Koning

Je hoeft geen monarchist te zijn, om Willem Alexander te bewonderen om zijn toespraak bij de dodenherdenking op de Dam. Iemand in mijn omgeving vroeg zich  af, ‘wie dat voor hem geschreven zou hebben,’ waarop ik reageerde: hij heeft al eerder aangetoond, over diepgang te beschikken.

En die opmerking over zijn overgrootmoeder en haar nagenoeg zwijgen over de Jodenvervolging  is echt niet gedicteerd.

De speech is uniek genoemd, ‘omdat nog nooit een staatshoofd bij de dodenherdenking het woord heeft gevoerd’. Maar het unieke zit bij mij in de wijze waarop deze Oranje het moderne koningschap – vooruit, ‘n tikkeltje contradictio in terminis - vorm geeft.

Natuurlijk is er weer azijnpisserij. Zo’n Marcel van Roosmalen, die de rubriek Druktemakers van De Nieuws BV op Radio 1 pleegt in te vullen met een grafstem, ging geheel voorbij aan het feit dat een Oranjevorst voor het eerst een van zijn voorgangers kritiseerde. Het was hem te ‘omfloerst’. Ah. Hier heb ik al teveel woorden aan vuil gemaakt.

De Koning zij daarentegen geloofd en geprezen.

Zullen we maar eens ophouden met mopperen?

Een cafébaas die roept: ‘Op 1 juni gooi ik de boel open, het moet maar eens afgelopen zijn met die flauwe kul.’ Of woorden van gelijke strekking. Zullen we eens ophouden met dat gemopper over de situatie, waarin het coronavirus ons perst? Wat hier in dit land gebeurt is werkelijk niets vergeleken met wat er elders in de wereld aan de hand is. Veel meer dan op Lesbos en ommelanden.

Ik krijg via via een mail over de ellende in India, met als opschrift: ‘In sloppenwijken dreigt een extreem grote ramp.’ En citeer verder: ‘In het Indiase Chennai waar de Stichting Sari doorgaans helpt bij het bouwen van scholen voor kansarme kinderen, wonen tienduizenden gezinnen in sloppenwijken. Door de lockdown die ook in India van kracht is, kan niemand uit die wijk nog werken of bedelen. Deze mensen hebben helemaal niets meer. Normaal staan ze op ophaalplekken aan de rand van de wijk, om als dagloner aan de slag te gaan. Nu dreigt er een ramp waarbij 's nachts veel mensen dood op diezelfde plek worden neergelegd om opgehaald te worden.’ Stichting Sari  is dus een inzamelingsactie gestart om plaatselijke hulpverleners te ondersteunen. Wilde Ganzen zal het opgehaalde bedrag verdubbelen.

Stichting Sari werkt samen met Uma en Muthuram, oprichters van de Suyam Charitable Trust. Zij helpen de armsten in Chennai aan scholing. Op dit moment probeert men met vrijwilligers zoveel mogelijk mensen in de sloppenwijken van eten te voorzien. Het doel is 10.000 euro te doneren. Bij een (toegezegde) verdubbeling door Wilde Ganzen kan dan voor 20.000 euro eten worden gekocht en verdeeld.

Meer informatie geeft initiatiefnemer Gerard Helmink 0622415328, e-mail stichtingsari@gmail.com

Banknummer: NL28 ABNA 048.43.90.120 tnv Stichting SARI ovv Corona support.

Je ziet maar.

Geluk bij ongeluk

Vanmiddag bij KPN op Ekkersrijt geweest, dat een week dicht is geweest, maar zich nu heeft omringd met allerlei maatregelen. Niet meer dan drie klanten tegelijk binnen, handen en eventueel meegebrachte apparaten desinfecteren enzovoorts.

Geluk bij ongeluk: doorgaans hangt het daar met de benen buiten, zo niet nu: er was maar één persoon voor mij, wachtend aan de deur. Probleemloos verder – meer last gehad, de winkel te vinden want de aanduiding van duizenden locaties in dit bedrijvenpark bij Eindhoven laat ernstig te wensen over.

