Het bruine hoofd van Mark Rutte

 Peter Stiekema

Vraagt u zich wel eens af hoe Mark Rutte aan dat altijd bruine hoofd komt? Het antwoord is heel simpel eigenlijk. Hij kruipt met dat hoofd bijna wekelijks heel diep in het achterste van de Amerikaanse president Donald Trump.  En Trump laat graag weten dat Rutte zijn grote vriend is en hij Marks Sugardaddy. 

 Gisteren plaatste de president op sociale media opnieuw een bericht dat van de NAVO-topman afkomstig is.  'Meneer de president, beste Donald, wat u vandaag in Syrië hebt bereikt is ongelooflijk’, begint het bericht dat Trump deelt op zijn platform Truth Social. ‘Ik zal mijn mediaoptredens in Davos (waar deze week de economische topconferentie wordt gehouden) gebruiken om uw werk daar, in Gaza en in Oekraïne onder de aandacht te brengen. Ik zet mij in om een weg vooruit te vinden wat Groenland betreft. Ik kan niet wachten om u deze week in Davos te zien’, schrijft de NAVO-topman verder. Kruiperiger kan niet, schat ik maar zo.

 Trump liet echter blijken de tekst te waarderen. ‘Dank aan Mark Rutte, de secretaris-generaal van de NAVO!’ Of hij toestemming heeft gevraagd aan Rutte om het bericht met de hele wereld te delen, is niet duidelijk. Hij is immers niet gewend ergens toestemming voor te vragen. De Amerikaanse president publiceerde vorig jaar ook al een zeer complimenteus tekstbericht van de beroerdste premier die Nederland ooit gekend heeft.

Trump zei eerder een ‘erg goed’ telefoongesprek over Groenland te hebben gehad met Rutte. ‘Ik heb ingestemd met een bijeenkomst van de verschillende partijen in Davos, Zwitserland’, schreef Trump. ‘Zoals ik heel duidelijk aan iedereen heb uitgelegd, is Groenland van cruciaal belang voor de nationale en wereldwijde veiligheid. Er is geen weg terug, daar is iedereen het over eens!’ Dat lijkt me iets te optimistisch geformuleerd, gezien de reacties uit vooral Europa 

 Trump heeft herhaaldelijk aangegeven dat hij Groenland wil inlijven bij de VS. Dat zet de relatie met Europese bondgenoten van zijn land onder grote druk. De president deelde op zijn sociale media ook afbeeldingen, mogelijk met AI gemaakt, om zijn punt kracht bij te zetten. Het gaat onder meer om een illustratie waarop te zien is hoe hij de Amerikaanse vlag plant op Groenland. Op een bordje staat dat het grote eiland sinds 2026 Amerikaans grondgebied is. Zo te lezen met steun van de steeds bruinere Mark Rutte. Ik ben benieuwd of de toekomstige premier van Nederland, Rob Jetten, net zo'n bruin hoofd gaat halen bij de Amerikaanse president. Och nee, dat bruine hoofd had hij al. 

 

Dit blog is in bewerking

 Dit blog is sinds de (aanstaande) opheffing van hhBest.nl in bewerking, onder meer om de leesbaarheid te verbeteren.

Kabaal om een kwakkelwintertje

 Peter Stiekema 

  Wat een hoop koude drukte om wat we vroeger een kwakkelwintertje noemden: Een paar centimeter sneeuw, 's nachts wat lichte vorst, overdag lichte dooi en heel Nederland ligt plat. Schiphol zit op slot, communiceert daar nauwelijks over en mensen brengen al drie of meer dagen op een wanhopige luchthaven door, zonder uitzicht op verbetering. Trein- en busvervoer liggen op hun respectievelijk gat of gaten en winkels worden niet meer bevoorraad. 

 De treinen in België rijden gewoon door en stoppen aan de Nederlandse grens omdat hier geen treinverkeer mogelijk is. Slechts enkele regionale treinen gaan nog wel, die hebben kennelijk minder problemen dan onze nationale trots, nou ja, schaamte bedoel ik, de NS, onder leiding van de voormalige D66-minister Koolmees. Die hoor en zie ik nergens, kennelijk nog in diepe rust na zijn formatie-escapades, die ook niet erg succesvol bleken.  

Journaals en achtergrondprogramma's hebben het nergens anders meer over, zelfs de mogelijke escapades van Trump jegens het nog wel ijskoude Groenland verdwijnen naar de achtergrond. De weermannen en-vrouwen buitelen over elkaar heen om nog interessantere gegevens naar voren te brengen in hun dagelijkse weershows.  

