Machines

Bij ons in de wijk wordt wekelijks het gras gemaaid. Met een machine, uiteraard. Zelfs in juni, toen de gazons helemaal waren vergeeld door een combinatie van droogte en zonnehitte, ging die machine er overheen. Dienstrooster is dienstrooster, Befehl ist Befehl.

We zullen er mee moeten leven, met al die machines. Want: drie weken aan een stuk werden de gevels van appartementsgebouwen met de hogedrukspuit gereinigd. Lawaai. Tussendoor kwam de veegmachine van de gemeente langs, om de eerste gevallen blaadjes uit de goot te halen. Daags erna lagen er weer nieuwe; de bomen zijn vroeg met het loslaten van die bladeren. Straks komen de bladblazers. Maar eerst nog de glazenwassers. Die mogen slechts tot op bepaalde hoogte met een ladder werken. Hoger schrijft de Arbeidswet een hoogwerker toe. Alweer een zware machine die sporen trekt in het gras, maar een kniesoor die daar op let.

De machines draaien allemaal op fossiele brandstof, dus de Parijse klimaatakkoorden in aanmerking genomen, mogen we toch hopen op verbetering, in de zin van een zacht zoemend alternatief. Want waarom zou je benzine en diesel wel uit de auto bannen en niet uit de aandrijving van al die andere machines?

Tot dan doe ik, ook al is het nog zo warm, af en toe de buitendeur dicht.

Vuelta

De Vuelta is best om aan te zien. Sinds ook de Giro uitgebreid op tv is te volgen, hebben we de smaak te pakken gekregen van de landelijke rondes voor en na de Tour. En de landschappen zijn altijd mooi meegenomen. De Tour is overwegend groen, de Vuelta okergeel – dat woeste karakteristiek Spaanse landschap. Straks verschijnt Don Quichot van achter een heuvelrug.

De prestaties van de Nederlandse renners in de Vuelta zijn tot dusver niet om over naar huis te schrijven. Wat dat betreft heeft de NPO deze keer - in tegenstelling tot bij de Giro - goed gegokt. We zijn dus aangewezen op de VRT (Eén) en Eurosport.

Eurosport heeft het nadeel van de reclameblokken, de VRT dat van de waanidee dat elke minuut moet worden volgekletst. Twee mannen die nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden. Eurosport heeft een mannelijke en een vrouwelijke presentator. We waren het er al gauw over eens dat die vrouw (ik heb op eurosport.nl vergeefs naar haar naam gezocht) een prettige stem heeft. Al heeft Levensmaatje bezwaren tegen haar uitspraak van de g. Over vrouwelijke stemmen op radio en tv schreef ik eerder: Gekwek in de ruimte.

Mooie zomer, hoewel…

Houd mij in het algemeen verre van weerpraatjes. Die zijn er immers al genoeg. Niet in de reguliere media dan wel op de (a)sociale. ‘Een zomerse dag, al kan er hier en daar een bui vallen.’ Slotzin van een nieuwslezer op Radio 1. Typisch Nederlands geleuter. Immers het woordje al is relativerend: een mooie zomer, hoewel… Noem het liever typisch Nederlands weer, al wijzen de zwaarte van sommige  buien op klimaatverandering.

Waarom moet ik denken aan het verhaal uit 1843 van Johannes Kneppelhout, Waanzinnig Truken? Omdat het begint op een warme zomerdag die overgaat in een knetterend onweer. Heel gewoon dus. Ook toen.

Om mijn principe geen geweld aan te doen, volsta ik tenslotte met de constatering: ik maak sinds jaren recht uit m’n bed dagelijks een wandeling van circa ‘n half uur. Kan me geen zomer herinneren, waarin ik dat maandenlang met korte mouwen deed.

Prettige dag/bonne journée/lovely day/schöne Tag.

Treurig verloop burgemeesterskwestie Best

De kwestie rond de huisvesting van burgemeester Anton van Aert in Best krijgt een treurig verloop. Van Aert heeft zijn functie tijdelijk neergelegd, om zich te bezinnen op de situatie. De openbare raadsvergadering die donderdagavond aan het onderwerp zou worden gewijd, is voor onbepaalde tijd uitgesteld.
Het is de vraag of het nog goed komt, in die zin dat de burgemeester zijn eerste ambtstermijn (tot september 2018) afmaakt. De raadsvergadering was juist bedoeld om de actuele verhouding tussen burgemeester en gemeenteraad te bepalen. Een deel van die raad heeft immers informeel met opmerkingen via de media de integriteitskwestie gesteld. Blijkbaar heeft dit de burgemeester geraakt.
Ook de Bestse burgerij roert zich, waarbij vooral het gebrek aan openheid in de aanloop tot het debat aan de kaak is gesteld. In een ingezonden stuk in het weekblad Groeiend Best wordt de burgemeester verweten dat hij de raad het gras voor de voeten heeft weggemaaid door bij voorbaat kenbaar te maken (ook aan de Commissaris van de Koning en de Minister van BZ&K) dat hij geen tweede ambtstermijn ambieert, op grond van zijn wens, zich blijvend in Boxtel te vestigen.
Een vervroegd vertrek van de heer Van Aert zou – afgezien van zijn onomstreden bestuurskwaliteiten – de gemeente Best slecht uitkomen. Een discussie over de toekomstige status van de gemeente (fusie in welke mate dan ook, blijvende zelfstandigheid?) is in gang gezet; over een half jaar zijn er gemeenteraadsverkiezingen.
Eerdere berichten/commentaren over dit onderwerp op hhBest:
https://www.hhbest.nl/2017/07/21/fout-of-stout/
https://www.hhbest.nl/2017/07/27/beslotenheid-gehekeld/

