Nog maar kinderen

Als ik zo’n bericht lees in mijn Brabantse krant, over de 16-jarige jongen die zijn meisje, ook een kind nog want pas 15,  doodsteekt in de keuken van haar ouderlijk huis, dan word ik als menigeen door emoties besprongen. In mijn geval heeft dat vooral met herinneringen te maken en met gedachten over  de veranderingen van onze leefwereld sinds mijn jeugd.

Het meisje was leerlinge van het Onze Lieve Vrouwelyceum in Breda, meestal wat eufemistisch aangeduid als OLV, mijn school van weleer.

Een school destijds met afdelingen hbs a en b, mms (middelbare meisjesschool} en gymnasium. Er heerste een strenge discipline. Naast de rector was er een priester als moderator. Ik ben eens door een klasgenoot bij die man verklikt, omdat ik klungelig een ‘vies poppetje’ had getekend. Op carnavalsmaandag, als de optocht door de binnenstad trok, mochten we daar niet heen. Zongen we ‘alle scholen hebben vrij, behalve wij’, maar dat hielp niet. Daar zat de bisschop achter.

Het gymnasium uitgezonderd, hadden de jongens en meisjes gescheiden les en ook op de speelplaats had elke categorie z’n eigen terrein. (Het nam niet weg dat ik er zeer kortstondig mijn eerste scharrel had: Ria V., dat wil zeggen: naar huis brengen, vluchtig kusje en wegwezen.)

Zo anders, evenals Breda dat nu elk weekeinde feeststad is, vooral voor lui van boven de grote rivieren, inclusief vaak stevig uit de hand lopende knokpartijen.
Het meisje, om wie het lyceum nu rouwt (wat moet zo’n rector anders zeggen dan dat-ie geschokt is?) was met de jongen alleen thuis. De alleenstaande moeder was aan het werk.

Allemaal veranderingen. Wil ik terug naar vroeger? Welnee, ik denk alleen maar na.

Wansmakelijk gedoe rond dakloze

Weer eens wat anders dan publieke aandachttrekkerij rond vermeend hongerende dieren in de Oostvaardersplassen. Een Eindhovense vrouw die wegens vervuiling uit haar woning wordt gezet en die er voor kiest verder te leven op een bankje in de openlucht, haar urine en ontlasting – zoals destijds thuis – de vrije loop latend. Volstrekte machteloosheid bij de verantwoordelijke instanties, aangezien de vrouw zoals dat heet niet wilsonbekwaam wordt geacht.

Alle voorstellen tot haar opvang slaat ze in de wind, met als voornaamste motief dat ze haar hondjes niet bij zich mag houden. Tot gisteren, begrijp ik uit de berichtgeving van het Eindhovens Dagblad. Verslaggeving die nieuwe vragen oproept: ‘de dakloze vrouw heeft het bankje verlaten, waarheen is niet bekend’. Vermist? In een vervolgartikel staat echter dat zij in een taxi naar een ziekenhuis is gebracht. Punt.

Het allerergste: aan het vertrek van de vrouw en het van gemeentewege opruimen van haar spullen, inclusief een door derden over het bankje geplaatste tent uit de kringloopwinkel, gaat een chaotische, deels digitale bemoeienis van sommige elementen uit het publiek vooraf. Dag en nacht gaat het ‘ramptoerisme’ door en een verhuurfirma solliciteert naar de massale aandacht door een pleetje te plaatsen. Het is een komen en gaan van auto’s, wier eigenaren duidelijk alleen maar uit zijn op het scoren van filmpjes en foto’s ter plaatsing op sociale media. Wansmaak ten top.

Luidkeels geruzie. Een echtpaar dat elke nacht even de situatie komt inspecteren krijgt volgens de krant het verwijt ‘dat doen jullie alleen maar om jezelf een goed gevoel te geven’. Een nieuw dieptepunt in de zogenaamde burger journalistiek, waarbij het fotograferen van verkeersslachtoffers langs de autoweg qua gedroomde impact in het niet valt.

Ik ben trouwens benieuwd naar de eerstvolgende aflevering van de hoofdredactionele rubriek Beste Lezer in het ED. Want uit reacties op eerdere publicaties van de krant valt af te leiden, dat heel wat abonnees de voorkeur geven aan een wat meer ingehouden nieuwsbehandeling.

