Notre Dame

Notre Dame de Paris, heet ze officieel, die kathedraal. Er zijn immers meer Notre Dame's, zoals die van Lourdes, om er maar eentje te noemen. Onze Vrouwe, zonder Lieve ertussen, zoals bij de middeleeuwse hoofdkerken van Antwerpen en Breda. Wellicht niet eens de mooiste kathedraal van Frankrijk, die van onder meer Chartres, Reims en Amiens in aanmerking genomen. Maar meer dan welke kerk ook wereldberoemd. Parijs dat is de Eiffeltoren op nummer een en de Notre Dame op twee. De algoritmes van de sociale media verslikten zich dan ook in de tragische brand en legden 'automatisch' een verband met de Twin Towers in New York.

Toen ik in 1954 voor het eerst al liftend in Parijs belandde, was de Notre Dame op het Ile de la Cité, het eiland in de Seine waar beroemdheden als Greta Garbo woonden en dat gisteren geheel is ontruimd, het eerste doel. Het massa toerisme van vandaag kiest daar ook voor. Het is daar door de dag voortdurend een geroezemoes. Bij een volgend bezoek hoorde ik een Hollandse vrouw zeggen: 'Straks komt er een paus, een pater of een priester, wat ik je brom.'

Le Notre Dame de Paris is synoniem met de Franse, wat zeg ik, de Europese geschiedenis. Napoleon zette er zich in 1804 eigenhandig de keizerskroon op het hoofd. Dat is door de schilder Jean Louis David treffend in beeld gebracht. De koningen werden er niet gekroond, dat gebeurde in Reims, waar ze ook begraven liggen. Begin vorige eeuw bij de scheiding van kerk en staat, werd de kathedraal staatseigendom. Logisch dat president Macron onmiddellijk riep: 'we gaan haar herbouwen'. Als dat goed, wat wil zeggen ambachtelijk, gebeurt dan kan dat wel twintig jaar duren.

De Notre Dame is niet altijd een rooms-katholieke kerk geweest. Tijdens de Franse Revolutie was het even een tempel, waar de Godin van de Rede werd vereerd. De twee stompe torens van de kathedraal zijn gelukkig gespaard. Onvergetelijk is het door heel de wereld gevolgde luiden van de klokken, ter herdenking van de terroristische aanslagen in 2015.

Geschiedenis zei ik toch al?

Jongeren

Over mijn relatie tot (oordeel over) jongeren durf ik haast niet te schrijven. Ouwe zeur en bang om te generaliseren – ik heb immers ook goeie ervaringen met pubers. Maar het wordt je soms wel moeilijk gemaakt, te zwijgen. Zoals toen twee meiden me bijna omver liepen, op jacht naar snoep in een supermarkt. Nu zie ik in één exemplaar van de krant zoveel aanwijzingen dat mijn gedachten over (de omgang met) jongeren minstens ‘n beetje kloppen, dat ik zeg: dan gaat het maar eens los.

Het meest recente uitstel van Brexit krijgt een plekje onder de ‘gemengde berichten’ op pagina 2, want de voorpagina is gereserveerd voor ja, de jongeren. Ze zijn te dik en ‘snacken liever even bij de Appie’, dan dat ze in de pauze een boterham van thuis verorberen.
Nou ja, we wisten het eigenlijk al, maar het is toch goed, de eigen mening van die kinderen te weten, dacht de verslaggever en nam in de inleiding hun weerwoord  op: ‘Gezond eten is duur.’ Maar zie ik hier een symptoom van ‘hersens nog in staat van ontwikkeling’, hopelijk niet verpest door drank, drugs of allebei?

Ik vind in het algemeen dat de ‘opvattingen’ van pubers, ook die lacherig geuit op tv, veel te serieus worden genomen. Weliswaar geldt als vanouds het adagium ‘wie de jeugd heeft, heeft de toekomst,’, maar het lijkt steeds meer op een wedstrijdje wie aait ze het effectiefst over de bol. Laat ze zich eerst maar eens waar maken.

Twee columnisten zitten op hetzelfde spoor. De een: ‘Mijn broer en zijn vrouw mochten weliswaar mee met hun dochters op vakantie in Spanje, maar in het hotel moesten ze net doen of ze elkaar niet kenden en mochten ’s avonds ook niet mee uit. Dus wist ik wel hoe het zat met puberende meisjes.’ De andere: ‘Mijn naar huis gaan van de beginnende stapavond had iets van een vlucht. Weg van de plek waar volgespoten lippen het ideaal zijn en oppervlakkigheid de norm.’

Laatst zag ik een jongetje spelen met de automatische deuren van een winkelcentrum. Toen ik probeerde hem te corrigeren, zei z’n moeder: ‘hij heeft ‘n achterstand’.

Dat zal ‘t wezen.

Drank

Niets is meer zoals het was. Dat wist u natuurlijk al. Maar een recente publicatie in het gezaghebbende artsentijdschrift The Lancet doet wat dat betreft de deur dicht: drink geen alcohol, geen druppel. En je blijft leven. Weg met de genotsmiddelen, de tabaksrook incluis.