Prima geholpen  met  een nieuwe simkaart voor telefoon.  Dat ik het ding nog niet aan de praat krijg, ligt aan Google die in een loop is geraakt, Nog geen startscherm gezien.

Ach, er zijn momenteel ergere dingen in de wereld.

Onafhankelijke journalistiek

De theatergroep De mug met de gouden tand, die ik – durf het woord bijna niet te gebruiken -  respecteer, komt op tv met wat heet een komische dramaserie over, wat eveneens heet, een kwaliteitskrant: Koppensnellers. Maar, geïnterviewd door de vpro gids, werpt scenarist Joan Nederlof de vraag op ‘hoe moet de onafhankelijke journalistiek overleven in tijden van digitalisering’. Ik viel zo ongeveer van mijn stoel.

Want wat is onafhankelijke journalistiek, dat wil zeggen journalistiek zonder last of ruggenspraak. Bedreven door lieden, die niet door uitgevers, lakeien van uitgevers, lezers met populaire voorkeuren en adverteerders in de nek worden geblazen.

Tot de ‘zegeningen’ van de digitalisering en het internet behoort – lang voordat verschijnselen als Facebook de kop opstaken – dat professionele journalisten in staat worden gesteld, zonder kostbare productiemiddelen hun werk te doen. Al dan niet om den brode.

Deze ontwikkelingen zijn nog lang niet uitgekristalliseerd. Neem maar eens de financiële middelen die nodig zijn om effectief als journalist te kunnen opereren. En ik geef toe, op dit  moment is ‘kwaliteitsjournalistiek’ - het koren nog niet zo gemakkelijk van het kaf te scheiden, maar onafhankelijke journalistiek expliciet verbinden aan de traditionele nieuwsmedia gaat mij net even te ver.

Ook zo ziek van het door die traditionelen commercieel uitmelken van de coronacrisis? Nou dan.

Clichés en stoplappen

Eens even iets heel anders. Vanaf begin februari ben ik als taalliefhebber bezig geweest met het verzamelen van wat –samengevat- kan worden gezien als het gebruik van clichés stoplappen en verbasteringen. Niet om iets of iemand aan de kaak te stellen. Het is een verschijnsel dat zich als het ware aan mij opdringt via allerhande media. Net als echte taalfouten, die in aantal hand over hand toenemen.
Dit is mijn lijstje. Engels en straat- of jongerentaal zijn niet meegenomen, zomin als uitingen over coronavirus.
Het zijn er tweeëntwintig:
aanschuiven - omroepuitdrukking, 'aangeschoven is…' Wordt ook gebruikt bij interviews staandebeens in Een Vandaag tv.
apetrots
bakkie doen - koffie drinken; variant: drankje doen.
billen knijpen - sportverslaggeving.
bizar - raar, gek, merkwaardig, geweldig, 'auto schakelt bizar van 1 naar 2'
goed! - ook als het helemaal niet goed is, middel om discussie af te kappen.
huppekee - het woord bij de daad.
gewoon - vaak gebruikt als het helemaal niet gewoon is.
goeie vraag - zegt niet altijd iets over de kwaliteit van de vraag, geeft ondervraagde enkele seconden meer tijd tot nadenken.
komt goed - ook als het twijfelachtig is, of het goed komt.
kut - slecht, niks, waardeloos; wordt ook door vrouwen gebruikt, inclusief die van koninklijken bloede.
nazi - scheldwoord dat niets met wo2 te maken heeft, taalnazi.
oké - zowel bevestiging als teken van onverschilligheid, met ? onderstreping bevel, beginwoordje.
ophoesten - opbrengen.
opzouten - oprotten, woord betekent oorspronkelijk bewaren/uitstellen.
overigens - in een tekst meestal overbodig
precies - bevestiging, gaat al zeker 30 jaar mee.
stinkende best
super 
zeg maar
zeker (te) weten
zoiets van - 'k heb zoiets van, sinds 'n jaar of tien langzaam aan het verdwijnen?

