Demonstratie van domheid

 In de reacties op het straatgeweld overheersen – niet in het minst bij de autoriteiten – de uitingen van machteloosheid. 'We zullen ze pakken, ze zullen boeten, dit is criminaliteit, het zijn pogingen tot doodslag. Hun eigen filmpjes zijn bewijsmateriaal.' Veel succes, ook de ouders van losgeslagen tieners.

Wat mij ondertussen ergert, is het over één kam scheren van de social media. De opjutterij lijkt vooral plaats te vinden op Facebook en Instagram. Van die twee gebruik ik alleen de laatste. Niks gezien. Op Twitter trouwens ook niet. Misschien ken je mijn adagium: Twitter ben je zelf, want jij bepaalt wie je volgt. Dat geldt ook voor Instagram.

Achteraf is het makkelijk constateren, maar eerlijk, bij de bestorming van het Capitool in Washington, op aansporing van Donald Trump bekroop mij al de vrees voor imitatiegedrag. Inclusief gebruik van het woord burgeroorlog. Een pandemie, maar dan anders. Als je bij het centrum van de Amerikaanse democratie de ruiten in kunt slaan, mogen het station van Eindhoven en zelfs ziekenhuizen even goed doelwit zijn. Zoiets. Over demonstraties gesproken, dit is de demonstratie van ultieme domheid. Even los van lekker rellen uit verveling.

Normaal afgeschaft

Op de valreep van 2021, gisteren dus, hebben de weermensen van het KNMI, wetenschappers, doorgaans optredend in het NOS Journaal, het normaal afgeschaft. Hun collega's van Buienradar, onder meer RTL 4 Nieuws, hebben hun voorbeeld onmiddellijk gevolgd. Euh? Is er dan geen nieuw normaal, waarover iedereen het heeft sinds het uitbreken van de pandemie? Welnee, het gaat alleen over het klimaat en het weer.

Ik probeer als niet-wetenschapper te interpreteren wat het loslaten van 'het normaal' door de weermensen betekent. Nou, het komt er op neer dat onze meteorologen (ik bedenk opeens dat ik nog niet weet wat hun collega's in bij voorbeeld België ervan vinden) definitief vaststellen dat het klimaat is veranderd. Mocht je het zelf nog niet in de gaten hebben, het wintert nauwelijks meer in Noord-West Europa en er komt 'gegarandeerd' weer een snikhete, gortdroge zomer aan. Er zijn overheden die daar rekening mee houden, zoals de Belgische federale regering, die 26 miljoen heeft uitgetrokken voor plaatselijke maatregelen tegen de droogte. Of Nederland - afgezien van de weermensen - wel helemaal wakker is, wens ik betwijfelen. Het waterschap De Dommel, om maar een instantie te noemen, heeft, zo las ik op Twitter, vorige week het onttrekken van water aan rivieren en beken weer toegestaan, terwijl het grondwater op veel plekken nog helemaal niet op peil is.

De beslissing van de meteorologen samengevat: nu de verandering van het klimaat vaststaat, heeft het geen enkele zin meer, telkens bij het uitspreken van de weersverwachting te zeggen: 'dit is niet normaal voor de tijd van het jaar'.

Klokkenluider

Een koster die de klok luidt, is niks bijzonders, al hoeven de meeste kosters daarvoor tegenwoordig slechts op een knopje te drukken. Maar daar gaat het hier even niet over. In Oerle, een min of meer beroemd kerkdorp van Veldhoven, hebben ze een koster met een bewonderenswaardige staat van dienst die als klokkenluider is opgetreden in een geval dat hij als misstand beschouwt, namelijk ongehoorzaamheid van de pastoor - tevens voorzitter van het kerkbestuur - jegens Kerk èn Staat. Onder de Kerk wordt hier verstaan de Nederlandse Bisschoppenconferentie. En die bisschoppen hebben zich voor 'n keer geconformeerd aan de beslissingen van de Staat door de verordonneren dat er in dit land dit jaar geen kerstnachtmissen zullen zijn.

De pastoor van Oerle was het daar niet mee eens, zo lees ik ik het ED, en kondigde dus toch die kerstviering aan. Oei, dacht de koster en hij stuurde daarover een mail naar het bisdom. Met als gevolg natuurlijk dat de pastoor tot de orde werd geroepen, het besluit werd teruggedraaid en de nachtmis krijgt ook voor de gelovigen in Oerle een digitale versie.

De pastoor gaat weliswaar door de knieën, zij het alleen voor god en de bisschop. Niet voor de koster, want die kreeg van het kerkbestuur een aangetekende brief die het laatste restje van het kerstfeest voor hem vergalt. Men wenst - ongeacht 's mans respectabele verdiensten voor de  parochie - niet langer van zijn ijver gebruik te maken.

