Wijlen landbouwer Johan Verschuuren, tientallen jaren een markante weerman van Omroep Brabant, was wellicht in dat opzicht de laatste. Al had hij wel meetapparatuur in zijn tuin in Aarle Rixtel. Hij maakte over die spreuken verschillende boekjes. Een spreuk heeft Johan maar één keer op de radio gebruikt, want daar kwam vanzelfsprekend commentaar op: Krimpende winden en uitgaande vrouwen zijn niet te vertrouwen. Het zij hem achteraf vergeven.

Het (wisselvallige) weer van ons inmiddels zieltogende zeeklimaat was ooit gespreksonderwerp nummer 1. In de kroeg, bij de kapper en de sigarenboer,

Grootste bubbel

De grootste bubbel is ongetwijfeld de Grote Kerk van Breda, voor de gelegenheid (=La Vuelta) omgedoopt in wielerkathedraal. Als je dat raar vindt en niet zo'n beetje dan bevindt je je in mijn gezelschap – niet per definitie een goed gezelschap, trouwens.

De Grote Kerk, Brabantse gotiek, ooit Grote of Onze Lievevrouwekerk genoemd naar de patrones van de stad, is al eeuwen geen kathedraal meer, want tot voor enkele jaren specifiek in protestants-christelijke handen. De religiositeit is er inmiddels uit verdwenen, tenzij je de sport als de nieuwe religie wenst te beschouwen.

Geen wonder dat de wielrenners, met name die van rooms-katholieke huize (eigenlijk het kenmerk van de wielrenner) zich doodverlegen voelden bij de gang door de 'katedraal' zonder altaar, van de weeromstuit een kruisje sloegen of – daartoe uitverkoren -  een kaarsje opstaken. Wisten zij veel van het gegeven dat in die kerk nagenoeg alle Nassaus van vóór Willem van Oranje zijn begraven.

Nou ja, deze bubbel der bubbels met z'n fraai gerestaureerd interieur, inclusief reusachtig orgel en prachtig gedecoreerde gewelven, kun je gerust als hét monumentale erfgoed van Breda beschouwen. De rondgang van de wielrenners als start van de derde Vuelta-etappe was dus gewoon een publiciteitsstunt van jewelste. 'Komt dat zien, komt dat zien in onze stad.'

Is bubbel trouwens al woord van het jaar geweest, of volgt dat nog? Ik heb het gevoel dat iedereen tegenwoordig z'n eigen bubbel heeft. Als 'n soort symbool van het IK-tijdperk.

Beetje dimmen

 Vanmorgen zag ik een krantenkop bij een foto van brandende rotzooi op de auwoweg Gaan de boeren nu te ver? Ja, stoot ze vooral niet voor het hoofd. Heb trouwens al heel vroeg geleerd, dat je lezers geen vragen moet voorleggen, maar antwoorden. Over te ver gaan gesproken, leg ook de jongeren niks in de weg. Dat heeft kennelijk ook de Belgische bestuursrechter gedacht toen hij of zij het bevel van een burgemeester in de Ardennen tot voortijdig vertrek van een scoutinggroep naast zich neerlegde. Motief: klachten van omwonenden over geluidsoverlast tot diep in de nacht en vervuiling (schijten in de bosjes). Vroeger was niet alles beter, maar het gedachtegoed van Baden Powell is wel heel ver weg.

'De opvoeding eindigt bij de voordeur,' stelde een nachtpresentator van BNN-VARA, wiens breinontwikkeling kennelijk was voltooid, vast. Als er al sprake is van opvoeding, uiteraard, maar dat laatste is toevoeging mijnerzijds.

Zojuist een aangenaam telefoongesprek beëindigd met een van mijn zonen. Die heeft met de moeder van zijn dochter afgesproken, dat er binnenkort een hartig gesprek over laten we zeggen 'de levensstijl' zal plaatsvinden. Die meid werd onlangs 21 en mocht een tuinfeest geven en over de vraag wat zij zou aantrekken is – laten we het simpel houden – pittig gediscussieerd, Pluspunt: die kleindochter heeft een vriend en die jongen is vorig weekeinde weggelopen van het gore studentengedrag aangaande vrouwen in Amsterdam.

Zoon en ik verschillen best wel eens van mening, zeker als het over politiek gaat, maar hierover waren we het eens: vrouwen zouden eens moeten nadenken over hoe zij (on)uitgedost 'feestelijk uitgaan'. Het heeft veel weg van wat een Brabantse vriend eens constateerde: 'Ge kekt dwars deur d'r ziel'. Snappen ze niet wat dat met die geladen puberjongens doet?

Dim anders maar wat met je Me Too.