Intelligentie en kennis

De  baas van Philips Nederland, die van het in Amsterdam gevestigde wereldconcern nog steeds in het Eindhovense mag zetelen, maakt zich – geïnterviewd door het ED – zorgen over het dreigende tekort aan specialisten op het gebied van kunstmatige intelligentie. Die robots kunnen van alles, behalve opleiden.
Maar hoe staat  het eigenlijk met de gewone intelligentie, niet te verwarren met kennis en kunde, al dacht een vader de lage inschaling van zijn dochter voor het voortgezet onderwijs opwaarts te kunnen corrigeren met een intelligentietest.
Nog één opmerking over intelligentie en dan ga ik over op kennis en kunde. Wij hadden ooit een interieurverzorgster, een schat van een vrouw die het consequent over intellent had, maar die het verder allerminst ontbrak aan kunde en vaardigheden. Ik bedoel maar.
Interieurverzorgster heette voorheen gewoon poetsvrouw, zoals de meester op de  lagere school zich onderscheidde van de leraar op het lyceum  met de aanduiding onderwijzer. Tussen haakjes: juf bleef gewoon juf en er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dat wijten aan een stagnerende emancipatie van de vrouw.
What is in a name? Meer tekenend lijkt mij het onlangs opgedoken gegeven dat adspirant lesgevenden de toegang tot de PABO (voorheen Kweekschool) wordt geweigerd wegens tekort aan rekenkunde. Het komt me voor dat we in een vicieuze cirkel zijn beland en dat is ‘n jaar of veertig geleden begonnen met de situatie waarin basisschool-leerlingen hun ouders confronteerden met de wijsheid, dat het niet meer 1 + 2 = 3 was, maar 1 erbij 2 is 3.. Een gruwel die pa en ma demotiveerde tot verdere hulp aan hun kind, zeker na een gesprek met de leerkracht dat uitmondde in een totale spraakverwarring.
Zou ik bijna het taalonderwijs over het hoofd zien. Lezen en schrijven in het verdomhoekje, ten faveure van de kromme tekstjes op de displays van het elektronische godsgeschenk dat digitale vooruitgang heet. Een Tilburgse professor die het over ‘zich beseffen’ heeft. Universiteitsstudenten die vanwege overmatige belangstelling moeten loten om het lidmaatschap van de bierclub, maar die maar niet uit de worsteling raken met de uitgangen t, d en dt. Om de beschuldiging azijnpisser te ontlopen, bied ik op mijn website een kunstje aan om voor eens en voor altijd van dat probleem af te komen.

Antivirusperikelen

Het verbaast mij wel eens, hoe weinig in de media bij alarmerende berichten over cybercriminaliteit en malware (gevaarlijke mails en bestanden) wordt gewezen op het belang van een goede virusscanner. Wat ‘n wonder dat het gros van de internetters het hooguit laat bij een gratis versie van zo’n programma, terwijl een betaalde beschermer voor pakweg 50 euro per jaar de kwalijke ontwikkelingen constant in de gaten houdt en jouw programma op meer dan een apparaat dagelijks automatisch bijwerkt.

Zorgeloos zwaaien en zwieren dus op het wereldwijde web? Nou, dat ook weer niet. De kwaliteit van websites van onder anderen de overheid en de banken laat ik hier nu maar even buiten beschouwing, volstaand met de simpele constatering: diep treurig, Maar op de manier waarmee sommige digitale beveiligers met hun klanten omgaan heb ik ook wel het een en ander aan te merken.

Al jaren gebruik ik een gerenommeerde scanner: Kaspersky. Ja, ik weet dat de Nederlandse overheid dat bedrijf de rug heeft toegekeerd, omdat het van Russische origine is. Een vorm van paranoia wil ik dit niet noemen; houd het er maar op, dat ik mijn schrik voor Poetin-spionage voorlopig op een laag pitje heb gezet, al heeft K. niet de moeite genomen, mij op de een of andere manier geruststellend te benaderen.

Dezer dagen was mijn licentie bij K. aan vernieuwing toe. Nou, dat heb ik geweten. Je zou zeggen: simpel toch? Een bankoverschrijving zoals in voorgaande jaren en het is gepiept? Niet dus. Opeens beperkten de betaalmogelijkheden zich tot de creditkaart. Heb ik niet meer, dus de zogenaamde klantenservice hierover benaderd. Het werd een communicatieve hel, online en telefonisch. Ik ga dat vermoeiende en tijdrovende proces niet uit te doeken doen. Laat ik volstaan met de mededeling dat alle reacties van K. op mijn klachten/verzoeken als een tang op een varken sloegen. Weg ermee.

Ben nu overgestapt op een proefversie van McAfee. Dat ging trouwens ook niet van een leien dakje, voornamelijk doordat bestanden van Kapersky op mijn harde schijf de boel frustreerden. Maar McAfee heeft een prima helpdesk. Met de medewerkers kun je in het Nederlands chatten etc. Bovendien bieden ze bescherming op tot 10 apparaten voor minder geld.

Ik hoop nu voor jou en mij het beste.