Kous af? Er volgt nog 'een gesprek' en intussen is het ook nog even afwachten hoe de parochiegemeenschap op deze klokkenluidersaffaire reageert.

Lege winkelstraten

 Onwennig, die lege winkelstraten. Toch is het nog maar zeven jaar geleden dat de winkeltijdenwet zodanig werd veranderd dat de gemeenteraden de zondagsluiting, sterker dan met koopzondagen, konden opheffen. Zoveelste erfenis van Amerika, waar men al tientallen jaren van geen ophouden weet, ook niet qua werken. Black Friday, dat ons nu de das heeft omgedaan is er daar ook een van. Mijn standpunt kan mijn vaste kliënteel bekend zijn: er moet een dag zonder gejaag en gejakker zijn.

Heeft met godsdienst of zondagse kerkgang niks te maken. Wel breng ik in herinnering dat die lege straten tot voor enkele tientallen jaren heel gewoon waren, als gevolg van wat toen zondagsrust heette. Bij sommige godsdienstige gezindten kon dat doorslaan. Ik had een gereformeerde vriend, bij wie je dag en nacht foto's voor de krant kon bestellen, maar 'nooit op zondag'. Katholieken gingen er wat soepeler mee om, al mocht de jaarlijkse kermis op zondag nooit eerder starten dan om 12 uur na de hoogmis.

Ik ben niet tegen verandering. De leegte van de winkelstraten is mede het gevolg van het verdwijnen van de bewoning van de binnenstad. Ooit woonden de ondernemers immers in het bovenhuis. Het zit er dik in dat de leegte in die zin binnen enkele jaren weer door wat levendigheid wordt vervangen. Er is een trend waarneembaar tot het creëren van woningen in de binnensteden.

Wat tot dusver niet verandert, is het verkeer. De intensiteit is onvergelijkbaar met de 'rust' tijdens de eerste, zogenaamd slimme lockdown. Op dit moment, bij een uiterst zwakke wind uit het zuiden zijn de auto's op de A58 hier binnenshuis te horen. De filemeldingen gaan opnieuw gepaard met het constateren van ongevallen. 'Komt door die verrekte telefoontjes,' zei deze week mijn zoon, die denkt dat van de slimme controlesystemen van de politie slechts twee sets beschikbaar zijn. 'Voor heel Nederland!'

Kaarsen

In de krant stond een fors alarmerend verhaal over de schadelijkheid van kaarsjes branden voor het binnenklimaat. Er wordt ons steeds meer afgepakt, zei Dorhout, de geur van zijn sigaar opsnuivend. Stikstof! Dit soort warmte is er dus ook al niet meer bij. Steeds meer bergafwaarts sinds Kerstmis Kerst is gaan heten. Het begon geloof ik zo'n veertig jaar geleden: 'Wat doen we met oma met de Kerst?' Gek, in andere talen zie je dat voor zover ik weet niet. Christmas blijft Christmas en Weihnachten Weihnachten.

Ooit bestond de kerstboomverlichting uit kaarsjes. Tot ontsteltenis van ons dienstmeisje (die waren er nog voor de gewone burgerij tot in de jaren veertig van de vorige eeuw) dat van een boerderij met rieten dak kwam. Stak mijn broer zo'n eveneens in de boom hangende, sterretjes producerende vuurpijl aan – zogenaamd koud vuur, maar niet heus – en krijste ze: 'Daar eddet al.' Voor de volledigheid moet wel even worden vermeld dat onder die boom een emmer water klaar stond.

Het gezanik over de te magere Kerst wegens corona, doet mij terugdenken aan Kerstmis 1944, inclusief de dreiging die toen uitging van het Ardennenoffensief. Met Poolse en Engelse bevrijders rond de boom. Kerstballen? Onmogelijk. De versiering bestond uit één-dimensionale kartonnen frutseltjes beplakt met van die schitterdingetjes. Niks kaarsjes of lichtjes, De enige verlichting in de kamer kwam van een peertje, dat aan de onderkant van een kroonluchter was gemonteerd. Gevoed door de aggregator van de Suikerfabriek. Toch was er meer sfeer, dan duizend kaarsjes hadden kunnen bieden.

Tegen dat stikstof, verspreid door brandende kaarsen is tegenwoordig een best aanvaardbare oplossing, al komen er batterijtjes aan te pas. Er zijn immers elektrische imitaties van kaarsen, zo echt dat een buurvrouw eens vreesde dat er brand was, toen we ze waren vergeten en ze 's nachts in de vensterbank stonden te flakkeren. Tegen echte kaarsen die flakkeren wordt trouwens expliciet gewaarschuwd. 

