Dat idee van CDA-er Buma, maatschappelijke dienstplicht, waar doet dat toch aan denken? Precies, partijgenoot Lubbers die trouwens in 1993 nog een stapje verder ging met zijn strafkampen voor criminele jongeren. Gewoon doodgebloed, dat idee, hoewel salonsocialist Kok er later nog op is teruggekomen.
Hou er toch over op. De jeugd van tegenwoordig is gelijk aan die van toen. Het was in de jaren vijftig (!) van de vorige eeuw dat mijn vader een sneeuwbal in z'n nek kreeg. Toen-ie zich omdraaide stond daar 'n knul die treiterig riep: 'Ja dat doe ik!'
Pubers moeten zich laten gelden, vooral de jongens. en uiteraard in het negatieve. Testosteron hè? Met normaal doen valt geen stoer imago op te bouwen. Met een blikje cola light ook niet, afgezien van het demonstratief, na het nuttigen van de inhoud, aan de kant van de weg flikkeren. Een helaas te vroeg overleden vriend van ons was in de tijd van Lubbers onderwijzer in Tilburg Noord. Hij kreeg van een moeder de vraag: 'Mister, zou 't helpen as ik hem 'n brommer gaf.' Nee, er helpt ook geen actie prullenbakken versieren, zoals momenteel in Best, tegen. Zomin als strafzorg. Zie je de motivatie al?
Trouwens, maatschappelijke dienstplicht? Het zal wel weer tegen de Rechten van de Mens zijn. Opvoeding? Zou kunnen. Vooralsnog zie ik meer in voorbehoedsmiddelen met als alternatief een cursus ouderschap. Eerst kind af zijn - kan lang duren - dan pas verwekken en baren. Het lijkt het presidentschap van Amerika wel.
maandag 27 februari 2017
dinsdag 21 februari 2017
Mottenballen
Het Lagerhuis, een succesvol discussieprogramma op tv van de VARA (1997-2005), wordt ter gelegenheid van de naderende verkiezingen voor één keer nog eens uit de kast gehaald. Niet voor 't eerst trouwens, want in 2010 werd het ook bij verkiezingen nog eens ingezet. Terecht vinden sommigen dat het programma weer voor onbepaalde tijd nieuw leven zou moeten worden ingeblazen. Het heeft bewezen, tot aardige confrontaties te kunnen leiden tussen politiek en burger. Als daar ooit behoefte aan bestond, dan is dat nu wel.
Tot de voorstanders van die heropleving behoort, zo hoorde ik haar zeggen in haar wekelijkse column voor BNR (radio) de schrijfster Marianne Zwagerman. Alleen, ze gleed volgens mij onderuit met de constatering dat voor de komende gelegenheidsuitzending(en) presentator Paul Witteman (70) uit de mottenballen is gehaald - niet in het midden latend dat ze dat maar niks vond.
Sinds hij vertrok bij het toen nog zo geheten Pauw en Witteman, presenteert Witteman onder meer op zondagavond op een charmante manier het naar hem genoemde Podium, waarin klassieke muziek, mede door de 'versieringen' van pianist/cabaretier Mike Bodde en trendwatcher Floris Kortie, voor de gemiddelde kijker een delicatesse wordt. Voor Paul Witteman geldt dus het still going strong, wat volgens de Cambridge-dictionary staat voor still be successful after having existed for a long time. Het staat nog te bezien of dat over 'n jaar of twintig van de immer triomfantelijk-arrogante Marianne Zwagerman kan worden gezegd.
Mottenballen? Als je dat nou van de inmiddels 93-jarige, in het openbaar in z'n broek plassende dictator Mugabe zou zeggen. Volgens een mededeling van Bram Vermeulen op Radio 1, zou de echtgenote van de Zimbabwaanse president bereid zijn, tzt diens lijk, bij gebrek aan een alternatief, voor het presidentschap, kandidaat te stellen.
Tot de voorstanders van die heropleving behoort, zo hoorde ik haar zeggen in haar wekelijkse column voor BNR (radio) de schrijfster Marianne Zwagerman. Alleen, ze gleed volgens mij onderuit met de constatering dat voor de komende gelegenheidsuitzending(en) presentator Paul Witteman (70) uit de mottenballen is gehaald - niet in het midden latend dat ze dat maar niks vond.
Sinds hij vertrok bij het toen nog zo geheten Pauw en Witteman, presenteert Witteman onder meer op zondagavond op een charmante manier het naar hem genoemde Podium, waarin klassieke muziek, mede door de 'versieringen' van pianist/cabaretier Mike Bodde en trendwatcher Floris Kortie, voor de gemiddelde kijker een delicatesse wordt. Voor Paul Witteman geldt dus het still going strong, wat volgens de Cambridge-dictionary staat voor still be successful after having existed for a long time. Het staat nog te bezien of dat over 'n jaar of twintig van de immer triomfantelijk-arrogante Marianne Zwagerman kan worden gezegd.
Mottenballen? Als je dat nou van de inmiddels 93-jarige, in het openbaar in z'n broek plassende dictator Mugabe zou zeggen. Volgens een mededeling van Bram Vermeulen op Radio 1, zou de echtgenote van de Zimbabwaanse president bereid zijn, tzt diens lijk, bij gebrek aan een alternatief, voor het presidentschap, kandidaat te stellen.
vrijdag 17 februari 2017
Dorpspompklets als nationale rel
Zover is de Nederlandse journalistiek nu al gezonken, dat kletspraat rond de dorpspomp - het kan ook de leugenbank zijn - is verheven tot een nationale kwestie. Sinds de regionale kranten digitaal overal bereikbaar zijn, is bij voorbeeld het Radio 1 Journaal er 's morgens al als de kippen bij om die ongesubsidieerde media leeg te roven. Hoeveel van het radionieuws komt van eigen verslaggevers? Als dat tien procent is, geloof ik het onmiddellijk.
Een typisch geval is de zogenaamde lootjeskwestie bij de amateur-vv Bladella - voor de duidelijkheid, in de Kempen, ten zuiden van Eindhoven.
SBS6' Hart van Nederland, gespecialiseerd in straatinterviews (" 't Is toch wat") en badderende olifantjes springt erop, de rest inclusief het NOS Journaal volgt als onderdanige hondjes. Effe wat anders, een digestief voor die over elkaar heen buitelende torentjeskandidaten.
Een dorpsruzie als die rond het honderdjarige Bladella (z'n Twitteraccount beperkt zich nagenoeg tot de visuele weergave van de wekelijkse opstelling zodat je daar niet moet zijn voor scheldpartijen en bedreigingen, waar wel zeg ik lekker niet) ooit hooguit 'n kadertje waard op de streekpagina, wordt nu tot tweemaal in één week toe de opening van de krant waardig geacht. 'Lees verder op pagina 3' voor de volgende vette kop.
Ben je nu niet zelf bezig? Helemaal niet. Ik zou niet durven, gezien het overheersende nietes-welles, kenmerkend voor dit soort ruzies. Zo'n voetballersmoeder die zegt: 'Ik heb m'n statement gemaakt.' Dan weten we toch al genoeg?
Los het daar in Bladel toch snel even op. Wees blij met het vv-bestuur en al die vrijwilligers, of doe het zelf beter.
Een typisch geval is de zogenaamde lootjeskwestie bij de amateur-vv Bladella - voor de duidelijkheid, in de Kempen, ten zuiden van Eindhoven.
SBS6' Hart van Nederland, gespecialiseerd in straatinterviews (" 't Is toch wat") en badderende olifantjes springt erop, de rest inclusief het NOS Journaal volgt als onderdanige hondjes. Effe wat anders, een digestief voor die over elkaar heen buitelende torentjeskandidaten.
Een dorpsruzie als die rond het honderdjarige Bladella (z'n Twitteraccount beperkt zich nagenoeg tot de visuele weergave van de wekelijkse opstelling zodat je daar niet moet zijn voor scheldpartijen en bedreigingen, waar wel zeg ik lekker niet) ooit hooguit 'n kadertje waard op de streekpagina, wordt nu tot tweemaal in één week toe de opening van de krant waardig geacht. 'Lees verder op pagina 3' voor de volgende vette kop.
Ben je nu niet zelf bezig? Helemaal niet. Ik zou niet durven, gezien het overheersende nietes-welles, kenmerkend voor dit soort ruzies. Zo'n voetballersmoeder die zegt: 'Ik heb m'n statement gemaakt.' Dan weten we toch al genoeg?
Los het daar in Bladel toch snel even op. Wees blij met het vv-bestuur en al die vrijwilligers, of doe het zelf beter.
dinsdag 14 februari 2017
Gekte kent geen grenzen
Sommigen zeggen, de wereld is gek geworden, anderen, alles staat op z'n kop. Seksuele voorlichting aan de hand van de bloemetjes en de bijtjes is uit de tijd, maar dat neemt het belang van de bijen voor de agrarische bevruchting natuurlijk niet weg. In plaats van de oorzaak van de massale bijensterfte weg te nemen, gaan we nu drones de lucht insturen om hun werk over te nemen.
Laat ik ter beschrijving van de actuele gekte afdalen naar het plaatselijke. Iemand bij de gemeente Best heeft het in z'n hoofd gehaald, het winkelcentrum De Boterhoek tot woonerf te verklaren.
Wat houdt dat in? Fietsen, ooit verboden in dit voetgangersgebied van weleer, wordt niet langer gedoogd (bij gebrek aan handhaving), maar officieel toegestaan. Brommen ook. En auto's mogen er stapvoets rijden, al wordt dat door het straatmeubilair niet aangemoedigd. Kwaadwillenden zijn niettemin uitgenodigd even een ramkraakje te plegen. Niet door mij, haast ik me te zeggen voordat ik een proces wegens aanzetten tot een misdrijf aan m'n broek krijg. Maar denk niet dat de Boterhoek misdaadvrij is: herinner je de brandstichting in een restaurant, enkele jaren geleden.
Vorig jaar is er in Best onnodig lang gedelibereerd over de vraag of een deel van de Hoofdstraat al dan niet autoluw moest worden gemaakt. Er werden zelfs enquêtes over gehouden, teneinde aan de weet te komen wat iedereen allang wist: weg met die auto's.
