Vakantie en internet (2)

Dat ik al eens eerder over ‘vakantie en internet’ heb geschreven, weet ik zo zeker dat ik hierboven (2) durf te zetten. Alleen, ik heb webtechnisch momenteel niet de gelegenheid, om dat te controleren en een link naar dat stukje aan te brengen.

De ontwikkelingen gaan door en daarmee nemen ook de eisen van de clientèle van verblijfsaccommodaties toe, als daar zijn hotels, vakantiehuisjes en –appartementen en campings. Op de camping in Zuid-Frankrijk, waarop ik mij nu bevind, is sinds jaar en dag ‘gratis Wi-Fi’ beschikbaar. Enerzijds gaat die voorziening met kleine stapjes vooruit, anderzijds is de bereikbaarheidstechniek nog altijd niet je dat. Ik sprak een Nederlander met een laptop die verklaarde: ‘Ik wil eigenlijk in mijn caravan internetten.’ Pech voor hem (en voor mij): de door het campingbureau gebruikte router heeft kennelijk z’n beste tijd gehad, want het signaal is te zwak, terwijl ik zelf nog enkele meters dichterbij dat zendstation sta dan vorig jaar, toen alles nog op de staanplaats kon. Prettig is wel dat de inlog-gegevens die je op een bonnetje krijgt, pas na een week verlopen (vorig jaar al na één dag). Ik kreeg er als vaste klant direct twee.

Maar om echt online te kunnen gaan is een gang naar de ‘slecht weer accommodatie’, pal achter de Acceuil (Onthaal, zeggen de Vlamingen) nodig. Dus, je zaakjes voorbereiden en vervolgens met de laptop onder je arm daar naar toe. Ook om favoriete radioprogramma’s (podcasts) te downloaden, zoals Met het oog op morgen en OBA Live van Human (elke werkdag op, schrik niet, Radio 5). Aan gestreamde tv valt natuurlijk niet te denken – niet erg trouwens, we doen op vakantie bij voorkeur wat we thuis niet doen. Overigens houdt de webredactie van de NOS in het weekeinde ook ‘vakantie’, zodat we naar  ‘Het Oog’ van zaterdagavond konden fluiten. En de Wereldomroep is er ook niet meer, zodat de transistor feitelijk voor spek en bonen is meegereisd.

Soms help ik mensen die er niet uit komen met dat internet. Een zogenaamde sponsor laat je bij voorbeeld eerst een filmpje zien, dat je moet uitkijken, alvorens het web op te gaan. Voor niks gaat de zon op Als-ie anno 2013 nog opgaat, maar dat even terzijde.

Een Brabander stond hulpeloos te prutsen met een van zijn dochter gekregen Androidtablet. Oorzaak: de inlogpagina van zijn vorige camping keerde telkens hardnekkig terug en hij wist niet, hoe hij dat met de standaardbrowser van zijn apparaat kon oplossen. Ik kon weinig meer voor hem doen, dan wat adviezen geven, waaronder: installeer een betere browser.

Toch is het handig en leuk om op vakantie over draadloos internet te kunnen beschikken, uiteraard ook voor smartphone-bezitters.  Een mede-kampeerder ging op onze tip naar een camping in de Ardennen en meldde per omgaand enthousiast dat hij daar niet voor de laatste keer hoopte te zijn geweest.

Een wolkje aan de lucht

Merkwaardige gewaarwording. Nog nooit eerder gezien natuurverschijnsel, terwijl ik toch al ‘n aantal jaren meega. In de strak blauwe hemel boven Sisteron – azuurblauw inderdaad – verschijnt opeens een heel klein wolkje, als een aankondiging van meer. Dan wordt dat wolkje groter, krijgt een kind. Binnen vijf minuten wordt dat wolkencomplexje weer helemaal afgebroken en keert het gave uitspansel terug.

Zaterdagmorgen heeft het hier even geregend. Een Duitse bergbeklimmer wijst mij op een helling waar duidelijk wat sneeuw te zien is. Geen idee op dit moment, op welke hoogte Sisteron (dal van de Durance) ligt, maar normaal is dit in mei niet.

Abnormaal is het ook dat de camping worstelde met het reinigen van het vorig jaar gereconstrueerde zwembad. Maar nu zit er toch water in. Toen dat bad buiten gebruik was, heb ik au bureau nog vergeefs geprobeerd wat korting te krijgen. Niettemin werden we begin vorige week bij aankomst allerhartelijkst verwelkomd en hoefden we als vaste klanten geen ‘statiegeld’ te betalen voor de sleutel van de slagboom.

Over dat gemankeerde zwembad zei een medewerker van Ville de Sisteron dat je op de autoroute ook geen korting krijgt als er travaux en daardoor files zijn. Maar ik moet de Société Autoroutes nageven dat ze de weg dan niet afsluiten. Niet zwemmen, wel rijden.