Persoonlijk weet ik nog wel wat echt ijskoude winters waren; 1956 bijvoorbeeld, die  de hele maand februari duurde met nachtelijke minima van onder de -20 en sneeuwpakken van een halve meter diep. In mijn slaapkamer bevroor het suikerwater tegen de hoest op het nachtkastje en de ramen zaten vol ijsbloemen. Wat te zeggen van de winter van '62/'63, die drie maanden duurde. Schepen lagen al die tijd vastgevroren in de binnenhaven van Veghel, waar ik toen woonde en de ijslaag meer dan een meter diep was. Zo zijn er heel wat meer winters geweest, die van '78/79 bijvoorbeeld die een paar keer flink uithaalde met veel sneeuw en ijzel. En dan hadden we de winters van '85, ''86  en '87 die ook streng waren en als laatste winter met echt forse kou,  die van '97, toen voor het laatst een Elfstedentocht kon worden gereden. Nee, much ado about nothing, zo zouden de Engelsen zeggen, waar ze trouwens ook flink kunnen zeuren als het een beetje vriest. 

Sneeuw

Foto Jan van de Ven - meer op beeldenstormer.nl

 

Trump waarschuwt Nederland

Peter Stiekema

 Donald Trump waarschuwt nu ook Nederland. Hij vindt dat ons land de afgelopen jaren er erg op achteruit is gegaan door benedenmaatse regeringen. Bovendien is hij zeer geïnteresseerd in de Nederlandse gasvoorraden, die we zomaar in de Groningse bodem laten zitten uit angst voor een paar aardbevinkjes. Daarnaast ziet hij weer een nieuw zwak kabinet op ons land afkomen, straks geleid door een linkse homoseksuele D66-er, Rob Jetten,  die binnenkort gaat trouwen met een Argentijnse hockeyer en daarnaast ook nog een kinderwens heeft. 

 Dat is absoluut not done voor de Amerikaanse president.  Als een en ander doorgaat en niet zijn grote bewonderaar Geert Wilders het nieuwe kabinet gaat leiden, dan moet hij helaas ingrijpen. Er is al een marinevlootje (klein vlootje want meer is niet nodig, op enige tegenstand hoeft niet gerekend te worden) onderweg naar de Noordzee, die behalve Jetten en aanhang ook nog enkele rechters van het Internationaal Gerechtshof moet meenemen. Want die rechters zijn Oom Donald, Daddy voor NAVO-baas  (nou ja? ) Mark Rutte, niet goed gezind. En in de beste fascistische traditie dienen die lastposten uit de weg geruimd te worden, dan wel anderszins van het toneel te verdwijnen. 

Bovengeschetst scenario is uiteraard (nog?) niet waar, maar ontsproten aan  mijn engszins cynische brein. Maar Trump bedreigt en overvalt wel degelijk landen als Venezuela, Colombia, Groenland en Denemarken. Ook op Canada heeft hij in een eerder stadium al  een oogje laten vallen. Louter en alleen maar voor zijn eigen financiële gewin.

Voor Poetin en China biedt dit voorbeeld van Trump grote voordelen, Waarom niet Zelenski ontvoeren uit Kiev en Taiwan weer binnenhalen in het Grote Chinese rijk?  Slecht voorbeeld doet goed volgen, denk ik dan maar. Is er nou echt niemand in de VS die deze engerd kan stoppen, of minstens tot enige rede kan brengen?  Ik vrees van niet eigenlijk. Er is al een blinde ziener (die heb ik niet verzonnen) die dit jaar het einde van de beschaving ziet. Die weg naar het einde van de beschaving is overigens al een behoorlijke tijd bezig. Meteen na Adam en Eva, eigenlijk. 

Journalist toch echt tot in de kist

Sante Brun

Ben ik geschokt? Nou, ik ben niet zo gauw geschokt, heb ik gemerkt; in
die zin was ik dus ook al niet geschokt door het bericht van collega
Guido t’Sas, die mij per mail en onder embargo meedeelde dat hij
binnenkort stopt met zijn eigen krant, hhBest.nl. Sinds Guido’s
pensionering, in 1996, heeft hij een dat serieuze en zowel in Best als in
den lande en ook wel ver daarbuiten gelezen weblog bericht gegeven
over het reilen en zeilen van de gemeente zijner inwoning, te weten de
welvarende Brabantse plaats Best.

Guido was zo’n journalist zoals ik nooit ben geworden: hij had en heeft
nog steeds een fijne neus voor het regionale en lokale nieuws; een
hoogst gevoelige materie, waarbij je snel een scheve schaats rijdt omdat
degenen over wie je schrijft tegelijkertijd ook je lezers zijn. Zijn manier
van journalistiek bedrijven dwong, voor zover ik kan overzien, vooral
gezag af en het zou mij niet verbazen dat hij, door zijn nieuwsneus en
nieuwskeus – journalistiek is altijd subjectief – invloed heeft gehad op het
wedervaren van de gemeente Best.