Hoe ver reikt bomenbescherming?

Bij de teloorgang van de meer dan 150 jaar oude beuk naast café d'Ekker aan de Nieuwstraat in Best, plaatste ik al de kanttekening dat de gevolgen van de meerjarige droogte wellicht bestreden hadden kunnen worden door tijdig water toe te voegen.

Ook de ziekte van de dezer dagen gerooide zomereik aan de rand van de wijk Heivelden is natuurlijk niet van vandaag of gisteren. Beiden stonden op de lijst van beschermde bomen van de gemeente Best. Boomchirurgie is al tientallen jaren een bekend fenomeen. Is hier in deze gevallen ooit aan gedacht?

Hoe ver reikt in Best de bomenbescherming? Wat voor zin heeft het, hiervoor een lijst op te stellen en verder gods water al dan niet over gods akker te laten lopen?

Haagse politiek brandt zichzelf af

 'Ik kan het me niet herinneren, ik heb er overheen gelezen, zij hebben niet gereageerd, het was totaal mis, ik moet toegeven, het is helemaal misgegaan.' Enzovoorts enzovoorts. De Haagse politiek is bezig zichzelf af te branden. Een totale afgang ten overstaan van iedere Nederlander die tussen het geginnegap op tv door de journaals volgt over het parlementaire onderzoek naar de Toeslagen-affaire, waardoor duizenden ouders in financiële nood zijn geraakt en na járen, ondanks beloften met krokodillentranen, nog steeds geen zicht hebben op compensatie. Een afgang dus van politieke kopstukken, (ex-)ministers en ambtenaren. En dat middenin een veelvoudige crisis, vier maanden voor de kamerverkiezingen.

Als oude man wil ik nogal eens ruimschoots voor het ochtendkrieken wakker worden. Gelukkig is er dan het werkdagelijkse radioprogramma Gaan van BNN-Vara, waarin ieder die dat wenst, mag reageren op de actualiteit. Natuurlijk melden zich dan, net als op sociale media, figuren van diverse pluimage. Mensen die zich warhoofdig overgeven aan scheldpartijen, maar dan gelukkig een presentator tegenover zich vinden die hen – zo mogelijk minzaam – corrigeert of op hun nummer zet, Maar er zijn ook goede doordenkers bij die in staat zijn, een analyse te presenteren waar menige professionele commentator een puntje aan kan zuigen.

Onder het mom van vrije meningsuiting voltrekt zich de laatste weken menige stompzinnige en vuurgevaarlijke manifestatie, maar gelukkig zijn er ook mensen die de vinger precies op de juiste plek weten te leggen. Als de politiek, waar nauwelijks iemand vrijuit lijkt te gaan, uit een en ander nou eens 'n les zou weten te trekken, dan komt het misschien ooit nog eens goed met die wankelende democratie van ons.

Mosterd na de maaltijd

'Het zou voor de veiligheid én voor de duidelijkheid naar alle inwoners veel schelen als de landen hun zaken op elkaar afstemmen,' zei burgemeester Weterings van Tilburg tegen de Brabantse kranten. Nogal een open deur, 70 jaar na BeNeLux en meer dan een halve eeuw 'Europa'. Het nieuwe normaal laat duidelijk nog even op zich wachten.

Met zijn oproep tot het strafbaar stellen van het bezit van vuurwerk, is het driemanschap dat aan de top van de Brabantse veiligheidsregio's staat natuurlijk te laat. Zie de ongelukken en de wandaden met dat spul, die al in november zijn gebeurd. Het carbid is trouwens ook al uitverkocht en legaal opgeslagen. Het nu instellen van aanvullende verboden komt neer op het veranderen van de spelregels tijdens de wedstrijd. De frustraties die de pandemie bij al dan niet eeuwige kinderen oplevert even terzijde gelaten.

Wist je dat carbidschieten ook in de Kempen een oude traditie is? Zij het niet met oud en nieuw, maar bij een huwelijk. Bruidschieten. Ik ben er zelf 'n keer van getuige geweest, in Bladel. Niet met een voetbal in de vulopening van de melkbus, maar een cementzak. En van de bruidegom werd dan verwacht dat hij voor een vat bier zorgde. Zo niet, dan werd hem dat op de een of andere manier betaald gezet. Het zou me niet verbazen als dit ook de oorsprong zou zijn van het carbidknallen in Twente en omstreken.

Terug naar het echte vuurwerk. Ik ben er niet gerust op en wie wel? De conclusie moet helaas zijn dat politiek en bestuur de kwestie járen hebben laten sloffen. Alles wat nu tegen vuurwerk wordt aangedragen komt als mosterd na de maaltijd.