Restaurants

Met restaurants is het uitkijken geblazen, misschien tijdens de vakantie nog meer dan thuis. In toeristenplaatsjes wordt al gauw geredeneerd: ‘Die zien we toch nooit meer terug.’  Dus die kunnen we wel piepzak schenken in plaats van een pittige petit café. Dit soort ondernemers stevent af op een faillissement en als dat gebeurt, ‘eigen schuld dikke bult’.

Toen daags na Pinksteren enkele favoriete restaurantjes gesloten bleken, zijn we er toch weer in getuind. Pizzeria met aardig lijkende pasta’s, aangekondigd op zo’n krijtbord voor de deur. Eenmaal gezeten – we zijn alleen, wat een waarschuwing op zich zou moeten zijn – laat Levensmaatje haar kritisch oog dwalen over gordijnen en vloeren…tja. De ‘waardin’ veegt zo nu en dan haar peuter van onder een tafeltje uit. Is die vloer schoon? Mwah.

De uitbater, tevens kok, zit buiten met z’n mobieltje te spelen en sloft, daartoe opgeroepen, weinig geïnspireerd naar binnen. Laat ik het niet te lang maken want dat is het niet waard. De pasta’s met zogenaamde zeevruchten voor de een en gebakken spekjes voor de ander, zijn uitgesproken lauw. Daar kunnen de ‘artistiek’ over het vierkante bord gestrooide peterseliesnippers (uit een potje) natuurlijk weinig aan veranderen.   Dit was uiteraard het moment, om de hand op te steken en te zeggen: ‘Dit is beneden de maat, hiervoor gaan we niet betalen.’ Ik heb me vast voorgenomen dat een volgende keer ‘gewoon’ te doen. Waarom zou de gemiddelde winkelier garantie moeten geven en zo’n klojo niet?

‘Die zien we niet meer terug.’ Wel dus. We lopen de straat nog even heen en weer en komen de dienster (die de tent inmiddels heeft gesloten) met haar kleuter tegen. Ze kijkt beschaamd (?) een andere kant uit.

Nee, dan de eenvoudige maar smakelijke lunch met charcuterie, konijn en ratatouille die we ‘n paar dagen  later genieten op het tegen de zon afgeschermde terras van dat restaurantje in een bergdorp. Bien soigné.

Na regen komt zonneschijn moet je maar denken. Die laatste is hier in de Haute Provence volop present, kan ik meedelen. Alleen lijken we van  dezelfde noordelijke wind te genieten als de rest van West-Europa.

Muurreclames restaureren? Doen!

De voorzitter van de Oirschotse heemkundekring, Arthur de Vries, pleit in het ED voor restauratie van een geschilderde ‘muurreclame’ van het voormalige Hotel Princée. Doen!
Dit soort muurschilderingen vertelt heel veel over de ‘ondernemerscultuur’ in het verleden, toen beeldreclame zoals we die nu kennen nog niet bestond.

Het waren vaak schildersproducten, waaraan veel vakmanschap inventiviteit en soms ook humor te pas kwam. In de Parijse metro stond ooit een reclame op de tunnelwand voor de aperitiefdrank Dubonnet: ‘Dubo…dubon…Dubonnet’ Men las dat op het ritme van de wielen.

De belangstelling in ons land voor dit erfgoed, waartoe je natuurlijk ook de uithangborden moet rekenen (‘Hier zet men koffie en over’ bij de veerpont)  is zeer groot. Google maar eens naar ‘muurreclame’. Het wemelt van de initiatieven en er zijn ook schilders, die zich in  dit soort restauraties hebben gespecialiseerd.

Een dorp als Oirschot had niet veel muurreclames. Je moest er ‘n beetje stad voor zijn. Sommige dingen zijn trouwens niet meer terug te halen. Ik denk aan de kapper die in 1980 nog gevestigd was op Rijkesluisstraat 37. Die had een kappers- of barbierspaal aan de gevel. Een internationaal symbool zoals uit Wikipedia blijkt. Alsof ik de verdwijning voorvoelde, maakte ik destijds een foto van die paal.

Best wel creatief

De absolute voorrang voor de zwakke verkeersdeelnemers op de  rotondes is zo ongeveer het beste wat Best de laatste tijd is overkomen. We hebben er wel zes jaar op moeten wachten (traag draaiende ambtelijke molens, waarover straks meer) maar nu is eindelijk de praktijk gewettigd. Want de scholieren, met name die van het Heerbeeck College, namen al een voorschot op wat in de meeste gemeenten een regel was. En – het moet gezegd worden – als fietser en voetganger kreeg ik in Best doorgaans van de automobilisten al de vrije doorgang. Er zijn echt nog wel hoffelijke mensen in het verkeer.