Buurmannen

 We hebben elkaar nooit aan elkaar voorgesteld. Dachten aanvankelijk zelfs dat het broers waren. En toch kenden we elkaar goed. De twee overbuurmannen en wij. We kwamen elkaar regelmatig tegen tijdens de ochtendwandeling en altijd viel er wel eens wat leuks uit te wisselen.

Overbuurman 1 woont aan het ene uiteinde van het appartementsgebouw, overbuurman 2 aan de andere kant, kwam ik na ‘n tijdje te weten. Zo gaat dat tegenwoordig in de gemiddelde woonwijk, als je niet zomaar aan elkaar voorbijloopt. ‘Hallo, alles goed?’ en de nieuwbouw van een kapitale villa besprekend: ‘Het mag wa kosse,’ want het zijn echte Brabanders.

De vraag ‘hoe is ‘t’ leidde ‘n halfjaartje geleden tot een betrokken gezicht van overbuurman 2: ‘Hij is ziek.’ Ik aarzel om de gegeven details weer te geven, want ik kom uit een tijd dat je dat niet zomaar aan de openbaarheid prijs gaf. Hersentumor. Dat zag er, ondanks behandeling in het ziekenhuis, weinig hoopvol uit. En het ging ook niet vooruit met buurman 1; zijn maat liet diens hond alleen uit. De laatste weken miste ik ook nog deze trouwe vrienden, zodat ik piekerde ‘n keer bij buurman 2 aan te bellen.

Vanmorgen kwam de mededeling toen we hem weer eens ontmoetten: buurman 1 is vorige week op 72-jarige leeftijd overleden en al gecremeerd. ‘Het was zo’n leuke man,’ zei ik. ‘Altijd vrolijk’ reageerde buurman 2. ‘We hebben voor hij overleed nog samen ‘n fleske leeggemaakt.’

Toch heb ik bij dit verlies het gevoel, op een of andere manier tekort te zijn geschoten. Vaarwel, buurman 1 en sterkte buurman 2.

Nogal wat mis in Brabant

Het gaat niet goed in Brabant en geld(gebrek) speelt een cruciale rol. Maarten van Rossem zei onlangs in zijn podcast, dat hij Brabant 'maar een zootje' vindt, in vergelijking met Zeeland. De argumentatie liet hij achterwege, maar wie de laatste weken het Eindhovens Dagblad volgt, komt er wel achter wat er allemaal mis is.

Om te beginnen toch weer een uitbreiding van een varkensstal in Reusel met enkele duizenden knorrebeesten. Dan in Nuenen de slepende kwestie rond plannen voor 'distributiedozen' op een bedrijventerrein, waartegen omwonenden en omliggende gemeenten fel protesteren. Zo vreest Geldrop een onaanvaardbare toename van vrachtverkeer. De gemeente Nuenen c.a. Is, aldus de krant, niet bij machte de reeds verleende vergunning in te trekken; het zou haar op een schadeclaim van miljoenen komen te staan.

En dan Heeze, met Oisterwijk concurrerend als Parel van Brabant. Daar bevindt zich, tegenover de ingang van het kasteel, een hotel met een roemruchte geschiedenis. Als Hotel Barendsma, herbergde het in de eerste helft van de vorige eeuw menige kunstschilder die met zijn werk betaalde. Schildersdorp dus à la Laren  Die schilderijen hangen er al lang niet meer, want intussen is het karakteristieke hotel al enkele keren van eigenaren gewisseld en de nieuwste bezitter heeft 'grootse plannen' voor nieuwbouw. Iets te groots voor Heeze vindt menigeen en bovendien zou het bestaande pand de monumentstatus verdienen.

Pogingen, die kwalificatie aan het hotel te hechten zijn mislukt en de gemeente zit met een gelijkwaardig probleem als dat van Nuenen: de herbouwvergunning kan niet worden teruggedraaid, zonder dat een forse boeteclaim volgt. Dus bouwen maar? Dat kan nog wel even duren want een stichting Houd Heeze-Leende Mooi onder aanvoering van S. baron van Tuyll van Serooskerken zegt: 'We gaan proberen het gedrocht zo lang mogelijk tegen te houden.'

Er is nog veel werk aan de winkel in Brabant. 

Dan maar wegblijven? Ammenooitniet

 Blijf daar voortaan maar weg; laat ze de moord stikken. Vrouwen, liefhebbers van de Grand Prix in Oostenrijk ('Zet 'm op Max') hebben het geweten: de macho's aldaar, of zij die daar maar al te graag voor doorgaan, hebben hun uitje naar de autorace vergald met hun hufterig vrouwonvriendelijk (wat? vrouwbelagend) gedrag. Gefluit, kontenknijperij van  vooral Nederlanders, ach waarom zou ik het allemaal opsommen? Kijk maar op de social media en of lees de krant.