‘Een matig mens is zijn vrijheid waard.’ Was dat niet een slagzin van de VVD in haar kleuterjaren? Om snel te vergeten? Gy geleuft dat. Je mag niks meer. Laatst zag ik een mevrouw op tv, die een veganistisch dieet voor honden propageerde. Grrrrr.

Nu even serieus – en ik beloof héél even: het drankgebruik onder de jongeren in Zuid-Oost Brabant, door de krant nader aangeduid als de Kempische kids, loopt de spuigaten uit. Moeten we zeker wat aan doen, hoewel…proost zal menigeen zeggen.

Laat ik nu uit de bijbel hebben geleerd, dat Jezus Christus de zon best in het water kon zien schijnen: hij veranderde dat water immers in wijn. En reken maar dat daar op die bruiloft in Kana fors werd ingenomen. Immers het commentaar luidde: wie bewaart er nu de beste wijn voor het laatst, als niemand het verschil meer proeft.

Onlangs werd ons, alweer via de krant, het levensrecept van een 98-jarige toegeschoven: elke dag een borreltje en een sigaar. Dit verhaal is niet nieuw, want ik vernam destijds ook zoiets van mijn vader, al gold het toen een eeuweling. De honderdjarige kreeg als weerwoord: ‘Mijn oom deed dat ook, maar die is maar zeventig geworden.’ Waarop het feestvarken, nog lang niet van gisteren, reageerde: ‘Dan heeft-ie het niet lang genoeg volgehouden.’

Beierse bierpul

‘n Tikkeltje potsierlijk vond ik het wel, die paginabrede foto met Máxima drinkend uit  een Beierse bierpul, waarvan het deksel conflicteerde met haar kolossale hoed. Zie ik naast haar de glimmende pretoogjes van Bavariabrouwer Swinkels?

Het geluk kan de eigenaren van het 300-jarige  Brabantse familiebedrijf niet op want het jubileum heeft hun het predicaat ‘koninklijk’ opgeleverd. Royal Swinkels Family Brewers, dat wel, vanwege de internationale handel. Was er niet ooit een juridisch conflict met Beieren over de Latijnse naam Bavaria? Dat is dan keurig opgelost, zonder aantasting van de oernaam.

Ooit was de Lieshoutse brouwer een bescheiden speler (zoals dat tegenwoordig heet) op de Brabantse biermarkt. In het midden van de vorige eeuw vond ik zijn gerstenat zelfs – sorry – op z’n zachtst gezegd niet lekker. Uiensmaak? Beiers hoedje af dus voor wat de Swinkelsen hebben bereikt.

Maar om op het oude Bavaria nog even terug te komen: ik heb een slijtersvrouw gekend, die tegen een klant zei: ‘haal dat maar bij de kruidenier’.

Die vrouw was sowieso niet voor een kleintje vervaard. Stapte naar de auto van een kerel, die zonder te betalen een dure fles cognac had meegenomen, met de woorden: ‘Geef hier, da’s van mij.’ Ja, gebrek aan kennis over het verschil tussen mijn en dijn is er altijd geweest. Maar destijds lagen er nog geen revolvers in handschoenenkastjes.

De slijterij bestaat niet meer (dankzij de kruideniers, respectievelijk supers en webwinkels) maar blijft wereldberoemd in Nederland, want vermeld in de romancyclus De Tandeloze Tijd van A.F.Th. van der Heijden.

Demoniseren?

Nog vóór de verkiezingen zei de schrijver Guus Kuijer op Twitter: ‘Dat de kiezer altijd gelijk heeft, is een bewezen misverstand.’ Een fraai doordenkertje. Nu het stof is neergedaald, is het in de media Thierry Baudet voor en na. Alsof Pim Fortuyn uit zijn Italiaanse graf is opgestaan. Zoek de verschillen.
De kranten, verlucht met grote portretten van de meest besproken man van het jaar, breken zich het hoofd over de vraag wat bij de bejegening van Baudet kan en wat niet. ‘Doodschieten Paf’ in elk geval niet.
De nachtradio van BNN/Vara kwam van een koude kermis thuis, toen ze aan de luisteraars vroeg of het demoniseren (een woord dat bestaat sinds Fortuyn) al dan niet aanvaardbaar is. De presentator moeten de zweetpareltjes op het voorhoofd hebben gestaan, toen enkele reaguurders betoogden: als Baudet dingen zegt die onaanvaardbaar zijn, dan mag je daar best met vol geschut (ai, da’s mijn weergave, maar het is overdrachtelijk bedoeld) tegenin gaan. ‘Dank voor uw reactie.’
Discussieer maar lekker door, maar houd je fatsoen. Het ebt wel weer weg. Woorden zijn nog geen daden, vraag maar aan Wilders.