Het op één na beste van het Bestse nieuws is wellicht de toch haalbaar gebleken culturele hotspot aan de Raadhuisstraat van de Bibliotheek, De Wig en Pulz. Opmerkelijk: particuliere ondernemers staan zowat in de rij om dit mogelijk te maken. Komt dat even goed uit, nu het bij de plaatselijke overheid geen botertje tot de boom meer is, Hier past enige woordverklaring: met boom wordt in deze uitdrukking bodem bedoeld. De bodem van het botervat, oftewel zoiets als het onderste uit de kan.

Een mooi verhaal vind ik ook dat over de aankoop door particulieren van een monumentale boerderij aan de Kapelweg in Aarle, met de bedoeling die geheel in stijl te restaureren, inclusief erf en boomgaard. De nieuwe eigenaar en zijn partner zaten er al járen achteraan en grepen hun kans toen de laatste bewoonster naar het zorgcentrum ging. Aardig detail: dat takje tussen deur en deurpost om te controleren of er nog andere kijkers waren geweest. Kwestie van slim onderhandelen. Ondanks dat de kersverse eigenaren van plan zijn, heel veel zelf te doen, komt deze onderneming hen, inclusief koopsom, toch wel op een miljoen te staan. Mits ambtelijke en bestuurlijke molens niet te traag draaien, want dan zou het toch weer duurder kunnen worden.

En nu maar hopen dat er voor de eveneens in Aarle gelegen Sint-Annahof ook zo’n verantwoorde creatieve oplossing komt. Want absolute veiligheid voor de kleinschalige Bestse buitengebieden is nog steeds niet gegarandeerd. Zie de geruchten die nu weer gaan over het ‘economisch rendabel’ maken van De Vleut.

(Gesproken column Omroep Best, 15.06.13)

Het kerkelijke koningslied

In Trouw las ik een stukje over het ‘lied voor de koning’ dat in de synagoge wordt gezongen en dat terug zou gaan tot de ontmoeting van Jakob met de Egyptische Farao.

Hadden de katholieken ook niet zo’n lied dat altijd op zondag ná de hoogmis werd gezongen? Zeker. Het is nu natuurlijk van de aardbodem verdwenen, zoals de hoogmis een gewone mis naar nieuwe al dan niet omstreden maatstaven is geworden. In mijn jeugd was het de laatste, gezongen, mis van de vier (!) die er op zondag werden gelezen.

Het Volksmisboek van de abdij van Afflighem (1939) biedt weer eens uitkomst: Domine, salvum fac Reginam nostram – Heer, schenk heil aan onzen Koningin (bij een koning Regem nostrum).

En YouTube natuurlijk. Er bestaan melodisch talloze varianten van het lied, maar dat van het Enka Mannenkoor uit Ede komt overeen met wat in onze kerk werd gezongen.

Gebeurde dat ook tijdens Wereldoorlog II? Hoewel ik in 1941  was gekomen tot wat men toen ‘de jaren des verstands’ noemde (Eerste H. Communie!) kan ik me dat niet herinneren, maar ik denk het wel. De bezetter – die alle verwijzingen naar levende leden van het Koningshuis verbood – bemoeide zich niet met wat er in de kerken gebeurde.

Zodoende waagde kardinaal De Jong het, een anti-Duitse brief te laten voorlezen. Toch een moedige daad, ook van de predikanten die dat vanaf preekstoel deden. Wel moest de kerk aan de verduistering meedoen. Al die hoge gotische ramen afplakken was natuurlijk onbegonnen werk. Dat loste men op met enorme kappen rond de armaturen die voorkwamen dat het licht naar boven straalde.

Oud kiekje (2)

Het stukje Oud kiekje (1) komt zo ongeveer op losse schroeven te staan, als gevolg van mijn vorderingen met de negatiefscanner. Ik ben hierbij chattenderwijs bij de hand genomen door de firma Epson, afdeling Benelux. Nu de ganzen die dezelfde dag in 1953 voor mij op de loop gingen, aan de Mark. Op de achtergrond zie je het toenmalige gebouw van de Vereeniging IJsvermaak.