https://www.hhbest.nl/2017/08/11/met-opgeheven-hoofd/ Deze column is tot half september 2017 ook via 'uitzending gemist' van Lokale Omroep Best te beluisteren: http://www.omroepbest.nl/radiomenu/uitzending-gemist/59-radio-uitzending-gemist/39-column

Ze zijn er nog lang niet

Het is genieten geblazen bij die lekken uit de kabinetsinformatie, maar het belangrijkste wat daaruit te distilleren valt is dat ze er nog lang niet zijn. De boosheid over dat lekken kan ik wel begrijpen, maar op de een of andere manier is het toch een koekje van eigen deeg. Thorbecke zei het al: beslotenheid is duisternis, openbaarheid is licht. Of woorden van gelijke strekking, houd me ten goede. Al dat nietszeggende gesmiespel aan de buitendeur is vrágen om onthullende activiteiten, linksom of rechtsom.

Het verhaal over de bijscholing aangaande het Wilhelmus vanmorgen (andermaal op de voorpagina) is natuurlijk niet meer dan een pesterige speldenprik. Meer valt er kennelijk niet af te tappen. Helaas.

Wat er verder aan hangijzers is, heb ik niet echt paraat, maar één probleem dat zich deze week weer in zijn volle omvang aandient is dat van de migratie: de Armeense moeder die na negen jaar procederen op last van de rechter het land wordt uitgezet, terwijl zij haar twee in Nederland opgegroeide kinderen van respectievelijk twaalf en elf jaar in hun belang (?) op een schuiladres heeft ondergebracht.

ED-columnist Jos Kessels legt vanmorgen de vinger op de wonde: Staatssecretaris Klaas Dijkhoff mag dan de quiz De slimste mens hebben gewonnen, ‘maar als je zo slim bent, waarom dan niet de regels van het asielbeleid aanpassen en versoepelen? Waarom niet een wet aannemen zodat een gezin met kinderen na drie jaar niet meer uitgezet kan worden?’

Vandaag nog over onderhandelen, graag.

Met opgeheven hoofd

Het ziet er naar uit dat burgemeester Anton van Aert op 1 september 2018 met opgeheven hoofd Best zal verlaten, om weer volledig in zijn Boxtels huis te gaan wonen. Van Aert heeft genoeg in zijn mars, om niet al te lang op zijn wachtgeld te gaan teren. Ik weet niet of die wachtgeldregeling ook een bepaling heeft over ‘vrijwillig vertrek’, zo niet, doe er wat aan, wetgever.
De situatie die ophanden is verschilt voor honderd procent met die sinds het aantreden van Van Aert in 2012: meestentijds wonen in een Bests huurappartement, zonder inschrijving in het bevolkingsregister, en af en toe bij zijn kinderen in Boxtel.
De burgemeester maakte zijn komend aftreden donderdag bekend via een persbericht en een iets kortere versie daarvan aan de raad.
Nogal merkwaardig: tegelijkertijd verscheen op de website van de gemeente een aankondiging van een openbare raadsvergadering op 24 augustus, met als enig agendapunt Huisvesting burgemeester A. van Aert. Het document dat dan op tafel ligt, is het antwoord van de burgemeester op een aantal kritische vragen van de plaatsvervangend raadsvoorzitter, Paul Gondrie (CDA).
Deze uiteenzetting van ruim twee vel A4, geeft opheldering over de huisvesting van de burgemeester, in relatie tot de opvattingen van de gemeenteraad.

Van Aert vindt dat hij integer heeft gehandeld, waar het gaat om de interpretatie van artikel 71 van de Gemeentewet over de verplichting woonachtig te zijn in de gemeente waar hij zijn ambt uitoefent. De wet zwijgt namelijk over ingeschreven zijn in de Gemeentelijke Bevolkings Administatie (GBA).
De burgemeester meent – na raadpleging van bevoegde personen en instanties – volkomen te goedertrouw te hebben gehandeld. Hij toont ook aan – en dat geeft te denken over de politieke verhoudingen in Best – dat een essentieel deel van de raad, onder wie de voorzitter van de vertrouwenscommissie,  sinds de zomer van 2013 op de hoogte was van zijn woonsituatie. Genoemde voorzitter heeft hem toen gezegd: ‘Enkelen uiten de wens dat de burgemeester bij de GBA staat ingeschreven’. Later is er ook nog in het seniorenconvent (de fractievoorzitters) over gesproken. ‘Daar is mij alleen gevraagd om de wet te respecteren en dat heb ik naar mijn stellige overtuiging gedaan. Ik heb een en ander geïnterpreteerd als een stilzwijgende instemming, zij het misschien bij enkelen niet van harte. Ik verwijt mijzelf dat ik dit niet schriftelijk heb laten vastleggen,’ aldus burgemeester Van Aert.
Waar kan de komende raadsvergadering nog over gaan? Over de vraag, heeft burgemeester Van Aert al dan niet nog het vertrouwen van de gemeenteraad? Zo niet, dan ziet Best een op zich goed functionerende burgemeester nog eerder vertrekken dan gepland.