Messen

Columnist en grappenmaker Rob Scheepers uit Sterksel schrijft in de weekendbijlage van het ED een stukje over het mes waarin hij in zijn jeugd speelde; betrekkelijk onschuldige spelletjes. 't Is of ik het eet. Zo herkenbaar. Met dit verschil: Scheepers was in het bezit van zo'n Zwitsers zakmes, rood met wit kruis en met van alles d'rop en d'ran. Het mijne was heel wat simpeler. Het was een Engels mes, dat ik kreeg van mijn broer tevens peter, toen die enkele jaren na de oorlog terugkwam van een officiersopleiding – 'n soort update – in Edinburgh. Ingeklapt was dat mes zwart, met een wafeltjespatroon, weet ik nog. Onvergelijkbaar met dat Zwitserse exemplaar, maar toch... een heel bezit in die tijd. Dat vonden anderen ook, zal ik straks aantonen.

Er staat nu een messenverbod voor onvolwassenen op stapel (ik laat in het midden wanneer volwassenheid intreedt) omdat die kinderen niet weten, hoe ze met messen moeten omgaan. Laat psychologen en pedagogen er zich verder maar in verdiepen, ik houd het bij mijn herinneringen. Aan de dolk (!) die in de scoutshop werd verkocht, die je aan een riem op je kont droeg en die 'onmisbaar' werd geacht voor activiteiten in de vrije natuur. En aan dat Engelse mes natuurlijk, waarmee ik in het bos mijn initialen in een boom stond te kerven, toen Klep Vos langs kwam. In 't Ginneken, waar ik opgroeide, heette een politieagent een klep. En deze man droeg dus Vos als achternaam. En wat deed Klep Vos? Hij zag de waarde van mijn mes en nam het in beslag.

Vuurwerk? Op naar het nieuwe normaal

Geen zin om weer over dat vuurwerk te beginnen. De vergelijking met de ZP-discussie dringt zich op. Maar dit is zo'n geval dat je dan maar zin moet maken. Het gaat nu over de vraag of consumentenvuurwerk landelijk moet worden verboden 'in verband met Corona'. Wat een onzin. Je hakt definitief de knoop door, of je vreest het electoraal effect, eenvoudiger gezegd, je laat je leiden door verkiezingsangst. Als ik het goed interpreteer speelt dat bij regeringspartijen VVD en CDA.

Recht overeind staat evenwel een landelijk onderzoek van het bureau Citisens uit januari 2020 (toen er van Corona nog helemaal geen sprake was) met als resultaat: weg ermee 69%. Zelfs van de mannen – doorgaans toch de afstekers – vindt 64% dat (vrouwen 73%).

Het vervelende van het koppelen aan de pandemie vind ik de voorspelbare reactie van de liefhebbers, 'dat ons al zoveel leuks is afgepakt'. Ga nou gewoon eens uit van de jaarlijks terugkerende overlast en de schade aan lijf en goed, om van de luchtvervuiling nog maar te zwijgen. En de economie dan, de branche? Ligt hier niet een relatief innovatieve uitdaging? Alle landen om ons heen hebben het siervuurwerk in professionele handen gelegd. Ook leuk. Nationale traditie? Nog maar zestig jaar geleden stonden de kinderen voor de deur met sterretjes te draaien en klonk er hooguit hier en daar 'n rotje.

Die zogenaamde traditie is regelrecht ontaard in vandalisme. Zie het met vuurwerk vernielen – nu al in november – van een Corona-teststraat in Beek en Donk. Handhaven? Reken maar dat de politie in de startblokken staat. Mits zij een wetgever achter zich weet, die het niet bij halfzachte straffen houdt. Op naar het nieuwe normaal.

Laat ze maar lullen

Vrijwel dagelijks komt het grondwetsartikel over de vrije meningsuiting wel ergens als conflictstof bovendrijven. Vooral als het gaat om een mening die wie dan ook niet zint. Nu gaat het weer over een orgaan dat door de kranten kopsgewijs wordt aangeduid met 'complottijdschrift'. Het heet Gezond Verstand en wordt uitgegeven door iemand die weer eens ergens tegen is. Tegen wat deze keer? Het coronabeleid, lees ik. En maar doormenen.

In eerste instantie denk ik dan ook, nou en? Maar er ontstaat ophef wegens het feit dat Bruna'/AKO het boekske in zijn winkels gaat leggen. Ik snap best dat sommigen – het kunnen ook velen zijn – dat niet leuk vinden, het zelfs de boekwinkel kwalijk nemen. Maar wat zou je dan kunnen doen? Die winkels boycotten, zoals een mij bekende integere twitteraar suggereerde?