(Ik bedenk ineens dat de aanstaande fusie van Best met Oirschot een rol
kan hebben gespeeld bij het besluit van Guido. Maar dit terzijde.)
Guido is een Brabander uit wat je zou kunnen noemen ‘de Brabantse
landadel’, zoals die zich in de negentiende eeuw verzameld had in het
chique villadorp Ginneken, al een hele tijd geleden opgeslokt door de
gemeente Breda. Op zijn weblog is, zolang die nog bestaat, veel over
zijn familie te lezen. Net als trouwens over kunst en literatuur; hij
verzamelde een kring onbezoldigde medewerkers om zich heen, zoals
een kinderboekenschrijver, een poëtisch gestemde fotograaf en een
zingende dichter. En ook, bijna 21 jaar geleden, een columnist: meine
Wenigkeit, zelf nogal bereisd, niet bevreesd de waan van de dag in de
wereld bij de lurven te pakken. En desnoods China voor de laatste keer
te waarschuwen.
Intussen keek ik enigszins afgunstig naar de hoge kijkcijfers die Guido
haalde met zijn weblog, ik denk eenvoudigweg wegens het in de
Nederlandse journalistiek zeldzame fenomeen van de
kwaliteitsjournalistiek op regionaal en zelfs eigenlijk lokaal niveau die hij
moeiteloos tentoon spreidde.
Guido was mijn eerste leermeester in de tijd dat er nog geen volwaardige
opleidingen in de journalistiek waren. Tussen 12 oktober 1959 en 23

december van dat jaar leerde ik van Guido razendsnel de eerste
beginselen, op het enigszins wrakkige kantoortje van dagblad Ons
Noorden in Leeuwarden.
Daarna verloren we elkaar geheel uit het oog.
Tot het begin van de eeuw, toen het door het internet gemakkelijker werd
mensen op te sporen. En zo kwam ik er achter dat Guido kort na mij Ons
Noorden had verlaten en al die tijd tussen 1960 en 1996 had
doorgebracht op de redactie van het Eindhovens Dagblad. Sindsdien
hebben we elkaar bepaald niet overlopen, maar ‘het vak’ bleef ons
beiden op de rails houden.

Het motto van van Guido was ‘Journalist tot in de kist’, en hij
verontschuldigt zich nu, inmiddels 91 jaar oud, dat het er niet van zal
komen. Dat met die kist.
Niet waar natuurlijk; Guido is net als ik ‘slachtoffer’ van een katholieke
opvoeding en ik heb mogen meemaken dat menige op het seminarie
gesjeesde priesterstudent of zelfs gewijde priester koos voor de
journalistiek: verkondigen is verkondigen.
En dus, Guido, of je het wilt of niet: gij zijt journalist in eeuwigheid, je
kunt je toog aan de wilgen hangen en pogen je kruinschering te laten
doorgroeien: ‘journalist tot in de kist’ kan helaas niet herroepen worden.
Lang zal die leven.
(Hij gaat trouwens door op dit weblog https://manieren.blogspot.com/)

Ik stop met hhBest.nl

 3 januari 2026 

Geen nieuwjaarsvoornemen want daar doe ik niet aan. Maar op of omstreeks 8 januari 2026 stop ik met de website hhBest.nl. Ooit heb ik eens in een interview gezegd: ‘journalist tot in de kist’. Maar ik ben op een zodanige leeftijd beland (91), dat ik meen niet meer te kunnen voldoen aan de maatstaven, die ik dertig jaar geleden, toen ik met een eerste versie van deze site begon, mezelf heb opgelegd.

Niet dat ik pretendeer dat ik er in ben geslaagd die grondbeginselen altijd waar te maken (ook voor mij geldt, wie werkt maakt fouten) maar het streven was er in elk geval. Ik mocht, zeker het laatste jaar, me verheugen in een sterk groeiend aantal volgers. Je kunt dat vaak aan de linkerkant van het scherm zien. Die mensen dank ik voor het vertrouwen dat zij in mij hebben gesteld. Het enige waar ik wel eens vergeefs naar heb uitgekeken is ‘meer reacties’. Maar ja, gelukkig is hhBest ook niet verworden tot een plein van polarisatie, een euvel om het zomaar te noemen van social media.

Het is wat mij betreft geen afscheid van het internet. Niet dat ik me opeens naar Facebook begeef, laat staan naar TikTok. Maar ik heb sinds jaar en dag een blog, Manieren genaamd, waarop ik tot dusver columns – of wat daar op leek – plaatste. Daar neem ik geen afscheid van. Met de website verdwijnt ook het e-mailadres guido@hhbest.nl maar zij die het aangaat weten wel hoe zij mij anderszins per e-mail kunnen bereiken.