Fout of stout?

Een jonge vrachtautochauffeur in Oirschot, die een eigen transportonderneming heeft gestart en in Duitsland een unieke trailer met oplegger heeft gekocht, krijgt in Nederland de pin op de neus, omdat de oplegger 10 centimeter te lang is. Elders in Europa is dat geen enkel probleem, maar ook hier blijkt het weer eens aan harmonisatie van wetten te mankeren. Over zoiets kan ik me kwaad maken. Doe ik dat ook in het geval van  burgemeester Anton van Aert in Best, die sinds zijn benoeming in 2012 in strijd met de gemeentewet, weliswaar een appartement in zijn gemeente bewoont, maar zijn koophuis in het 10 km verderop gelegen Boxtel voor de fiscus als domicilie heeft aangehouden en niet in zijn ambtsgebied is ingeschreven?

De gemeenteraad van Best, die het ingezeten zijn van burgemeester Anton van Aert nadrukkelijk als voorwaarde heeft bedongen bij de voordracht in 2012, voelt zich bij de neus genomen en volgens het Eindhovens Dagblad staat daardoor een tweede ambtstermijn van Van Aert  op de tocht..

Fout of alleen maar stout? Afgaande op de tot dusver gevoerde discussie (Van Aert beroept zich op een staatsrechtgeleerde die een soepele toepassing van het desbetreffende wetsartikel voorstaat en op een niet met name genoemde belastinginspecteur) ben ik geneigd de burgemeester enige stoutichheid te verwijten. Toegegeven, het voor het lapje houden van de raad en de burgerij van Best is niet niks, maar daartegenover staat een meer dan onberispelijk functioneren. Het is dan ook niet voor niks dat de Bestse gemeenschap sterk verdeeld is over de vraag of Van Aert mag blijven of niet.

Ik denk dus dat de afloop, afgezien van juridische haarkloverij, zal worden bepaald door de wijze waarop de burgemeester uiteindelijk op het terechte verwijt aan zijn adres (het kiekeboe spelen) zal reageren.

Bij de gedachtenvorming over deze kwestie, lijkt het goed te bedenken, dat we in de 21e eeuw leven, in een tijd waarin tijd en plaats door de nieuwste communicatietechnieken nauwelijks meer een rol spelen. Van Aert is in Best aanwezig wanneer dat voor de hand ligt en onderscheidt zich door heel dicht bij de gewone burger te functioneren. In mijn ogen verdient hij een nieuwe kans, ook al was hij in sommiger ogen wellicht meer dan ‘een beetje stout’.

Met de tong in zijn voorwiel

Nog ‘n dag of drie te gaan, inclusief de champagnerit naar en door Parijs. Ben benieuwd naar de laatste vondsten van sportcolumnist Thijs Zonneveld (AD/r Nieuwsmedia). Sportpagina’s sla ik meestal over, ook de reguliere verslaggeving van de Tour want denk, terecht of niet,  al genoeg te weten. Maar de specifieke coloratuur van Zonneveld is niet om te versmaden. Een bloemlezing.

In de wallen onder z'n ogen kon je een buslading Japanse toeristen verstoppen.

Genoten  van iedere centimeter.

Met zijn tong in zijn voorwiel (geliefd, want herhaald).

Het peleton als een fles champagne.

Contador: zijn lichaam is versleten maar zijn ballen zijn nog steeds van staal.

Froom viel honderdmiljoenmiljard keer aan (ook geliefd).

Mollemalen.

Laurens ten Dam creëerde een kunstwerk van slijm in zijn baard.

Het was fantastisch, het was nondeju fan-tas-tisch.

De wind hapt in je wielen.

De ploegleider godverdegodvert in je oortje.

Het is als een emmer vol palingen die allemaal proberen boven te komen.

Je hartslag bonkt op standje pimpelpaars, het melkzuur komt uit je oren.

Zo’n columnist mag na een van die oersaaie vlakke etappes gerust de voor hem gereserveerde ruimte geheel vullen met zzzzzzzzzzzz.