De organisatie haast zich, het 'onaanvaardbaar' uit te spreken, maar daar kopen die vrouwen niks voor. Politici en instanties als de KNVB zijn daar ook sterk in, maar klootzakken blijven klootzakken. Ja, ook vaders in aanwezigheid van hun kinderen.

Wegblijven dames? Ammenooitniet. Doe, net als zij, waar je zin in hebt. Staat helemaal los van mijn voorkeuren. En aanpakken die schoften. Hoe? Laat de zielige mannenwereld met z'n overschot aan testosteron dat zelf maar uitzoeken. Maar wel effectief graag.

Grimlach en glimlach

 Onlangs kreeg ik een mail van iemand die vroeg of ik iets zag in advertenties op mijn website hhBest.nl. Blijkbaar had hij een zodanig bezoek aan die site vastgesteld (veel meer dan het aantal volgers op mijn Twitteraccount) dat hij zulks de moeite waard vond. Mijn antwoord was nee, onder het motief: behoud van strikte onafhankelijkheid.

Ik moet overigens toegeven, dat het met die onafhanjelijkheid in mijn tijd van dagbladjournalist ook best wel meeviel. Als ik naar het oordeel van een burgemeester wat al te kritisch was, piekerde de hoofdredacteur er niet over, op diens verzoek in te gaan om een andere verslaggever. Is trouwens bij mijn weten maar één keer gebeurd.

De toenmalige burgemeester van Geldrop, Frans van Lanschot, verwelkomde mij eens als interviewer met de woorden 'want jij bent een fatsoenlijke vent'. Collega Piet de Bont kreeg het eens aan de stok met de burgemeester van de toenmalige gemeente Maarheeze, Rob van Schaik, die hem vervolgens de raadsstukken (toen nog op papier) onthield. Dat zat die burgemeester niet glad, want de redacteur van de concurrerende krant zorgde ervoor dat Piet daarvan de kopieën kreeg. Journalistieke solidariteit. De burgemeester koos eieren voor zijn geld en stuurde hem in december een kaartje met de tekst Kerstvrede. (Later zijn De Bont  en Van Schaik in Sterksel met de boerinnen gaan dansen. Ja, dat waren nog eens tijden.)

Ik mag dan een kritisch journalist zijn, wars van structurele reclame op mijn site, ik behoud me wel het recht voor, me ook positief uit te laten over ondernemingen en hun helpdesks als ze daar aanleiding toe geven. Dit gebeurt trouwens ook wel op de 'sociale media'.

Dan eerst maar wat negatief gezeur. De helpdesk van Microsoft NL. In weerwil van snorkende kreten op haar website in de geest van Wij helpen u graag, gaf men compleet niet thuis, nadat ik op allerlei manieren (telefonisch en online) om hulp vroeg bij een inlogprobleem op mijn Windows 10. Microsoft werkt trouwens niet gratis. Je betaalt bij telefonisch contact 90 eurocent per minuut, met aan maximum van 45 euro. Daar heb ik op zich geen bezwaar tegen: heb immers een met de laptop meegeleverde versie van het besturingssysteem. Dus niet apart bij M. gekocht.

Er zodoende niet uit komend, ging ik naar de vestiging van mijn leverancier CoolBlue in Eindhoven. Daar was het kosteloos zo gepiept. De glimlach waarmee ze adverteren bestaat. Het enige probleem dat in Eindhoven speelt, is het tekort aan parkeerruimte, maar ja dat is in grotere Nederlandse gemeenten structureel.

Poes

 Waarom doet de Netflixserie Clark me aan De Poes denken? Nee, niet wat je denkt, al wordt er in die serie aan de lopende band geneukt, gepijpt en gebeft. Clark gaat over een Zweedse knul die opgroeit in een asociaal milieu en zich waarschijnlijk mede daardoor (hij begint al te vechten tijdens de bevalling) ontwikkelt tot ‘de meest gezochte crimineel’ van Zweden.

Je zou de serie immoreel kunnen noemen, want is het gemiddelde puberbrein wel bestand tegen het ‘voorbeeld’ van Clark, die een geraffineerd spel speelt met de maatschappij, de politie te slim af is en – zo niet – telkens weer uit de gevangenis weet te ontsnappen enz. Best grappig, al ga ik tussendoor gerust even buiten  ‘n sigaartje roken, maar de puber denkt: dat wil ik ook.