De onveranderlijke mens

Wat zou mijn vader gezegd hebben van de viruscrisis? Op het eerste gezicht een onzinnige vraag. Hij was van 1877 en hoewel hij tot zijn dood in 1966 aan heel wat veranderingen heeft moeten wennen en die  in zijn werk heeft becommentarieerd, twee wereldoorlogen en de economische crisis van de jaren dertig om maar iets aan te duiden - betwijfel ik of hij deze tijd wel zou hebben ‘aangekund’. Daarbij kijk ik als oude man ook naar mezelf.

Een inmiddels ook overleden broer van mij heeft eens de proef op de som genomen met een geschreven dialoog tussen hem en onze vader. Het werd in mijn ogen een mislukking.

Hoe kom ik erbij? In de Eerste Wereldoorlog had je de OW-ers: afkorting voor 'oorlogswinstmaker' of 'oorlogswoekeraar'. Hun kinderen heetten WO'ers (winst-opeters). In WO2 waren er naast collaboratie en verzet, de zwarthandelaren – scheldterm Zwarte Piet.

Alles verandert, behalve de mens zelf. Zie de opmerkelijke tekenen van solidariteit (wat dat betreft is de oproep van de koning een understatement) en het tegenovergestelde, misbruik van de ellende, woekerwinsten op strikt noodzakelijke (medische) hulpmiddelen, tot dusver niet te stuiten hamsterpraktijken. Wat te denken van de drogredenen, waarmee sommige ziekenhuizen boven de rivieren deze week weigerden Brabantse zieken op te nemen?

Moge de welwillendheid zegevieren.

Op onszelf teruggeworpen

De Corona-pandemie heeft, net als een oorlog op eigen bodem, tot gevolg dat wij als mensen ‘op onszelf worden teruggeworpen,’ zoals dat in min of meer vergeten Nederlands heet. Dat maakt positieve eigenschappen in ons los, zo blijkt wel uit diverse berichten in de geest van ‘student biedt eenzame ouderen aan, voor hen boodschappen te doen’.

Andere voorbeelden vind je zelf wel.

En dan is er – wederom net als in wo2 – de galgenhumor, waarmee men elkaar op de been probeert te houden. Zoals die rond de gekken die het nodig vinden, voor een jaar pleepapier te hamsteren, terwijl de leveranciers bij hoog en laag verkondigen dat de landelijke voorraad meer dan op peil is.
Ik herinner mij als oudere mens de grappen die tijdens de oorlog de ronde deden, zoals die over de rantsoenering van voedsel: slager meldt zich ten huize van de klant. Die reageert  met ‘ha fijn, schuif het vlees maar onder de deur door.’

De natuurkundige Hendrik Casimir, toen al gepensioneerd als baas van Philips’ NatLab, beschreef me eens de sfeer in de stationsrestauratie van Utrecht in die tijd. Vol met mensen, die in afwachting waren van treinen die misschien zouden rijden. De ober kondigde tot ieders verrassing aan dat hij snert in de aanbieding had. Hoera! Niks gedrang, niks ieder voor zich. ‘Eigenlijk vond ik dat best een prettige tijd,’ zei Casimir.

Ik zou zeggen, maak er wat van in deze rotperiode. Neem een voorbeeld aan de in hun huizen geïsoleerde Italianen, die elkaar vanaf hun balkons toezingen. Gelukkig geloven ook zij niet, wat sommigen beweren, dat de pandemie ‘een straf van god’ is.

‘Natuurlijk niet’

De meerderheid van de autorijders die dagelijks op de snelweg zit, is niet van plan zich aan de 100 km (vanaf 16 maart) te houden . Dat hebben Een Vandaag en de AD/r Nieuwsmedia interviewsgewijs uitgezocht. ‘Natuurlijk niet’, denk ik dan, het  nagenoeg ontbreken van handhaving in aanmerking genomen. Mogelijk dat dat in 2021 (!) verbetert, weten de media te melden.

Is het zo slecht gesteld met die politiecontroles? Wie wel eens op de N2 rond Eindhoven rijdt – de parallelweg(en) van de A2 met afslagen naar wijken en dorpen – kan er over meepraten. De daar geldende maximum snelheid van 80 km wordt er stelstelmatig overschreden. Wie er zich aan houdt, is echt een uitzondering.