Bavel

Tijdens de bevrijding van Breda eind oktober 1944 door de Eerste Poolse Pantserdivisie onder aanvoering van generaal Stanislaw Maczeck (iemand kwam onlangs op het onzalige idee, het naar hem genoemde museum een andere naam te geven – te zot voor woorden) heeft het dorp Bavel de klappen moeten opvangen. Breda kwam er praktisch ongeschonden uit te voorschijn (de verdienste van de latere ereburger Maczeck cs), maar in Bavel en omgeving brandden tientallen boerderijen af. plus het beroemde cafe/pension De Brouwers, gevestigd in een eeuwenoude hoeve. Een horecapand met de naam ‘Vanouds De Brouwers’ is het enige wat rest.

Ook het Klein Seminarie van het bisdom Breda ging er aan. Het mag overigens als symbool gelden voor de toen ontdekte waarde van oud papier, want via de actie Liefdewerk, onder leiding van de Ginnekense kapelaan C. Knipscheer, werd het herbouwd.

In een in 1985 door de Nieuw-Ginnekense heemkundekring Paulus van Daesdonck uitgegeven boek vol oral history (wat mooi dat men toen zóveel inwoners voor de bandrecorder hun verhaal over de jaren 1939-‘45 heeft kunnen laten doen – waardevol met het verstrijken der jaren, want de meesten zijn nu immers dood). las ik deze curieuze mededeling:

”Gauw allemaal de kelder in,” riep vader. Maar alles wat we aan eten hadden, lag in dat kleine keldertje, dus voor ons was er bijna geen plaats meer.

Ja, buitenuit. hadden ze het nog zo slecht niet wat het eten betreft. Hierbij herhaal ik de liefdevolle wijze waarop Pieta Koyen uit het nabije Molenschot in de oorlog ons wekelijks van de onontbeerlijke ‘bijvoeding’ heeft voorzien. Zie Dagboek van een moeder in oorlogstijd.

Terug naar Bavel. Dat is inmiddels een woondorp en wijk van Breda. In de nabijheid ligt de Bavelse Berg, gevormd door het vuilnis van de stad, maar als het goed is, binnen afzienbare tijd een ‘levendig’ recreatiegebied.

Destijds was pure landelijkheid karakterbepalend, zodat mijn vader, ‘n eind in de zeventig, placht te zeggen: ‘Als het nodig mocht worden, breng mij maar naar Bavel.’

Een ander licht op Wikipedia

Eerst even dit: ‘Een wiki is een verzameling hypertextdocumenten, inclusief de hiervoor benodigde software. Een wiki is een applicatie of computerprogramma, waarmee webdocumenten door meer redacteuren samen kunnen worden bewerkt. Bekende voorbeelden van wiki's zijn Wikipedia en Wikia. De term is afgeleid van het Hawaïaanse woord wiki, dat 'snel, vlug, beweeglijk' betekent.’ Dit is dus zo ongeveer het principe van de online-encyclopedie Wikipedia. Iedereen kan iets op Wikipedia zetten, waarna natuurlijk ‘moderatie’ (controle) volgt. Ik gebruik dit gratis medium bijna dagelijks, wat voor mij mede aanleiding was, onlangs een kleine donatie over te maken. Toch heb ik nu reden tot bedenkingen tegen de werkwijze van Wikipedia.

Die aanleiding is een boeiend artikel (opening van de krant) in het Eindhovens Dagblad (ED) van heden over een technicus bij DAF (Van Doorne’s Autofabriek) in de jaren ‘50-‘70. Deze man, ir. Hemmo Ludoph, was namelijk de uitvinder van de nog immer toegepaste metalen duwband, als vervanger voor de door Hub van Doorne bedachte rubberen Variiomatic. Alleen…de erkenning bleef uit. De duwband bleef in de hoofden van iedereen de vondst van Van Doorne himself. Tot vandaag.
UIteraard zat dat Ludoph niet lekker, maar hij was te bescheiden om wat dan ook te claimen. Zijn vinding was en bleef trouwens formeel eigendom van DAF. Daar moest iedereen op de ‘afdeling experimenten’ voor tekenen.

‘Mijn vader is weggepoetst,’ citeert het ED zoon Roeland Ludoph. En dan komt Wikipedia in beeld. In 2010 probeert Ludoph junior namelijk de scheef gegroeide waarheid aan te tonen via een artikel op Wikipedia. Nu zegt hij als terloops: ‘Het artikel werd niet geschikt geacht.’

Ik daag Wikipedia uit, deze zaak grondig uit te zoeken, eventueel op de beslissing aangaande het verhaal van junior terug te komen of desnoods terug te vallen op de prima journalistiek van het ED.

Burgemeestersbenoeming als regelrechte soap

De benoemingsprocedure van de burgemeester moet dringend op de schop. Dat weten we allang, maar betere illustratie dan de gang van zaken rond de ambtswisseling in Den Bosch is moeilijk denkbaar. Het is uitgelopen op een regelrechte soap, waarbij nogal wat mensen in verlegenheid zijn gebracht.