Brabants

Ooit werkte ik voor Brabant Pers, ‘n soort journalistiek toeleveringsbedrijf. In die functie ging ik als verslaggever naar de ledenvergadering van de afdeling Brabant van de vpro in Breda. Mijn stukje kwam niet in het Eindhovens Dagblad. ‘Afgelegd,’ zoals dat heet, door een eindredacteur onder het motief: ‘Te Bredaas.’ Van die man kan ik me geen zelfgeschreven letter herinneren, wel dat zijn carrière zo ongeveer eindigde als prins carnaval.

Ik moest hieraan terugdenken, toen ik vernam dat Ronald Goedemondt, vooral bekend als cabaretier, na enkele maanden prima columns te hebben geschreven voor de weekendbijlage van het ED, aan de kant is gezet wegens ‘niet Brabants genoeg’. Goedemondt sloeg terug met een afscheidsstuk, waarin hij ‘de vuile was buiten hing’. Het pleit dan wel weer voor de krant dat zoiets mag.

Brabants, wat is dat? Guus Meeuwis? De Brabantse nachten die volgens het lied lang heten te zijn? Massale dumping van drugsafval in de bossen? Het standbeeld van Michael Jackson bij de McDonalds? Brainport? Het fouilleren op wapens van het winkelend publiek in Helmond? De entree van FvD als op één na grootste partij in Provinciale Staten? De Tilburgse autobranden? Hou toch op.

Ronald Goedemondt bleek (ook al) iets te kunnen, wat voor de doorsnee journalist niet is weggelegd, namelijk columns schrijven. Voor zoiets moet je namelijk ‘n beetje kunnen doordenken, respectievelijk wat achtergrondkennis hebben.

In dezelfde zaterdagkrant waar G. zijn vertrek aankondigde stond een historische foto van een neomist. Dat is (was) een pas gewijde priester, die geflankeerd door zijn ouders en voorafgegaan door bruidjes (maagdekens zeiden ze ooit) op weg was naar de kerk van zijn doop voor het opdragen van wat heette zijn ‘eerste heilige mis’. Brabantser kan bijna niet, maar de journalist die het bijschrift maakte wist van toeten noch blazen, terwijl hij één muisklik verwijderd was van het Regionaal Historisch Centrum Eindhoven waar alles haarfijn staat opgeschreven.

Waterschap, geen echt stemadvies maar…

Met stemadviezen houd ik mij in de regel niet bezig. Ik geef toe, dat ik vorig jaar de verkiezingsprogramma’s van de raadskandidaten in Best heb vergeleken, wat natuurlijk tot een uitkomst leidde, maar meer ook niet. Het waterschap – in ons geval De Dommel – da’s natuurlijk andere koek, al was het alleen maar omdat het nog verder van ons afstaat dan provinciale staten. Terwijl het belang, zeker gezien de discussie over het klimaat, toch niet onderschat mag worden.

U weet natuurlijk dat de statenverkiezing van komende woensdag meer dan ooit ‘gestuurd’ wordt door de landelijke politiek. Helaas, maar dan had de negentiende-eeuwse wetgever de verkiezing van de leden van de Eerste Kamer, maar niet moeten toebedelen aan de (nieuwe) provinciale staten. Zogenaamde getrapte verkiezing.

Met de waterschapsverkiezing is de situatie in democratische zin nog ‘n graadje erger. De meerderheid wordt weliswaar rechtstreeks gekozen, maar enkele belangengroepen, waaronder de landbouw en het zakenleven,  hebben het recht zonder tussenkomst van wie dan ook leden aan te wijzen. Zogenaamde geborgde zetels. Verder hebben gevestigde partijen als het CDA en de VVD lijsten ingediend.

Al bijeen zijn er in oostelijk Brabant negen deelnemende groeperingen, waarvan de achtergrond – lees: hun bedoelingen – niet alle even duidelijk zijn. Wat moet ik bij voorbeeld met een toevoeging als ‘niet politiek, wel deskundig’ of met een naam zonder meer als ‘Werken aan water’?

Zo ben ik dan toch ongewild bezig onderscheid te maken. Laat ik er dan maar een tip aan toevoegen. Kijk in elk geval in het immers vooraf bezorgde overzicht naar eventuele bekenden, van wie u weet waar ze voor staan. Ik heb er enkelen gevonden en mijn keuze gemaakt.

Tweehonderd

De gemeente Best bestaat tweehonderd jaar. Bijna, want weliswaar tekende Willem de Eerste op 17 augustus 1819 het koninklijk besluit, waarbij Verrenbest, Naastenbest, Aarle en De Vleut werden losgekoppeld van Oirschot, maar de ingangsdatum was pas 1 januari 1821. Er zou dus wel twee jaar feest gevierd kunnen worden, maar Best houdt het toch maar op de komende zomermaanden met het hoogtepunt in augustus. Je kunt cynisch doen over deze tijdige aanpak, maar ik houd het maar op realisme. Waarom? In 1950 telde Nederland nog meer dan 1000 gemeenten en vandaag zijn er nog maar 355.