Detoxen van WiFi?

Columniste Nynke de Jong (AD/r Nieuwsmedia) denkt dat mensen op vakantie doen aan detoxen, ontgiften van het digitale mediagebruik. Het lijkt me zoiets als de wens die de vader is van de gedachte, want De Jong doet daar de komende weken zelf aan.

Maar  is het waar? Ik denk het niet, getuige de klaagzangen over WiFi op campings in binnen- en buitenland. Afstand nemen van het tablet- of telefoonschermpje moet je willen en ik denk dat de meesten daar niet aan toe zijn. Zelfs los van het veelvuldig fotootjes sturen naar vrienden en magen.

Ik heb daarvoor aanwijzingen. Vorige week kreeg ik op verschillende dagen van de digitale krantenkiosk Topics – landelijke en regionale Nederlandse en Belgische dagbladen van De Persgroep - herhaaldelijk Oeps! ‘Onze servers hebben het even moeilijk.’ Dat gebeurt buiten vakantietijd bijna nooit. Het komt me voor dat de vakantievierders regelmatig even naar nieuws aan het thuisfront willen snuffelen.

En in vorige zomers liep het aantal bezoekers van mijn website altijd wat terug, terwijl daar nu (dank u!) niets van valt te merken.

Echte sportiviteit

Wat mij zo aantrekt in de Tour, jongste aflevering, is de sportiviteit, de afwezigheid van ego’s en machogedrag, de vriendschappen, de schalkse slimheid die letterlijk op het laatste moment bepalend kan zijn.

Ik ben helemaal geen sportkijker en als het over de grote wegwedstrijden gaat ook tamelijk slordig. Daarvoor heb ik Levensmaatje, die zich veel beter verdiept in de achtergronden. Bij WK- of EK-voetbal wil een beslissende eindfase nog wel eens mijn interesse wekken, maar daarmee houdt het wel zo ongeveer op.

En als het over de TdF gaat, speelt mijn francofiele misvorming natuurlijk een woordje mee. Het eerste wat me gisteravond opviel waren de ‘nieuwe groothoeken’ waarmee Parijs deze keer bijna letterlijk onder de loep werden genomen. Waarom trouwens zo laat op de dag? Het tegenlicht van de dalende zon was echt hinderlijk. Het zal wel met de eraan voorafgaande reis vanuit de Alpen te maken hebben.

Natuurlijk speelt geld ook een belangrijke rol in de Tour.  De bonte reclames zeggen al genoeg, maar – gek – ik feliciteer de onvermijdelijke sponsoren met de successen van hun rennersstal. Er zijn trouwens ook ploegen die helemaal niks verdienen, weet ik van L. Het doet bij het slotakkoord niets af aan hun snelheid.

Nederlandse coryfeeën verschijnen vanavond aan de startstreep in Boxmeer; een financieel extraatje.  Anderen gaan als vrienden nog even  lekker ‘n potje recreatief fietsen in de bergen.
Vraag je je, als eenvoudige snelfietser af, hoe ze het toch allemaal flikken en wil je ook harder, hoger en verder? De KNWU-trainingsapp Fondo schijnt je op weg te helpen.

Overvleugeld

Nog 'n paar weken en het feest barst echt los: 200 jaar gemeente Best. Dat 'gemeente' moet je er eigenlijk wel voor zetten, want Best bestaat natuurlijk al veel langer. Het heeft zijn eigen heilige, genaamd Odulphus, die rond 800 zou zijn geboren; ze wijzen de vermoedelijke plek aan in de buurt van de aan hem toegewijde kerk. En Jeroen Bosch (tweede helft vijftiende eeuw) vond in Best zijn echtgenote; de schilder hield daar nog een flink stuk grond in de buurtschap Aarle aan over.

De van wijk naar wijk reizende tentoonstelling, samengesteld door de geschiedkundige clubs, deed ook moedergemeente Oirschot aan. De goede buur die beter is dan een verre vriend, zoals de burgemeester van die plaats het zei bij de officiële start van de festiviteiten. Ja, de tijd dat bij de bebouwde-kom-borden van Best teksten werden geplaatst in de geest van 'u nadert nu een betere gemeente' is al even geleden.

De Oirschottenaren zullen met enige reserve hebben kennis genomen van de tekst in de expositie, die vermeldt dat Best in de negentiende eeuw Oirschot 'overvleugelde' door de aanleg van de keiweg Den Bosch – Eindhoven en verder, plus de totstandkoming van de spoorlijn met natuurlijk een eigen station.