Op het cruciale moment is de voordracht van Jack Mikkers uit Veldhoven onder ‘aansturing’ van het Brabants Dagblad een dag vervroegd. Ook komen we via die krant te weten dat hij ‘tweede keus’ is, doordat de favoriete kandidaat, Jan Hamming uit Heusden, op het laatste moment voor Zaanstad koos. En zo eenvoudig switcht de politieke kleur van de burgemeester – sinds ‘s mensenheugenis KVP/CDA –  via de PvdA (Hamming) naar de VVD (Mikkers).  De vertrouwenscommissie uit de Bossche raad moet een vergiet zijn geweest.

De belangstelling voor de post Den Bosch was beschamend laag: 23 sollicitanten. Commissaris van de Koning Wim van de Donk zal niet direct amused zijn door de van hem geciteerde relativering ‘Het is Den Bosch maar.’ In de Brabantse stedenrij klinkt homerisch gelach.

Het staat allemaal zomaar in de krant. Ook de ‘sportiviteit’ van Rianne Donders, burgemeester van Roermond, die – in feite als kandidaat afgewezen – bereid is even ‘voor de vorm’ als tweede achter Mikkers op het lijstje te gaan staan. Tot overmaat van ramp ‘vergat’ een commissielid van de Bossche Volkspartij een belangrijke vergadering en ging met vakantie naar Gran Canaria.

Vindt voor de burgemeesters maar gauw eens ‘n democratisch en volledig openbaar protocol uit, want zo werkt het niet langer.

Steeds minder winkelcentrum

In de Belgische film Allez Eddy (2012) over het zoontje van een dorpsslager, dat stiekem meedoet aan een wielerwedstrijd ter gelegenheid van de opening van een supermarkt, zegt een klant tegen de in alle staten verkerende slager: ‘De wereld is aan het draaien en de mensen draaien mee.’
In Best begon het al jaren geleden, toen Willy de Groenteman werd weggepest door de Aldi. Navrant detail: een cassière van de super kwam in het voortraject bij de goedmoedige Willy iets wegen omdat haar weegschaal kapot was.

Elders in ons dorp is een winkelcentrum steeds minder winkelcentrum aan het worden, doordat de Plus geleidelijk aan zowat 75% van de oppervlakte in gebruik heeft genomen. Tot de laatsten der Mohikanen behoren nu een slijter, een kapper en een cafetaria. De rest is ketenwerk. Twee bloemisten legden achtereenvolgens het loodje ten opzichte van de goedkope boeketten in de emmers van de supermarkt aan de overkant. De laatste bloemenman oefent nu zijn stiel uit in de verwante super aan de andere kant van het  dorp. Precies Allez Eddy, waarin de slager eieren voor zijn geld kiest via samenwerking met wat heet de Magique. (Voor wie het weten wil: het zoontje wordt opgeleid tot profwielrenner.)

Het verhaal is, voor zover het Best betreft, nog niet helemaal uit. De uitbater van de goed lopende, redelijk zelfstandige Readshop is nu bedrijfsleider in het servicecenter van de super, waarin ook, behalve voor onder meer de bloemen, een hoekje voor lectuur is ingericht. Kleine troost: Dick (63) is gecertificeerd, zodat je nog steeds een boek bij hem kunt bestellen.  Hij zegt: ‘Wat moest ik anders? Ik had nog wel enkele jaren door kunnen gaan, maar daarna zou ik mijn winkel niet verkocht krijgen.’

De slijter? ‘Moeilijk, moeilijk,’ zegt hij. ‘Alles, behalve het gedistilleerd, is aan de overkant ook te koop. Maar we zijn allemaal schuldig. Als ik een flesje shampoo nodig heb, ga ik niet naar de drogist maar steek over naar de super.’ Toevoeging mijnerzijds: 7 dagen per week open hè? En druk. druk, ook op zondag.

Ja, de wereld  is aan het draaien en de mensen draaien mee. Of het een doorgedraaide wereld is, mag iedereen voor zichzelf uitmaken.

(Gesproken column Omroep Best, 12.07.17, 18:10 uur)

En Bredero sprak…

De spoorbrug over het Hollands Diep (Moerdijkbrug) gaat vanaf 25 juli achttien dagen op slot: een kilometer rails moet worden vervangen. Gelukkig is er nog de autobrug. Dat was in 1945, na de bevrijding van ook het noorden, wel anders.

Toen lagen beide bruggen half in het water. Wie daarvoor verantwoordelijk was, weet ik niet – het zullen wel weer de Duitsers zijn geweest, die de opmars van de geallieerden vanuit Brabant wilden verhinderen.

In de etalage van boekhandel Corona in de straat waar ik toen woonde, waren twee afbeeldingen te zien, die mij buitengewoon intrigeerden. Een gekleurde tekening van een broodmagere Nederlander met een vlaggetje op z’n hoed, die tegen een welgedane Engelse soldaat zegt: ‘Met het eten ging het wel, maar oh boy, die moffen.’ En daarnaast een ‘Delfts blauw’ tegeltje met de vernielde Moerdijkbrug plus de spreuk ‘Bredero sprak, het kan verkeren, zo moeten wij weer varen leren.’