Sjoemelen en de grenzen opzoeken

Het sjoemelen en graaien gaat onverminderd door, dus is het de kunst, zoveel mogelijk boven water te krijgen.
Ik sprak deze week een ZZP-er van diep in de veertig, die met pijn en moeite van de ene opdracht naar de andere hopt. In mei is het voor hem weer even afgelopen. Zijn visie op het hedendaagse kantoorleven is weinig opwekkend. Het is ieder voor zich en god voor ons allen. Een ratrace, waarbij je ogen op je rug moet hebben, teneinde te voorkomen dat je een oor aan genaaid wordt. Wie denkt, het met normaal, integer opereren te redden, trekt onherroepelijk aan het kortste eind.
Slim zijn is dus de boodschap maar sommigen verwarren dit met de boel regelrecht belazeren. Op de economiepagina van het ED lees ik vandaag een verhaal over een accountant die door de curator van een failliet bedrijf wordt verdacht van paulianeus handelen. Dit woord is gefabriceerd vanuit een latijns-juridische term (actio pauliana) en die kan wellicht het best worden vertaald in ‘frauduleus handelen met voorkennis’. De accountant zou vlak voor het faillissement bijna zes ton naar ‘een veilige plek’ hebben weggesluisd. Dat zit hem niet glad want de curator is natuurlijk van plan dat geld terug te halen.
Net goed. Zie de beginzin van dit stukje. Wie denkt, de zaak ongestraft te kunnen tillen, verdient een lesje. Wat zeg ik? Een douw.
Maar lijkt dit een duidelijk geval van fraude, er zijn er ook die denken binnen te raken, door de grenzen van wat mag en niet mag op te zoeken. Zij hebben geen boodschap aan welke ethiek dan ook en zijn bereid grijnzend voor microfoon of camera te roepen dat ze brandschoon zijn, terwijl  ze met hun gedrag op z’n minst vragen oproepen.
Zo’n geval van ‘wie doet me wat’ is Jeroen Pauw, een journalist met een bv, die met behulp van het hem ter beschikking staande medium plus redactionele organisatie een onvoorstelbaar machtige positie inneemt, ministers doet opdraven, BN-ers maakt en breekt en dat ook nog eens doet op een kwajongensachtige manier. Zo’n man is zo hoog gevallen, dat hij er geen been in ziet, mensen als Bram Moszkowicz (ook zo iemand, trouwens die grenzen opzoekt én overschrijdt) en Femke Halsema van professioneel advies te dienen en de volgende dag voor de zoveelste keer aan zijn tafel te ontvangen. Over het gemeenschapsgeld dat de man hiervoor maandelijks toucheert, wil ik het verder niet hebben. Vakwerk moet goed betaald worden.
Vakwerk? Professioneel? ‘Kunt u ze dan nog wel kritisch interviewen,’ werd Pauw deze week in het radioprogramma Lunch gevraagd.
‘Natuurlijk wel.’
‘O. Dank u, dat u ons even te woord hebt willen staan.’

Een oud kiekje

Dit fotootje, nauwelijks meer dan ‘n kiekje zoals we dat toen noemden, schoot ik vanuit het slaapkamer-raam van mijn ouders, in – ik maak een redelijk nauwkeurige schatting – 1953. Men ziet rechts de noordelijke zijbeuk van de Ginnekense (Ned. Herv.) Laurentiuskerk en nog net iets van het Chassémonument. Op de voorgrond de Duivelsbruglaan, met twee fietsers midden op de glibberige rijweg. Verderop de zijgevel van café De Vrachtwagen van de familie Verschuren, dat met de voorkant naar de Ginnekenmarkt is gekeerd.

Ik was een beginnend fotograaf en dat is te zien ook. De linker bovenhoek is overbelicht. Er zit daar iets in de lucht dat op rook lijkt, maar geloof dat maar niet. Voor de geïnteresseerden: De foto is gemaakt met een Agfa Isolette III, zo’n ding met een inklapbaar zeemlederen harmonica-balgje. Pas in 1958 zou ik over een Rolleiflex beschikken.

In de analoge doka zou ik wellicht nog iets aan de kwaliteit van de foto hebben kunnen verbeteren (‘doordrukken’ met afscherming van het wel goed belichte gedeelte), maar al photoshoppend kom ik er zo gauw nog niet uit.

Eindelijk heb ik nu een scanner die 6 x 6 negatieven aankan, zodat ik een begin kon maken met ‘schatgraven’. Het gaat er nu in de eerste plaats om dat ding en zijn software te doorgronden. Als ik iets vind dat de moeite waard is, zal ik het laten zien.