Gezond verstand, waar doet me dat aan denken? De originaliteit is hier ver te zoeken. Als een krant, die ook bij Bruna ligt je niet zint, dan lees je hem niet; laat staan dat je hem koopt. En de sociale media, ik houd het er op dat je ook zelf bepaalt wie je daarop volgt en wie niet. Mijn motto luidt sinds jaar en dag: 'Twitter dat ben je zelf.'

De vrijheid van meningsuiting houdt ook in: laat ze maar lullen. En de praatshow die dit soort verstand een podium biedt, draai ik krachtens mijn vrijheid virtueel de nek om.

Dienstplicht

Moest even terugdenken aan Ruud Lubbers zaliger, die ergens in de jaren negentig het idee opperde van heropvoedingskampen voor de jeugd. Is natuurlijk nooit wat geworden. De dienstplicht bestaat nog steeds, zij het zonder opkomstplicht. Daarvoor is het wachten op nóg griezeliger tijden, blijkt uit een oekase van defensieminister Ank Bijleveld, die deze week een nieuw steentje bijdroeg aan de vrouwenemancipatie door aan de dienstplicht de meiden van 17 jaar, inclusief kroonprinses Amalia, toe te voegen. Symboolpolitiek, als je het mij vraagt. Niks meisjes trouwens, want verkleinwoorden voor vrouwen zijn uit de tijd.

In het vroege ochtendprogramma Gaan van BNN-VARA, waar een voorbeeldig geduldige Morad Elouakill twee uur lang heel wat te stellen heeft met luisteraars, die op geponeerde stellingen mogen reageren, ging het over de waarde van dienstplicht-vervulling (destijds) bij de voorbereiding van jongeren op het volle leven. Het viel op dat de reaguurders, of ze nou in dienst waren geweest of, al dan niet met toepassing van de nodige trucs, daarbuiten waren gebleven, buitengewoon positief waren over het vormende effect ervan. Waar de ouders in de opvoeding tekort schoten, werd die knullen in het leger wel even mores geleerd. Met andere woorden: een afdoende remedie tegen de verwenningsverschijnselen waaraan de hedendaagse jeugd lijdt en die het die jongeren zo moeilijk maken, bij voorbeeld de coronadiscipline te accepteren.. Dit komt niet van mij, maar van de luisteraars.

Kortom, het zou wel veel geld kosten, maar voer die opkomstplicht maar gewoon weer in. Ook dit ontleen ik aan het radiodebat, maar ik zet er wel een dikke streep onder. Geld? Dat kost die JSF ook.

Gemeente kan zich zomaar wegsaneren

Onlangs ontstond in de Bestse gemeenteraad enige commotie, doordat D66-er Peet van de Loo het waagde, in het kader van een discussie over de herhuisvesting van gemeentelijke diensten, een lange-termijn-visie te opperen: moeten we geen rekening houden met de mogelijkheid van een gemeentelijke herindeling. Zoiets. Taboe doorbrekend, vond ik en ik schreef dat hier ook op. 'n Paar dagen later werd via het ED bekend dat Van de Loo het raadslidmaatschap neerlegt. In het krantenbericht werd als reden vermeld: 'werk en persoonlijke omstandigheden'. Omdat ik dit toch een opvallende samenloop vond, ben ik nog even gaan kijken op de plaatselijke websites van D66, maar die vermelden daar niets over. Sterker, die zijn sinds mensenheugenis niet bijgehouden, zodat Van de Loo daar nog wethouder wordt genoemd, terwijl ze dat allang niet meer is. Voorlopig einde verhaal, voor zover het Best betreft.

Aan gemeentelijke herindelingen kan van alles ten grondslag liggen. Gebleken onbestuurbaarheid bij voorbeeld. Een gemeente kan zich daarmee zomaar wegsaneren. Als ik de verhalen in het ED over de bestuurscrisis in Waalre goed begrijp, dan hangt daar een fusie met Eindhoven als een Zwaard van Damocles boven de 17.500 inwoners tellende gemeente. Voor de stad iets om van te likkebaarden, gezien het gemiddelde inkomensniveau van Waalre: een forse rijke wijk met veel villa's erbij.

Waarnemend burgemeester Jan Boelhouwer, de doorgewinterde bestuurder die door de commissaris van de koning is aangesteld om in Waalre orde op zaken te stellen, legde deze week de verslaggever van het ED een vraag over mogelijke herindeling in de mond met de opmerking: 'Als er zo weinig brede overeenstemming is, wat is dan de toegevoegde waarde van een eigen bestuur?' Maar hij haastte zich daarna te verklaren: Waalre heeft wel degelijk nog bestaansrecht.