En nu, in een vloek en een zucht wordt een qua profiel daarvoor volstrekt ongeschikt winkelgebied als De Boterhoek tot woonerf verklaard. Gebrom in de gemeenteraad, waar een lid meedeelde al door een fietser te zijn aangereden. Is hiermee de kous af? Ik denk het niet. Sterker, ik denk wèl dat er eindelijk een oplossing moet komen voor de massa geparkeerde fietsen bij de Albert Heijn, waarmee dit deel van de objectvrije stroken voor de winkels wordt bezet. AH met z'n dichtgeplakte etalageruiten hoort in zo'n als 'gezellig' bedoeld, intiem winkelcentrum niet thuis. Ook dat weet iedereen.
En voor alle zekerheid, want de gekte kent geen grenzen, kom me niet aan met 130 km-borden, want ik hoorde iemand op de radio zeggen dat de VVD met die borden haar geurgrens afbakent, zoals honden dat al plassend doen.
Laat ik ter beschrijving van de actuele gekte afdalen naar het plaatselijke. Iemand bij de gemeente Best heeft het in z'n hoofd gehaald, het winkelcentrum De Boterhoek tot woonerf te verklaren.
Wat houdt dat in? Fietsen, ooit verboden in dit voetgangersgebied van weleer, wordt niet langer gedoogd (bij gebrek aan handhaving), maar officieel toegestaan. Brommen ook. En auto's mogen er stapvoets rijden, al wordt dat door het straatmeubilair niet aangemoedigd. Kwaadwillenden zijn niettemin uitgenodigd even een ramkraakje te plegen. Niet door mij, haast ik me te zeggen voordat ik een proces wegens aanzetten tot een misdrijf aan m'n broek krijg. Maar denk niet dat de Boterhoek misdaadvrij is: herinner je de brandstichting in een restaurant, enkele jaren geleden.
Vorig jaar is er in Best onnodig lang gedelibereerd over de vraag of een deel van de Hoofdstraat al dan niet autoluw moest worden gemaakt. Er werden zelfs enquêtes over gehouden, teneinde aan de weet te komen wat iedereen allang wist: weg met die auto's.
En nu, in een vloek en een zucht wordt een qua profiel daarvoor volstrekt ongeschikt winkelgebied als De Boterhoek tot woonerf verklaard. Gebrom in de gemeenteraad, waar een lid meedeelde al door een fietser te zijn aangereden. Is hiermee de kous af? Ik denk het niet. Sterker, ik denk wèl dat er eindelijk een oplossing moet komen voor de massa geparkeerde fietsen bij de Albert Heijn, waarmee dit deel van de objectvrije stroken voor de winkels wordt bezet. AH met z'n dichtgeplakte etalageruiten hoort in zo'n als 'gezellig' bedoeld, intiem winkelcentrum niet thuis. Ook dat weet iedereen.
En voor alle zekerheid, want de gekte kent geen grenzen, kom me niet aan met 130 km-borden, want ik hoorde iemand op de radio zeggen dat de VVD met die borden haar geurgrens afbakent, zoals honden dat al plassend doen.
maandag 6 februari 2017
Honden blaffen, karavaan trekt verderr
Boosaardigen zouden kunnen zeggen dat Eindhoven in het dossier herindeling van Zuid-Oost Brabant zich opstelt als een wolf in schaapskleren, maar volgens mij is dat soort taal intussen wel achterhaald. Iemand suggereerde dat de gemeente in de toekomst wel eens Eindhoven c.a. (cum annexis) zou kunnen gaan heten, maar in een zogenaamde commissie notitie van B en W (zie je wel, dat burgemeester Jorritsma in zijn nieuwjaarsrede niet louter voor zichzelf sprak) komt het woord annexatie niet voor. Fusie is het woord voor wat natuurlijk op hetzelfde neerkomt.
De honden blaffen, maar de karavaan trekt verder. Hoe weet je dat? Het provinciaal bestuur van Noord-Brabant heeft de randgemeenten Nuenen en Son en Breugel in december schriftelijk gevraagd om voor 1 juli 2017 te laten weten hoe zij denken over een eventuele fusie. Eindhoven heeft, als mogelijk andere fusiepartner van Nuenen, tegelijkertijd het verzoek gekregen, mee te denken. Interessante vraag aan Eindhoven: 'Wat heeft u te te bieden aan de kernen van een fusiepartner bij een eventuele fusie?' Dit gaat over de handhaving van de eigenheid van de dorpen. En daarbij natuurlijk over meer dan over de stadsburgemeester die tijdens de Nationale Voorleesdagen afdaalt naar de basisschool van het kerkdorp Acht om daar acte de présence te geven (historisch). En ook over meer dan het al dan niet voortzetten van het ophalen van oud papier voor een goed doel door een plaatselijke particuliere instantie (ook historisch, namelijk een lopende kwestie tussen Breda en het al eeuwen geleden geannexeerde Prinsenbeek).
Ter zake. Niks wolf in schaapskleren. In hun 'commissie notitie' bedrijven B en W van Eindhoven diplomatie, waarin 'zorgvuldigheid' en 'transparantie' sleutelbegrippen zijn. Voorop staat dat de beslissing over fusering ligt bij de gemeenteraden van de randgemeenten, nu nog slechts Nuenen en Son-Breugel. Meer dan terloops komt de regionale intergemeentelijke samenwerking aan de orde, waarover Eindhoven opmerkt dat die 'noodzakelijk blijft'. Toevallig zijn die samenwerkingsvormen momenteel onderwerp van evaluatie en eveneens toevallig komen de resultaten van dat onderzoek vóór 1 juli ter beschikking van de gemeenteraden. Het ligt voor de hand dat rond de zomervakantie veel duidelijk wordt over de door de karavaan te volgen route. Of die louter langs de wegen van samenwerking zal blijven lopen, staat op z'n zachtst gezegd te bezien.
Want, zegt Eindhoven, de bestuurlijke slagkracht van de Mainportregio moet wel voorop staan, dus 'op lange termijn voorzien wij een substantiële afname van het aantal gemeenten' en 'als een andere gemeente in het stedelijk gebied besluit tot bestuurlijke fusie, dan is aansluiting bij Eindhoven voor de hand liggend.' Verderop noemt het college de 'kernwaarden' waarnaar de provincie vraagt en waarvan het college zegt dat ze nu al uitgangspunt vormen voor zijn handelen.
Ik pik uit die opsomming van kernwaarden (een lijst van negen punten):
- Aansluiten bij de behoeften en identiteiten van gemeenschappen en inwoners, op niveau van wijk, buurt en dorp, stadsdeel, stad, stedelijk gebied en regio.
- Maatschappelijk draagvlak.
- Herkenbaarheid en aanspreekbaarheid van de overheid als het gaat over dingen die de inwoners rechtstreeks raken.
- Transparantie.
- Rechtstreeks kiezen van vertegenwoordigers.
- Zo min mogelijk bestuurlijke en ambtelijke drukte.
Werk aan de winkel voor de randgemeenten.
Als de fusie met Nuenen doorgaat, krijgt de stad er op de kaart een puist bij en met Son en Breugel nóg een. Historisch gezien niks bijzonders, want rond 1920 annexeerde het 'nestje' Eindhoven Woensel, Gestel, Stratum en Tongelre. Op de kaart zag er dat uit als een spin, door de tussenliggende groene zones. Die zijn inmiddels met bebouwing nagenoeg opgevuld.
De honden blaffen, maar de karavaan trekt verder. Hoe weet je dat? Het provinciaal bestuur van Noord-Brabant heeft de randgemeenten Nuenen en Son en Breugel in december schriftelijk gevraagd om voor 1 juli 2017 te laten weten hoe zij denken over een eventuele fusie. Eindhoven heeft, als mogelijk andere fusiepartner van Nuenen, tegelijkertijd het verzoek gekregen, mee te denken. Interessante vraag aan Eindhoven: 'Wat heeft u te te bieden aan de kernen van een fusiepartner bij een eventuele fusie?' Dit gaat over de handhaving van de eigenheid van de dorpen. En daarbij natuurlijk over meer dan over de stadsburgemeester die tijdens de Nationale Voorleesdagen afdaalt naar de basisschool van het kerkdorp Acht om daar acte de présence te geven (historisch). En ook over meer dan het al dan niet voortzetten van het ophalen van oud papier voor een goed doel door een plaatselijke particuliere instantie (ook historisch, namelijk een lopende kwestie tussen Breda en het al eeuwen geleden geannexeerde Prinsenbeek).
Ter zake. Niks wolf in schaapskleren. In hun 'commissie notitie' bedrijven B en W van Eindhoven diplomatie, waarin 'zorgvuldigheid' en 'transparantie' sleutelbegrippen zijn. Voorop staat dat de beslissing over fusering ligt bij de gemeenteraden van de randgemeenten, nu nog slechts Nuenen en Son-Breugel. Meer dan terloops komt de regionale intergemeentelijke samenwerking aan de orde, waarover Eindhoven opmerkt dat die 'noodzakelijk blijft'. Toevallig zijn die samenwerkingsvormen momenteel onderwerp van evaluatie en eveneens toevallig komen de resultaten van dat onderzoek vóór 1 juli ter beschikking van de gemeenteraden. Het ligt voor de hand dat rond de zomervakantie veel duidelijk wordt over de door de karavaan te volgen route. Of die louter langs de wegen van samenwerking zal blijven lopen, staat op z'n zachtst gezegd te bezien.
Want, zegt Eindhoven, de bestuurlijke slagkracht van de Mainportregio moet wel voorop staan, dus 'op lange termijn voorzien wij een substantiële afname van het aantal gemeenten' en 'als een andere gemeente in het stedelijk gebied besluit tot bestuurlijke fusie, dan is aansluiting bij Eindhoven voor de hand liggend.' Verderop noemt het college de 'kernwaarden' waarnaar de provincie vraagt en waarvan het college zegt dat ze nu al uitgangspunt vormen voor zijn handelen.
Ik pik uit die opsomming van kernwaarden (een lijst van negen punten):
- Aansluiten bij de behoeften en identiteiten van gemeenschappen en inwoners, op niveau van wijk, buurt en dorp, stadsdeel, stad, stedelijk gebied en regio.