Herindelingen blijven in de lucht hangen. Zittende bestuurders doen daarover uit strategische overwegingen doorgaans het zwijgen toe, oud-bestuurders voelen zich wat vrijer, getuige bij voorbeeld de volgende recente opmerking van een Eindhovense oud-wethouder naar aanleiding van het gehakketak rond een voorlopig afgeblazen fusie van de stad en de gemeente Nuenen: 'Kijk je wat verder, dan zijn Veldhoven met ASML, Best met Philips, voldoende bouwgrond en Ekkersrijt voor Eindhoven belangrijker dan “Astrix en Obelix”-Nuenen.' Die Galliërs zijn er volgens mij 'n beetje met de haren bij gesleept, maar alla.

Genoeg, het is feest! Er is drie ton voor uitgetrokken, waarvan een derde voor particuliere initiatieven. Een speciale website vertelt er meer over en ook over belangrijke momenten in de Bestse historie. In 1817 telde de boeren gemeenschap 1780 inwoners. Daarna liep het aantal zielen enigszins terug, maar vanaf 1832 ging het crescendo. In de jaren dertig van de vorige eeuw kwam de industrialisatie met de komst van de schoenenfabriek Bata op gang en vanaf de Tweede Wereldoorlog kun je de ontwikkeling – zoals bijna overal in dit land – gerust stormachtig noemen. Op een gegeven moment, in de jaren 60-70 werden er – landelijk – vraagtekens bij gezet. Termen als 'grenzen aan de groei' en small is beautiful deden opgang en er was zelfs een plaatselijke politieke partij die uitriep: 'Best groeit. Moet dat?' Gerommel in de marge. Mogelijk bereikt Best, dat nog steeds nieuwe woonwijken uit de grond stampt, dit jaar de 30.000 inwoners.

Best hoorde dus eeuwenlang bij Oirschot en het heeft jaren geduurd eer de boedelscheiding definitief was. 'n Tikkelje onderlinge animositeit tussen de dorpen is altijd blijven bestaan. Des te interessanter is het evenement dat in het kader van de jubileumviering wordt georganiseerd: een dorpentocht te voet en per fiets, met als doel: mensen met elkaar in contact brengen.

Nuttig voor nu en straks, zal ik maar zeggen.

Vrouwencommando

Internationale Vrouwendag! De uitgever van De Persgroep (de Vlaming Christian Van Thillo in persoon?) beval de redacties van AD con sorten, waaronder de drie Brabantse dagbladen aan, de krant van heden zoveel mogelijk door vrouwen te laten maken. De adjunct (!) chef redactie van het Eindhovens Dagblad, een vrouw, slaat terug.

Niet dat de kranten niet aan de wens van de uitgever hebben voldaan. We vinden die bladen een reeks door vrouwen geproduceerde artikelen, waaronder een groot interview met emancipatie-minister Ingrid van Engelshoven over het tekort aan vrouwen aan de top en de ‘slappe smoezen’ waarmee ‘de mannen’ dat verdedigen.

Maar van harte ging het dus niet, Onder de kop Aan ‘t roer, omdat ik vrouw ben schrijft Olga van Lierop in het ED een geharnast verhaal (geweldig geïllustreerd door politiek tekenaar Mat Rijnders met een vrouw die in een rijdende auto het stuur van haar man overneemt) waarin zij om te beginnen geen geheim maakt van de consternatie die het idee van de uitgever op de redactie heeft veroorzaakt:: ‘Vrouwen en mannen buitelden over elkaar heen om hun afschuw te uiten.’ Maar de hoofdredactie was niet te vermurwen. Een treffende aanduiding van de situatie sinds de ‘ultieme’ concentratie en commercialisering van het dagbladwezen. De onafhankelijkheid van de redacties is volkomen zoek. Voorgangers van de huidige hoofdredacteuren draaien zich om in hun graf.

Toch mag er meer geschreven worden dan ooit, zonder dat ontslag onmiddellijk op de loer ligt. Dus  bijt ED-redacteur Van Lierop in een paginagrote beschouwing van zich af: Niet dat ze Vrouwendag flauwekul vindt. Daarvoor is de positie van veel vrouwen in de wereld te hachelijk. ‘Maar in onze cultuur, waar de emancipatie gelukkig veel verder is gevorderd, is zo’n themadag toch ‘n beetje potsierlijk en leidt het vooral tot symboolpolitiek, met statements zoals ons bedrijf ze maakt.’

Ik maak een buiging voor dit Vrouwencommando en beloof: ooit komt het helemaal goed.