Een einde aan de chaos tijdens de spits zit dus voorlopig niet in het verschiet.

De grootste eikels zitten in dure, potentieel snelle auto’s. Dat meldde BNR Nieuwsradio (verre van autovijandig, met haar verwijzingen naar waarschuwingsapps als Flitsmeister) dezer dagen. Maar ja, dat komt  dan weer uit een Amerikaans onderzoek.

Hut

Moeilijk om je van los te maken. Dat schilderij  Boerin voor een hut uit de Nuenense tijd van Van Gogh, door het ED paginabreed weergegeven. Het is te koop op de TEFAF in Maastricht voor tenminste 14 miljoen euro. Is dat veel? Er zijn werken van Vincent, waarvoor door een Japanner of een Chinees – hou me ten goede – 80 miljoen zijn neergeteld. Maar die stammen uit zijn Zuid-Franse periode, de fase in het leven van de schilder waarin hij excelleerde in zijn (bijna) feestelijke kleuren, het werk waaraan hij zijn wereldberoemdheid heeft te danken.

Er is dus sprake van een boerin, waarmee het diep bukkende vrouwke wordt bedoeld dat rechts op het schilderij te zien is. Maar is het een boerderij, in de buurt van Nuenen? Terecht rept de titel van hut. Waarschijnlijk is het een totaal vervallen landarbeidershuisje, vergelijkbaar met de armelijke onderkomens die Vincent in Drenthe tekende en die hij in een brief aan zijn broer Theo ‘nest voor mensen’ noemde.

Wat zien we verder? Zegge en schrijve 1 (één) kip. zo goed als zeker het complete pluimveebezit van het kromgewerkte vrouwtje. En links vooraan: een hond, dood, met de poten omhoog. Of schurkend bezig de jeuk van vlooienbeten te bestrijden.

Net als De Aardappeleters is het schilderij een treffende weergave van de toestand op het Brabantse platteland rond de voorlaatste eeuwwisseling. De tijd, waarin de arbeider niets te schaften had, er hoogstens een geit op na kon houden. De fokvereniging heette ‘De Werkmanskoe’.

Benieuwd welke Brabantse instelling erin slaagt, dit kunstwerk van (ook) grote documentaire waarde in z’n bezit te krijgen.

Was die reclame nog maar eens leuk

Wanneer de beperking van de STER-reclame, waarop het kabinet al ik weet niet hoe lang studeert, een feit wordt, blijft afwachten. Tot dan dempen wij standaard het geluid van de tv of spoelen –bij een opname- door. Dat doen we eveneens bij al die vervelende aankondigingen van de NPO, die ook qua lengte toenemen in tal en last. Zelfs het NOS Journaal vindt dat nodig.

Het gevoel voor humor van die reclamemakers houdt trouwens niet over. Wanneer konden we voor het laatst nog eens lachen, zoals bij  de archeologen die aan het gebit in een opgegraven schedel konden zien dat  bierdrinkers in lang vervlogen tijden hun flesje Dommelsch al met hun tanden openden.

Ergernis nummer 1 bieden trouwens al die leveranciers van brillen en hoortoestellen. Vanwege de frequentie die na de aansporingen tot  het ‘profiteren’ van de  ziekenkosten-vergoeding in elk najaar echt niet mindert. Het komt mij trouwens voor dat sommigen een ongeschreven (?) ethische code schenden: S1 beweert dat je beter iets bij haar kan kopen dan bij S2  Dan toch maar liever Ajaaj-jippie-jippie-jee, die nooit korting geeft of actie voert, want ‘gegarandeerd altijd het goedkoopst’ is. Hoe weet ik dat zonder tv-geluid? Is radio-reclame.

Humor? Leuk concurreren is wel degelijk mogelijk. In de jaren vijftig (!) van de vorige eeuw hadden we nog heel veel dagbladen. Eén ervan was de r.-k De Tijd. Dat voerde de slagzin Gun U De Tijd en zette dat op een reclamebord langs de spoorlijn even buiten Amsterdam. Na ‘n poosje verscheen daarnaast een paneel met: ‘om het Algemeen Handelsblad te lezen’.