Maar nu die Poes. Dat was in de jaren vijftig/zestig een kroniekschrijver van de Harlinger Courant. Zijn stukjes bevatten waarnemingen in  het Friese havenstadje, waarvan de lezer placht op te veren. Als dat weekblad kwam, was de rubriek van De Poes het eerste wat men opsloeg. En dan las je dus bij voorbeeld over twee vrouwen, die wegens ontbreken van hun sleutel bij zichzelf door een raam naar binnen klimmen, lachend tegen elkaar: ‘Als de Poes dit meer niet ziet.’

Ik kom tot de kern. Zweedse vrouwen stonden in de beschreven tijd erom bekend dat ze ‘meer dan willig’ waren. Volkomen vergelijkbaar met de types in Clark. Ik laat de volgende waarneming volledig voor rekening van De Poes: Man wil met zijn auto over de Afsluitdijk van Friesland naar Holland. Bij Kornwerderzand pikt hij twee Zweedse liftsters op. Halverwege, op een parkeerplaats, kleden de Zweedse dames de man helemaal uit. Enzovoorts.

Goede Doelen Dwang

Het gaat niet zo goed met de zogenaamde Goede Doelen. Het aantal vrijwilligers dat bereid is met een collectebus de straat op te gaan neemt af en – wat wellicht nog vervelender is – hetzelfde geldt voor het vertrouwen van de potentiële gever in de besteding van de gelden. Weliswaar bestaat er tegenwoordig een Centraal Bureaau Fondsenwerving, dat toetst of goede doelen aan 'strenge kwaliteitseisen' voldoen, maar kennelijk acht men dat niet voldoende. Ter bestrijding van de malaise heeft men nu het volgende gevonden: De Goede Doelen Week, waaraan tal van gemeenten (ook Best) deelnemen. Voortaan komt er jaarlijks nog maar één collectant aan de deur, ten behoeve van maar liefst 21 landelijke doelen. Tegen deze methode valt evenwel het een en ander in te brengen.

Het grootste probleem rond de goede doelen is naar mijn idee het gebrek aan transparantie, voor de burger wel te verstaan. De beruchte strijkstok en de honorering van de initiatiefnemers/organisatoren. Een ander probleem is dat van de in bepaalde periodes tot veler ergernis kwistig herhaalde tv-reclames, waarin met broodmagere zwartjes – sorry – op het gemoed van de kijker wordt gewerkt. Tv-acties, als enkele jaren geleden die voor het door een ramp geteisterde Haïti, die vooral BN-ers in de gelegenheid stellen zich weer eens lekker op de voorgrond te plaatsen en waarvan de opbrengst in de mist is verdwenen, dragen ook niet bij aan het vertrouwen.

De huis-aan-huis bezorgde folder 'Goede Doelen Week' biedt in een bijlage tal van mogelijkheden een of meer van de 21 instanties van de gevraagde steun te voorzien. Maar helaas, het heeft allemaal iets dwangmatigs. Het spijt mij, vooral voor de mensen die zich hiervoor inzetten, maar ik doe hier, mede naar aanleiding van kwalijke ervaringen met een op Afrikaanse jongeren gerichte actie, niet mee. Ik zet ook mijn vraagtekens bij de toepassing van de privacyregels. De retourenvelop is namelijk voorzien van een handgeschreven nummer wat tot identificatie zou kunnen leiden.

Verkeershysterie

Columnist en amateurwielrenner Thijs Zonneveld gaat in de DPG-kranten tekeer over de behandeling van wielrenners door andere weggebruikers, naar aanleiding van de val van zijn fiets door oud-minister Sander Dekker. De valpartij zou zijn veroorzaakt door een zich aan hem ergerende,  wandelende vrouw. 'Geen groep krijgt zoveel haat over zich heen,.' aldus Zonneveld.
Zonneveld mag  dat, hij kan het weten. Maar  ik vraag me wel af, of er momenteel, vooral sinds corona  (in het midden gelaten of je wel van 'sinds' kunt spreken) geen sprake is van een algemene verkeershysterie. 

Ik gebruik het woord hysterie naar aanleiding van recente ervaringen als automobilist. Voeg er coor de volledigheid aan toe dat we helaas nogal eens op de auto ben aangewezen. Eerder schreef ik al over de toenemende verkeersdrukte en het massale wangedrag op de autosnelwegen, met als gevolg vele ongelukken en filevorming tot regelmatig 600 km landelijk die daarvan het gevolg is. Maar vorig weekend nam ik, op weg van Best naar Roosendaal, m'n bekomst hebbend van die hel, wat binnenwegen. Helaas de betrekkelijke rust die ik daar gewend ben was er ook ver te zoeken. Alsof iedereen voor hetzelfde alternatief had gekozen. 

