Sante Brun
Eerst maar eens: eigen schuld, dikke bult.
Ik probeer op de telefoon in te loggen om bij mijn centen te kunnen. In de vijfcijferige inlogcode maak ik halsstarrig drie keer dezelfde fout. Ik kan niet meer bij mijn geld. (Ik begrijp niet dat ik niet met een gewone PIN-code binnen kan komen.)
Wat nu.
Je kunt terecht bij een chatbot, ‘die vrijwel net zoveel weet als een gewone medewerker.’ Ik geloof daar alvast geen zak van: bij eerdere contacten met een pratende machine kwamen we niet veel verder dan ‘wilt u wat duidelijker formuleren?’ ‘Ben u op zoek naar een paar sokken?’ ‘Jujst try again English’.
‘Yeah right,’ zeggen ze dan in goedkope Amerikaanse series.
Ik ‘blader’ op de telefoon: ‘Opnieuw activeren van de app kan ook op een andere manier.’ Ik moet daarvoor mijn mailadres, IBAN-nummer, nummer van mijn betaalpas en zo nog het een en ander invullen. Een en ander brengt mij al dichtbij het kookpunt, want dat moet allemaal op dat veel te kleine schermpje met die veel te kleine letters.
Toch moedig voorwaarts.
Het staat er allemaal op, maar we zijn er nog niet, oh nee. Het resultaat van al die mühseliger Kleinarbeit: ‘u moet dit doorsturen, u ontvangt dan per sms een code die u hieronder moet invoeren’. Heb ik ook al vaker meegemaakt en weet te voren wat er gaat gebeuren. Op die schermpje gaat de zoektocht naar die sms. Aha. Hij is aangekomen. Ik noteer de code op een papiertje en ga op zoek naar het formulier waaraan ik zoveel werk heb gehad.
Geen spoor van te bekennen. Ik ben er gewoon uitgegaan, heb daarbij blijkbaar alles gewist en afgesloten, jammer. Dan maar geen boodschappen doen.
Sante Brun
Nog maar eens doorgebladerd, er moet toch bij die enorme onderneming iemand zijn die op donderdagmiddag om half vijf nog wat kasboeken zit bij te werken, een telefoon kan opnemen, de waarde van een tevreden klant weet te waarderen? Nee dus.
Geen telefoonnummers, o wacht: een telefoonnummer. Dat is het nummer dat je moet bellen wanneer een vijftal bankrovers bij je zijn binnengedrongen en de PINcode uit je hebt gemarteld. Het staat er nog eens bij, echt alleen voor dat soort calamiteiten! Dat het hierbij om echte mensen gaat blijkt uit het feit dat je ze alleen aan de telefoon kunt krijgen tussen 8 en 5 – die arme robots hebben het heel wat minder.
Maar wat hoor ik daar? ‘Als u toch iemand aan de telefoon wilt krijgen, druk dan op 2’!
Ik kijk op de klok: net over vijven, Dat wordt dus wachten tot morgenvroeg, het is vandaag donderdag. Arme mensen die net beroofd zijn en helaas op zaterdagmiddag om even over vijven bellen: maandagmorgen ben u de eerste.
Die hebben dan wel ruim de gelegenheid het bloed uit de neus te wassen. Telegramdienst bestaat niet meer, een papieren brief (ach jawel, je ziet het de laatste wat minder maar het bestaat echt nog) wordt op zijn vroegst komende dinsdag bezorgd, dan bent u al doodgebloed.
Ik wens u veel plezier, onderwijl. (Onderwijl is een gewoon Nederlands woord.)
Update 6 maart: over twee werkdagen nieuwe code per post, en eigenlijk het beste nieuws: ik kan de PINpas gewoon gebruiken. Een en ander mij verteld door een vriendelijke mevrouw van vlees en bloed. Het kan dus wèl!
Posts