Kranten in het rood

Regionale dagbladen in het noorden, als de Leeuwarder Courant, Dagblad van het Noorden (Groningen) en het christelijke Friesch Dagblad zitten al jaren diep in de rode cijfers. Niets qua nieuw verdienmodel helpt; ontslagen zijn al aangekondigd.

Bert van Slooten, bekend radiojournalist, tegenwoordig gestationeerd in Brussel, twittert: ‘Beetje gekke oproep maar neem een abonnement op de @lc_nl of @dvhn_nl Goede journalistieke producten. Koop vandaag gewoon de zaterdagkrant. Nieuws is niet gratis.’

Een opkoper ligt op de loer, hoewel… 1.) hoe ver gaat die animo als je de ontboezemingen leest van dagbladjournalisten over de onontkoombaarheid van verdere digitalisering 2.) een voor de hand liggende kandidaat als Persgroep NL heeft al ongeveer driekwart van de Nederlandse dagbladwereld in handen. De verschraling van de nieuwsvoorziening gaat – afgezien van internet – steeds verder, inclusief de overname door grote uitgevers van plaatselijke huis-aan-huis-bladen.

Ik heb heimwee naar mijn  Friese tijd, toen daar liefst vijf dagbladen opereerden, al waren ze niet alle echt zelfstandig. De Leeuwarder Courant is een van de oudste dagbladen van ons land en heeft op het gebied van regionale journalistiek, zeker in de afgelopen eeuw, een voortrekkersrol vervuld.

Het hopeloze gevecht tegen plastic

We kennen het allemaal: het hopeloze gevecht tegen het plastic. De stranden van Schiermonnikoog, na het in zee kieperen van een aantal containers, vorig jaar. Nu weer de Biesbosch. Nadat het water vorige week donderdag in de ‘bergpolder’ Noordwaard (6000 voetbalvelden groot) begon te zakken, kwamen ontstellende hoeveelheden plastic, aangevoerd door de rivieren, bloot te liggen.

Het ziet er hopeloos uit, dat gevecht tegen het plastic. Het lijkt of er geen verpakkingen meer mogelijk zijn zonder kwistig gebruik van dat spul. In ons huishouden vullen wij makkelijk in twee weken (de periode waarin het wachten is op de volgende ophaalsessie) een flinke zak. Soms is het nodig – bij voorbeeld na een verjaardagsfeestje – een tweede exemplaar in gebruik te nemen.

Niet zonder schuldgevoel gooi ik wel eens een snipper plastic bij het restafval, wetend dat voor deze categorie afval nog steeds geen afdoende oplossing is gevonden.

Over oplossingen gesproken, andere dan die van de jongen die plastic soep op oceanen met dammetjes bijeen probeert te vegen, een initiatief waarvan je weinig meer hoort, moet ook dit probleem niet aangepakt worden bij de bron? Bij de fabrikanten van onder meer voedselwaar dus. Een plasticverbod? Het lijkt een onmogelijke eis, die onmeetbaar veel geld kost. Maar geldt dat niet voor alle onvermijdbaar geachte maatregelen die gericht zijn op het behoud van de aarde?

Een supergeheim Brabants document

Tis mar dagget wit (voor de niet ingewijden: het is maar dat je het weet) De rubriek Plaats delict van René van der Lee in de Brabantse dagbladen over criminaliteit in deze provincie is doorgaans hoogst informatief, maar trap er niet (altijd) in. Soms is het columnisme, dus een mening c.q. mening vormend.

Dat blijkt wel uit de aflevering van zaterdag 15 februari 2020, getiteld Als Brabant knetterrechts is.

Het verhaal haakt duidelijk in op de actualiteit van de provinciale politiek, de worsteling van gevestigde partijen als VVD en CDA met het wellicht noodgedwongen op een akkoordje gooien met Forum voor Democratie, de partij van de racist Thierry Baudet, welke groepering in Provinciale Staten misschien toch minder Baudet is dan 150.000 kiezers vorig jaar dachten. (Daarvan trouwens een uitstekende analyse in dezelfde kranten).