Door de pandemie zijn we er in de bovenkamer niet op vooruit gegaan. Getoeter als je er niet gauw genoeg van overtuigd bent dat rotonderijders afslaan en het geduld van de achterligger opraakt.. Getoeter als je met de clignoteur zelf aangeeft dat je het verkeersplein verlaat. Volgens mij bestaan er wat dat betreft voor rotondes geen duidelijke regels. Een kleinzoon, bedachtzame rijder, hoorde van zijn instructeur dat je bij voorbeeld  bij 'driekwart' de linker knipperaar moet aanzetten. Wie het weet mag het zeggen. De logica vertelt mij dat wie zich op een rotonde bevindt, geacht wordt op een doorgaande weg te rijden. In de praktijk lijken velen die pas richting aan geven als ze afslaan er zo over te denken.

Uitdagend getoeter, andermaal, tijdens inhalen over een doorgetrokken middenstreep, terwijl je noodgedwongen achter een landbouwtrekker hangt. En zo verder. Ikke ikke.

Ligt het aan mijn ouwe kop, vraag ik me soms af. Of aan onze auto die niet direct de uitstraling van het racetype heeft. 'Nee hoor,' reageert de mevrouw die af en toe bij ons komt poetsen. 'Het is een en al hufterigheid op de weg.'

Bank wil van je als spaarder af

Van economie weet ik geen bal. Je zou me een alpha kunnen noemen. Economen spreken elkaar trouwens geregeld tegen. De enige van wie ik wel eens wat denk op te steken is de heldere econoom Bouman van Nieuwsuur. Hoe ik destijds op het Bredase Onze Lieve Vrouwelyceum (tegenwoordig OLV) na de tweede klas op de afdeling hbs b terecht ben gekomen, is me een raadsel; ik bakte er uiteindelijk weinig van. Wat me nog het best is bijgebleven, zijn de lessen latijn (uiteraard op hbs geen examenvak) van de leraar klassieke talen dr. P.C. Pouleyn die geweldig kon vertellen over de oude geschiedenis en daarmee de basis legde voor onze 'algemene ontwikkeling'.

Maar, helaas, de economie dus. Dezer dagen ontvingen wij een 'belangrijke mededeling' van de SNS-bank. Ooit gingen wij daar wegens aantrekkelijke rente heen als kleine spaarder. Iedereen weet wat er inmiddels is gebeurd. Die rente is, al denkt de Belastingdienst anders, nauwelijks meer positief. De bankmededeling houdt in dat we onze spaarrekening moeten omzetten in een zogenaamde basisrekening, dwz inclusief betaalrekening, en dat betekent maandelijks 2,55 euro betalen. Niet mee eens? 'Hier kun je de spaarrekening opheffen'. Precies de bedoeling, zegt pientere kleinzoon, die verder oppert dat-ie wel eens 'n belegging voor ons wil regelen. Niet doen, waarschuwt zoon, financieel evenmin van gisteren. Nou ja, dan maar vóór 1 juli terug naar de hoofdbank, zal ik maar zeggen. Daar zijn we immers al betalende klant.

Mijn beperkte economische kennis zegt mij dus dat het stallen van geld bij de Europese Centrale Bank (ECB) de Nederlandse banken geld kost. Vandaar. Intussen zijn de hypotheekrentes stijgende en vindt onder anderen Klaas Knot van De Nederlandsche Bank (DNB) als ik het goed heb al minstens een jaar dat de spaarrente omhoog moet. Zit ik ernaast? Zie het eerder gemaakte voorbehoud.

Waar is de tijd gebleven, dat mijn vader een boekje voor me regelde bij de Rijkspostspaarbank.

Snap je het ook niet meer? Geven we mekaar 'n hand. En ja, kijk toch maar uit met beleggen Blijf ook verre van de bitcoin. Laat het cryptogeld maar over aan die overbetaalde en losgeslagen voetballers.

Levensgevaarlijk gesnuif

Sommige grappen kun je niet maken omdat ze al te zeer voor de hand liggen. Zoals om te janken bij het verhaal in de krant (kennelijk geënsceneerde foto van weggegooide ballonnetjes in het gras) dat de regering er niet in slaagt vóór 2023 een landelijk verbod op lachgas in te voeren. Levensgevaarlijk volgens dokters en andere deskundigen van onder meer het Trimbos Instituut. Jongeren hebben daar geen benul van dus gaan ze los, zoals dat modisch heet.

Een argument voor de voortdurende vertraging van de invoering van dat verbod missen we node, althans meer dan de mededeling 'we zien de urgentie'. Het lijkt wel op van die Belgische staatssecretaris 'ik houd het in het oog',  onmiddellijk door de oppositie afgestraft met de vraag 'doet u ook nog wat anders'.