Kabouterland

Eigenlijk vormen de Belgische Ardennen, met hun achtergebleven stadjes en dorpen ‘n soort kabouterland. Dat werd mij definitief ingegeven bij het vatten van een pint, in een taverne bij de brouwerij van Achouffe (Houffalize).  Voortreffelijk amberkleurig vocht trouwens. De kastelein in Achouffe kookt onder het motto van de oud-Franse spreuk in het Engelse wapen: honi soit qui mal y pense. Wee hij die er slecht van denkt. Dat Frans is destijds door Margaret Thatcher  over het hoofd gezien.
Chouffe voert een hop plukkende kabouter op klompen met slobkousen als beeldmerk, Vandaar. Maar de Ardennen ontlenen hun aantrekkelijkheid niet in de laatste plaats aan het knusse landschap, waar je je al mountainbikend onder de modder kunt laten spuiten, waar op de rommelmarktjes nog de merkwaardigste spullen zijn te vinden en waar je – mits goed uit kijkend – erg lekker kunt eten. Wat ons betreft pakte dat laatste wat minder goed uit. Een voorgerecht met pasta en een nagerecht met bleke pannekoekskes vormen nu niet direct een combinatie waar wij op zitten te wachten. Maar we hadden dan ook een arrangement van de krant en dat heeft ons geleerd dat je beter via het internet een hotel kunt boeken en het verder zelf uitzoeken. Ook de kamer van Du Commerce (oorspronkelijk een familiehotel voor handelsreizigers, nu onderdeel van een keten) was wat minder riant dan de plaatjes hadden doen vermoeden. En het (gratis)  wifisignaal was zwak.
Maar over het personeel niets dan goeds. En – in tegenstelling tot dat in Namen en Dinant – ook nog eens tweetalig. Er was trouwens een Tilburgse bij, die zei haar dialect in vier maanden te zijn kwijt geraakt. Op de gang hing een foto van een vrachtauto die ooit het hotel was binnengereden. In de Ardennen is geen plaats voor rondwegen, dus de verhalen over rust in de reviews op het web zijn op z’n zachtst gezegd overdreven. Hollanders zijn trouwens nogal gauw tevreden over het eten, maar dat weet ik al sinds ik bij een chinees aan de Lijnbaan in Rotterdam de smerigste gerechten met smaak naar binnen heb zien werken.
Van die vrachtauto zei de jonge kelner: ‘Toen was ik nog niet geboren.’ Het was ook niet het enige incident geweest, vertelde hij. Ooit had een oplegger met boomstammen het complete terras weggevaagd. De enige daar zittende persoon ontkwam ternauwernood aan scalpering.
Dit deed me weer denken aan Saint Hubert, waar ik eens zo’n houttransport moeizaam door het centrum zag manoeuvreren. Hoe zou het nu met dat stadje zijn? Destijds veel verlaten restaurants, neergelaten rolluiken  en netten tegen vallend puin onder de gewelven van de kerk.
Ach, inmiddels zitten we allemaal in de crisis, behalve de nieuwe koning.

W.A. bedreef politiek

Willem-Alexander bedreef natuurlijk politiek, toen hij tijdens dat onnoemelijk saaie interview (iemand twitterde ‘waar is Sven Kockelman?’)  tegenover een eventuele salarisvermindering stelde dat dit banen zou gaan kosten. Een constitutioneel-monarchale doodzonde.

Want het gaat de republikeinen uiteraard niet in de eerste plaats om de kosten van instandhouding van het sprookje (ook een president kost het nodige)  maar om het persoonlijk inkomen van de Koning. Dat staat volkomen los van de kosten van de hofhouding, equipages (gouden  koets) en wat dies meer zei. Een politieke uitspraak dus en ook nog eens demagogie van de ergste soort.

De indruk bestaat dat dit interview sterk door de Rijksvoorlichtingsdienst was geregisseerd, zoals elke stap die leden van het koningshuis in het openbaar zetten. Was W.A. ook deze reactie ingegeven? Nog erger. De zich Oranjegezind noemenden – niet zelden gevoed door opportunisme, ijdelheid en oud-Hollandse ondernemingszin – hebben zich hiermee behoorlijk in de kaart laten kijken.

Ook de ‘resolute’ afwijzing door de nieuwbakken koning van een duobaan met Máxima, door sommige onnozelen tot  voorpaginanieuws verheven, slaat nergens op. Máxima had hier beter het woord kunnen  voeren en kunnen zeggen: Ik wil een voorbeeld nemen aan wijlen mijn schoonvader.

Katholieke opvoeding

Soms denk ik, verwaand, dat ik beter katholiek ben opgevoed dan Rob Mutsaerts, omhoog gevallen naar het ambt van hulpbisschop. Dat heeft niks met het seminarie of welke theologische studie dan ook te maken, maar alles met wat ook in Mutsaerts' jeugd nog de katholieke lagere school heette. Ik verdenk het onderwijs van de jaren zestig van de vorige eeuw al van afglijden naar het niets, met als gevolg dat 'R.K.' uiteindelijk een loze toevoeging is geworden.

Onze onderwijzers, zoals ze toen nog mochten heten, vertelden gewoon over het katholieke geloof, zodat je als kind snapte wat er in de kerk gebeurde. Een voorbeeldje. Op vrijdag werd een ingelijste prent van klas naar klas gedragen, waarop een scène uit het evangelie van de komende zondag was weergegeven. Daar hoorde een verhaal bij, zoals Jezus dat vertelde. Het mocht dan soms wat vreemd klinken, zoals: 'Een zaaier ging uit om zijn zaad te zaaien', want wat zou een zaaier anders moeten doen? Maar de uitleg was glashelder. Viel dat zaad op vruchtbare grond, dan kwam er koren uit voort. Viel het op rotsige bodem dan werd het natuurlijk niks.

Bij Mutsaerts kon het zaad wel eens verkeerd gevallen zijn. Hij lijkt de theorie van paus Johannes Paulus II in praktijk te brengen: beter een kleine kerk dan een kerk die niet doet wat wij zeggen. En hij mag wat dat betreft van zijn directe baas, de aardige maar zwijgzame bisschop Hurkmans, z'n gang gaan.