Kort na de oorlog mocht ik met mijn moeder mee naar Rotterdam. Met de bellenbus (een vrachtauto met een bel bovenop de cabine) tot Lage Zwaluwe en daar wachten in het originele veerhuis. Zo een als Hier zet men koffie en over. Ik herinner mij ‘n gezellige boel.

Vele jaren later interviewde ik de bekende natuurkundige Hendrik Casimir, toen al met pensioen als directeur van Philips’ NatLab. Ook daar kwam de oorlog ter sprake. Casimir vertelde over een volle wachtkamer van Utrecht CS, waar tot ieders verrassing snert werd uitgedeeld. Doelend op de solidariteit en het gevoel voor (galgen)humor van het geknechte Nederlandse volk, zei hij: ‘Eigenlijk was het niet eens zo’n ongezellige tijd.’

Ja, als je terugkijkt…

Kampioen populist

Ralph Behouden, de nachtburgemeester van Breda, roept mensen op, een petitie te ondertekenen. Daarin protesteert hij tegen het feit dat het muziekfestival Breda Live 7 en 8 juli vanwege klagende omwonenden bijna niet doorging en nu een halfuur eerder moet stoppen. ,,Om niet alleen de klagers een stem te geven, heb ik deze petitie opgezet." Zo lees ik in BN-DeStem.

Ralph Behouden is kampioen populist. Dat is op zich niet zo erg, want dat is een nachtburgemeester per definitie. Maar als ‘denker’ staat-ie in z’n hemd. Want hij zegt dat hij niet alleen de klagers - over onnoemelijk lawaai en daaraan evenredige rotzooi – ‘een stem wil geven.’ Wie dan wel? De ‘liefhebbers’ van dit soort festivals die alles overstemmen? Voelen die zich in hun weekendvermaak bedreigd?

Benieuwd naar de tekst van de ‘petitie’ (equivalent van ‘verzoek’). Staat daarin dat Breda Live binnen de singels van de stad een eeuwig leven moet hebben en vooral niet mag ophouden tegen de tijd dat de binnenstadbewoners aan hun nachtrust toe zijn? Daarover maakt niemand zich zorgen, behalve de gedupeerden.

Zet vooral je petitie op Facebook, Ralph. Krijg je gegarandeerd respons. Kut-kut-kut-omwonenden, ik zie het al voor me.

Doorknokken

Dacht over de uitspraak van de taal in de auditieve media (radio èn tv) mijn ei al te hebben gelegd (Gekwek in de ruimte, 19-10-16), maar de vrede tussen presentatoren/zegspersonen en luisteraars is nog lang niet getekend.

Lezers van de vpro gids kregen er maar geen genoeg van. Hun klachten waren voor de redactie aanleiding tot een nader onderzoek, waarbij de leden werden uitgenodigd het een en ander online in te vullen. De mogelijkheid daartoe stond nog geen week open, maar dit terzijde.

Ik vond het resultaat, een artikel in de gids onder de kop Wat u zegt, nogal teleurstellend. Ten eerste omdat het zich nagenoeg beperkte tot rapportcijfers voor bekende tv-presentatoren, terwijl het, als het om verstaanbaarheid gaat, vooral aankomt op de radio. Tweedens bleek het inschakelen van taalkundigen (universitaire docenten) weer eens onvermijdelijk. En die kropen lekker hoog in hun ivoren toren met uitspraken als ‘Er gebeurt zoveel in de wereld, en dan maak je je druk over de r van de nieuwslezer. Ik kan dat niet begrijpen, al vind ik het wel fascinerend.’ (Dick Smakman, universitair docent taalverwerving en socioliguïstiek te Leiden). Fascinerend, jaja.

Concluderend, maakt Smakman het nog bonter: ‘Klagers zijn vooral mensen die zichzelf heel correct vinden.’ Om die bewering te versterken, citeert hij de Franse filosoof Pierre Bourdier: ‘Mensen die doorlopend met hun taal bezig zijn, doen dat om zichzelf qua identiteit op de kaart te zetten’ en – hou je vast – ‘wijzen op taalfouten is onderdrukking van de onderklasse.’

De tael is gansch het volk. Deze spreuk, in de negentiende eeuw het uitgangspunt van de Vlaamse Beweging, is ooit door een Nederlandse staatssecretaris van cultuur aangepast tot ‘Van gans het volk’. De bedoeling was duidelijk. Wie begaan is met het Nederlands en gevoelig voor afkalving en verbastering, heeft, laatdunkende opmerkingen ten spijt, het volste recht door te knokken.

Bubbledeck

Dit is natuurlijk een vraag die nergens op slaat: in wiens schoenen zou je liever staan, in die van Tom Dumoulin of in die van Jan Kempkens, directievoorzitter bouw en techniek van de BAM? Maar ja, dit zijn nu eenmaal de onderwerpen die het nieuws van het afgelopen weekeinde beheersten; De volkomen verdiende overwinning van hét wielertalent sinds Zoetemelk en de onbegrijpelijke ineenstorting van de bijna voltooide parkeergarage op Eindhoven Airport.