Ook een voorlichtingscampagne zit er blijkbaar niet in.

Deze week reed ik weer eens over de A58. Wat 'n bende. Het zal, afgezien van het getelefoneer, wel niet allemaal lachgas zijn maar de helft van wat zich daar links, rechts, voor en achter voortbeweegt lijkt wel rijp voor een inrichting. En maar doorgaan met die filemeldingen 'als gevolg van een ongeluk', zonder dat we ooit te weten komen wat de achtergrond daarvan is. 

O ja, sommige gemeenten hebben intussen een plaatselijk lachgasverbod ingesteld. Het trefwoord levert op de website van  de gemeente Best niets op.

Onzekerheid in drievoud

In Best heerst nogal wat onzekerheid. Allereerst over het nieuwe gemeentebestuur. Sinds de raadsverkiezing is het oorverdovend stil rond de vorming van een nieuw college van Burgemeester en Wethouders. Ze praten, ja, maar binnenskamers. Er komt niets naar buiten. Is er 'n soort formateur? We weten het niet. Welke partijen gaan een wethouder leveren? Joost mag het weten, al kan de burger aan de hand van de verkiezingsuitslag wel zo ongeveer ruiken welke kant het opgaat.

Intussen heerst er ook onzekerheid over de bestemming van een aantal zogenaamde schoolwoningen aan de Wildheuvel. Statushouders? Vluchtelingen? De Oekraïners, uitgeweken voor een uitzichtloze oorlog in hun land, kunnen niet eeuwig in een voormalige school gehuisvest blijven. Ze krijgen al 'leefgeld' van de gemeente. De communicatie met de omgeving was niet optimaal, zegt een op vertrekkende staande wethouder, na klachten van de buren.

Drie keer is scheepsrecht: onzekerheid over de toekomst van de Spoorzone. De gemeente heeft weliswaar het eerste recht van koop op de nog benodigde panden en gronden in dat gebied, maar heeft een overeenkomst afgesloten met een grote projectontwikkelaar. Wat is daarbij afgesproken? Kan die onderneming straks gewoon z'n gang gaan? D66 heeft het zittende college daarover schriftelijk bevraagd en het raadslid Sjoerd Vrijburg schreef in Groeiend Best een helder artikel onder de kop 'Transformatie stationsgebied uit handen gegeven?' Hopelijk is dit de start van de gezonde oppositie, waarom ik in een eerder stukje vroeg.

Zo'n oppositie zou er wellicht ook toe kunnen bijdragen dat de bestuurscultuur in Best wat minder wordt beheerst door achterkamertjesgedoe en daarna spijt betuigen.

Anti-Moederdagknop

Een Engels bedrijf in reukwatertjes haalt de kranten met de mededeling dat het een anti-Moederdagknop heeft. Wad'n klets zeggen ze in Brabant. Ik durf dit best fakenews te noemen, want wie niet gediend is van reclame op laptop of telefoon, heeft daarvoor tal van mogelijkheden. Toegestuurde rommel in je mailbox als spam diskwalificeren en het cookiemonster instellen op 'alleen het strikt nodige' bij voorbeeld.

Als je niet op tijd de uitknop van radio of tv – desnoods alleen maar die van het geluid – indrukt, leef je niet maar wordt je geleefd. Nou ja, beschouw reclame maar als een onuitroeibaar noodzakelijk economisch kwaad.

Als we de krant mogen geloven dan is de zogenaamde actie van de Engelse onderneming, blijkbaar helemaal gek geworden van de Brexit, het begin van het einde van de Moederdagreclame. Ik herinner mij van mijn jeugd dat de bloemisten de uitvinders zijn. Sindsdien is de exploitatie van 'feesten' door vrijwel alle winkelbranches met verve doorgezet. Let op, nog drie maanden en de pepernoten liggen alweer in de winkels. Maar wat moet je met Moederdag als je gewild of ongewild geen kinderen hebt? Discriminatie! Weg er mee, even ouderwets als huisje-boompje-beestje, citeert de krant een tegenstandster die als ik het goed begrijp al jaren tegen het verschijnsel tekeer gaat. Alweer iemand die ons leven denkt te kunnen regelen, bijna even erg als de reclamemakers en de verlekkerde media.

Dit soort 'acties' is over één kam te scheren met die van de lui die vinden dat je niet meer over slaven mag spreken, maar over tot slaaf gemaakten.

Wil ik het allemaal nog wel volgen?