Ik ga nu over op de anekdotische toer. Dat is de lol van de columnist hè? Men moet weten, dat herbergen en hotels van enige importantie zo rond 1900 hun gasten de service aanboden van een koetsje, dat hen van de trein haalde en ook weer terugbracht naar het station. Hotel De Zwaan aan de Oirschotse Markt – nu alleen restaurant - dat sinds kort zijn naam heeft uitgebreid met het eerbiedwaardige stichtingsjaar 1643, moet ook zo'n rijtuigje hebben gehad. Ik heb dit uit de eerste hand, namelijk van mijn vader (geboren in 1877). Die was voordrachtkunstenaar, standup comedian, zeggen ze tegenwoordig, en reisde het hele land door, natuurlijk met de trein. Het kon hem buitenuit ook overkomen, dat hij door zo'n boeren hoogkar – tegenwoordig in het landbouwmuseum – werd opgehaald. 'Zedde gij de kemiekeling? Stap maar op.'

Maar we hadden het over Oirschot. De volgende dag moest het natuurlijk retour Best. Vertrekt het rijtuigje en rijdt om te beginnen drie keer de Markt rond. Toen de passagier aan de koetsier vroeg, wat er aan de hand was, legde deze uit: 'Dit paard moet elke morgen even wennen; het is namelijk een voormalig circuspaard.'

Neem het rustig voor wat het is. Het is me 'voor waar' verteld.

Status

De auto is allang geen statussymbool meer, wel een middel tot identificatie. Zie de patserbakken die voor de pliesie wel eens aanleiding zijn tot nadere inspectie. Maar misschien had ik in de verleden tijd moeten schrijven: was, want de scheidslijn tussen straatarm en schatrijk tekent zich de laatste tijd steeds scherper af door hen die zich, al dan niet via lease, een elektrische auto kunnen veroorloven en zij die toch maar (moeten) besluiten hun ouwe brik op te rijden – niet in de laatste plaats door allerlei onzekerheden rond klimaatakkoorden.

Een veel door de reclamemaffia toegepaste truc is het zinspelen op jouw ‘slimheid’, mits je dit of dat doet. ‘Verzekering voor hoger opgeleiden.’ Ik geloof dat de stommelingen die dat bedacht hebben, intussen hebben ingezien dat ze daarmee een omvangrijke groep potentiële klanten van zich afstoten.

Autoweek meldde dit voorjaar: ‘Nederlandse prijzen Tesla enorm gedaald’.  Goh. Es kijken. De nieuwe instapprijs voor een Tesla Model S bedraagt € 86.000. Voorheen lag die prijs € 3.100 hoger. De huidige vanafprijs van een Model X duikt onder een ton (€ 94.800), terwijl dat pakweg een week geleden € 116.800 was. Ook Tesla’s nieuwste telg, de Model 3, is iets in prijs gedaald. De vanafprijs van € 58.800 bedraagt nu € 55.600. De prijzen zijn exclusief de standaard € 1.020 afleverkosten.

Sorry, ik duik weg. Mijn vrijwel renteloos, maar wel zwaar belast vermogentje staat dat niet toe. Tweedehandsje? Reken dan ook maar op een halve ton.

Meest recente bericht: zo’n 10.000 Nederlandse leaserijders proberen hun elektrisch model nog voor het einde van het jaar geleverd te krijgen, omdat de bijtelling dan van 4 naar 8 procent gaat.

Nou ja, laat maar. Ik ken zo’n zelfbenoemde slimmerik die dagelijks zijn zoon met zijn Tesla naar de basisschool (nog geen kilometer veilige looproute) brengt. Doet-ie dat voor z’n zoon of om z’n status te benadrukken?

Witwasserij?

Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) zorgt regelmatig voor een nieuwsbericht. Zoals nu, de mededeling dat het aantal gokhallen in Nederland in de loop van tien jaar met ongeveer 10 procent is gedaald. Behalve in Brabant.

In deze provincie gebeurde juist het omgekeerde: een toename van het aantal ‘gokpaleizen’ met maar liefst 6 procent.

Wat zit hier achter?

Een doordenkertje. Die gokmachines lijken mij een ideaal middel om langs criminele weg verkregen geld wit te wassen; baat het niet, het schaadt maar ‘n beetje, want de winsten uit met name drugsactiviteiten klotsen tegen de Brabantse plinten.

De Commissaris van de Koning in deze provincie heeft onlangs het deficit van politie en justitie gehekeld in de strijd tegen drugs gerelateerde misdaden. Zoals te verwachten viel, was dat behoorlijk tegen het zere been.

Laat ik het opsporend deel van de natie eens ‘n tip geven: ga eens wat vaker in zo’n gokhal kijken. En kom me nu niet weer aan met die privacy-wetgeving.