Wat eigenlijk heel jammer is: als een kabinet valt, komen er, op landelijk niveau dus, nieuwe verkiezingen. In zo'n optie voorziet de gemeentewet niet. In Waalre spatte het college van B en W compleet uiteen en gunnen de raadsleden (acht fracties!) elkaar het licht in de ogen niet, maar een nieuwe verkiezing zit er niet in. Dat is niet meer van deze tijd, want de inwoners van de gemeente worden daardoor buiten spel gehouden. En de inwoners van Waalre hebben, zo is gebleken, wel degelijk een kritische mening over het regerende bestuur. Waren het bij voorbeeld totaal oneens met het aan de dijk zetten van burgemeester Brenninkmeijer. In Waalre heeft de burger dus weer eens het nakijken.

KIf jegens de koning

Gek hè, maar ik vind die ophef op de sociale media, gretig opgepakt door de traditionelen, over de vliegvakantie van het koninklijk gezin naar zijn eigen verblijf in het corona-gele Griekenland nogal overdreven. Jereinste kif. Onhandig, maar op geen enkele manier te vergelijken met de ondoorzichtigheid van de door de belastingbetaler opgebrachte staatsinkomens van de Oranjes, waarop de Tweede Kamer tot dusver nimmer vat heeft kunnen of willen krijgen. Historicus Aalders schreef recentelijk een boek over de geldzucht van de familie, die teruggaat tot Willem I in 1813. Maar de driftige intikkers op de sociale media lezen geen boeken.

Och, doe dat dan maar, moet premier Rutte (als steeds eindverantwoordelijk) tegen Willem Alexander hebben gezegd. Zo geweldig is dat koninklijke baantje bij de gratie, niet van God, maar van het sprookjesbeluste volk in meerderheid (70% hoorde ik laatst weer eens) nou ook weer niet. Zeker niet in coronatijd met bezoekjes hier en daar, aan verpleegtehuizen en teststraten en zo.

Niet te lang over doorzeuren aub.

Ieders verantwoordelijkheid

Het verwijderen van het NOS-logo van de voertuigen van de radio- en televisiedienst zit mij en vele anderen niet lekker. Een knieval voor de belagers van journalisten. Precies het omgekeerde van de volhardende houding van bij voorbeeld het satirische weekblad Charlie Hebdo, dat moord en doodslag op zijn medewerkers er niet van weerhoudt, zijn werk onverminderd voort te zetten. Ik doe dus niet mee met Je suis NOS.

Iedereen heeft de mond vol van de in onze grondwet verankerde vrijheid van meningsuiting, maar wie kent eigenlijk wel de tekst van artikel 7? Lid 1: 'Niemand heeft voorafgaande verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. Lid 2 verwijst naar een wet die radio en televisie regelt en in lid 3 dat gaat over 'andere middelen' dan de reguliere media keert 'ieders verantwoordelijkheid' etc. terug.

Ik ben maar 'n eenvoudige journalist en geen kenner van het staatsrecht noch van de daarmee verbonden jurisprudentie, dus ik beperk mij tot een vraag: houdt 'ieders verantwoordelijkheid' ook in dat wie bij voorbeeld met het uiten van bedreigingen gebruik meent de kunnen maken van het vrijheidsprincipe zonder pardon kan worden aangepakt, respectievelijk deelname aan demonstraties met dit karakter kan worden ontzegd?

Gedoe rond uitbreiding bebouwde kom

 Wat 'n gedoe in Best, ook onder raadsleden, over een voorstel van B en W om de bebouwde kom op de Ringweg – die trouwens helemaal geen echte ringweg is – uit te breiden. Het gaat om het stuk tussen het spoorviaduct en de aansluitingen op de A2. Motief: vermindering van het verkeerslawaai ten behoeve van aangrenzende wijken. Bewoners hebben erom gevraagd.

De bezwaren luiden: het is een kaarsrecht stuk, dat noodt tot het indrukken van het gaspedaal. De politie oordeelt in dezelfde geest en heeft te kennen gegeven, niet te zullen handhaven. Om met dat laatste te beginnen: waar wordt in Best wèl gehandhaafd en is het aan de politie wanneer dan ook politiek getinte verklaringen af te leggen? Er zijn wettenmakers en handhavers, punt.

Ik vind de uitbreiding van de bebouwde kom (maximum 50 km) hier de normaalste zaak van de wereld. Ook aan beide kanten van het Wilhelminakanaal lopen rechte wegen, van oudsher binnen de bebouwde kom. Een van de rotondes bij de aansluitingen – in beide richtingen – op de A2 die op zichzelf tot vaartvermindering dwingen, heeft ook een afslag richting Bosseweg (sic!), deel uitmakend van wat ik maar 'het ringgebeuren' noem en de wijk Salderes. Bestaande bebouwde kom dus. Er komt ook veel verkeer vanuit dat 50 km-gebied het bediscussieerde traject van de Ringweg op. Even, wat zal het zijn 800 meter, tachtig? Nee toch?