Burgemeesterskramp

Nee, niet het ongemak van de burgemeester van Nuenen die er vandaag in het ED van meerdere kanten van langs krijgt, maar de regelrechte soap rond het plotselinge aftreden van burgemeester Ralf Krewinkel van Heerlen wegens een als stiekem betitelde sollicitatie in Kerkrade. Wie is er nu eigenlijk verkrampt? Niet Krewinkel volgens mij, maar de hele constellatie rond burgemeestersbenoemingen. Kunnen we in Best over meepraten, maar dit terzijde.
Het soapkarakter van het Limburgse gebeuren zit ‘m in het feit dat het dagblad De Limburger in een zijkamertje via een per ongeluk ingeschakelde audioverbinding kon horen wat zich tijdens de benoemingsprocedure in de zogenaamde vertrouwenscommissie van Kerkrade afspeelde. Eigen schuld dikke bult, dit gelek.
Had meneer Krewinkel tijdens zijn ziekteverlof - om bijzondere redenen die hier niet ter zake doen - niet naar de post in Kerkrade mogen solliciteren? Natuurlijk wel. Maar dit blijf je houden, zolang je vasthoudt aan een verkrampte en halfslachtige selectiemethode van burgemeesters en trouwens ook aan die van commissarissen van de koning, waarbij alles zich in achterkamertjes afspeelt en de burger niets heeft in te brengen. Daardoor zullen we waarschijnlijk ook niet te weten komen, wat er – behalve dan die drogreden  - werkelijk achter het geforceerde vertrek van de burgemeester van Heerlen zit.
Tenzij er iemand effectief lekt natuurlijk.

Kritisch maar niet té

Het CU-raadslid Aaldert van der Vlies in Best liet zich rond de laatste jaarwisseling in ‘n soort dankwoord aan het adres van de redactie van het weekblad Groeiend Best voor de hem regelmatig toegewezen ruimte ontvallen dat hij van de redactie ‘best kritisch mocht schrijven, maar niet té kritisch’.

Het hier gehanteerde criterium is te lachwekkend om het toch al sleetse, want te pas en te onpas gebruikte begrip ‘vrijheid van meningsuiting’ van stal te halen. Je zult maar aan een ‘einddesk’ zitten, zoekend naar de maatstaf voor al dan niet aanvaardbare mate van  kritiek.

Ik moest aan dit geval denken, toen ik las dat de plaatselijke toneelgroep De Narrekap een productie voorbereidt in het kader van het 200-jarig bestaan van de gemeente Best. Daarvoor krijgt ze de beschikking over een ruimte in de voormalige, inmiddels tot monument verklaarde schoenenfabriek van Bata. Het stuk zal ook gaan over de Bata, het van oorsprong Tsjechische bedrijf, dat van grote betekenis is geweest voor onder meer de economische ontwikkeling van Best. Voorwaarde is wel dat de voorstelling ‘positief zal zijn over de Bata.’

Leven we in 2019 of in 1967? Dat laatste jaartal is niet willekeurig gekozen, want toen kreeg Bata te maken met de eerste grote werkstaking in Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog. Met een aandacht van de landelijke media die toen zijn weerga niet kende. Het stakingsrecht bestond al wel, maar was – ook qua jurisprudentie – krakkemikkig; de Sociaal Economische Raad (SER)treuzelde met een advies over een herziening van dat recht, een reden voor de Tweee Kamer om de toenmalige Minister van Justitie het vuur na aan de schenen te leggen. En Bata probeerde via de rechter het stakingsparool van de vakbonden van tafel te vegen.

Deze andere kant van de Bata-medaille zullen we dus in het jubileumstuk moeten missen, want ‘niet kritisch, laat staan té’.

Pyrrusoverwinning?

Een Pyrrusoverwinning is een zege, die achteraf wel eens verloren zaak zou kunnen blijken. Jammer – voor de gemeente Nuenen – dat ik zo’n overwinning zie aankomen, nu het zo goed als zeker is dat Provinciale Staten van Noord-Brabant op 22 februari een fusie van deze randgemeente met Eindhoven zullen afwijzen. 

Het provinciale college (PS), dat die beslissing eind vorig jaar op de lange baan schoof, is langs democratische weg (via een petitie die door 1500 Nuenenaren is ondertekend) gedwongen het  krikkele punt toch weer op de agenda te zetten. En coalitiepartner SP heeft eindelijk kleur bekend in die zin dat zij samen met de oppositie VVD, CDA en D66 het nakijken zal geven. Eerder was er in Nuenen een referendum, waarbij 78% van de deelnemers voor nee tekende.

Waarom de klassieke Pyrrus van stal gehaald.? Omdat er in de regio Eindhoven op bestuursgebied iets moet gebeuren – weet men al meer dan een halve eeuw  -  en alle alternatieven, doorgaans gebaseerd op de idee samenwerken, ontoereikend zijn gebleken.

Natuurlijk kunnen de recente ontwikkelingen niet los gezien worden van de naderende verkiezing van PS.  SP-lijsttrekker Maarten Everling is daar tegenover het Eindhovens Dagblad duidelijk over, als hij zegt: ‘Er kan na 20 maart een coalitie komen die een fusie wel ziet zitten’ en – daar komt zijn toevoeging op neer – ‘wij zullen daar niet bijzijn’.