Beheersing

Wij voelen ons bevoorrecht. Dochter en haar gezin zijn een weekend naar de Ardennen en wij mogen op het huis + hond passen. Het is een mooie bungalow met grote tuin en zwembad in hartje Roosendaal. Je snapt nauwelijks hoe het kan.

Maar ja, die hitte hee (zeggen ze in West-Brabant, al moet je de h er bij de uitspraak er dan af laten. hittenee, zoiets). Dus houd ik me koest, op mijn leeftijd. Overdag uitgestrekt op de bank, tusssen waken en slapen. Mooie radiorubrieken als De Taalstaat van Frits Spits en Dr Kelder & Co..

Vrijdag, bij het noord-westelijke windje, was het nog best te hebben, om niet te zeggen, heerlijk. Dat laatste geldt ook voor de lunch op een Roosendaals terras. Geschikt ook voor een bezoek aan het gelegenheidsmonument (75 jaar bevrijding van Brabant) tussen de twee oorlogskerkhoven aan de oude rijksweg naar Bergen op Zoom, waarover volgende week meer op hhbest.nl.

Alleen: dat verkeer.

Zonder auto kun je weinig, ik weet het. Er zijn heel wat activiteiten te noemen, dat je ervan afhankelijk bent. Denken we. Hoe kom ik erop? Dit weekeinde klinkt in de media de nagalm van de presentatie  van het klimaatakkoord. De reacties zijn van positief via sceptisch tot afwijzend. En er is een sleutelwoord: geld. Wie zal (en kan) dat betalen?

Maar wat ik pijnlijk mis: hoe kunnen we het traject naar een minimale uitstoot van CO2 overbruggen met wat meer beheersing in het gebruik van de auto? Wat zou daar het effect van kunnen zijn, ook in bezunigende zin? Wie is bereid, zonder dwang van zoiets als rekening rijden, keuzes te maken tussen wel en niet gemotoriseerd op pad gaan? Het kan in kleine dingen zitten. Waarom hoor ik daar  niemand over? Ben ik onnozel, als een minister president die tijdens een oliecrisis aanbeval de gordijnen 's avonds dicht te doen, teneinde stookkosten te besparen?

Ik leg het maar even op tafel.

Excuses? Hou toch op

In groenlinkserig Amsterdam wil een flinke raadsmeerderheid de eerstvolgende gelegenheid aangrijpen om excuses te maken voor het slavernijverleden. Hou toch op.

Ik hoorde dat vanmiddag en passant via de Nieuws BV op radio 1, dus nee, namen kan ik niet reproduceren. Jammer eigenlijk, want blijkbaar is krakkemikkig taalgebruik geen beletsel meer om tot het stadsbestuur toe te treden. Uitspraken als: ‘daarin ligt de implicatie besloten’.

Ik vind dat wij ons niet schuldig moeten voelen over wandaden die onze verre voorouders hebben bedreven. Gaan wij ons nu over de slavernij excuseren, dan is het eind zoek. Daarnaast waren er immers ook de roofpraktijken en andere misdaden van de kolonialen in het toenmalige Oost-Indië en in Zuid-Afrika.

Voor de volledigheid werd tijdens genoemde radio-uitzending ook nog even met Den Haag gebeld, om de  landelijke bereidheid tot excuses te peilen. Landelijk? Huh. Ik sprak wel van ‘onze voorvaderen’, maar het waren natuurlijk expliciet de Hollanders, die tezelfdertijd met name Brabant behandelden als wingewest.

Ik wil dus geen excuses en al zeker niet namens ons allen.

Door twijfel besprongen

Na de zekerheid, uitgestraald door de onderzoekers van MH17, politie en justitie overheerst nu bij het napraten in talkshows en op sociale media (ik vlooide alleen Twitter uit op deze hashtag) de twijfel.

Hoe confronteren we Rusland en Oekraïne bij deze gang van zaken met onze rechtsstaat? Helaas niet best. Dit moet je natuurlijk los zien van de weigeringen tot medewerking van de Russen. Op De Ochtend van 4 hoorde ik Mieke van der Weij tussen de muziek en blunder (voorbeeld volgt) in verkondigen: 'De boeventronies komen ons vanaf de voorpagina's tegemoet.', terwijl...

Terwijl het bewijs nog in nevelen gehuld is. Steeds vaker komt het in dit land voor, dat een verdachte al bij verbaal volksgericht veroordeeld wordt, voordat zelfs maar één woord in de rechtszaal is gesproken.

Begrijp me goed, ik gun familie, geliefden en vrienden van harte de genoegdoening waarop ze al zo lang hebben moeten wachten. (Het woord nabestaanden krijg ik niet uit m'n strot, sorry.) Volgens beloften, met name die van premier Rutte, vijf jaar geleden: 'De onderste steen moet boven.' Maar het zal nog moeten blijken of die mensen niet met een kluitje in het riet worden gestuurd.