Je zult er, zoals de Antoniusparochie in Best, maar aan zijn overgeleverd. Welke Antonius trouwens, die van Padua, met het kindje Jezus of de woestijnkluizenaar, ook wel Antonius met het varken genoemd? Ik zag die twee vandaag nog door Jos Kessels onderling verwisseld. Hij herinnerde zich van thuis nog de Antonius die er voor zorgde dat zoekgeraakte zaken weer te voorschijn kwamen: 'Heilige Antonius, beste vrind, zorg dat ik mijn contactlens terug vind.' en meende dat deze Franciscaanse minderbroeder ook aan hevige bekoringen was blootgesteld. Maar dat was dan weer de abt in de woestijn.

Hindert niet, moet allemaal kunnen volgens het katholieke geloof waar Rob Mutsaerts niets van snapt. Want ik betwijfel of hij het Nieuwe Testament wel goed heeft gelezen en begrepen. Daarin staat ook de volgende uitspraak van Jezus: 'Waar twee mensen in mijn naam bij elkaar zijn, daar ben ik in hun midden.' Lijkt me 'n hele troost voor de mensen van Sint Antonius, die met het kindje Jezus of die met het varken.

(Omroep Best, 17.04.13)

Vleselijk

‘AMSTERDAM. Er is 50 miljoen kilo rundvlees via een Nederlands bedrijf op de markt gekomen, waarin mogelijk paardenvlees is vermengd.’ Zo begint, in erbarmelijk Nederlands, een bericht in de NRC.

Fijn voor de Partij voor de Dieren om weer op de achterste poten te gaan staan.  Maar ik zou toch wel eens willen weten, hoe je paardenvlees door rundvlees kunt mengen, tenzij sprake is van vleeswaren.

De boel besodemieteren met vlees kan natuurlijk gevaarlijk zijn, maar zolang het blijft bij het stiekem toevoegen van andersoortig vlees dan dat de klant denkt te kopen – paardenvlees is geen equivalent voor strychnine of zo, -  is er niet genoeg aan de hand om aan de Voedsel- en Warenautoriteit te vragen of de volksgezondheid ook in gevaar is. Het kan nog gekker. Eindhovens Dagblad: ‘Rundvlees van groothandel uit Oss is mogelijk vervuild met paardenvlees.’ Gelukkig weet het paard van niks.

Trouwens, wist je dat het rattengif strychnine tegen spotprijzen (ja letterlijk) via het internet te koop is. Zie www.beste-prijzen.net. Stel daar maar eens ‘n onderzoek naar in.

Meneer Frits

Het Eindhovens Dagblad heeft de door een Bestenaar aangekaarte actie overgenomen tot verplaatsing van het bronzen standbeeld van Frits Philips van de Markt naar de voet van de Lichttoren. Die plek is vrijgekomen, nu het Lampenmaakstertje naar het nieuwe Philipsmuseum is verplaatst (volgens sommigen verbannen).

Aan dit Belangrijke Onderwerp zijn al heel wat, al dan niet hoofdredactionele, tekstregels plus beeldmateriaal besteed en, zoals het in dit digitale tijdperk betaamt, zijn op het  internet lezersreacties uitgelokt, die volgens de krant een ruime meerderheid voor uitvoering van dit plan hebben opgeleverd. (Het is nog niet zo eenvoudig, op een intuïtieve manier, bij voorbeeld door intikken van de zoekstring ‘Mijnheer Frits’ op ED.nl achter de feiten te komen.) Politiek en bestuur stellen zich echter nogal ambivalent op, al wordt het plan natuurlijk sowieso niet onsympathiek genoemd.

Over de kwaliteit van het reusachtige beeld van Kees Verkade, dat op de Eindhovense Markt in de verdrukking staat, lopen de meningen uiteen, maar vast staat dat (oud-)werknemers er hun geliefde baas van weleer in herkennen. Iemand uit, ik meen, Deurne schreef: ‘Ik wil hem kunnen begroeten als ik ‘s zondags van het station naar PSV loop.’

De aarzeling van het gemeentebestuur is begrijpelijk, want als er één vraag in dit tijdsgewricht die bij iedereen voor in de mond ligt, dan is dat – op z’n Brabants – Witte wat da kost? Het ED licht daarover vandaag onder de veelzeggende kop ‘Meneer Frits zonder hijspunt is ‘n dure klant’ een tipje van de sluier op en dat biedt geen gunstig perspectief, temeer daar aan de voorlopige calculatie van de eventuele aannemer de nodige onzekerheidsmarges worden gekoppeld.

Een adviseur zegt onheilspellend aan het slot van het ED-artikeltje: ‘Het beeld van Pim Fortuyn werd bijna onthoofd, toen het het tijdens het transport tegen de rand van een viaduct botste.’