- Maatschappelijk draagvlak.
- Herkenbaarheid en aanspreekbaarheid van de overheid als het gaat over dingen die de inwoners rechtstreeks raken.
- Transparantie.
- Rechtstreeks kiezen van vertegenwoordigers.
- Zo min mogelijk bestuurlijke en ambtelijke drukte.
Werk aan de winkel voor de randgemeenten.
Als de fusie met Nuenen doorgaat, krijgt de stad er op de kaart een puist bij en met Son en Breugel nóg een. Historisch gezien niks bijzonders, want rond 1920 annexeerde het 'nestje' Eindhoven Woensel, Gestel, Stratum en Tongelre. Op de kaart zag er dat uit als een spin, door de tussenliggende groene zones. Die zijn inmiddels met bebouwing nagenoeg opgevuld.
vrijdag 3 februari 2017
PHPD
Aan het slot van een consult vroeg ik mijn huisarts: Wat is PHPD. Ze kwam zonder aarzelen met een latijnse term die ik vergat op te schrijven, al te happig om mijn kennis hieromtrent te ventileren. Toch maar eens gegoocheld op definition. Een reeks verklaringen verscheen op het scherm.
Post Hallucinogen Perceptual Disorder
Peak Hour Peak Direction (traffic)
Public Health Promotion Division (Thailand)
Palos Heights Police Department (Illinois)
De mijne is er niet bij. Ze komt van een dame op leeftijd, wat volgens mij een eufemisme is voor oude vrouw, Gevraagd naar haar welbevinden, antwoordde zij: 'Och, PHPD, Pijntje Hier Pijntje Daar.' Geweldig, Weer eens wat anders dan still going strong of andere gemeenplaatsen.
Ik was bij de dokter in verband met PHPD. Na enige fysieke testen, waarvoor ik niets hoefde uit te trekken, verklaarde ze met grote stelligheid: 'Het is niet het hart. Hou de boel maar goed warm.'
Wees dus gerust, PHPD gaat geen leven leiden als een aandoening, die het nationale zorgapparaat in werking stelt, gelijk Alle Dagen Heel Druk (ADHD).
Vooralsnog zijn er belangrijker prioriteiten, zoals de erkenning van de ernst van het Q-koortsprobleem.
Post Hallucinogen Perceptual Disorder
Peak Hour Peak Direction (traffic)
Public Health Promotion Division (Thailand)
Palos Heights Police Department (Illinois)
De mijne is er niet bij. Ze komt van een dame op leeftijd, wat volgens mij een eufemisme is voor oude vrouw, Gevraagd naar haar welbevinden, antwoordde zij: 'Och, PHPD, Pijntje Hier Pijntje Daar.' Geweldig, Weer eens wat anders dan still going strong of andere gemeenplaatsen.
Ik was bij de dokter in verband met PHPD. Na enige fysieke testen, waarvoor ik niets hoefde uit te trekken, verklaarde ze met grote stelligheid: 'Het is niet het hart. Hou de boel maar goed warm.'
Wees dus gerust, PHPD gaat geen leven leiden als een aandoening, die het nationale zorgapparaat in werking stelt, gelijk Alle Dagen Heel Druk (ADHD).
Vooralsnog zijn er belangrijker prioriteiten, zoals de erkenning van de ernst van het Q-koortsprobleem.
maandag 30 januari 2017
Minder boeiend
In de Waddenzee wordt een proef genomen met virtuele boeien, zo lees ik in de Leeuwarder Courant. ? De boeien zullen zichtbaar zijn op digitale kaarten. Ze worden niet echt uit gezet.
De digitale techniek staat voor niets, maar zo zien we weer wat stoffering van de zee verdwijnen. Boeien, al dan niet voorzien van een knipperlicht, zijn niet alleen nuttig, maar ze vormen, al dobberend, ook zoiets als karakteristiek zeemeubilair dat ook de eenvoudige bootpassagier naast zeehonden en vogels een welkome afleiding biedt. Ik wil maar zeggen, het wordt er door die digitalisering en automatisering niet gezelliger op. Maar ok, dat wisten we al.
Of het nog gebeurt weet ik niet, maar in mijn tijd werden vaarroutes op de Waddenzee soms gemarkeerd met simpele boompjes van het vasteland. Die routes willen nog wel eens 'verschuiven', zodat het wel zo praktisch was. Mogelijk heb ik het ergens al eens verteld - dat heb je met ouwe mensen - maar we hebben er, als journalisten, collectief varend naar een waddeneiland, wel eens een collega mee bij de neus genomen. "'t Is toch wat met dat milieu tegenwoordig, moet je zien er groeien nu ook al boompjes in de zee."
Daags erna stond er op de voorpagina van des collega's krant, ik meen dat het Het Vrije Volk was: "Milieuvervuiling leidt tot boomgroei op zee".
Gelukkig zijn er nog vuurtorens.
De digitale techniek staat voor niets, maar zo zien we weer wat stoffering van de zee verdwijnen. Boeien, al dan niet voorzien van een knipperlicht, zijn niet alleen nuttig, maar ze vormen, al dobberend, ook zoiets als karakteristiek zeemeubilair dat ook de eenvoudige bootpassagier naast zeehonden en vogels een welkome afleiding biedt. Ik wil maar zeggen, het wordt er door die digitalisering en automatisering niet gezelliger op. Maar ok, dat wisten we al.
Of het nog gebeurt weet ik niet, maar in mijn tijd werden vaarroutes op de Waddenzee soms gemarkeerd met simpele boompjes van het vasteland. Die routes willen nog wel eens 'verschuiven', zodat het wel zo praktisch was. Mogelijk heb ik het ergens al eens verteld - dat heb je met ouwe mensen - maar we hebben er, als journalisten, collectief varend naar een waddeneiland, wel eens een collega mee bij de neus genomen. "'t Is toch wat met dat milieu tegenwoordig, moet je zien er groeien nu ook al boompjes in de zee."
Daags erna stond er op de voorpagina van des collega's krant, ik meen dat het Het Vrije Volk was: "Milieuvervuiling leidt tot boomgroei op zee".
Gelukkig zijn er nog vuurtorens.
donderdag 26 januari 2017
Iets meer dan een hapje en een drankje
Altijd respect en bewondering voor mensen die, desnoods tegen de draad in, initiatieven nemen. Ziet de bank er niets in - en wanneer ziet de bank er wèl iets in? - dan maar via het nieuwste tovermiddel crowdfunding. Nog mooier is het als zo'n startende ondernemer de intentie heeft, mensen die niet of moeilijk aan de bak komen, 'n eind tegemoet te komen. Zo'n geval doet zich nu voor in het Bestse buitengebied. Maar helaas, er zijn toch wel enkele vraagtekens bij te plaatsen.
De voormalige Bossche horeca-ondernemer Liesbeth van der Velden wil, als het kan nog dit voorjaar, aan de Heuveleindseweg in Best een ontmoetingsplek voor jong en oud creëren. 'Buutvrij: een hapje, een drankje en een werkplek,' zo meldt de nieuwe Bestse correspondent vandaag in het ED. Iets om van op te veren? Ja, maar niet zonder bedenkingen. De enthousiaste ondernemer is trouwens de eerste om haar opvatting over het realiteitsgehalte van haar project enigszins te temperen.
De Heuveleindseweg vormt min of meer de grens van de wijken Heivelden en Heuveleind met de groene buffer tussen Best en Oirschot. Ze loopt van de Oirschotseweg naar het Wilhelminakanaal. Het is agrarisch gebied, maar qua bedrijvigheid is er weinig meer te vinden dan een boomkwekerij (waarvan Van der Velden een loods op het oog heeft), het weiland van een slager, een manege en een nertsenfarm. Er staan enkele monumentale boerderijen, waarvan één met erf en boomgaard die herinneren aan het kamertjeslandschap van Best voor de ruilverkaveling. Bij de uitmonding op de Oirschotseweg bevindt zich een dierenkliniek met parkeerterrein. De rest is gespreide woonbebouwing. Ook staat er sinds ongeveer 'n kwarteeuw een door de buurt piekfijn onderhouden Mariakapel - een rustpunt voor wandelaars en fietsers.
Het gaat hier om een 'uitloopgebied', waar bewoners van genoemde wijken wandelen, joggen en hun honden uitlaten. Betrekkelijk rustig, afgezien van wat plaatselijk autoverkeer. Ik bedoel te zeggen: laat dit zo blijven. Het plan van Liesbeth mikt op jong en oud, die daar dus terecht zouden kunnen voor een 'hapje en een drankje'. Er zouden ook een winkel moeten komen en moestuinen. Zelfs workshops behoren tot de gedroomde mogelijkheden. Parkeermogelijkheden te over!
Ja, het bestemmingsplan moet worden aangepast en ja, de gemeente Best is hiermee bezig. Ik hoop op zorgvuldige behandeling, minstens zo zorgvuldig (?) als die van de recreatie-ondernemer in De Vleut, die na jaren gedogen het veld moet ruimen.
Zie ook: Rustig en kleinschalig
De voormalige Bossche horeca-ondernemer Liesbeth van der Velden wil, als het kan nog dit voorjaar, aan de Heuveleindseweg in Best een ontmoetingsplek voor jong en oud creëren. 'Buutvrij: een hapje, een drankje en een werkplek,' zo meldt de nieuwe Bestse correspondent vandaag in het ED. Iets om van op te veren? Ja, maar niet zonder bedenkingen. De enthousiaste ondernemer is trouwens de eerste om haar opvatting over het realiteitsgehalte van haar project enigszins te temperen.
De Heuveleindseweg vormt min of meer de grens van de wijken Heivelden en Heuveleind met de groene buffer tussen Best en Oirschot. Ze loopt van de Oirschotseweg naar het Wilhelminakanaal. Het is agrarisch gebied, maar qua bedrijvigheid is er weinig meer te vinden dan een boomkwekerij (waarvan Van der Velden een loods op het oog heeft), het weiland van een slager, een manege en een nertsenfarm. Er staan enkele monumentale boerderijen, waarvan één met erf en boomgaard die herinneren aan het kamertjeslandschap van Best voor de ruilverkaveling. Bij de uitmonding op de Oirschotseweg bevindt zich een dierenkliniek met parkeerterrein. De rest is gespreide woonbebouwing. Ook staat er sinds ongeveer 'n kwarteeuw een door de buurt piekfijn onderhouden Mariakapel - een rustpunt voor wandelaars en fietsers.