Maar, dat moet ik Van der Lee nageven, hij waarschuwt de lezer wel onmiddellijk, met de mededeling dat hem ‘in een tochtige parkeergarage in Biezenmortel’ door een enigszins verwarde provincieambtenaar een geheim document is overhandigd. Een verwezenlijkte journalistieke droom, zegt hij. Biezenmortel, een dorp van nog geen 1500 inwoners onder de gemeente Haaren.

Volgt, aan de hand van dat document, een levendige beschrijving van hoe knetterrechts Brabant de drugscriminaliteit  gaat aanpakken, als ‘softie Wim van de Donk’ straks door een andere commissaris van de koning is vervangen.

Om een oude slagzin van Het Parool te parafraseren: Léés die kranten.

Overheid verwijdert zich steeds meer van burger

Een kwaaie column van Özcan Akyol vandaag in de dagbladen van de Persgroep. Hij protesteert terecht tegen een (al is het nog maar een vaag) Haags plan om de burger te laten betalen voor gebruikmaking van digitale voorzieningen bij  de belastingaangifte. Zou dat doorgaan, dan is dat het zoveelste gevolg van de privatisering, dat wil zeggen, iemand wordt daar weer eens heel rijk van. Alleen al de gedachte, geopperd door minister Knops van Binnenlandse Zaken, is het zoveelste teken dat de overheid zich steeds meer van de burger verwijdert. Dat belooft wat voor de Kamerverkiezingen van 2021.

Zelf maakte ik dezer dagen ook weer iets raars mee. Omdat ons spaargeld niets meer opbrengt en je binnenkort wellicht voor je saldo bij de bank zult moeten betalen, besloten we maar weer eens een (vrijwillige) aflossing op onze hypotheek te doen. Krijgen we van de hypotheekbank een brief, waarin van ons wordt geëist, aan te tonen waar dat bedrag vandaan komt. Ze willen alle bewegingen op onze spaarrekening zien in de afgelopen drie maanden. Dat is een wettelijke verplichting, zegt de bank.

Op zich lijkt me dit  een redelijk effectieve methode om witwassen tegen te gaan, maar er rijzen natuurlijk wel ‘n paar vragen. Wat heeft de hypotheekbank te maken met ons doen en laten bij de spaarbank? Spoort dit wel met de privacy-wetgeving? En: heeft de overheid nog niet genoeg inzicht via de – mits goedgekeurd, natuurlijk -  jaarlijkse belastingaangifte, waarmee men zijn hele financiële hebben en houden op tafel legt?

Wie het weet mag het zeggen.

Taalgevoel

Taalgevoel, dat is zoiets als een absoluut gehoor voor muziek. Ik ben ermee behept en heb dat van mijn vader en die zei altijd dat hij het weer van z’n moeder had. Zij werd geboren in het midden van de negentiende eeuw en werd 93. Zou volgens mijn vader honderd zijn geworden, was ze niet in een rioolput gevallen, of ongeval van vergelijkbare soort.

Los daarvan, ze sprak soms in versjes als Wie altijd in de spiegel ziet – En zich met schoonheid vlijt – Beseft de ware schoonheid niet – Maar kent slechts ijdelheid. Uiterlijkheid voorop stellen is duidelijk niet van vandaag of gisteren.

Het hanteren van taal is vaak een kwestie van doordenken. Neem nou deze uitspraak van een arts: ‘Zij die zichzelf ervaren vinden, skiën harder en vallen dus harder.’ Een waarheid als een koe. Hetzelfde geldt voor automobilisten, zij het dat die dan zwaarder botsen. O ja, dit is misschien een aardig moment om mijn voorstel tot wijziging van de filemeldingen te lanceren: file na ongeluk wordt file na gekloot.

En dan dit:  ‘Onuitwisbare ellende herdacht.’ Als ellende onuitwisbaar is, dan raakt ze toch nooit uit onze gedachten? Of moeten de slachtoffers van deze ellende eerst dood gaan?