Ik ben geen bouwkundige, maar mag gelukkig op deze plek wel vrij lullen. Veel meer valt er op dit moment ook niet te doen, lees je het uitputtend relaas over de bouwcrash in het Eindhovens Dagblad. Een raadsel en dat zal het nog wel maanden blijven. Al is één ramptoerist er al uit. ‘Te weinig wapening in die onderste vloeren,’ citeert het ED hem.

De krant zag zwarte kunststofballen in de betonlagen en vernam dat het gaat om een zogenaamd bubbledeck dat zou bijdragen aan het licht houden van de constructie. Begin nou niet te joelen, want deze techniek wordt al twintig jaar tot volle tevredenheid toegepast. Oh.

Ligt het aan de computer? Wie weet. Ik heb eens in de archieven zitten snuffelen naar de bouwmethode die in de negentiende eeuw door de Helmondse firma Begemann werd toegepast op de ijzeren stationsoverkapping van het station NS in Den Bosch. (Toen dat station tegen het eind van de oorlog werd gebombardeerd, bleef niets overeind, behalve die overkapping.) Conclusie: alles werd twee tot drie keer zo sterk gemaakt als ‘de natte vinger’ bepaalde; voor alle zekerheid. Zelfs de ‘nagloeitijd’ van de klinknagels was in het bestek vastgelegd.

Zo deed meneer Gustav Eiffel het ook, bij zijn toren in Parijs en die staat er ook al 128 jaar.

Begin eens met jeugd serieus te nemen

Best krijgt kennelijk zijn deel  van de zelfkant van het internet. Een docent van het Heerbeeck College (mavo, havo, vwo) is geschorst wegens mogelijk onoirbaar cybergedrag tegenover leerlingen. Hiernaar loopt een politioneel onderzoek. De ouders zijn summier per email op de hoogte gesteld en verder zwijgen directie en lerarenkorps in alle talen, ook tegenover de media. Gevolg: de geruchten waaieren uit over het schoolplein, tot op straat. Aangezien de bron van ‘het nieuws’ zich gemakkelijk laat raden (de betrokken leerlingen) benadert het waarschijnlijk de waarheid. Dit  kan beter.

De panische reactie van het Heerbeeck, dat een uitstekende reputatie heeft opgebouwd in de regio, is begrijpelijk, maar enig doordenken zou wellicht tot meer openheid en minder onrust hebben geleid. Openheid, vooral naar de leerlingen toe. Ze zeggen onomwonden tegen de krant dat ze daar recht op hebben en ze hebben gelijk. Zijn trouwens beter op de hoogte van wat zich op het internet afspeelt dan hun ouders of opvoeders.

Begin onderhand eens met de jongeren serieus te nemen. Onlangs was ik bij een raadsvergadering in Best, waar vertegenwoordigers van de jeugdgemeenteraad hun zegje mochten doen over hun plan, prullenbakken te laten beschilderen, om het daarin deponeren van afval te bevorderen. Leuk! Dat vonden de echte raad en het publiek ook, vandaar een warm applaus. Helaas ging het volgende staaltje gemeenterecht  van de voorzitter in het geroezemoes verloren: ‘Het is het publiek in een raadsvergadering niet toegestaan, blijken van goed- of afkeuring te geven.’ Met andere woorden, deelname aan de politiek als jeugdraad is niet alleen maar leuk. Men zou de jonge woordvoerders ook kunnen vragen, of beschilderde prullenbakken echt zouden helpen tegen het wegslingeren van uit de super afkomstige blikjes en flesjes. Dan pas neem je hen serieus.

Het is deze plaatselijke omroep, die sterk onderhevig is aan vergrijzing, tot dusver niet gelukt, jongeren bij haar programmering en presentatie te betrekken. Het is zelfs de vraag, of deze categorie ooit wel eens naar Omroep Best kijkt of luistert. Vorige week stond over de drang naar vernieuwing bij deze omroep een opwekkend stukje in Groeiend Best. Laat het daarbij niet blijven. Een nieuwe kans voor het onderwijs, jongeren serieus te nemen. Make it cool dan komt het goed.

Gesproken column Omroep Best, 17.05.17,  18:10 uur

Kaaskoppen

Na de oliebollen, de haring en de friet, heeft het AD zich nu op de Nederlandse multinationals geworpen: wie is de beste; wie krijgt de Kaascup? Drie keer raaien. Philips!  Of wat daar van over is. Nieuws maken heet dat.

Was de concerntaal nu maar gehanteerd (cheesecup) dan had die de krant met aanhang tenminste nog de hoon van de Vlamingen  bespaard. Kaaskoppen is daar immers de goedmoedige scheldnaam voor Hollanders. (Ik haast mij altijd te verklaren dat ik van beneden de rivieren kom, dus geen Hollander ben.) Weten die Rotterdammers veel.