Het gaat hier om een 'uitloopgebied', waar bewoners van genoemde wijken wandelen, joggen en hun honden uitlaten. Betrekkelijk rustig, afgezien van wat plaatselijk autoverkeer. Ik bedoel te zeggen: laat dit zo blijven. Het plan van Liesbeth mikt op jong en oud, die daar dus terecht zouden kunnen voor een 'hapje en een drankje'. Er zouden ook een winkel moeten komen en moestuinen. Zelfs workshops behoren tot de gedroomde mogelijkheden. Parkeermogelijkheden te over!
Ja, het bestemmingsplan moet worden aangepast en ja, de gemeente Best is hiermee bezig. Ik hoop op zorgvuldige behandeling, minstens zo zorgvuldig (?) als die van de recreatie-ondernemer in De Vleut, die na jaren gedogen het veld moet ruimen.
Zie ook: Rustig en kleinschalig
dinsdag 10 januari 2017
Wie het beter weet mag het zeggen
Het had zijn maidenspeech kunnen zijn, de nieuwjaarstoespraak van John Jorritsma, nog maar enkele maanden burgemeester van Eindhoven, maar het doet er weinig toe: het was een toespraak die de regio Zuid-Oost Brabant op haar grondvesten deed schudden. Jorritsma vindt dat op het punt van het ‘plaatselijk bestuur’ nu eindelijk maar eens spijkers met koppen moeten worden geslagen. Hij opteert voor een grootscheepse herindeling van 21 gemeenten, inclusief zijn stad plus Helmond, tot drie of hooguit vier.
Wie het beter weet mag het zeggen. Deze zin impliceert dat ik na meer dan een halve eeuw delibereren, touwtrekken en mislukt experimenteren met samenwerking geen houdbaar alternatief zou kunnen bedenken. Jorritsma gaf het zelf al in wat tactvoller bewoordingen aan: de tijd van het verdedigen van het gemoedelijke eigen nestje, het verwijtend wijzen naar grote buur Eindhoven als annexionist (een in de Bestse gemeenteraad uitgevonden woord) is voorbij.
Ja, Eindhoven wil groter, dat is een aspect van Jorritsma’s verhaal: met Best, Veldhoven, Son en Breugel, Nuenen, Oirschot, Waalre en Geldrop naar een Mainport van dik 400.000 inwoners, om nationaal beter een vuist te kunnen maken. Wat dat betreft sluit de nieuwe burgemeester zich volledig aan bij de meermaals door zijn voorganger Rob van Gijzel verkondigde opvatting dat de toekomst potentieel aan de steden is. En dan niet alleen aan die ‘grote vier’ ten noorden van de rivieren.
Natuurlijk heeft Eindhoven (het is ondenkbaar dat de burgemeester zijn college van B en W voor een fait accompli heeft gesteld) geen panklaar gerecht geserveerd. Het gaat om een principe waaraan vanzelfsprekend nog hevig gesleuteld moet worden. Enkele voorbeelden. Geldrop vormt momenteel een moeizame combinatie met Mierlo, waarbij men zich zou kunnen afvragen, of aansluiting van dat dorp bij de voorgestelde gemeente Helmond-Peel niet meer voor de hand zou liggen. Oirschot, qua bebouwde kom 4 km verwijderd van Best, caramboleert al jaren tussen de stadsregio en de Kempen. Letterlijk aan één kant logisch, want zijn grondgebied in de voormalige gemeente Oost- West- en Middelbeers heeft meer affectie met het landelijke, nog steeds sterk agrarische gebied aan de zuidwestelijke kant ervan.
In de Brabantse herindelingsgeschiedenis is deze situatie niet uniek. Breda annexeerde destijds wel van de gemeente Nieuw Ginneken de dorpen Bavel en Ulvenhout, maar liet het landelijk gebied aan de nieuwe gemeente Alphen-Chaam.
De Kempische gemeente Eersel heeft het realistische besluit genomen, van vervanging van de vertrekkende burgemeester af te zien; ze koos voor een plaatsvervanger. Oirschot, dat tot zijn ergernis onlangs alvast met een door Eindhoven opgelegd besluit werd geconfronteerd, namelijk het autovrij maken van de Eindhovense, respectievelijk Oirschotse Dijk, kijkt wat de opvolging van de burgemeester betreft liever de kat uit de boom en zet zijn aandeel in de benoemingsprocedure van een nieuwe burgervader door. ‘Hogerhand’ moet het nu maar zeggen.
Hogerhand (provincie en rijk) zal sowieso met belangstelling afwachten, hoe Zuid-Oost Brabant op Jorritsma’s knuppel in het hoenderhok gaat reageren, om uiteindelijk de kippen naar de gewenste stek te dirigeren.
Wie het beter weet mag het zeggen. Deze zin impliceert dat ik na meer dan een halve eeuw delibereren, touwtrekken en mislukt experimenteren met samenwerking geen houdbaar alternatief zou kunnen bedenken. Jorritsma gaf het zelf al in wat tactvoller bewoordingen aan: de tijd van het verdedigen van het gemoedelijke eigen nestje, het verwijtend wijzen naar grote buur Eindhoven als annexionist (een in de Bestse gemeenteraad uitgevonden woord) is voorbij.
Ja, Eindhoven wil groter, dat is een aspect van Jorritsma’s verhaal: met Best, Veldhoven, Son en Breugel, Nuenen, Oirschot, Waalre en Geldrop naar een Mainport van dik 400.000 inwoners, om nationaal beter een vuist te kunnen maken. Wat dat betreft sluit de nieuwe burgemeester zich volledig aan bij de meermaals door zijn voorganger Rob van Gijzel verkondigde opvatting dat de toekomst potentieel aan de steden is. En dan niet alleen aan die ‘grote vier’ ten noorden van de rivieren.
Natuurlijk heeft Eindhoven (het is ondenkbaar dat de burgemeester zijn college van B en W voor een fait accompli heeft gesteld) geen panklaar gerecht geserveerd. Het gaat om een principe waaraan vanzelfsprekend nog hevig gesleuteld moet worden. Enkele voorbeelden. Geldrop vormt momenteel een moeizame combinatie met Mierlo, waarbij men zich zou kunnen afvragen, of aansluiting van dat dorp bij de voorgestelde gemeente Helmond-Peel niet meer voor de hand zou liggen. Oirschot, qua bebouwde kom 4 km verwijderd van Best, caramboleert al jaren tussen de stadsregio en de Kempen. Letterlijk aan één kant logisch, want zijn grondgebied in de voormalige gemeente Oost- West- en Middelbeers heeft meer affectie met het landelijke, nog steeds sterk agrarische gebied aan de zuidwestelijke kant ervan.
In de Brabantse herindelingsgeschiedenis is deze situatie niet uniek. Breda annexeerde destijds wel van de gemeente Nieuw Ginneken de dorpen Bavel en Ulvenhout, maar liet het landelijk gebied aan de nieuwe gemeente Alphen-Chaam.
De Kempische gemeente Eersel heeft het realistische besluit genomen, van vervanging van de vertrekkende burgemeester af te zien; ze koos voor een plaatsvervanger. Oirschot, dat tot zijn ergernis onlangs alvast met een door Eindhoven opgelegd besluit werd geconfronteerd, namelijk het autovrij maken van de Eindhovense, respectievelijk Oirschotse Dijk, kijkt wat de opvolging van de burgemeester betreft liever de kat uit de boom en zet zijn aandeel in de benoemingsprocedure van een nieuwe burgervader door. ‘Hogerhand’ moet het nu maar zeggen.
Hogerhand (provincie en rijk) zal sowieso met belangstelling afwachten, hoe Zuid-Oost Brabant op Jorritsma’s knuppel in het hoenderhok gaat reageren, om uiteindelijk de kippen naar de gewenste stek te dirigeren.
vrijdag 6 januari 2017
Knielen op een bed van kijkcijfers
Özcan Akyol maakt zich in zijn column in de Persgroep-kranten behoorlijk druk over de onophoudelijke bezwaren tegen de exorbitante salarissen van npo-presentatoren als Pauw en Van Nieuwkerk (VARA). Hij vindt dat 'kwaliteit beloond moet worden', wat iedereen met hem eens is, die per 1 januari er maandelijks één cappucino bij krijgt.
Akyol hanteert het tot op de draad versleten argument dat die elkaar regelmatig een veer in de kont stekende 'talenten' anders de wijk nemen naar de commerciëlen. Waar kennen we dat van? Precies van de ceo's en topmannen (afschuwelijke uit de VS overgewaaide kwalificatie), die anders hun heil in het buitenland zouden zoeken. Laat ze toch gaan. Niemand is onmisbaar. Integendeel, er zijn heel wat van die schrapers die we liever kwijt zijn dan rijk.
Want is die zogenaamde vlucht naar de commerciëlen nou zo erg? Om te beginnen scheelt dat 'n hoop belastinggeld. Alsof de publieke omroep zich op buitengewone manier onderscheidt van de louter via reclame gefinancierde zenders. Integendeel, de programmering valt te omschrijven als een regelrechte knieval voor de massasmaak en de daarmee verbonden kijkcijfers, waarbij Nederland gemakshalve aan de lopende band wordt gelijkgeschakeld met Holland, bij mijn weten niet meer dan twee volgepakte provincies in het westen.
Op oudejaarsavond bedacht een of andere malloot het format 'het nationale afteluur', of zoiets. Iemand twitterde naar mijn hart: wat is dat nu weer voor flauwekul? Elke poging, zich te spiegelen aan een toonaangevend publiek net als het Vlaamse Canvas ontbreekt. Laat ik es wat zeggen: ik vind RTL Nieuws qua diepgang, kritisch onderzoek en presentatie meer dan een klasse beter dan het NOS Journaal. Word trouwens horendol van die kluwen instanties met afgekorte namen als npo, ntr en nos, om nog maar te zwijgen van die al dan niet samengeklitte zendgemachtigden, van wie de vpro wellicht als enige wat eigengereidheid kan worden toegeschreven.