Zou het tot de kiezers in de regio Eindhoven doordringen dat het niet louter om Nuenen gaat? Los daarvan: er schijnt een nota over herindelingsvraagstukken aan te komen van de Minister van Binnenlandse Zaken. Ik herhaal maar weer eens: desnoods komt het van bovenaf.

CO2-verwarring

Mijn zoon, vijftig plus, reed zondag voor in een reusachtige, rode Amerikaanse pick up. Ik weet het merk niet eens, want dat interesseert me nauwelijks. Als het een jap is, geloof ik het ook.

'Zo, ben jij van de vroemm?'

Volgde het bekende heen-en-weer gepraat over CO2 en de klimaatverandering. Een discussie wil ik zoiets niet noemen. Vluchtig, in het voorbijgaan. Ik kwam te weten dat-ie een gastank heeft van 200 liter, momenteel te tappen à 59 cent. Met zo'n rijdende bom moet je niet in botsing komen.
Verder verklaarde die zoon zich klimaatscepticus. Dan zijn we gauw uitgepraat. Vorige week zag ik in een krant de zeventiende eeuwse filosoof Blaise Pascal citeren, die verklaarde het godsbestaan in het midden te laten, maar toch maar te bidden. Voor de zekerheid. Aardige vergelijking, vond ook mijn zoon.

Ik wil maar zeggen, dat het met dat CO2 en de opwarming van de aarde één en al verwarring is en dat speelt sommige ontkenners en met name politici, Trump voorop, in de kaart. Ik maak tegenwoordig op hhBest.nl limericks, omdat ik de illusie koester dat ik in die vijfregelige versjes best wel wat kwijt kan. Vorige week bij voorbeeld dit:

Als je het klimaat belangrijk vindt
En zo denkt nu toch ieder kind
Moet je natuurlijk demonstreren
Die ouwelui een lesje leren
Ga wel in vrije tijd door 't lint

Afdoende? Natuurlijk niet. Anderen hebben er terecht op gewezen dat het tienerprotest op het Malieveld, waarvan de geschatte massaliteit zweefde tussen de 10.000 en 15.000 jongeren, een vorm van imitatiegedrag was, gevoed door gebrekkige informatie. Ik geef het evenwel de leraar te doen, die kinderen wèl te voorzien van de waarheid over CO2, de klimaatverandering en de mate waarin de mens de veroorzaker is.

Maandag stond in de Volkskrant een groot artikel onder de kop Senioren tegen 'klimaatgekte'. Niet zomaar oude mannen zoals ik, maar gerenommeerde gepensioneerde wetenschappers. Zij vinden in elk geval 'dat we met draaien aan de CO2-knop het klimaat niet naar believen kunnen veranderen'.
Kijk, als ik meteorologen als Gerrit Hiemstra en Peter Kuipers Munnike onder meer op Twitter hun mini-analyses en waarschuwingen zie geven, dan ben ik uiteraard onder de indruk. Maar dan brengen die oude ingenieurs en technische hoogleraren me weer van mijn stuk.

Het blijft verwarrend en ik hoop dat we daar overheen komen, voordat de Randstad, Zeeland en Friesland onder lopen. Bidden helpt niet, voeg ik er maar voor alles zekerheid aan toe.

Eerst leren, dan digitaliseren

Verschillende verhalen in het ED in de geest van ‘dring dat internet toch niet zo op’. Eén zelfs van een gepensioneerde ICT-er (geroutineerde computeraar) die heeft geprobeerd zogenaamde digibeten, onder wie ouderen, met de computer op gang te helpen. Het viel niet mee. En toch blijven de overheid en andere instanties, waaronder de banken, maar doorgaan met dat opdringen. Tenzij de politiek dat tegenhoudt – en gelukkig ziet dat er naar uit – verdwijnt eerlang het contante geld.

Intussen verloopt die digitalisering allesbehalve gladjes; hoe groter de organisatie, hoe vaker de storingen en het disfunctioneren. Zie onder meer de Belastingdienst en de Rabobank.

Waar ik me in dit verband mateloos aan erger is de voorkeur die de digit-bevorderaars aan de dag leggen voor aan telefoontjes en tablets gelieerde besturingssystemen als Android en Mac OS (Apple), vergetend dat veel mensen nog volledig georiënteerd zijn  – áls ze dat zijn  -  op de laptop of de pc, die op z’n best zijn uitgerust met Windows 10.

De gemeente Best  op haar website: Heeft u de Fixi-app al gedownload?  ‘Hiermee kunt u op een eenvoudige en snelle manier een melding maken. Van bijvoorbeeld een kapotte lantaarnpaal of een losse stoeptegel. Op www.gemeentebest.nl/melding-maken staan de links naar de apps die u gratis kunt downloaden.’ Troostprijs: ‘Op deze pagina op onze website kunt u ook nog gewoon een melding maken. Het melden via de Fixi-app is dus niet verplicht, wel gemakkelijk!’. Dat laatste bestrijd ik dan weer.