De vragen die ons bestormen zijn onder meer: Is dit allemaal niet gepolitiseerd? Was het afschieten van de BUK-raket vanuit oorlogsgebied op een passagierstoestel geen vergissing? Geldt in een oorlogssituatie het begrip moord? In hoeverre is de maatschappij die haar toestel willens en wetens door een als gevaarlijk beschouwd luchtruim stuurde mede schuldig?

De verdachten ontkennen en zullen er zo goed als zeker verder het zwijgen toe doen (wat overigens in ons rechtssysteem wordt geaccepteerd). Nederland staat internationaal zwak in deze ontwikkeling van de affaire. De premier van Maleisië mag dan een omstreden figuur zijn, het feit dat hij het onderzoek en de conclusies voortdurend kritiseert, doet de zaak geen goed.

Ik wil niet flauw zijn maar ben de lezer nog een 'blunderverklaring' over npo4 schuldig. Welnu, Van der Weij zei in de gewraakte radio-uitzending dat de componist Jacques Offenbach (1819-1880) vandaag precies honderd jaar geleden is geboren.

Bomen kappen nu eventjes niet

In De Nationale Autoshow van BNR, dat macho-programma, waarin auto’s van 2,5 ton die tot 290 km/u kunnen uitgebreid worden besproken, maar – eindconclusie – ‘niks zijn voor Nederland’, was minister Cora van Nieuwenhuizen (infrastructuur) te gast. Of was het andersom, daar was men het bij de Autoshow niet helemaal eens.

Alles wat het aantal van meer dan 600 verkeersdoden in 2018 moet terugbrengen kwam ter sprake, al lijkt de minister de 0-optie toch maar te hebben losgelaten. Maar wel het achterstallig onderhoud (‘uitgesteld’, zegt Van Nieuwenhuizen liever) van bruggen, viaducten e.d. en het drugsgebruik, ook op een festivalletje in haar dorpje Oisterwijk heeft de bewindsvrouw helaas moeten vaststellen. En verder asfalt. ‘Want dat helpt tegen de files,’ zegt zij, in het midden latend voor hoe lang.

Van rekeningrijden moet dit kabinet nog steeds niets hebben. ‘Daar tref je de mensen mee die niet anders dan met de auto van en naar het werk kunnen.’ Wel vindt de minister het feit dat elektrische rijders geen accijns hoeven te betalen aan de pomp ‘oneerlijk’.

Grote afwezige in dit gesprek: de bomen langs de N-wegen, die haar ‘n half jaar geleden nog een doorn in het oog waren. Blijkbaar heeft zij zich intussen gerealiseerd dat het draagvlak voor grootschalig kappen ontbreekt. Eventjes niet dus.

Waterlanders

Hoe ouder hoe sentimenteler. Ik merk het aan mezelf. Bij het minste of geringste schiet ik vol. Het heeft ongetwijfeld met de herinneringen te maken. Laat ik eens 'n woord gebruiken dat totaal vergeten is, zoals Guus Kuijer – ook een oude man – dat tegenwoordig regelmatig op Twitter doet: waterlanders. Wat dit betreft was het 't weekje wel: D-Day 75 jaar geleden.

Die laatste vijfhonderd veteranen, Amerikanen. Britten, Canadezen, allen boven de negentig, gebogen schuifelend of in hun rolstoelen aan de Normandische stranden, ze hadden ons meer te zeggen dan de al dan niet nieuwbakken autoriteiten met hun vlagvertoon. 'Ik ben geen held,' bij voorbeeld, 'daarvoor is het te gruwelijk wat er is gebeurd.' Of, luister want niemand heeft meer recht van spreken: 'Die Brexit is een schande.'

Verpletterend vond ik de reportage van Een Vandaag, dat de 93-jarige Amerikaan Francis Resta volgde naar de zo mooi door de Limburgers onderhouden begraafplaats Margraten, waar hij snikkend de hand legde op het grafkruis van een strijdmakker.

Eerder die dag had ik de song We'll meet again opgezocht, het lied waarmee de inmiddels 102-jarige Engelse Vera Lynn zich tot de sweetheart of the forces maakte. (De laatste keer dat zij Nederland bezocht, werd zij met de egards die haar toekomen ontvangen door Mies Bouwman). Het refrein van het lied werd uit volle borst meegezongen door de soldaten voor wie zij optrad.

Zo echt. Je moet wel keihard zijn, als je daar geen brok van in de keel krijgt. En ja, 'n jaartje ouder.