O ja, Akyol. Stel je gerust man, er ligt ook voor jou een al dan niet betaald baantje klaar, al is het maar als tafelheer, bij de commerciëlen.
Akyol hanteert het tot op de draad versleten argument dat die elkaar regelmatig een veer in de kont stekende 'talenten' anders de wijk nemen naar de commerciëlen. Waar kennen we dat van? Precies van de ceo's en topmannen (afschuwelijke uit de VS overgewaaide kwalificatie), die anders hun heil in het buitenland zouden zoeken. Laat ze toch gaan. Niemand is onmisbaar. Integendeel, er zijn heel wat van die schrapers die we liever kwijt zijn dan rijk.
Want is die zogenaamde vlucht naar de commerciëlen nou zo erg? Om te beginnen scheelt dat 'n hoop belastinggeld. Alsof de publieke omroep zich op buitengewone manier onderscheidt van de louter via reclame gefinancierde zenders. Integendeel, de programmering valt te omschrijven als een regelrechte knieval voor de massasmaak en de daarmee verbonden kijkcijfers, waarbij Nederland gemakshalve aan de lopende band wordt gelijkgeschakeld met Holland, bij mijn weten niet meer dan twee volgepakte provincies in het westen.
Op oudejaarsavond bedacht een of andere malloot het format 'het nationale afteluur', of zoiets. Iemand twitterde naar mijn hart: wat is dat nu weer voor flauwekul? Elke poging, zich te spiegelen aan een toonaangevend publiek net als het Vlaamse Canvas ontbreekt. Laat ik es wat zeggen: ik vind RTL Nieuws qua diepgang, kritisch onderzoek en presentatie meer dan een klasse beter dan het NOS Journaal. Word trouwens horendol van die kluwen instanties met afgekorte namen als npo, ntr en nos, om nog maar te zwijgen van die al dan niet samengeklitte zendgemachtigden, van wie de vpro wellicht als enige wat eigengereidheid kan worden toegeschreven.
O ja, Akyol. Stel je gerust man, er ligt ook voor jou een al dan niet betaald baantje klaar, al is het maar als tafelheer, bij de commerciëlen.
dinsdag 3 januari 2017
Het eerste kletsverhaal
Nauwelijks is 2017 van start gegaan, of het eerste kletsverhaal heeft ons weer bereikt. Via het AD en de regionale kranten van De Persgroep, ijverig en al even kritiekloos overgenomen door radiojournaals. Daarbij is het onderscheid tussen wat heet lager en hoger opgeleiden voor het gemak vanuit 2016 overgenomen. Het gaat over 'bezorgde bedrijfsartsen', die bij wijze van mosterd na de maaltijd (het is immers politiek allang beslist) verzet aantekenen tegen het opschuiven van de pensioenleeftijd.
Lager opgeleiden, dat zijn mensen die volgens de afgeschafte r.-k. vasten- en onthoudingswet 'zware lichamelijke arbeid' verrichten. Voor alle duidelijkheid, die mensen hoefden niet te vasten, zomin als opgroeiende kinderen.
De redenering van de bedrijfsartsen luidt, dat die mensen 'voortijdig versleten' zijn.
Eerst maar eens dat onderscheid tussen hoger en lager opgeleiden. Dat is overgenomen van snelle verzekeringsjongens die gebruik, of zeg maar misbruik maken van de hang naar status bij de dommen. Alleen jij mag bij ons je zekerheid halen, zoiets.
Wie is hoger opgeleid? Moet je daar academisch voor gevormd zijn? Stelt bij voorbeeld het certificaat van een verwarmingsmonteur, gekwalificeerd voor de beveiliging tegen koolmonoxidevergiftiging niets voor? Is ambachtelijk vakmanschap - waaraan god betere het - schreeuwend behoefte is, niks waard? Gloeiender misverstand is niet denkbaar.
En dan de zwaarte van het werk. Eigenlijk zou ik de arbeidswet en aanverwante regels en bepalingen eens moeten uitvlooien. Er is nauwelijks meer arbeid aan te wijzen, waarvoor geen veiligheids- en gezondheid handhavende voorwaarden gelden. Een glazenwasser mag niet eens meer een ladder tegen een gevel zetten; de hoogwerker moet desnoods maar worden gehuurd. Het vak opperman, die stenen de steiger op sjouwde, is uitgestorven: de bouwlift doet het werk. Machines en robots nemen steeds meer uit handen.
Ernst Jurgens, bestuurder van de vereniging van bedrijfsartsen NVAB, moet zelf al nattigheid hebben gevoeld, toen hij zijn argument van versleten lijven aanvulde met 'de levensstijl' van de werknemers, die 's avonds voor de tv hangen, ongezond eten en niet naar de sportschool gaan.' Als het waar zou zijn wat hij over de zwaarte van het werk beweert, is het ook nog eens naar de sportschool gaan volstrekt overbodig. Integendeel: zak 's avonds maar eens lekker onderuit, je hebt het verdiend.
Het verhaal van Jurgens is trouwens niet nieuw. Een 'gezondheidseconoom' aan de Erasmus Universiteit beval vorig jaar al omscholing aan voor metselaars, timmerlieden, postsorteerders, bakkers en verplegers. Hoe zo? Moeten die 'hoger opgeleid' worden tot bij voorbeed ICT-er, om vervolgens last te krijgen van rug, schouders en andere rsi-verschijnselen? En wie gaat er dan metselen, timmeren en verplegen?
Lager opgeleiden, dat zijn mensen die volgens de afgeschafte r.-k. vasten- en onthoudingswet 'zware lichamelijke arbeid' verrichten. Voor alle duidelijkheid, die mensen hoefden niet te vasten, zomin als opgroeiende kinderen.
De redenering van de bedrijfsartsen luidt, dat die mensen 'voortijdig versleten' zijn.
Eerst maar eens dat onderscheid tussen hoger en lager opgeleiden. Dat is overgenomen van snelle verzekeringsjongens die gebruik, of zeg maar misbruik maken van de hang naar status bij de dommen. Alleen jij mag bij ons je zekerheid halen, zoiets.
Wie is hoger opgeleid? Moet je daar academisch voor gevormd zijn? Stelt bij voorbeeld het certificaat van een verwarmingsmonteur, gekwalificeerd voor de beveiliging tegen koolmonoxidevergiftiging niets voor? Is ambachtelijk vakmanschap - waaraan god betere het - schreeuwend behoefte is, niks waard? Gloeiender misverstand is niet denkbaar.
En dan de zwaarte van het werk. Eigenlijk zou ik de arbeidswet en aanverwante regels en bepalingen eens moeten uitvlooien. Er is nauwelijks meer arbeid aan te wijzen, waarvoor geen veiligheids- en gezondheid handhavende voorwaarden gelden. Een glazenwasser mag niet eens meer een ladder tegen een gevel zetten; de hoogwerker moet desnoods maar worden gehuurd. Het vak opperman, die stenen de steiger op sjouwde, is uitgestorven: de bouwlift doet het werk. Machines en robots nemen steeds meer uit handen.
Ernst Jurgens, bestuurder van de vereniging van bedrijfsartsen NVAB, moet zelf al nattigheid hebben gevoeld, toen hij zijn argument van versleten lijven aanvulde met 'de levensstijl' van de werknemers, die 's avonds voor de tv hangen, ongezond eten en niet naar de sportschool gaan.' Als het waar zou zijn wat hij over de zwaarte van het werk beweert, is het ook nog eens naar de sportschool gaan volstrekt overbodig. Integendeel: zak 's avonds maar eens lekker onderuit, je hebt het verdiend.
Het verhaal van Jurgens is trouwens niet nieuw. Een 'gezondheidseconoom' aan de Erasmus Universiteit beval vorig jaar al omscholing aan voor metselaars, timmerlieden, postsorteerders, bakkers en verplegers. Hoe zo? Moeten die 'hoger opgeleid' worden tot bij voorbeed ICT-er, om vervolgens last te krijgen van rug, schouders en andere rsi-verschijnselen? En wie gaat er dan metselen, timmeren en verplegen?
vrijdag 30 december 2016
Vader Habt
In West-Brabant, waar ik vandaan kom, hadden ze - hoe het nu is weet ik niet - altijd nogal moeite met het uitspreken van de h. Het gevolg was dat die h ook wel eens werd gebruikt, waar die niet te pas kwam. Vandaar het volgende, nu wat oubollig klinkende versje:
’n Ondje in ’n okske
En ’n andje vol ooi
Ap zee ’t ondje
En h h h hop was ‘t ooi
Vader Abt kon zodoende ook wel eens ontaarden in Vader Habt. Op de door mij bezochte lagere school zorgde zo'n tobber met de h voor heel wat hilariteit in de klas.
Zijn er nog abten? Hier en daar, ja. Vooral in België. Sommige abdijen voorzien zich, sinds het verdwijnen van de landbouw, in hun onderhoud door de exploitatie van een eet- en drinkgelegenheid. Bij de Norbertijner abdij van Postel, vlak over de grens, ten zuiden van Eindhoven, is dat al meer dan een halve eeuw het geval. Daar werd in 1961 naast het poortgebouw een rustieke gasthof (overigens een restaurant zonder bedden) gevestigd en in pacht gegeven aan leken. Volgens de menukaart, ‘om aan de eeuwenoude traditie van het toerisme een vervolg te geven’. Het herbergen van reizigers/vreemdelingen is inderdaad in menige kloosterregel vervat, maar toerisme? Dat vindt zijn oorsprong ergens rond 1900. En wat Postel betreft zou dat nog wel 50 jaar op zich laten wachten.
Gaat Vader Abt wel eens in dat restaurant happen? Het is hem niet aan te raden, of misschien toch wel om de effectiviteit van de verbouwde kloosterregel te toetsen. Het restaurant, genaamd De Beiaard, zit zomer en winter op vrije dagen stampvol. Levensmaatje zegt wel eens dat je uit dit soort toeristendingen weg moet blijven. Zeker als er weinig concurrentie is onder de hohoreca, zoals in Postel. De echte Brusselaar blijft trouwens ook verre van de Beenhouwerstraat, waar de restaurantjes zich aaneenrijgen.