Ik vrees dat we op z’n minst even in een tijd leven zonder ‘leuke dingen voor de mensen’.

Een uitdaging aan de republikeinen

Zit je op Twitter en gebruik je daarbij een avatar (een icoontje met een foto van jezelf of een symbool als <- dit)? Dan kun je dat gratis, ja gratis ‘versieren’ met een   vlaggetje’-> beschikbaar gesteld door de superlakeien van de Rijksvoorlichtingsdienst. Om je ‘trouw aan de monarchie’ te betuigen, zonder daarvoor nu direct twee vingers in de lucht te steken. Zo’n ding heet een twibbon en het wordt op de website info.nl allemaal haarfijn uitgelegd. Let wel, het is een bloedserieuze zaak, waaraan de goedkeuring van het kabinet te pas is gekomen.

Omdat ik dit een uitdaging aan de republikeinen is, ben ik gaan googlen  naar een ‘republikeins symbool’ en kwam natuurlijk terecht bij de olifanten van de Amerikaanse Republikeinse Partij. Dan maar de frygische muts geprobeerd, het door de Jakobijnen ingevoerde symbool van de Franse revolutie, sindsdien trouwens ook  van de Republique Française, veelvuldig getoond op onder meer postzegels.

En waarachtig, daardoor vond ik een Nederlandse republikein, zich noemende Leo Brabanticus, die op de website prorepublica.org zijn idealen onder het motto ‘Wat weet wat deert’ uitdraagt. En daar dus ook het <- alternatieve symbool. 

Maak je keuze. Ikzelf laat naar goede Nederlandse traditie de huik naar de wind hangen.

Toeritdosering?

Mededeling ING vanmorgen  om 9:15 uur: U kunt uw gegevens tijdelijk niet bekijken. Probeert u het later nog een keer. Onze excuses voor het ongemak. Meer informatie

De link werkt niet. Merkwaardig, als ik daarna uitlog, kom ik bij mijn spaargegevens. Ga je vervolgens naar de tab betaalrekeningen dan kom je weer in het inlogscherm. Althans zo ging het bij mij de eerste keer. De tweede keer logde ik, zoals het hoort, weer geheel uit.

Volgens hen die het weten kunnen, zijn ING, ABN-Amro en eerder deze week

---

Lees ook dit artikel op techzine.nl, waaraan het plaatje is ontleend.

---

ook Amerikaanse banken, niet voor het eerst, slachtoffer van een DDoS-aanval. Dat is dus iets heel anders, dan de storing bij ING, die Nederland woensdag op z’n kop zette. Toen ik voor het eerst van DDoS hoorde, dacht ik aan DOS, Disk Operating System, dat onschuldige vroege computer-besturingssysteem dus, waarvan zelfs ik nog opdrachtcodes heb ingetikt en dat, al dan niet uit nostalgie, nog steeds door sommige computeraars wordt gekoesterd en gebruikt. DOS is trouwens nog in Windows vertegenwoordigd, althans zeker tot in versie 7. Daar is door de liefhebbers nogal eens lacherig over gedaan. Dit allemaal terzijde, want:

DDos staat voor Distributed denial of service, vrij vertaald: Massaal veroorzaakte dienstweigering. Aangestuurd door de meestal onvindbare boosdoener, beginnen duizenden computers, verspreid over de hele wereld, op een bank of andere webdienst in te loggen, waardoor een onafzienbare file ontstaat. Wie denkt dat hier wel eens politiek achter zouden kunnen zitten, is helemaal niet dom. Maar, helaas, we weten het (nog) niet. En cybercriminaliteit is het zeker.

Wat zou je er tegen kunnen doen, behalve spoorzoeken naar de boze genius? Zelf ‘toeritdosering’ toepassen? Het zou de files op de aanvoerwegen alleen maar verlengen.

Het is nu ‘n uur later. Om dit stukje af te ronden, pas ik deze aanwijzing toe: Probeert u het later nog een keer.

Ja! File opgelost, En mijn ingeplande verzekeringspremie is betaald.

En, o ja, de storing bij het betalingssysteem IDeal houdt natuurlijk rechtstreeks verband met de cyberaanval op de banken.

Uitgangspunt

In mei en juni maken de nieuwe koning en zijn gemalin een tournee door Nederland, waarbij zij per dag twee provincies zullen bezoeken.

De Rijksvoorlichtingsdienst deelt mee: ‘Uitgangspunt is dat zoveel mogelijk mensen de gelegenheid krijgen om de koning en de koningin te zien en te ontmoeten.’

Is dat laatste nu echt het uitgangspunt, of is dat ‘het even bezoeken van twee provincies per dag’?

Benieuwd met welke provincies de qua oppervlakte niet te onderschatten  gewesten Noord-Brabant en Gelderland zullen worden gecombineerd.