Overal druk

De Zeeuwse en West-Brabantse kranten melden het voor de volledigheid: het wordt steeds drukker en onveiliger op de plattelandswegen. Als ik zoiets lees, denk ik: waar niet?

Ga eens op een doordeweekse middag in het centrum van Best bij de Odulphuskerk staan en zie het allemaal eens aan. Een 30 km-zone, jaja. Wreekt zich hier, met name in de spits, een incomplete ringweg? Zou kunnen.

Nog niet zo bij stil gestaan, maar ‘zo leidt de groei van het toerisme tot meer verkeer op het platteland. Dat geldt ook voor relatief nieuwe vormen van bedrijvigheid, zoals boerderijwinkels, zorgboerderijen en theetuinen,’ schrijft bij voorbeeld de PZC (Provinciale Zeeuwse Courant).

Toevallig werd ik in het weekeinde met dat buitenuit toeren geconfronteerd toen we door familie naar een wandelgebied in de buurt van Oisterwijk werden geloodst. (Ja, driewerf schande, vier personen in twee auto’s.)  Het was ter plaatse best moeilijk ergens in te parkeren. Elders lees ik over vrachtauto’s die verbodsborden negeren en de smalle straten in de binnenstad van Bergen op Zoom, zeg maar gerust terroriseren.

Kortom overal druk en overal CO2-uitstoot. Waar zijn we met z’n allen mee bezig?

Telefoontjesliefde

Ik begin deze column met het citeren van een versje dat ik eerder deze week op mijn website heb gezet:

de tiener had een meisje

en vroeg haar voor 'n ijsje

maar de liefde was niet gewoon

liep slechts via de telefoon

weg was opeens het meisje

Ik hoop dat het overkomt. Zo niet, dan heb ik nog wel wat meer aanwijzingen achter de hand, dat het leven van miljoenen mensen weliswaar wordt beheerst door het onophoudelijk gebruik van de smartphone (eventueel op een onverlichte fiets in het duister) maar dat dit niet het echte leven is. Een van de redenen om te hopen dat aan die verslaving aan het mini toetsenbord ooit een einde zal komen.

Ach, zo'n mislukte virtuele kalverliefde, we weten allemaal dat het overkomelijk is en dat die jongen ooit wel – maar dan op levensechte manier - de ware zal tegen komen. Echter, ik ken een vrouw van 28, die buitengewoon rap-rap-rap is met dat scherm-toetsenbordje. Nu heeft die vrouw als kind van gescheiden ouders en gezegend met enkele zogenaamde halfzusjes een best wel moeilijke jeugd gehad. Min of meer verguisd door haar moeder, haar stiefvader en die zusjes. De laatste werden bij voorbeeld door Sinterklaas bedacht met luxe cadeaus, terwijl de vrouw over wie ik het heb werd afgescheept met iets onnozels. Ik noem dat hartverscheurend.

Het ligt echt niet aan die versmade dochter. Ze is ook niet rancuneus. Dus deed ze via WhatsApp een poging tot toenadering richting die halfzusjes. 'Zullen we het contact herstellen?' Iets in die geest. Benieuwd naar het resultaat? Tik-tik-tik, een botte afwijzing via het telefoontje/ Einde verhaal. Voorlopig, mag ik hopen. Want ik zat tijdens een kerstbrunch toevallig naast die gesmade jonge vrouw en zei terloops en in het algemeen tegen haar: telefoontjes zijn een slecht communicatiemiddel voor essentiële zaken van het leven.

Of het is overgekomen, zal de toekomst wellicht uitwijzen.

Lekker doortuffen tijdens de feestdagen

Daags na kerstmis jubelde autoliefhebber Bas van Werven op BNR Nieuwsradio dat het wel lekker doortuffen zou zijn op de Nederlandse wegen. Mwah. Familie, op weg vanuit Goes naar het ziekenhuis in Eindhoven, ontmoette op de A58 desondanks heel wat gedoe.