Wat is er dan mis met De Beiaard? Het eten is er ronduit slecht, althans wat wij voorgeschoteld kregen: een zogenaamd vispannetje met enkele stukjes ongaar zeebanket in een smakeloos soepje. Saus kon je het niet noemen.. Het werd na commentaar weer even in de magnetron gezet, waardoor van de toch al minimale gratiné niets meer overbleef. De haché van haas (wij noemen zoiets hazenpeper) hield ook niet over; aan het kruiden van de saus was niets gedaan. De puree bestond uit kleffe meelballen. Schade, inclusief 1 huiswijn en 1 bier, tegen de 50 euro.
Zoals altijd in dit soort gevallen, mag de serveerster de klachten opvangen; de kok en de uitbater blijven achter de schermen.
Ik vroeg aan de serveerster: 'Hier komen zeker veel Hollanders van boven de rivieren.'
'Klopt.'
'Dat dacht ik al, die slikken alles.'
'Nou....'
Vader Habt ga daar 'ns appen.
’n Ondje in ’n okske
En ’n andje vol ooi
Ap zee ’t ondje
En h h h hop was ‘t ooi
Vader Abt kon zodoende ook wel eens ontaarden in Vader Habt. Op de door mij bezochte lagere school zorgde zo'n tobber met de h voor heel wat hilariteit in de klas.
Zijn er nog abten? Hier en daar, ja. Vooral in België. Sommige abdijen voorzien zich, sinds het verdwijnen van de landbouw, in hun onderhoud door de exploitatie van een eet- en drinkgelegenheid. Bij de Norbertijner abdij van Postel, vlak over de grens, ten zuiden van Eindhoven, is dat al meer dan een halve eeuw het geval. Daar werd in 1961 naast het poortgebouw een rustieke gasthof (overigens een restaurant zonder bedden) gevestigd en in pacht gegeven aan leken. Volgens de menukaart, ‘om aan de eeuwenoude traditie van het toerisme een vervolg te geven’. Het herbergen van reizigers/vreemdelingen is inderdaad in menige kloosterregel vervat, maar toerisme? Dat vindt zijn oorsprong ergens rond 1900. En wat Postel betreft zou dat nog wel 50 jaar op zich laten wachten.
Gaat Vader Abt wel eens in dat restaurant happen? Het is hem niet aan te raden, of misschien toch wel om de effectiviteit van de verbouwde kloosterregel te toetsen. Het restaurant, genaamd De Beiaard, zit zomer en winter op vrije dagen stampvol. Levensmaatje zegt wel eens dat je uit dit soort toeristendingen weg moet blijven. Zeker als er weinig concurrentie is onder de hohoreca, zoals in Postel. De echte Brusselaar blijft trouwens ook verre van de Beenhouwerstraat, waar de restaurantjes zich aaneenrijgen.
Wat is er dan mis met De Beiaard? Het eten is er ronduit slecht, althans wat wij voorgeschoteld kregen: een zogenaamd vispannetje met enkele stukjes ongaar zeebanket in een smakeloos soepje. Saus kon je het niet noemen.. Het werd na commentaar weer even in de magnetron gezet, waardoor van de toch al minimale gratiné niets meer overbleef. De haché van haas (wij noemen zoiets hazenpeper) hield ook niet over; aan het kruiden van de saus was niets gedaan. De puree bestond uit kleffe meelballen. Schade, inclusief 1 huiswijn en 1 bier, tegen de 50 euro.
Zoals altijd in dit soort gevallen, mag de serveerster de klachten opvangen; de kok en de uitbater blijven achter de schermen.
Ik vroeg aan de serveerster: 'Hier komen zeker veel Hollanders van boven de rivieren.'
'Klopt.'
'Dat dacht ik al, die slikken alles.'
'Nou....'
Vader Habt ga daar 'ns appen.
maandag 26 december 2016
Laat Youp maar 'lul' roepen.
'Nou, het ging los op Twitter, dat medium van die zolderkamerterroristen, die tragische mannen die anoniem losgaan op Sylvana.' Youp van 't Hek in een interview van de Persgroep-kranten.
Gisteren werd Van 't Hek inderdaad op Twitter uitgemaakt voor lul. Dat was in een door een ander geretweet zinnetje. Even overwoog ik, te reageren in de geest van 'houd dit soort scheldtermen voor je', maar zag er van af, want het is tenslotte ook het taalgebruik van de cabaretier/journalist. Koekje van eigen deeg. En ik volg de twitteraar in kwestie zelf niet.
In Van 't Hek's kwalificatie van Twitter herken ik eigenlijk niets. Dat komt doordat ik het type gebruiker, door hem omschreven, niet volg, indachtig mijn meermalen verkondigd adagium, 'Twitter dat ben je zelf.' Er wordt je - afgezien van advertenties - nauwelijks iets opgedrongen. Je volgt iemand, van wie je iets verwacht, je ontvolgt een Twitteraar met hetzelfde gemak. Anonimiteit is wat mij betreft geen aanbeveling.
Zelf is de kleinkunstenaar een fervent gebruiker van dit social medium met twee accounts. De eerste (sinds maart 2009) van @youpvanthek met bijna 658.000 volgers, waar de man met graagte complimenten in ontvangst neemt. De tweede - meer propagandistisch, zo te zien - van @YoupvantHek (hoofdletters, sinds oktober 2014) met 1122 volgers, En of dat allemaal nog niet genoeg is is er nog Youps eigen impresariaat-bv @hekwerk, Hoewel niet anoniem, geen van alle voor mij prikkelend genoeg om te volgen.
Van 't Hek mag daar zo vaak 'lul' roepen als-ie wil. Ik hoor 'm niet en wil hem ook niet horen, laat staan zien.
Gisteren werd Van 't Hek inderdaad op Twitter uitgemaakt voor lul. Dat was in een door een ander geretweet zinnetje. Even overwoog ik, te reageren in de geest van 'houd dit soort scheldtermen voor je', maar zag er van af, want het is tenslotte ook het taalgebruik van de cabaretier/journalist. Koekje van eigen deeg. En ik volg de twitteraar in kwestie zelf niet.
In Van 't Hek's kwalificatie van Twitter herken ik eigenlijk niets. Dat komt doordat ik het type gebruiker, door hem omschreven, niet volg, indachtig mijn meermalen verkondigd adagium, 'Twitter dat ben je zelf.' Er wordt je - afgezien van advertenties - nauwelijks iets opgedrongen. Je volgt iemand, van wie je iets verwacht, je ontvolgt een Twitteraar met hetzelfde gemak. Anonimiteit is wat mij betreft geen aanbeveling.
Zelf is de kleinkunstenaar een fervent gebruiker van dit social medium met twee accounts. De eerste (sinds maart 2009) van @youpvanthek met bijna 658.000 volgers, waar de man met graagte complimenten in ontvangst neemt. De tweede - meer propagandistisch, zo te zien - van @YoupvantHek (hoofdletters, sinds oktober 2014) met 1122 volgers, En of dat allemaal nog niet genoeg is is er nog Youps eigen impresariaat-bv @hekwerk, Hoewel niet anoniem, geen van alle voor mij prikkelend genoeg om te volgen.
Van 't Hek mag daar zo vaak 'lul' roepen als-ie wil. Ik hoor 'm niet en wil hem ook niet horen, laat staan zien.
donderdag 22 december 2016
Microsoft stuurt klant het bos in
Eindelijk moest ik er aan geloven: Microsofts Windows 10. Mijn Toshiba laptop met Windows 7 was 5 jaar oud en vertoonde kuren - hoewel, werkt nog en heeft via de voedselbank in Best (ja, daar verdelen ze meer dan eten en drinken) ongetwijfeld een goeie bestemming gevonden. Ik heb nu een Asus met het besturingssysteem geïnstalleerd op een zogenaamde SSD-kaart (een opslagmedium zonder bewegende delen) plus, ook ingebouwd, een klassieke harde schijf voor de persoonlijke data. Cool en ook nog eens echt koel; ik vraag me zelfs af of er wel een ventilator in zit. Het ding is razend snel en, ja, Windows 10 lijkt - nog steeds niks ten nadele gezegd van Windows 7 - best wel een stabiel systeem. Maar ik houd mijn bezwaren tegen de tactiek van Microsoft.
Ik wil me nu maar tot één aspect beperken: het tweede beeldscherm van Iiyama, dat mij, via hdmi met de vorige laptop verbonden, jarenlang uitstekende diensten heeft bewezen. Dat wordt door Windows 10 niet herkend. Wat ik ook probeer, tot en met het opdiepen van de driver uit het Iiyama-archief, het lukt niet. Windows heeft ergens een optie 'oudere hardware', maar ook daarmee kom ik niet verder.
De fabrikant van mijn laptop adviseerde de hdmi-kabel te vervangen, maar ook dat hielp niet. Ik correspondeerde met Menno Schoone, die de verschijning van elke nieuwe Windowsversie met een handboek begeleidt en die meldde: 'Ik heb een klein vermoeden dat Microsoft op die manier elke keer weer wat ondersteunde hardware van het lijstje schrapt. Als ze dat in één keer zouden doen dan geeft dat teveel klachten.' Als dat waar is, schande! En het is waar. IIyama, de fabrikant van het beeldscherm dus, velt het doodvonnis: 'Deze monitor is niet geschikt voor windows 10. En hij is meer dan 7 jaar oud.' Goh, en het is toch zo'n mooi, onbeschadigd flatscreen.'
Frans van Rosendaal van de voedselbank heeft misschien ook wel een bestemming voor deze monitor, maar niet voor gebruik met Windows 10 hè?
Ik wil me nu maar tot één aspect beperken: het tweede beeldscherm van Iiyama, dat mij, via hdmi met de vorige laptop verbonden, jarenlang uitstekende diensten heeft bewezen. Dat wordt door Windows 10 niet herkend. Wat ik ook probeer, tot en met het opdiepen van de driver uit het Iiyama-archief, het lukt niet. Windows heeft ergens een optie 'oudere hardware', maar ook daarmee kom ik niet verder.