Het Eindhovens Dagblad  heeft, deel uitmakend van Persgroep NL, deze onzin maar te slikken, inclusief  het ‘gegeven’ dat het succes van ASML (nota bene een afsplitsing die op eigen kracht laat zien hoe het moet) op Philips afstraalt. Wijselijk meldt het ED de onderscheiding met een piepklein teasertje op pagina 1 – een verwijzing naar twee economiepagina’s binnenin.

Weet u het nog? Duizenden Philipswerknemers, voornamelijk in Eindhoven, van wie ik weet dat ze er soms na een veertigjarig dienstverband letterlijk onderdoor zijn gegaan, anders wel: Operatie Centurion, in de jaren negentig aangekondigd door de toenmalige bestuurder, Jan Timmer, alias ‘de slager’. Het begin van de ontmanteling van het door de naamgevers gestarte en spectaculair uitgebreide concern. Lees eventueel hier Centurion: brute change at Philips Electronics.

En toen kwam Cor Boonstra, de melkboerzoon (kaas!)  uit Leeuwarden, die vond dat het hoofdkantoor binnen de compacte stadstaat Nederland van Eindhoven naar Amsterdam moest. Oud-employees noemen hem onomwonden ‘een rotvent.’

‘Tijden veranderen,’ aldus de ingetrapte open deur van de directeur van Philips Benelux, fijntjes door een presentator van BNR Nieuwsradio op de recente geschiedenis gewezen.

Volgende onderwerp. De waarheid a.u.b.

Provincie Brabant vindt dancefestivals ‘cultuur’

De provincie Noord-Brabant heeft een nieuwe cultuurvorm ontdekt en vindt dat die financieel gesteund moet worden: de dancefestivals. Zo weet ik er nog wel ‘n paar: voetbal, o nee, da’s sport, carnaval, culinaire festijnen…

Gedeputeerde Henri Swinkels zei, zo lees ik in De Gelderlander: ‘Dance is een van de belangrijkste exportproducten van ons land, ook van Brabant.’ Aha, dat is het natuurlijk. De koning en zijn Máxima staan zeker al in de startblokken voor een promotiereis, met Swinkels en de Brabantse commissaris in hun gevolg. Handjes in de lucht. En ja, er moet ook weer eens iets op de kaart gezet worden. Zet er dan meteen ook maar een decibelteken bij.

De subsidie gaat naar Front of House, een club die vijf organisaties van dit soort festivals vertegenwoordigt. 45.000 euro krijgen ze, bij een bezoekersaantal van in totaal ongeveer 400.000 per jaar.   Dat is dus ongeveer € 0,11 per bezoeker.

Maar de kosten zijn natuurlijk ook niet om te onderschatten. Een dj van enig formaat – en Brabant heeft enkele ‘wereldberoemdheden’ – vangt al gauw € 150.000 voor ‘n paar uur draaien. Zo'n exorbitant bedrag kun je natuurlijk niet door 400.000 delen. De dancefestivals, zijn net als voetbal - vandaar mijn eerdere vergelijking - een doorgedraaide wereld.

(Vermeende) koninklijke bastaarden

Aan het begin van de vorige eeuw liep op het station van Tilburg een man rond, een bagageknecht, destijds witkiel genaamd, die – met baard en al – als twee druppels water leek op koning Willem III. Eén van de vele figuren, van wie werd gezegd – of gefluisterd – dat-ie een bastaard van de vorst zou zijn.

Een Bredanaar, geboren en getogen in de Ginnekenstraat, haalt in BN-DeStem herinneringen op aan diverse volkstypen die ooit zijn wereldje bevolkten. Onder wie Willemientje. Hierbij ging het dus volgens de scribent om een vrouw die het evenbeeld zou zijn geweest van koningin Wilhelmina, zoals bekend dochter van voornoemde koning en Emma van Waldeck Pyrmont. Hij noemt de vrouw, die regelmatig in de Ginnekenstraat verscheen met een ronde vogelkooi en soms getooid was met de nationale vlag, ‘van lotje getikt.’

Ik heb de vrouw, die aan de Baronielaan woonde, rond 1950 ook gekend. Dat zij een nakomeling van Willem III zou zijn geweest, heb ik haar nooit horen beweren; ik heb haar überhaupt nimmer iets horen zeggen. In mijn herinnering was het een statige dame, die regelmatig altijd met haar fiets aan de hand, door de straat waaraan ik woonde (de Duivelsbruglaan in Ginneken) bewandelde. Soms met een gebaar van 'opzij'. En over gelijkenis gesproken: wij dachten bij haar fysionomie eerder aan wijlen koningin Emma (toen nog alleen maar bekend van foto’s) dan aan Wilhelmina.

Mijn vader die in die tijd een rubriek Volkstypen in de krant had, heeft eens geprobeerd, een gesprekje met haar aan te knopen. Dat gebeurde op een bankje vlakbij de ingang van het Mastbosch. Ja, hoe gaat zoiets?
‘Mooi weer hè?’
‘Ja, mooi weer’, verwaardigde zich de dame te reageren. Ze stond op en verliet op de van haar bekende statige wijze de plaats des onheils.
(Googel desgewenst even op bastaarden.)