Ik vind dat Best, wellicht gestimuleerd door de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, al te gretig in zee is gegaan met de app-maker Decos Information Solutions. Met mijn Android-tablet contact gemaakt hebbend met Google Play, waar Fixi beschikbaar is gesteld, springt onmiddellijk deze boodschap in het oog: ‘Deze app is mogelijk niet geoptimaliseerd voor je apparaat,’ gevolgd door het fatale: ‘Je apparaat is niet compatibel met deze versie.’

Dag Fixi. Ramp? Welnee, want een gebruiker laat  weten: ‘Deze app pleegt een te grote aanslag op het geheugen van je apparaat.’ Ook dat nog.

En de zogenaamde rating (beoordeling door gebruikers) is genadeloos: Vijf sterren 8, vier sterren 2, drie 6, twee 17 en één ster 50. Dat zijn dus alleen maar de mensen die de moeite hebben genomen hun mening over Fixi te geven.

Energietransitie werpt z’n schaduw vooruit

De energietransitie werpt z’n schaduw vooruit. Niet in het minst bij het Midden- en Kleinbedrijf. Vrijdag wordt het pompstation, inclusief recent vernieuwde wasstraat en mini-super van de familie Van Kemenade in het centrum van Best van zijn Shell-elementen ontdaan. Eigenaar Peter (53) verhuurt het pand aan de Franse oliemaatschappij Total.

‘Wat moet ik anders,’ zegt Peter, die bevestigt dat het wel degelijk met ‘de lange termijn’ te maken heeft. De voortschrijdende elektrificatie. ‘Tegen dat zich allemaal heeft ontwikkeld, ben ik zeventig.’

Een kwestie van vooruitzien dus. De actuele situatiie vraagt helemaal niet om verandering. De Van Kemenades hebben in de loop van tientallen jaren een prachtige zaak opgebouwd, die loopt als een tierelier. Vader Harrie, al een eind in de tachtig, komt er nog vrijwel dagelijks en houdt zich fit met nog wat kleine karweitjes. Het is er altijd brandschoon, al klinkt dat voor een pompstation een beetje raar. Het familiebedrijf straalt de charme uit die een enthousiaste exploitatie met zich meebrengt en de vaste klanten zeggen de eigenaar dan ook als om strijd, dat ze het verdwijnen ervan heel jammer vinden.

Eens kijken, hoe concurrerend Total zich gaat opstellen, want de binding aan een sympathieke zaak is straks  wijlen.

Ikke, ikke

KRO-NCRV laat haar tv-programma’s de laatste tijd vooraf gaan door het aanbevelingszinnetje Laten we wat meer naar elkaar omkijken. Blijkbaar nodig.

In de krant staat vandaag een interview met een tv-maker. Ik lees doorgaans dat soort stukken niet, maar deze keer werd mijn aandacht getrokken door een prominent weergegeven opmerking van die man: ‘Nederland is in de war. We luisteren niet meer naar elkaar.’

Ikke, ikke. Een veelgehoorde klacht, vooral als het gaat over verkeersdeelnemers onder elkaar.
Om bij dat verkeer te blijven, je maakt dat ikke-ikke bijna dagelijks mee. De wielrenner, die voetgangers op een buitenweg tegemoet komt en roept ‘Van de weg af.’ Mensen die midden op de rijweg in een woonwijk staan te buurten en geweldig misbaar maken als je met je claxon voorzichtig aangeeft dat je er aan komt. Naast elkaar fietsende vrouwen die op een pad door de wijk naar bejaarde wandelaars roepen: ‘Achter mekaar lopen.’

‘Laten we wat meer naar elkaar omkijken.’ Er bestaat een toneelstuk van John Osborne, getiteld Omzien in wrok. Doe ik niet hoor. Loop of rij gewoon door.

PS. Of de duvel ermee speelt, draait Radio 4 vanmiddag Elgars Land of Hope and Glory. Maar ja, da's een andere soort chaos.

Burgemeestersportretten als automatisme

Niet voor het eerst constateer ik dat het laten schilderen van burgemeestersportretten in Best een automatisme is, waaraan de gemeenteraad helemaal niet te pas komt en waarvan de kosten listig zijn verborgen in een totaalpost. In dat laatste is het gemeentebestuur een ware meester, getuige de geringe doorzichtigheid van de kosten van wethouderswisselingen in 2017-‘18.

Het Eindhovens Dagblad meldt vandaag prominent in zijn regiokatern dat de onlangs vertrokken en omstreden burgemeester Anton van Aert nu ook zijn conterfeitsel heeft gekregen.
Het maakt de verantwoordelijke  bestuurders allemaal niets uit. Of de burgemeester slechts enkele jaren waarnemer was (Kortmann), hij/zij onder vage motieven met de stille trom naar elders hopte (Demmers) of vertrekt na met de raad in de clinch te zijn geraakt wegens  niet voldoen aan de gemeentewet.