D66 grensoverschrijdend gedoe, Kaag, Ellen ten Damme beschuldigt op haar beurt Ali B, de nieuwe fractievoorzitter van de PvdA, Attje Kuiken is dikke maatjes met de wegens soortgelijke wandaden aan de kant gezette Gijs van Dijk. Wil ik het allemaal nog wel volgen?  Nou, eigenlijk niet.

Heb genoeg aan Oekraïne, de inflatie, de vogelgriep, corona nieuwste variant. Vanmorgen zag ik ‘ n vrouw van ‘ n jaar of zestig (grijs) parmantig voorbij stappen. Minimaal broekje, sneeuwwitte benen. Is dat soms ook grensoverschrijdend? Ik bedoel er naar kijken. ‘k Zou het niet durven zeggen. 

Als het er op aan komt, wil ik, de media volgend, wel weer eens lachen. Nee niet de social media, Twitter of YouTube, laat staan Facebook of Instagram en al helemaal niet websites als GeenStijl, die willen dat je in een deuk ligt van hun fakenews.

‘Ga dan rechtstreeks naar de debatten in de Tweede Kamer.’  Om daar te zien hoe ze mekaar afkatten, in plaats van zich met de werkelijke problemen (zie hierboven) bezig te houden?

Geef mij maar een echt debat in het Belgische parlement, zoals de VRT dat vanmorgen weergaf. Onderwerp: het dreigende begrotingstekort, dat wel eens zou kunnen uitpakken als het grootste gat van Europa.

De staatssecretaris: ‘Ik houd het in het oog.’ 

Oppositie-woordvoerder: ‘Doet u nog iets anders dan in het oog houden?’ 

Verkeersklojo's

'Brabant niet langer één op zwarte lijst verkeersdoden' kopt de krant. Moet ik daar van onder de indruk zijn? Nee, want wat blijkt: volgens het CBS ging het aantal dodelijke slachtoffers in 2021 van 99 naar 91. Gewoon een landelijke trend , zo goed als zeker een gevolg van meer thuiswerken en dus minder verkeer in verband met de Coronacrisis.

De verkeersinformatie van Rijkswaterstaat en ANWB geeft uur na uur een heel ander beeld. Filevorming met als in driekwart van de gevallen genoemde oorzaak: ongeval. Waarbij de laatste tijd opvallend veel vrachtauto's zijn betrokken. 

Wie mocht denken of hopen, dat de pandemie  - klimaatproblemen even daargelaten - ons leven drastisch zou veranderen, weet intussen beter. Het gaat allemaal gewoon door. Vanaf mijn uitkijkpost zie ik vrijwel de hele dag lege streekbussen passeren. En op de autosnelwegen gaat het geraas door. 

Laat het CBS onderhand eens uitzoeken wat door de bank genomen de oorzaken zijn van al die ongevallen. Aan algemeenheden - hardrijden, telefoongebruik, appen, drank, drugs, lachgas - hebben we niks; wel als  constateringen gerelateerd zijn aan concrete gevallen. Ongevallen die in filemeldingen kennelijk een equivalent zijn voor geklooi. Maar dat moet wel bewezen worden.

En nu gezonde oppositie graag

Bij de vorming van een nieuw college van Burgemeester en Wethouders (coalitie) wil men het net als in 2018 (-2022) weer aansturen op een zogeheten raadsbreed beleidsakkoord. Destijds gebeurde dat onder het motto 'samen werken aan ons Best'. Waarom behoud ik mijn reserves tegenover deze harmonische intenties?

Omdat die zogenaamde harmonie kennelijk het voeren van een gezonde oppositie in de weg staat. Best is een van de weinige gemeenten, waar tijdens de laatste raadsverkiezing de plaatselijke groeperingen het hebben afgelegd tegenover de landelijke partijen. Daarbij heeft de PvdA bij voorbeeld van de 'injectie' met Groen Links geprofiteerd met een winst van 2 zetels (van 1 naar 3). Gemeentebelangen, ooit een gezichtsbepalende partij, is gereduceerd tot nog maar 1 zetel. Best Open (3) is, zij het miniem, in stemmenaantal door PvdA/GL overvleugeld. Alleen de Jongerenpartij JO (4) wist zich zodanig de handhaven, dat ze naast VVD (4) en D66 (4) weer aanspraak kan maken op een wethoudersplaats. Het gevecht om de vierde wethouder (het huidige aantal, niet teveel voor een gemeente met 30.000 inwoners met heel wat te regelen op haar bord) zal dus gaan tussen Best Open, PvdA/GL en CDA (ook 3 zetels)