En dan is er nog een raadslid dat zonder meer uitgaat van de ongehoorzaamheid van de automobilist, 'die dan natuurlijk gaat inhalen'. Beste man, simpele oplossing: een doorgetrokken middenstreep. En dan natuurlijk goed handhaven hè?

Populistische truc

 Dat de reguliere media daar intrappen, verbaast me eigenlijk niks. De populistische truc van GroenLinks: 10.000 euro ‘startkapitaal’ voor alle tieners, weg te halen bij de rijken en zonder enige verantwoording te besteden.

Fakenieuws van de bovenste plank via de onderbuik. Het verbaast me niet, gezien de succesvolle actie van ene Famke Louise (bij de naamgeving hebben haar ouders dit al voorzien) om aandacht van diezelfde media – twee miljoen volgers of zoiets op sociale media, ‘zwabberend of niet, daar kunnen we niet omheen’.

Eigenlijk zijn aan ‘t een en ander ook hier al teveel woorden vuil gemaakt, geef ik  toe.

In het huis van de gehangene...

Leuk incident tijdens de Bestse raadsvergadering, de eerste na de vakantie, met toepassing van de 1,5 meter in de aula van het Heerbeeck College. Helemaal kloppen doet het niet, verwijzing naar het vergeten spreekwoord in het huis van de gehangene praat men niet over de strop, maar het spijt me, ik moet er steeds aan denken.

Er is namelijk één ding waarover in Best nooit, maar dan echt nóóit mag worden gesproken: een mogelijk verlies van de gemeentelijke zelfstandigheid. Hoewel, verlies... herindeling kan ook in harmonie verlopen, zie Schijndel, Sint-Oedenrode en Veghel, sinds kort samen onderweg als Meierijstad. Afschuwelijke megalomane naam trouwens voor een combinatie die Groen met een hoofdletter schrijft.

Terug naar Best. In de raad was voor de zoveelste keer de herhuisvesting van de gemeente, haar diensten en min of meer verwante instellingen aan de orde. Nieuwbouw, verbouw, verhuizing enz. enz. 'Als het Dorpsplein maar in ere wordt gehouden.' Zo ongeveer. En toen was het D66-er Peet van de Loo die op de lange termijn durfde te denken. Waarom niet vijftig jaar, vroeg ze zich af en als de zelfstandigheid van de gemeente dan in het geding komt?

Léon Kennis (Best Open) reageerde als door een wesp gestoken. Hoe durfde ze haar stokpaardje weer te berijden – een idee dat Van de Loo natuurlijk verre van zich wierp. Ze wilde de mogelijke realiteit niet uit de weg gaan, repliceerde ze.

Moet je eerst met pensioen zijn, wil je het taboe van een op den duur onvermijdelijke, verdere herindeling van gemeenten in deze streek doorbreken? Ik denk in dit verband aan oud-wethouder Jan van Beerendonk die, enkele jaren geleden alweer, pleitte voor een Groot Eindhoven met deelgemeenten. Maar misschien nog meer aan oud-burgemeester (van Oirschot) G. Speetjens, die minder lang geleden een gedegen artikel in het Eindhovens Dagblad schreef over de onontkoombaarheid van herindeling. Het gevolg was natuurlijk een oorverdovende stilte.

Wijsheid, ook in deze, komt met de jaren. Intussen mag je de tijd best 'n beetje vooruit zijn.

Heimwee naar die goeie ouwe Nokia

Had ik ‘m maar niet aan het chemisch afval meegegeven, die goeie ouwe Nokia, toen-ie het niet meer deed. Want ze worden nog steeds op internet, al dan niet  gereviseerd, aangeboden. Sindsdien gebruik ik smartphone-afdankertjes van Levensmaatje, vrijwel uitsluitend voor per sms toegestuurde inlogcodes. Niks internet, daar heb ik gebruiksvriendelijker apparatuur voor. En Prepaid. Nou, dat laatste heb ik de afgelopen maanden geweten.

Ja, ik weet dat prepaid in een kwade reuk staat, want anoniem. Telefoontjes worden aan drugsezels meegegeven, met de opdracht het ding na één keer gebruik in de Dommel of de Mark te laten verdwijnen. Zulke dingen zeg maar.

Dit voorjaar meldde provider KPN onverwacht, dat mijn saldo niet langer toereikend was. Kan gebeuren. Ik maakte 20 euro over, maar enkele maanden later kwam de boodschap opnieuw. Hè? Wat krijgen we nou? Vooruitlopend op de te starten discussie met KPN, toch maar weer 20 euro aan mijn saldo toegevoegd. Daarna kwam dat saldo evenwel niet meer hoger uit dan 13 euro. Je kunt dat met een Windows-laptop niet controleren, wel met een app op een tablet. Dat heeft met de anonimiteit van prepaid te maken.