Maar ok, ikzelf, doorgaans gevrijwaard van spitsellende, moest ook dagelijks twee keer op en neer naar dat ziekenhuis. Dank u, het ging wel, al viel af en toe van de december-vakantie weinig te merken.

En natuurlijk waren er bumperklevers, hardrijders, massa’s onverlichte fietsen en mensen voor wie rood licht niet bestond. Nergens flitsers juichte BNR opnieuw. Op de Boschdijk in Eindhoven (70 km) waar ik naar de linker rijbaan ging omdat er rechts iets aan de hand leek, werd ik rechts (+70) gepasseerd.

Dieptepunt was een onverlicht afzettingshekje op de as van de Sportlaan in Best, een veel gebruikte route richting Eindhoven, omdat het twee sets verkeerslichten scheelt. Ik maakte – kwaad – daarvan melding op Twitter en op de buurtapp. Iemand reageerde met: vandalisme? Klopte waarschijnlijk, maar het achterlaten van dat hekje in de berm na werkzaamheden ter plaatse is natuurlijk de kat op het spek binden. Het staat daar nog steeds.

En, o ja, waarom houden bestuurders voor een stoplicht zo vaak hun voet op het rempedaal?

Laat je niet opjagen

De Brabantse kranten citeren vandaag de eigenaar van drie supermarkten in Oss, die zijn personeel in elk geval op eerste kerstdag vrijaf geeft. Mooi meegenomen. Zijn motivatie: ‘Volgens mij heeft de consument voldoende gelegenheid om de boodschappen te doen. Er moet ook eens een rustmoment zijn .’

Wanneer heb ik dat vaker gehoord, zij het niet van ondernemerskant? Juist, toen in 2013 op aansturing  van de namaak-liberalen van D66 de winkelvrijheid werd ingevoerd en het jagen en jakkeren voortaan op zondag voortaan ‘gewoon’ doorging.  Tot schade van de kleine winkelier die, de een na de ander, het loodje legt.

Ik pleit voor een koopstaking, al ben ik natuurlijk een roepende in de decemberwoestijn. Verwacht niet teveel van 2020, want de greep van het Amerikanisme op onze samenleving is met verschijnselen als Black Friday nog maar net begonnen. Het heet dat ‘s werelds grootste webwinkel Amazon zijn pijlen nu op West-Europa gaat richten, niet bepaald tot genoegen van onze ondernemers.

Geen koopstaking dus. Maar wel een goedbedoeld advies aan de consument: laat je niet opjagen.

Trucs om overheidsdiefstal te voorkomen

Mijn hypotheekgever wil van me weten, hoe ik aan het geld kom, dat ik in september heb overgemaakt ter extra aflossing. Prima. IK heb niks te verbergen en de vraag om informatie heeft natuurlijk te maken met de witwasserij, die aan de attentie c.q. het gebrek daaraan bij ING en ABN-Amro is ontsnapt.

De herkomst van die 20.000 euro – mag je best weten – is doodsimpel: onze spaarrekening. Bij wie, vertel ik lekker niet. De hypotheekbank is niet van gisteren, dus ze wil dan ook weten, wat de ‘bewegingen’ op de spaarrekening zijn in de drie voorafgaande maanden. Ook geen probleem.

De reden van die extra aflossing wil ik ook nog wel aan de openbaarheid prijs geven, al vragen bank noch overheid daar om. Je krijgt nagenoeg niks voor het stallen van je spaarcenten, sterker nog, je mag blij zijn als je daar niet voor hoeft te betalen. Hebben we te danken aan de Europese Centrale Bank, kortom het is weer eens de schuld van het kapitaal. En de Belastingdienst gaat maar door met innen op grond van fictief rendement. Ik noem dat gewoon diefstal. Sleep me maar voor de rechter.

Tips: 1. Je kunst doen zoals ik, òf je laat een nieuwe keuken en/of badkamer aanrukken, zoals tallozen in mijn omgeving momenteel doen – het is een heel gezaag, getimmer en geboor. 2. Is je spaarsaldo voldoende en betaal je de ziektekostenpremie ad dik 3000 euro in één keer? Doe dat dan voor 31 december; scheelt in voornoemde diefstal.