Guido t’ Sas

Reacties op hhBest:

Johan van Antwerpen:

3 januari 2026 om 11:51

Guido, hartstikke bedankt, steeds met heel veel plezier je stukjes gelezen . Veel gezondheid en een fijne toekomst gewenst.

Tom Lassing:

3 januari 2026 om 13:13

Guido, op je 91e nog zo actief zijn is al een hele prestatie. Ik heb altijd graag op je stukjes gereageerd. Jammer dat het ophoudt, maar op jouw leeftijd kan ik me helemaal indenken dat het onderhand eens genoeg is geweest. Het ga je goed.

Tom

Paul Gondrie:

3 januari 2026 om 19:40

Beste Guido, bedankt voor je inhoudelijke bijdragende afgelopen dertig jaren. Wat ik altijd in je heb bewonderd is dat je kernachtig je verhaal kon vertellen en nooit persoonlijk werd. Op naar de 100 in goede gezondheid!

Mail Ingrid van Beek:

Heel jammer maar wel begrijpelijk. Je was nog een van mijn weinige lijntjes naar Best, ik volgde je al heel lang. Gefeliciteerd dat je de mooie leeftijd van 91 hebt bereikt. Mijn beste wensen voor jou en je gezin.

Doe maar gewoon Crans Montana

Sante Brun

Af en toe zou je denken dat er geen redding meer is. Dat was natuurlijk ook voor de Nieuwjaarsnacht al zo, als je goed nadenkt is er helemaal nog nooit ook maar een begin van redding geweest, maar dan komen wen tot de uitspraak van de plaats die gerust het Volendam van Zwitserland genoemd zou kunnen worden: Crans Montana.

Wat maak jij je weer dik om niks, hoor ik jullie al, goed verstaanbaar, mompelen.

Maar intussen: ik ben een keer of vier, vijf in dat doodsjieke skidorpje in het zuidwesten van Zwitserland geweest, gewoon omdat mijn jongste zus daar twintig jaar lang in de winter een lucratieve business als reisleidster had. Skiën, daar kwam ik niet toe, het leek me gevaarlijk, maar ik heb wel bovenop een berg, waar je met de skilift naartoe ging, niet alleen menig glaasje weggetikt, maar ook gelijk gekregen: ik zag een vrouw wat ongelukkig uit een stoeltjeslift stappen, waarbij de lift haar, met het gezicht over de keiharde sneeuw raggend, meesleepte naar het eindpunt. Ik ben blij dat ik dat gezicht niet meer heb gezien na deze exercitie.

Nooit heb ik iemand ‘kran montaná’ horen zeggen, maar wel gewoon Crans Montána. Het enige dat ik heb kunnen vinden was dat de s van Crans bijna onhoorbaar wordt uitgesproken, maar een accent op de laatste lettergreep zie ik nergens vermeld. En waarom zou het ook: je moet de herkomst van de naam vermoedelijk zoeken in een ver verleden, als onderdeel van een Zuid –Frans/Noord-Italiaans dialect, Montána is in ieder geval duidelijk geen ‘hoogfrans’ woord. Met bijpassende uitspraak.

In ieder geval koos het NOS Journaal (andere heb ik niet gezien) voor een uitspraak in het school-Frans: kran montaná. Mag van mij, hoor. Zeg dan meteen ook ‘Berlien’, ‘Parie’ en ‘ Al Kahira’. ‘Krung Thep’, ook mooi. Niet zeker? Dat zijn gewoon de Nederlandse namen van Berlijn, Parijs, Caïro en Bangkok. Al Misri, dat is Egypte.

Dus doe maar waar je zin in hebt. Wel trek ik de grens bij het volgende. De Zwitserse streek waar Crans Montana zich bevindt is het Franssprekende Valais. In het NOS Journaal zag ik een  kaartje waar de streek werd aangeduid met ‘Wallis’, een naam die dan ook door de presentator van dienst met een perfect schoolfrans-accent werd uitgesproken: Wallíés’.

Kan iemand deze taalgeleerde even vertellen dat Valais weliswaar Franstalig is, maar door Duitstalige Zwitsers Wallis wordt genoemd en die naam dus in het Duits ongeveer hetzelfde wordt uitgesproken als in het Nederlands?

Waarmee maar weer eens aangetoond is: taal is iets heel moois en ook iets heel ingewikkelds.

Maar langs deze weg is er al helemáál geen redding meer.

En doe maar gewoon Montana, met het accent op de eerste a, dan ben je al gek genoeg.