De Klantenservice op de website van KPN biedt maar beperkte mogelijkheden tot het uiteenzetten van je problemen, dus zette ik per reguliere post een brief op poten. Wacht even…daarvoor ben ik nog aan het coronaloket van de KPN-winkel in Woensel geweest, maar daar ‘konden ze me niet helpen’. Kwamen ze niet verder dan de mededeling dat ik voor die 40 euro (bij elkaar) beter een abonnement had kunnen kopen.

Intussen denkend aan cybercriminaliteit, in die hoek vinden ze immers steeds weer wat anders uit, kreeg ik binnen redelijke tijd toch een keurig antwoord van de Backoffice Medewerker Complexe Mutaties bij het Center of Expertise van KPN. Beltegoed kan ook op de achtergrond dienen voor dataverbruik. Als je dat niet wilt, kun je dat op je telefoon instellen. Dataverbruik vindt bij voorbeeld plaats als er geen WiFi in de buurt is. Tja, nieuwe vragen rijzen, want a) ik heb Wifi niet aan staan en b) ik gebruik de telefoon in principe alleen thuis in de buurt van mijn eigen WiFi. Bovendien staat het ding in de regel uit. Maar alla, ik kreeg ‘uit coulance’ mijn 40 euro terug en hoop nu maar dat ik mijn telefoontje goed heb ingesteld. 

Waarom precies die heimwee naar de ouwe Nokia? Die had helemaal geen internet, laat staan dat er sprake was van ‘dataverbruik op de achtergrond’.

Geduld

Dezer dagen had ik, op een herkenbaar punt in een natuurgebied, een afspraak. Maar de persoon in kwestie kwam niet opdagen. Voor zo'n geval houd ik het principe aan: een kwartier. Mijn vergeefs wachten werd beloond met volmaakte stilte. Ik herinner me alleen nog maar een ruisende vogelslag. (In deze tijd van het jaar is het gekwinkeleer verstomd.)

Geduld! Laten we het daar eens over hebben in deze tijd van naar het lijkt eindeloos wachten op de ontwikkelingen. Is het een vergeten begrip? Ik wil verwijzingen naar het verleden zoveel mogelijk vermijden, dus volsta met het motto dat ik ooit hanteerde: 'het leven bestaat uit wachten'. Hoe jonger je bent, hoe sterker je dat ervaart.

Het is altijd de ander die er z'n gemak van neemt. Vorige week was ik, in verband met een lekke tub, bij een bandenfirma. Terwijl ik, uiteraard op 1,5 meter afstand, mijn beurt afwachtte, stond een andere klant lekker met de baliemedewerker te oreren. Over z'n winterbanden, die hij wel zou afschrijven als ze versleten waren. 'Want dan blijf ik thuis' (Doe ikzelf altijd, heb geen winterbanden.) 'Behalve als ik onverwacht toch naar de kleinkinderen moet.' Enz, enz. De bandenman confereerde rustig mee. Geduld met de klant is cruciaal. Toen ik dacht dat mijn voorganger klaar was, had-ie toch nog iets: 'Doen jullie ook iets met accu's?' Nee, zei de medewerker, waarop de klant diens interesse probeerde te wekken met zijn visie op het accuwezen in het algemeen.

Vergeten is dit spreekwoord: 'Geduld is een schone zaak'. En geeft het mensdom veel vermaak, voegden wij er dan aan toe. Google eens even op het woord 'geduld' en je komt dat gezegde in veelvoud tegen. Tamelijk mager en weinig zeggend, vind ik. Is er dan niets beters over te bedenken? Jelle Hermus van de website soChicken ('broeden op een leuker leven') vindt van wel. Hij citeert maar liefst vijftien schrijvers en denkers over geduld en leidt die in met: 'Wie leeft met geduld ervaart weinig stress, behoudt een lange termijn visie op de toekomst en laat zich dus minder snel meevoeren met de toestanden van alledag. Geduld stelt je in staat mooie doelen te bereiken, goed met mensen om te gaan en met een groter gevoel van bevrediging door het leven te gaan.'

Het leven bestaat nog steeds uit wachten. Uiteindelijk op de dood, zei hij eerder realistisch dan somber.

Patiënt, je weet ongetwijfeld waar dat van is afgeleid. Patience, het Franse woord voor geduld. Misschien dacht je aan dat solo kaartspel. Toch warm, want het kenmerk daarvan schijnt geduldbeoefening te zijn.