De fabrikant van mijn laptop adviseerde de hdmi-kabel te vervangen, maar ook dat hielp niet. Ik correspondeerde met Menno Schoone, die de verschijning van elke nieuwe Windowsversie met een handboek begeleidt en die meldde: 'Ik heb een klein vermoeden dat Microsoft op die manier elke keer weer wat ondersteunde hardware van het lijstje schrapt. Als ze dat in één keer zouden doen dan geeft dat teveel klachten.' Als dat waar is, schande! En het is waar. IIyama, de fabrikant van het beeldscherm dus, velt het doodvonnis: 'Deze monitor is niet geschikt voor windows 10. En hij is meer dan 7 jaar oud.' Goh, en het is toch zo'n mooi, onbeschadigd flatscreen.'
Frans van Rosendaal van de voedselbank heeft misschien ook wel een bestemming voor deze monitor, maar niet voor gebruik met Windows 10 hè?
dinsdag 20 december 2016
Ontkerst(en)ing
Wat weten wij van de islam en wat weten de moslims van het christendom? Over de wederzijdse kennis hoeven we ons geen enkele illusie te maken. De aanslag met een vrachtauto op een kerstmarkt in Berlijn (12 doden, is inmiddels het wrange saldo) is zo goed als zeker een aanslag op het christendom - of wordt de westerse wereld daaraan niet gelijk gesteld? In elk geval hebben wij hier een van het christendom afgeleide cultuur. Intussen barst het van de misverstanden.
De islamitische oorlog in de Parijse buitenwijken tegen vrouwen (ze worden uit café's geweerd en zelfs zonder meer naar huis gestuurd) is een op de Koran gebaseerde strijd en een poging, onze cultuur te elimineren. En, over misverstanden gesproken, de fatwah tegen zogenaamde kerstsymbolen op Java, waarover de onvolprezen Azië-correspondent Michel Maas vanmorgen via de radio berichtte, is in wezen geen islamitische verordening tegen het christendom, maar tegen de vercommercialiseerde vorm van wat ooit door de katholieke kerk als hoogfeest werd bestempeld. Kerstmis is intussen immers Kerst en dat feest heeft met de geboorte van Christus niets meer te maken. Het westen heeft zichzelf al ontkerstend. De kerstboom is een 'heidens symbool'. Vrede op Aarde werd Vreten op Aarde.
Het door de Islam uitgevaardigde 'verbod' in Indonesië op het dragen van kerstmutsen en imitatie-rendiergeweien door winkelpersoneel berust dus op een misverstand, of men zou, alweer, de 'ontaarde' westerse cultuur op het oog moeten hebben. Ik ben niet geneigd dat laatste aan te nemen.
De overheden weten er geen raad mee. De Duitse, de Franse zomin als de Indonesische. De politie in Jakarta volstaat met toekijken, als knokploegen in de winkels en warenhuizen de door hen gewenste orde komen handhaven. Waar een zich voor herkansing gecandideerde minister president in Nederland, inderdaad Rutte, goed in is, is het zich haasten met buurland Duitsland te condoleren, al voor het exacte aantal slachtoffers bekend is. Hier koopt niemand wat voor.
De islamitische oorlog in de Parijse buitenwijken tegen vrouwen (ze worden uit café's geweerd en zelfs zonder meer naar huis gestuurd) is een op de Koran gebaseerde strijd en een poging, onze cultuur te elimineren. En, over misverstanden gesproken, de fatwah tegen zogenaamde kerstsymbolen op Java, waarover de onvolprezen Azië-correspondent Michel Maas vanmorgen via de radio berichtte, is in wezen geen islamitische verordening tegen het christendom, maar tegen de vercommercialiseerde vorm van wat ooit door de katholieke kerk als hoogfeest werd bestempeld. Kerstmis is intussen immers Kerst en dat feest heeft met de geboorte van Christus niets meer te maken. Het westen heeft zichzelf al ontkerstend. De kerstboom is een 'heidens symbool'. Vrede op Aarde werd Vreten op Aarde.
Het door de Islam uitgevaardigde 'verbod' in Indonesië op het dragen van kerstmutsen en imitatie-rendiergeweien door winkelpersoneel berust dus op een misverstand, of men zou, alweer, de 'ontaarde' westerse cultuur op het oog moeten hebben. Ik ben niet geneigd dat laatste aan te nemen.
De overheden weten er geen raad mee. De Duitse, de Franse zomin als de Indonesische. De politie in Jakarta volstaat met toekijken, als knokploegen in de winkels en warenhuizen de door hen gewenste orde komen handhaven. Waar een zich voor herkansing gecandideerde minister president in Nederland, inderdaad Rutte, goed in is, is het zich haasten met buurland Duitsland te condoleren, al voor het exacte aantal slachtoffers bekend is. Hier koopt niemand wat voor.
maandag 19 december 2016
Narrig dictee
Een alinea uit het Groot Dictee der Nederlandse Taal 2016, ontleend aan de website van de ntr.:
Geen kladderadatsch, maar wat een gebakkelei over het Engels als academische voertaal en de virulente impact daarvan op de landstaal. Hier faalt elke conciliatie middels getoost met krambamboeli. Complicerende factor: de impardonnabele dociliteit van de Taalunie, toch gesubsidieerd om het Nederlands te protegeren, niet te abhorreren.
Vorig jaar reageerde Sante Brun op het dictee van Bart Chabot: 'eindelijk een normaal verhaal.' Dat kan van het gewrocht van A.F.Th (zeg maar Adrie) van der Heijden niet worden gezegd. Wat een narrigheid weer, die met een test van de taalvaardigheid van Nederlanders en Vlamingen niets te maken heeft. Hoeveel heeft hij hier zelf voor moeten opzoeken? Zomin als in 2015 spijt het mij, het gebeuren te hebben gelaten voor wat het was.
Nog minder betreur ik het, het zoveelste optreden van de niet van het scherm te branden Philip Freriks te hebben gemist.
Geen kladderadatsch, maar wat een gebakkelei over het Engels als academische voertaal en de virulente impact daarvan op de landstaal. Hier faalt elke conciliatie middels getoost met krambamboeli. Complicerende factor: de impardonnabele dociliteit van de Taalunie, toch gesubsidieerd om het Nederlands te protegeren, niet te abhorreren.
Vorig jaar reageerde Sante Brun op het dictee van Bart Chabot: 'eindelijk een normaal verhaal.' Dat kan van het gewrocht van A.F.Th (zeg maar Adrie) van der Heijden niet worden gezegd. Wat een narrigheid weer, die met een test van de taalvaardigheid van Nederlanders en Vlamingen niets te maken heeft. Hoeveel heeft hij hier zelf voor moeten opzoeken? Zomin als in 2015 spijt het mij, het gebeuren te hebben gelaten voor wat het was.
Nog minder betreur ik het, het zoveelste optreden van de niet van het scherm te branden Philip Freriks te hebben gemist.
zondag 18 december 2016
Je kleedt je niet alleen voor jezelf
In het vakantiehotel op Lanzarote hing een papier, waarop het management liet weten dat zwemkleding en blote voeten bij het diner niet op prijs werden gesteld. Ik zal je een beschrijving van wat er door de dag zo allemaal voorbijkwam besparen. Daar kan iedereen die wel eens, al dan niet all inclusive, naar de subtropen is gevlogen, zich wel een voorstelling van maken. Maar aan de ruif van dat hotel viel wel een jonge moeder te signaleren in iets wat veel weg had van een babydoll, met inkepingen zodat ook haar slipje niet eens steelsgewijs kon worden bewonderd.
Dat je erg dik bent, valt je niet altijd te verwijten; obesitas is tegenwoordig, na de VS, ook in West-Europa een wijdverbreide ziekte. Maar bij de voorlichting van deze patiënten zou een kledingadvies geen overbodige luxe zijn. Of het kan je helemaal niks schelen, natuurlijk. Die indruk heb ik wel van de meesten.
'n Paar jaar geleden gaf Sante Brun eens 'n beschrijving van wat hij allemaal qua uitdossing zag bij een crematie. Vrijetijdskleding, waarin je bij wijze van spreken de auto wast. De nadrukkelijk geëxposeerde tattoo's daargelaten. Zoiets heet 'iemand de laatste eer bewijzen.' Niemand lijkt zich te realiseren dat je je niet alleen voor jezelf kleedt. Ik noem dat een doorgeschoten vorm van individualisme, dat je voor mijn part ook egoïsme kunt noemen.
Een redacteur van het ED ging, met dame, uit eten in een restaurant, waar men met handschoentjes aan bedient; geen eetcafé dus. Na enig wikken en wegen besloot hij zich behoorlijk te kleden, maar - in navolging van wijlen prins Claus - de stropdas, die wurgslang aldus de prins, achterwege te laten. Niks op aan te merken, zag ik op de bij het verhaal geplaatste foto. Die journalist vernam van de eigenaresse van dat restaurant, dat onlangs een jongen zijn oma trakteerde en met haar op een lunch verscheen in korte broek. Wat oma daarvan vond, is niet bekend. De restaurateur heeft het maar door de vingers gezien.
Ik zeg het toch maar: denk even na, voor je buitenshuis het kerstdiner gaat savoureren.
Dat je erg dik bent, valt je niet altijd te verwijten; obesitas is tegenwoordig, na de VS, ook in West-Europa een wijdverbreide ziekte. Maar bij de voorlichting van deze patiënten zou een kledingadvies geen overbodige luxe zijn. Of het kan je helemaal niks schelen, natuurlijk. Die indruk heb ik wel van de meesten.
'n Paar jaar geleden gaf Sante Brun eens 'n beschrijving van wat hij allemaal qua uitdossing zag bij een crematie. Vrijetijdskleding, waarin je bij wijze van spreken de auto wast. De nadrukkelijk geëxposeerde tattoo's daargelaten. Zoiets heet 'iemand de laatste eer bewijzen.' Niemand lijkt zich te realiseren dat je je niet alleen voor jezelf kleedt. Ik noem dat een doorgeschoten vorm van individualisme, dat je voor mijn part ook egoïsme kunt noemen.