Fanatiekelingen

Wat heb ik toch ‘n hekel aan fanatici – fanatiekelingen om het wat eigentijdser te zeggen. Zo’n Paul Blokhuis die denkt dat de hele volksgezondheid afhangt van het al dan niet roken, die niet zal rusten tot een pakje sigaretten 20 euro kost. Behoorlijk hypocriet, trouwens want hoe spekken we anders de rijkskas ter compensatie van de belastingvrije internationals? Vooruit dan maar als dat geld linea recta naar de zorg gaat.

Roken is niet gezond, dat weten we allemaal, maar zo ken ik er nog wel ‘n paar als het om de luchtkwaliteit gaat. Opsomming overbodig. Gisteren circuleerde het bericht dat in Nederland meer mensen aan longkanker sterven dan waar ook in Europa. Het verband met roken werd door de media, althans de publieke omroep, kritiekloos overgenomen, terwijl dat helemaal niet is aangetoond.

Clean Air Nederland wil nu dat het roken op festivals (er zijn er nu jaarlijks meer dan zeshonderd) ook in de openlucht verboden wordt. ‘Niet te handhaven,’ reageerde de directie van Lowlands. Het  geluidsniveau van die feessies bleef natuurlijk buiten de orde, terwijl de gehoorschade volgens de eenstemmige kno-artsen vast staat. De joint als alternatief? Zit er dik in; wordt in coffeeshops (binnenshuis) al met smaak geconsumeerd. Over huichelarij gesproken.

Asperges me(e)

Marius Jaspers, een uiterst actieve blogger uit Haarlem, beschrijft vandaag onder de titel Zwarte Asperges een incident met een door hem ternauwernood voorkomen brandje bij de (even) afwezige buurvrouw. Een zekere Sjef reageert met een link naar Wikipedia, die bij mij het oude roomse sentiment oproept: het gregoriaanse gezang Asperges me, Domine hysopo…. (Besprenkel mij, Heer met hysop)

Dit was een gezang, dat – behalve in de paastijd want daarvoor had men een ander lied – op zondag aan het eind van de hoogmis (de gezongen mis) werd uitgevoerd. Opluchting: we konden naar huis ;-)

Het Asperges Me is een van de vele dingen die na het Tweede Vaticaans Concilie (1969) uit de r.-k. liturgie werden geschrapt. (Ik heb mensen gekend die onder meer daarom sindsdien niet meer naar de kerk gingen.) Een mooie solo-uitvoering van Asperges Me vind je hier op YouTube.

Sjef legt het verband met de momenteel overal geserveerde groente, die tot vervelens toe ‘het witte goud’ wordt genoemd. Niet voor het eerst, natuurlijk. Want als kinderen zongen wij, op de gregoriaanse noten al: ‘A-a-spe-e-erges mee, ei-ei-er-saus.’

Sterk in geruststelling

‘Volgens mij, hoef je je nergens over ongerust te maken, maar als je wilt dan verwijs ik je wel voor een onderzoek.’ Typische conclusie van Paul Rammeloo, tot in de jaren negentig huisarts te Best. Hij overleed eind vorige week na een kort ziekbed op 85-jarige leeftijd.

Ja, daar was Rammeloo sterk in, zijn patiënten gerust stellen en bemoedigen. Informeel, vriendelijk, geduldig, betrokken. Aan een computer in zijn spreekkamer is hij nooit toegekomen. Wij hadden in de jaren zeventig in verkiezingstijd een enorm portret van Joop den Uyl (Ome Joop) voor het raam hangen. Vond-ie maar niks en dat zei hij ook. Met een glimlach.

Als je voor een ingreep in het ziekenhuis had gelegen, kwam hij op de koffie om te kijken hoe het met je ging. Bij zijn 25-jarig jubileum als huisarts, organiseerden de patiënten een receptie. Het liep er storm. Het overweldigde hem zichtbaar – een beetje verlegen stond hij daar handen te schudden.

Wellicht was hij de laatste rokende huisarts. Stak er wel eens samen met een patiënt een op, in de spreekkamer. Het was geen beletsel voor een mooie oude dag,  Kon hij zich verdiepen in het leven en werk van Pablo Picasso. Zijn laatste openbaar optreden was een lezing over die kunstenaar in de bibliotheek, alweer jaren geleden trouwens.

Foto- en filmmanie zit professionelen dwars

Ieder diertje z’n pleziertje. Het is een wijdverbreid verschijnsel, de foto- en filmmanie. We kennen ze allemaal, de autobestuurders die afremmen als ze een (soms dodelijk) incident zien op de tegenoverliggende rijbaan. Er staat een fikse boete op, maar toch. Of de toeristen die in de bollenstreek de bloemen vertrappen. Om toch maar meer likes op Facebook de kunnen scoren. Dat  bereik je niet met het bord eten dat net voor je neus is gezet. Elk jaar kukelen er wel ‘n paar mensen in de Grand Canyon over de rand na het verzoek ‘nog ‘n klein stukje achteruit’. Er worden zelfs macabere grappen over gemaakt in de zin van ‘zo kom je nog eens van je wederhelft af’.