Was in 1980 verslaggever bij wandeling Beatrix door Den Bosch. Herinner me geen aanwezigheid prins gemaal. ‘Koningin’ hoger? Mini Maxi.

Hou de robot tegen

Vooropgesteld: naamgrappen zijn dus nooit leuk. Ze mogen dan wel goedkoop zijn, ze gaan ten koste van de naamdrager en zijn meestal zeer voorspelbaar. Ik ben dus geneigd, de krant die haar voorpagina vult met het oranje leeuw-logo plus de (grafische) woordspeling MISREKENING onmiddellijk naar de prullenmand te verwijzen. Dit valt onder het hoofdstuk debilisering waarover Sante Brun het vandaag heeft.

Maar toegegeven, nrc.next probeert dan wel zich te onderscheiden, de manier waarop de meeste media op de digitale crash van de ING-bank zijn gesprongen, draagt in overtreffende trap de kenmerken van de hype. Paniek is het trefwoord.

Paniek? Hoe zo? Van de ongerustheid die de bankstoring bij de MKB-sector heeft opgeroepen – stel dat zoiets op zaterdag, of daags voor Kerstmis gebeurt – kan ik me nog iets voorstellen. Een wat men noemt significant aantal transacties kon niet doorgaan, maar ‘morgen komt er weer een dag’. De rekeninghouder met enig verstand ging  hoogstens even kijken hoe de vlag er voor hem bij stond, verder vertrouwend op het backupsysteem van de bank. Als die backup had ontbroken, dán pas was Leiden en niet alleen deze stad in last geweest.

Toevallig had ik eergisteren wat zitten bankieren, zodat ik m’n saldo en de geplande overboekingen uit m’n hoofd kende. Welnu, dat zag ik vanmorgen allemaal keurig terug. De media die op Twitter afgingen, ter vaststelling van ‘de paniek’ volgen daar misschien de sukkels.

Deze sein- en wisselstoring was inherent aan de automatisering die de mondiale maatschappij doordrenkt. De omvang ervan was ongekend groot, maar noem mij de bank, die er nog nooit mee te maken heeft gehad. De les die uit dit soort calamiteiten geleerd kan worden  is wellicht dat de automatisering haar grenzen kent en dat het verstandig zou kunnen zijn, die te temporiseren en wat meer mensen van vlees en bloed aan de knoppen te laten. Laten we dictatoriale robot de pas afsnijden.

Willem streepje Alexander is toevoeging

‘Dat koppelteken staat er niet voor niets’, zou Willem-Alexander hebben gezegd, om zijn keuze voor deze ‘koningsnaam’ in plaats van Willem IV te onderbouwen. Maar de kroonprins (1967) is echt gedoopt als Willem Alexander Claus George Ferdinand en naar Willem Alexander (zonder streepje) zijn ook scholen en straten genoemd (niet vernoemd, zoals menigeen tegenwoordig schrijft). Jarenlang heeft de ‘troonopvolger in rechte’ ook gesuggereerd dat hij zich Koning Willem IV zou noemen, tot voor kort dus.

Nadat Beatrix haar abdicatie bekend had gemaakt, kwam PostNL met zegelontwerpen, waarin het streepje opdook. Het bedrijf verklaarde dat aan de website van het Koninklijk Huis te hebben ontleend. De de Volkskrant meldde vanmorgen, dat er nu bovenaan de troon in de Ridderzaal WA komt te staan. Zonder koppelteken uiteraard.

What is in a name? ‘n Heleboel vindt de WA blijkbaar. En hij is vrij in de koningsnaamkeuze. Hij zou ook als Franciscus op de troon kunnen gaan zitten.

Plukken maar, Rutte

Kreeg de jaarlijkse nota van de all risks autoverzekering. Opnieuw een verhoging, om precies te zijn van 712 naar 756 euro. Met de bekende motivering: steeds meer schades. Hoewel ik niet inzie, waarom ook ik met nog geen 20.000 seniorenkilometers per jaar voor de horkerij van anderen, op zomer- of winterbanden, moet opdraaien, kan ik hier gezien het beperkte verschil vrede mee hebben. (Hoewel, vorig jaar steeg de premie ook al met 7%.)

De tussenpersoon, over wie ik door de jaren heen best tevreden ben, biedt aan, desgewenst ‘te overleggen over een mogelijk alternatief’, maar als ik nog eens goed naar de nota kijk, dan verwacht ik daar niet veel uit te halen. De misselijk makende boosdoener is namelijk niet de verzekeraar maar Rutte en consorten. Want ‘wegens regeringsmaatregelen is de assurantiebelasting per 1 januari 2013 verhoogd van 9,7 naar 21%’. Dat leidt bij mij tot een netto stijging van 782 naar 917 euro.

Plukken maar, jongens. Daarmee verleen je legitimiteit aan het onverzekerd rondrijden. Die lui  willen daarmee wel ‘n taakstraf of enkelband riskeren.