Een redacteur van het ED ging, met dame, uit eten in een restaurant, waar men met handschoentjes aan bedient; geen eetcafé dus. Na enig wikken en wegen besloot hij zich behoorlijk te kleden, maar - in navolging van wijlen prins Claus - de stropdas, die wurgslang aldus de prins, achterwege te laten. Niks op aan te merken, zag ik op de bij het verhaal geplaatste foto. Die journalist vernam van de eigenaresse van dat restaurant, dat onlangs een jongen zijn oma trakteerde en met haar op een lunch verscheen in korte broek. Wat oma daarvan vond, is niet bekend. De restaurateur heeft het maar door de vingers gezien.
Ik zeg het toch maar: denk even na, voor je buitenshuis het kerstdiner gaat savoureren.
maandag 12 december 2016
Het komt niet in de bus
Dat er sinds de invoering van de nieuwe dienstregeling voor het busvervoer in Zuid-Oost Brabant geen enkele van die vrijwel geluidloze en als een tram bellende bussen door Best rijdt, mag dan wel wat teleurstellen, verwonderlijk is dat niet. Die gestroomlijnde voertuigen zijn meer dan 18 meter lang, dus te groot in verhouding tot de OV-gezindheid van de gemiddelde Bestenaar. Die is laag, gezien het aantal lege bussen dat midden op de dag door ons stadje rijdt. En, weliswaar heeft het naamloze station NS Best (dat was voorheen ook al zo) een rechtstreekse verbinding met onder meer Eindhoven Airport: lijn 20, maar die is niet gesynchroniseerd met het spoor; de gemeente heeft haar acties ten behoeve van een aansluiting op het intercitynet opgegeven. Ik vertaal dit met: Best heeft zich weer eens een oor laten aannaaien.
De nieuwe dienstregeling van BRAVO bestuderend, vind ik niet dat we er op vooruit zijn gegaan, al hebben we nu wel een rechtstreekse verbinding met het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Mijn periodieke gang naar het Catharinaziekenhuis zal ik maar met de auto blijven doen, want neem ik lijn 20 in Heivelden, dan moet ik bij het station negen minuten wachten op mijn overstap naar lijn 3. En nu eens even kijken, of je na aankomst per Ryanair op Airport, ‘s avonds om half elf nog met de bus naar huis kunt. Vergeet dat maar, de laatste naar Best gaat om 19:23 uur.
Overigens, ik dacht dat de politiek ook in Brabant voorstander was van de vrije marktwerking, maar als het het gedoe van de provincie met het openbaar vervoer gadesla, ga ik daar ernstig aan twijfelen. Neem nou dat plan van de Duitse vervoerder Flixbus voor maar liefst zes lijnen door Brabant, die steden binnen en buiten de grenzen rechtstreeks zouden moeten verbinden. Da’s even iets anders dan de traditionele stads- en streekbus. Maar nee, zeggen ze volgens de krant in Den Bosch: dat willen we niet, want dat is concurrentie voor BRAVO. Een vergelijking van appels met peren, vind ik.
Mede, gezien het voorgaande, zou ik BRAVO maar veranderen in BRANIE.
(Gesproken column Omroep Best. 14.12.16, 18:10 uur.)
De nieuwe dienstregeling van BRAVO bestuderend, vind ik niet dat we er op vooruit zijn gegaan, al hebben we nu wel een rechtstreekse verbinding met het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Mijn periodieke gang naar het Catharinaziekenhuis zal ik maar met de auto blijven doen, want neem ik lijn 20 in Heivelden, dan moet ik bij het station negen minuten wachten op mijn overstap naar lijn 3. En nu eens even kijken, of je na aankomst per Ryanair op Airport, ‘s avonds om half elf nog met de bus naar huis kunt. Vergeet dat maar, de laatste naar Best gaat om 19:23 uur.
Overigens, ik dacht dat de politiek ook in Brabant voorstander was van de vrije marktwerking, maar als het het gedoe van de provincie met het openbaar vervoer gadesla, ga ik daar ernstig aan twijfelen. Neem nou dat plan van de Duitse vervoerder Flixbus voor maar liefst zes lijnen door Brabant, die steden binnen en buiten de grenzen rechtstreeks zouden moeten verbinden. Da’s even iets anders dan de traditionele stads- en streekbus. Maar nee, zeggen ze volgens de krant in Den Bosch: dat willen we niet, want dat is concurrentie voor BRAVO. Een vergelijking van appels met peren, vind ik.
Mede, gezien het voorgaande, zou ik BRAVO maar veranderen in BRANIE.
(Gesproken column Omroep Best. 14.12.16, 18:10 uur.)
maandag 21 november 2016
Flodderjournalistiek
Wie mocht denken goed te zitten met de nieuwsvoorziening via praatshows als Pauw, komt van een kouwe kerms thuis. Flodderjournalistiek die door de krant moet worden over gedaan.
Een voorbeeld? Het optreden van Henk Krol in Pauw, vrijdagavond. Blij dat-ie reclame mocht komen maken voor zijn 50+ werd hij door de presentator in de tang genomen over zijn verleden bij de Gay Krant en het pensioengat waarmee hij zijn ex-medewerkers zou hebben opgezadeld. Niks meer aan de hand, reageerde Krol en dat was dan dat.
Het geflodder zit 'm hierin dat Pauw in zo'n geval nooit wederhoor toepast.Volgende onderwerp.
Ik heb het programma niet gezien, ga af op een bericht in het Eindhovens Dagblad. Dat vroeg commentaar aan oud-medewerkers van de Gay Krant, die meedeelden dat ze 'hun geld nog steeds niet hadden teruggekregen.' Gevolg: Krol krabbelde tegenover de krant enigszins terug: het pensioengat is niet gedicht, eigen inleg van de medewerkers is wel terugbetaald. 'Daar is destijds iedereen mee akkoord gegaan.' Meer commentaar kon of wilde Krol de krant niet geven.
Er loopt nog een hoger beroep tegen Krol over - samengevat - niet nagekomen verplichtingen. Maar dat is een kwestie van zeer lange adem. Intussen gaat hij vrolijk verder met campagne voeren voor 50+ en volgens de laatste peilingen (dit weekeinde) nog met succes ook. De kiezer legt kennelijk andere maatstaven aan als het over betrouwbaarheid gaat.
Er loopt nog een hoger beroep tegen Krol over - samengevat - niet nagekomen verplichtingen. Maar dat is een kwestie van zeer lange adem. Intussen gaat hij vrolijk verder met campagne voeren voor 50+ en volgens de laatste peilingen (dit weekeinde) nog met succes ook. De kiezer legt kennelijk andere maatstaven aan als het over betrouwbaarheid gaat.
zaterdag 19 november 2016
Slimme verkeerslichten, nu de bestuurders nog
Er komen slimme verkeerslichten, die met je communiceren via een app. Ze vertellen je hoe lang het nog rood is en, ja, hoe lang nog groen. Ze waarschuwen ook voor gladheid. Gebruik van de mobiele phone in de auto? Zeker, maar met het toestel vastgeklikt op het dashboard, 'zodat je de handen veilig aan het stuur kunt houden.' Jaja.
De handen aan het stuur en het oog op de weg hoop ik. Want, behalve op dat kiene verkeerslicht is het nog steeds wachten op de slimme bestuurder, die bij voorbeeld weet dat je de clignoteur alleen moet aanzetten bij het verlaten van een rotonde. Die zich ervan bewust is, dat de bevordering van de doorstroming niet alleen afhankelijk kan zijn van slimme verkeerslichten, maar dat het te hard rijden en het dan onvermijdeijke bruuske remmen ook een rol speelt. Deskundigen en politiek verwantwoordelijken zitten met de handen in het haar, nu de tomeloze groei van het autoverkeer hen opnieuw voor de keus stelt tussen meer asfalt en rekeningrijden. Denken ze.
Wat me de laatste tijd opvalt, is het consequent - in dien mogelijk - vermelden van de oorzaak van files. In pakweg tachtig procent van de gevallen is dat...een ongeluk. Ik hoef gelukkig zelden tijdens de spits op pad, maar als het dan een keer gebeurt, krijg ik het gevoel in een soort wildwest te zijn beland; wedstrijdjes in rijstrook wisselen en snijden. Bellend en append. Tijdig gewaarschuwd door de flitscontroledienst van BNR Nieuwsradio, waaraan als het aan mij zou liggen onmiddellijk een einde zou moeten worden gemaakt. En verder, jullie doen maar als mijn verzekeringspremie maar niet omhoog gaat.
Hou eens op met die coole brainportoplossingen voor problemen die uit de hersenpan van de autorijder voortkomen.
De handen aan het stuur en het oog op de weg hoop ik. Want, behalve op dat kiene verkeerslicht is het nog steeds wachten op de slimme bestuurder, die bij voorbeeld weet dat je de clignoteur alleen moet aanzetten bij het verlaten van een rotonde. Die zich ervan bewust is, dat de bevordering van de doorstroming niet alleen afhankelijk kan zijn van slimme verkeerslichten, maar dat het te hard rijden en het dan onvermijdeijke bruuske remmen ook een rol speelt. Deskundigen en politiek verwantwoordelijken zitten met de handen in het haar, nu de tomeloze groei van het autoverkeer hen opnieuw voor de keus stelt tussen meer asfalt en rekeningrijden. Denken ze.
Wat me de laatste tijd opvalt, is het consequent - in dien mogelijk - vermelden van de oorzaak van files. In pakweg tachtig procent van de gevallen is dat...een ongeluk. Ik hoef gelukkig zelden tijdens de spits op pad, maar als het dan een keer gebeurt, krijg ik het gevoel in een soort wildwest te zijn beland; wedstrijdjes in rijstrook wisselen en snijden. Bellend en append. Tijdig gewaarschuwd door de flitscontroledienst van BNR Nieuwsradio, waaraan als het aan mij zou liggen onmiddellijk een einde zou moeten worden gemaakt. En verder, jullie doen maar als mijn verzekeringspremie maar niet omhoog gaat.
Hou eens op met die coole brainportoplossingen voor problemen die uit de hersenpan van de autorijder voortkomen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
