Journalist toch echt tot in de kist

Sante Brun

Ben ik geschokt? Nou, ik ben niet zo gauw geschokt, heb ik gemerkt; in
die zin was ik dus ook al niet geschokt door het bericht van collega
Guido t’Sas, die mij per mail en onder embargo meedeelde dat hij
binnenkort stopt met zijn eigen krant, hhBest.nl. Sinds Guido’s
pensionering, in 1996, heeft hij een dat serieuze en zowel in Best als in
den lande en ook wel ver daarbuiten gelezen weblog bericht gegeven
over het reilen en zeilen van de gemeente zijner inwoning, te weten de
welvarende Brabantse plaats Best.

Guido was zo’n journalist zoals ik nooit ben geworden: hij had en heeft
nog steeds een fijne neus voor het regionale en lokale nieuws; een
hoogst gevoelige materie, waarbij je snel een scheve schaats rijdt omdat
degenen over wie je schrijft tegelijkertijd ook je lezers zijn. Zijn manier
van journalistiek bedrijven dwong, voor zover ik kan overzien, vooral
gezag af en het zou mij niet verbazen dat hij, door zijn nieuwsneus en
nieuwskeus – journalistiek is altijd subjectief – invloed heeft gehad op het
wedervaren van de gemeente Best.

(Ik bedenk ineens dat de aanstaande fusie van Best met Oirschot een rol
kan hebben gespeeld bij het besluit van Guido. Maar dit terzijde.)
Guido is een Brabander uit wat je zou kunnen noemen ‘de Brabantse
landadel’, zoals die zich in de negentiende eeuw verzameld had in het
chique villadorp Ginneken, al een hele tijd geleden opgeslokt door de
gemeente Breda. Op zijn weblog is, zolang die nog bestaat, veel over
zijn familie te lezen. Net als trouwens over kunst en literatuur; hij
verzamelde een kring onbezoldigde medewerkers om zich heen, zoals
een kinderboekenschrijver, een poëtisch gestemde fotograaf en een
zingende dichter. En ook, bijna 21 jaar geleden, een columnist: meine
Wenigkeit, zelf nogal bereisd, niet bevreesd de waan van de dag in de
wereld bij de lurven te pakken. En desnoods China voor de laatste keer
te waarschuwen.
Intussen keek ik enigszins afgunstig naar de hoge kijkcijfers die Guido
haalde met zijn weblog, ik denk eenvoudigweg wegens het in de
Nederlandse journalistiek zeldzame fenomeen van de
kwaliteitsjournalistiek op regionaal en zelfs eigenlijk lokaal niveau die hij
moeiteloos tentoon spreidde.
Guido was mijn eerste leermeester in de tijd dat er nog geen volwaardige
opleidingen in de journalistiek waren. Tussen 12 oktober 1959 en 23

december van dat jaar leerde ik van Guido razendsnel de eerste
beginselen, op het enigszins wrakkige kantoortje van dagblad Ons
Noorden in Leeuwarden.
Daarna verloren we elkaar geheel uit het oog.
Tot het begin van de eeuw, toen het door het internet gemakkelijker werd
mensen op te sporen. En zo kwam ik er achter dat Guido kort na mij Ons
Noorden had verlaten en al die tijd tussen 1960 en 1996 had
doorgebracht op de redactie van het Eindhovens Dagblad. Sindsdien
hebben we elkaar bepaald niet overlopen, maar ‘het vak’ bleef ons
beiden op de rails houden.

Het motto van van Guido was ‘Journalist tot in de kist’, en hij
verontschuldigt zich nu, inmiddels 91 jaar oud, dat het er niet van zal
komen. Dat met die kist.
Niet waar natuurlijk; Guido is net als ik ‘slachtoffer’ van een katholieke
opvoeding en ik heb mogen meemaken dat menige op het seminarie
gesjeesde priesterstudent of zelfs gewijde priester koos voor de
journalistiek: verkondigen is verkondigen.
En dus, Guido, of je het wilt of niet: gij zijt journalist in eeuwigheid, je
kunt je toog aan de wilgen hangen en pogen je kruinschering te laten
doorgroeien: ‘journalist tot in de kist’ kan helaas niet herroepen worden.
Lang zal die leven.
(Hij gaat trouwens door op dit weblog https://manieren.blogspot.com/)