Maar waar vrijwel niemand bij stil staat:  de hoge vlucht die het fotograferen en filmen door iedereen in het voortschrijdende digitale tijdperk heeft genomen, kan de professionele beeldmaker flink dwars zitten. Niet zozeer vanwege oneerlijke concurrentie of zo. Fotografie, om het daarbij nu even te houden, is een vak. Neem de theaterfotografie. Gezelschappen laten de beelden van hun voorstelling doorgaans door een professional maken, ver voor de première, teneinde het resultaat aan de media ter beschikking te stellen. Fotograferen en geluidsopnamen maken tijdens de voorstelling is het publiek verboden. Vanwege het auteursrecht en de hinder die anderen daarvan kunnen ondervinden.

Bij amateurvoorstellingen lag het tot voor een aantal jaren wat anders, blij als men was met de visuele soms ook mediale aandacht. Maar de gesignaleerde ontwikkelingen gaven de voorzitter van zo’n theaterclub onlangs de volgende woorden bij zijn welkom in de mond: ‘Het is vanzelfsprekend dat het maken van beeld-  en/of geluidsopnamen niet is toegestaan.’ Het was zelfs niet nodig de bezoekers aan te sporen, hun telefoontjes uit te zetten. Iedereen hield er zich aan. Dat een ‘eigen’ fotograaf af en toe ietwat storend langs de scène scharrelde werd blijkbaar normaal gevonden.

Zo niet het bescheiden optreden, op afstand van een (semi-) professioneel met een eigen medium (geen Facebook). Een bestuurslid bleek niet te vermurwen en het lag aan de terughoudendheid van de fotograaf dat het geen echt incident werd.

Het is makkelijk om hier sarcastisch over te doen, maar ik houd het er maar op, de organisatoren van dergelijke plaatselijke evenementen aan te bevelen, zich op de positie van deze beroepswerkers of vrijwilligers te bezinnen en een regeling te treffen die hen het uitvoeren van hun taak mogelijk maakt.

‘t Is ammel wa mee de poassemis

Onlangs schreef ik over een ‘beroemde’ slijterij in vervlogen dagen. Die buurtwinkels hadden een belangrijke sociale functie. Het waren ontmoetingsplekken, waar het kleinschalige nieuws werd doorgenomen.

Terwijl de klokken van de Bestse Sint-Odulphuskerk oproepen tot de paasmis, moet ik denken aan wat ik hierover uit de eerste hand heb vernomen.

Het hoefde niet eens Pasen te zijn, om een klant van die slijterij te inspireren tot de verzuchting ‘t Is ammel wa mee de poassemis. Een Brabantse variant van het nog steeds niet verdwenen ‘het is toch wat’.

De man die zich daar te pas en te onpas aan overgaf, placht in de winkel te komen voor de gezelligheid, al nam hij dan natuurlijk wel wat mee. Kreeg maar niet genoeg van het buurten. Terwijl de klantenrij voor de toonbank (niks kassaband) opschoof, liet hij regelmatig nieuwe binnenkomers voorgaan om zijn oraties te kunnen voortzetten, steevast afsluitend met ‘t is toch wa enz.

In de slijtersfamilie (de nazaten) leeft hij op deze manier voort.

HESA

Laatst hoorde ik mijn zoon een uitdrukking van z’n opa gebruiken: HESA. Ik zal het hem wel ‘n keer door hebben gegeven, al heb ik HESA zelf nooit toegepast.

Mijn vaders carrière als schrijver en voordrachtkunstenaar kende – niet in het minst door zijn zelfkritiek – een enigszins moeizame start. Hij schreef in dat begin ook wel stukjes onder het pseudoniem Luctor, naar de Zeeuwse wapenspreuk, die – vertaald – luidt: ‘Ik worstel en kom boven.’ Zijn geliefde, mijn moeder dus, borduurde dat Luctor en Emergo op een lap zijde.

Als hij met een zware tegenvaller te maken kreeg, trachtte mijn vader zichzelf overeind te houden met de kreet: Heb Er Schijt Aan (HESA).

Als ik het goed heb, heeft hij dit pepmiddel in eerste instantie overgedragen op mijn oudste broer, die wel eens wat zwaar op de hand kon zijn. Ouders zouden er nu nog hun voordeel mee kunnen doen, zeg ik bescheiden.