Ik ben enigszins afgedwaald, want het gaat me immers om de behoefte aan een gezonde oppositie, waaraan het in 2018-2022 heeft ontbroken. Er is in de afgelopen periode nauwelijks gebruik gemaakt van het recht van de raad op het stellen van kritische schriftelijke vragen aan het zittende college. Was er reden tot kritiek en/of het vragen om opheldering, dan vloeiden die voort uit verhalen in het Eindhovens Dagblad of uit ingezonden stukken in het weekblad Groeiend Best. De laatsten meestal van particulieren en oud-raadsleden of -bestuurders, die daar mogen huilen met de wolven in het bos. De raadsfracties beperken zich daar doorgaans tot het verkondigen van standpunten, die in de raadsvergadering thuishoren en nergens anders. Gaat er eens in de praktijk wat mis, zoals bij de aanleg van de rotonde Oirschotseweg/Bernhardlaan (gevolg: gevaarlijke verkeerssituaties) of regelrechte leugens over wat er in de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) staat of niet, dan heerst er een oorverdovende stilte.

Harmonie? Best, maar mijdt de struisvogelpolitiek, wil je bij verkiezingen een opkomst van meer dan 48%, ook nog eens 2% lager dan het landelijk gemiddelde.

Jam uit 'n kistje

Je schoongewassen jampotje meebrengen ter vulling door de kruidenier? Geen nieuws onder de zon, denk ik dan als oorlogskind. Een enkele supermarktketen experimenteert met het vermijden van plastic verpakkingen. Laat het slagen en overal navolging vinden. Het ergste zijn nog de vleeswaren in onrecyclebare schaaltjes van zwart piepschuim zoals de nu nog worden aangeboden. Moeten bij het restafval.

Maar hoe het in de oorlog was, zal het nu niet gaan. Voorop gesteld, plastic was nog niet aan de orde. Wel was er een chronisch gebrek aan glas(werk). De kruidenier in ons dorp – niks zelfbediening – placht te vragen: Wat zal 't zijn? Aardbeienjam graag. Dan schepte hij de substantie uit een houten, met zilverpapier bekleed kistje om vervolgens met een natte vinger dat potje af te vegen. Niemand die daar wat van zei, hoewel bij voorbeeld tuberculose toen nog een echte zeer besmettelijke volksziekte was. We hadden niks te vertellen, laat staan dat het hebben van korte lontjes een vergelijkbare ziekte was.

De zoon van de kruidenier – evenals schrijver dezes een nakomertje – was een schoolvriend van mij en we deden wat schoolvriendjes plegen te doen: zoals een geheimschrift ontwikkelen, waarvan de vruchten volgens afspraak onder een steen in het dorp werden gedeponeerd. Wout, zo heette hij, kwam regelmatig na schooltijd de markt opgelopen, happend in wel zes sneden brood op een stapel. Dat maakte indruk. 's Avonds om 'n uur of zeven luisterden wij samen naar de onvergetelijke hoorspelserie Tom Poes, terwijl zijn pa na ongetwijfeld vele Wat zal 't zijns een dutje deed.

Na de bevrijding nodigde Wout de buurt wel eens uit in het enorme pakhuis achter de winkel, om met de slaghoedjes van gevonden lege geweershulzen in de weer te gaan: ze in een bankschroef klemmen en dan het slaghoedje met spijker en hamer laten knallen. Opdracht van de initiatiefnemer: straks allemaal hard lachen, dan worden ze thuis niet gealarmeerd.

Laat je niks wijsmaken

‘Wie daar niet tegen kan, moet uit het fruit gaan,’  zei een teler, wiens kersenoogst vorig jaar april door sneeuw en kou verloren ging. Ik weet het, ‘ t  is makkelijk, bij zo’ n nuchtere uitspraak te knikken, maar oude weerspreuken als maart roert z’ n staart en aprilletje zoet geeft er nog wel eens ‘ n. witte hoed zeiden het al. Oma kan je vertellen dat je voor IJsheiligen (11-15 mei) de geraniums niet buiten moet zetten.

Ondergedompeld in de waan van de dag, berichten de media over uitzonderlijke droogte die ons het risico van meer natuurbranden zou opleveren. Natuurbranden in maart/april terwijl ‘het nog niet eens zomer is,’ schreef een krant. Maar als het over watertekort in het landschap gaat, wens ik alleen naar de bazen van de waterschappen te luisteren. Die bevestigen dat het in maart met de nattigheid niet over hield. Dat verhoogt het risico van branden zolang het lentegroen nog niet tot ontwikkeling is gekomen. In mei is dat ook weer voorbij.

Een en ander neemt natuurlijk niet weg dat we wel degelijk in kleinzoons tijd met extreme weerstoestanden te maken hebben. Min vier, in de nacht van 1 op 2 april, zoals in het zuiden wordt verwacht, is niet mis. .