Benieuwd, welk raadslid zich nu weer geroepen voelt in het weekblad Groeiend Best te verklaren,  ‘de burger recht in de ogen te kunnen kijken’.

Duiding is iets anders dan duidelijkheid

‘Hoe het ongeluk is kunnen gebeuren is nog niet duidelijk.’ Hoe vaak zullen we dat nog moeten horen of lezen. En daarna lees of hoor je er nooit meer iets over. Of het zou over de chaos moeten gaan bij Luik, waar een Nederlandse trucker een ‘geel hesje’ doodreed en de politie de verkeerde man oppakte. ‘Blunder!’

Je kunt er de wekker op zetten, de filemeldingen in de ochtendspits waarbij ongelukken terloops en routinematig als oorzaak worden genoemd. Vanmorgen: ‘auto over de kop bij Oudenrijn.’ Aangezien files met tijdverlies van een half uur of langer miljoenen schade opleveren, wil ik details horen, is het niet direct dan toch achteraf. Hetzelfde geldt voor al die kapotte vrachtauto’s die volledige wegafsluitingen tot gevolg hebben. Van wie zijn die? Roemenen? Polen? Ik zit hier niet te stigmatiseren, want die buitenlandse chauffeurs – vaak voor een habbekrats ingehuurd door Nederlandse ondernemingen – zijn de laatste tijd regelmatig negatief in het nieuws. Hoe is de staat van onderhoud van die stilgevallen vrachtauto’s?

Het is lang geleden dat een verkeersongeluk verslaggevers en fotografen deden uitrukken; daar valt natuurlijk niet meer aan de beginnen. Het (incomplete) politiebericht, vaak ook al op Twitter geplaatst, moet volstaan. Maar daar betaal ik de krant niet voor. De dagbladjournalistiek denkt bij de hedendaagse snelle omloop van het nieuws via elektronische media dat het accent op duiding moet liggen. Maar dat is iets anders dan primaire duidelijkheid. Ontbreekt die, dan prijzen de reguliere media zich uit de markt.

Die testers kunnen me nog meer vertellen

Levensmaatje roept vanachter haar laptop: ‘MAKRO heeft volgens de ANWB Kampioen de Nationale Tanktest gewonnen.’

Voor alle duidelijkheid: de pompen van de MAKRO behoren tot de categorie wit, wat wil zeggen dat de kwaliteit van de merkloze brandstof wisselt, naar gelang de onderhandelingen met de raffinaderijen uitpakken. De aanprijzingen via de geluidsinstallatie in de groothandel, die allang geen groothandel meer is, bevatten dan ook geen mededelingen over kwaliteit; wel gaat het steeds over ‘onze superlage prijzen’.

De testers kunnen me nog meer vertellen. Die opvatting koester ik al veel langer dan sinds de roemloze neergang van de jaarlijkse oliebollentest van het AD. En van het lukraak tanken bij witte pompen ben ik genezen.

Hoezo? Moderne auto’s, zeg maar (oei!) de millennials, zitten vol elektronica, wat tevens inhoudt dat je bij het geringste foutje een alarmerende melding krijgt, die je naar de garage doet reppen. Olie niet OK? Piep!

Los van die elektronische boodschappen, kun je een mankement natuurlijk ook wel eens fysiek vaststellen. Zo had ik eens last van een stotterede benzinemotor, als je begrijpt wat ik bedoel. In de garage werd met de computer vastgesteld dat er sprake was van vervuiling. Of ik maar even een afspraak wilde maken voor een schoonmaakbeurt ad 1200 euro. Mooi niet.

Via via kreeg ik een gepensioneerde automonteur aan de lijn en het eerste wat die vroeg was: waar tank je? Dat gestotter hield onmiddellijk op, toen ik op zijn advies bij een willekeurige pomp een flesje schoonmaakspul voor in de tank had gekocht. En verder? Uitsluitend merkbenzine. ‘Want die moderne auto’s zijn hypergevoelig.’

Nooit meer last.

Het ultieme machogedrag

Vuurwerk is een mannending. Eigenlijk weten we dat allang, maar een onderzoek van het Eindhovens Dagblad heeft dat weer eens bevestigd. Twee op de drie vrouwen gaan zo ver in hun afkeer, dat ze achter een totaal verbod zouden staan.

Een liefhebber van vuurwerk verwoordt het zo: ‘Vuurwerk afsteken geeft een oergevoel.’ Ik zie een overeenkomst met het intrappen van het gaspedaal. Spelen met vuur blijkt het ultieme machogedrag.

Staat de vrouw dan toch geestelijk boven de man? Je zou het haast gaan denken. Ooit heb ik op ‘n feestje de ene vrouw eens tegen de andere horen zeggen: ‘Hóór ‘m nou toch weer eens.’  Instemmend geknik.

‘Wordt gelijk de kinderen’, moet Jezus eens hebben gezegd. Dat pleit dan weer voor de man.